Athvörfin sem kristniboðs­stöðvar

Þetta var sumarið 1893. Hsi var á leið til Hoh-chau til að stýra móti meðal kristinna manna í því héraði, en þar gekk starfið fram með mikilli blessun. Á ferðinni leituðu margar hugsanir á hann, einkum varðandi nýja stefnu sem hafði verið til umhugsunar um nokkurt skeið. Þegar starfið í athvörfunum var að hefjast mörgum árum áður hafði hann tæpast getað séð fyrir allt það sem Guð hafði látið verða að veruleika. Þá hafði þetta aðeins snúist um að bjarga fáeinum ópíumreykingamönnum í einu sveitarhéraði, og engum hafði komið til hugar að úr því yrði skipulagður söfnuður eða kristniboðsstöð, hvað þá margar. En eftir því sem hreyfingin breiddist út og blessun Guðs hvíldi yfir henni frelsuðust sálir og heilu byggðarlögin fengu áhuga á fagnaðarerindinu, þar til víðfeðmur starfsvettvangur virtist opinn fyrir starfsmönnum athvarfanna, hvar sem sjúklingar þeirra höfðu dreifst.

Á þeim tíma hafði sú spurning vaknað hvort grípa ætti þessi tækifæri, gera athvörfin að kristniboðsstöðvum og leyfa forstöðumönnum þeirra að taka upp almennt boðunarstarf. Einmitt þar kom viturleg dómgreind Hsi til skjalanna, undir leiðsögn Guðs, og kom í veg fyrir það sem hefði getað orðið alvarleg mistök. Það þýðir ekkert að leggja meira á fólk en það ræður við eða ýta því of fljótt út í ábyrgðarstöður sem það er ekki búið undir. Þessir menn voru í flestum tilvikum sjálfir nýir í trúnni, nýfrelsaðir úr opinberu syndalífi. Þeir höfðu í nógu að snúast á annasömum dögum við það eitt að finna tíma til bænahalds og biblíulestrar, en án þess gat þeirra eigið andlega líf ekki dafnað; og meðal sjúklinganna í umsjá þeirra og fólksins sem þyrptist að þeim höfðu þeir öll þau tækifæri sem þeir komust yfir til að lifa fyrir Krist og boða Hann. Hsi var bæði hagsýnn og vandvirkur og var umhugað um að gera hlutina vel, ekki síður en að gera mikið. „Eftir bæn og föstu,“ skrifar hann, „setti ég reglur fyrir athvörfin: þar á meðal var sú skipan að þeir sem veittu þeim forstöðu skyldu aðeins prédika á staðnum en ekki reyna að boða trúna í sveitunum í kring. Mér þótti þetta nauðsynlegt vegna þess að starfsmennirnir voru flestir óreyndir og veikir í trúnni, og einnig vegna þess að þeir þekktu enn ekki mállýskuna og siðina á þeim nýju stöðum þar sem þeir voru staddir. En þegar ég hef sjálfur ferðast stað úr stað til að vitja athvarfanna hef ég gripið hvert tækifæri til að boða fagnaðarerindið, bæði í borgum og þorpum, og oft læknað sjúka og rekið út illa anda. Á þennan hátt og fleiri hafa margir trúaðir tengst ýmsum athvörfum og sækja þar samkomur á sunnudögum, þótt þeir hafi aldrei reykt ópíum.“

En þegar tímar liðu tóku aðstæður að breytast. Starfsmenn athvarfanna uxu í náð og reynslu. Erfiði þeirra varð til blessunar og aflaði þeim virðingar, jafnvel í óvinveittum byggðarlögum. Allir gátu séð hið góða starf sem þeir unnu og fundið hve einlægur ásetningur þeirra var og hve fórnfúsu lífi þeir lifðu. Þeir áttu vini í allar áttir og margir þakklátir sjúklingar voru fúsir til að opna heimili sín fyrir samkomum. Ef aðeins væri hægt að fjölga starfsmönnum í hverju athvarfi, svo að hinir reyndari væru lausir til að fara út í nokkra daga eða vikur í senn til að prédika og kenna fagnaðarerindið, mætti áorka miklu góðu í héruðum þar sem engir aðrir kristniboðar voru.

Þetta var annars konar tillaga, og þar sem hún kom frá vinum sem Hsi hirðir mat mikils að dómgreind gat hún ekki annað en vegið þungt hjá honum. Hann sá bæði þörfina og kostina; hann fann líka hve mikill sannleikur fólst í þeim rökum að engir prédikarar gætu verið velkomnari eða haft meiri áhrif en þeir menn sem allir vissu að lögðu líf sitt í sölurnar í erfiðu og ströngu starfi, þannig að þeir áunnu sér þakklæti allra stétta. En þessu fylgdu alvarlegar spurningar, og Hsi var varkár og varð að vera fullviss um að málið væri frá Guði komið áður en hann réðist í það. Sorgleg reynsla í Hung-tung-héraði hafði sannfært hann um að hægt væri að ýta fólki of fljótt út í opinbert starf. Margur efnilegur maður sem var nýkominn til trúar hafði verið hvattur og jafnvel knúinn til að boða fagnaðarerindið áður en líf hans var orðið nógu mótað af sannleikanum til að vitnisburður hans hefði raunveruleg áhrif. Afleiðingin varð sú að illa fór í hverju tilvikinu á fætur öðru. Þegar þeir lentu í freistingum stöðu sem þeir voru ekki vaxnir gripu hroki og eigingirni þá, en tilefnið til þess hefði aldrei þurft að skapast.

En kyrrlátari ár fylgdu í kjölfarið og nú voru vafalaust margir meðal kristinna manna í Hung-tung orðnir reiðubúnir í slíkt starf. Þeir boðuðu ekki aðeins fagnaðarerindið eðlilega og af eigin hvötum, heldur lifðu þeir líka heilsteyptu lífi og voru öðrum ávallt hjálplegir. Sumir höfðu öðlast góða þekkingu á Ritningunni og sýndu hæfileika sem prédikarar, svo að þeir voru aufúsugestir meðal bræðra sinna. Ef þessir menn bættust í starfslið athvarfanna myndi það bæði auka gildi þess starfs sem þegar var unnið og gera kleift að sækja fram af krafti, sem gæti leitt til víðtækrar blessunar.

Það lýsti Hsi vel að hann vissi yfirleitt hvenær rétti tíminn var kominn til að framkvæma hlutina, ekki síður en hvað rétt væri að gera, og þegar hann vissi það lét hann ekkert stöðva sig. Snemma árs hafði hann fengið skýra vissu um að þessi áætlun væri frá Guði komin, og nú, þegar hann var á leið til Hoh-chau, var hann að íhuga hvaða skref þyrfti að stíga til að hrinda henni í framkvæmd. Þótt hann gerði sér lítið grein fyrir því var hann í raun að leggja lokahönd á ævistarf sitt.

„Á mótinu í Hoh-chau,“ skrifar hann, „fékk ég leiðsögn til að semja nýjar reglur fyrir hvert athvarf, í þeirri trú að Drottinn myndi senda fleiri verkamenn, og þannig gætu héðan í frá verið tveir ábyrgir menn á hverjum stað: annar til að annast innra starfið og hinn til að boða fagnaðarerindið í öllum héruðunum umhverfis. Það þótti rétt, og var ákveðið, að þessir prédikarar skyldu ekkert veganesti taka með sér til ferða sinna, því að þar sem athvörfin útbýttu lyfjum ókeypis til lækningar á ýmsum sjúkdómum myndu ekki aðeins sjúklingar sem höfðu frelsast frá ópíumreykingum taka þeim opnum örmum, heldur myndu margir aðrir einnig fúslega bjóða þeim gistingu og viðurværi endurgjaldslaust.

„Sumir bræðranna óttuðust að með svo mikilli fjölgun starfsmanna myndi fé ekki hrökkva til. En ég tók orð Ritningarinnar og uppörvaði þá og sagði: ‚„Leitið fyrst ríkis Guðs og réttlætis hans,“ og himneskur Faðir ykkar mun vissulega uppfylla sérhverja þörf ykkar.‘ Ég ætla líka stöðugt að treysta heilögum orðum Jesú og sækja óttalaust fram á við.“

Þannig atvikaðist það að athvörfin uxu og urðu að reglubundnum kristniboðsstöðvum. Áætlunin gafst nefnilega vel með blessun Guðs. Ekki svo fáir af forstöðumönnunum þroskuðu með sér talsverðar gáfur til prédikunar og sálgæslu. Á síðustu æviárum sínum, sem runnu svo hratt úr greipum, gladdist Hsi yfir því að sjá litla söfnuði spretta upp og verða til blessunar þar sem annars hefði enginn söfnuður verið. En komdu nú og heimsækjum, að minnsta kosti í huganum, eina af þessum miðstöðvum athvarfanna til að fá nokkra hugmynd um hvað þar fer fram. Veljum borgina Chao-ch'eng, sem er prýðilegt dæmi, þar sem við höfum þegar fylgst með framvindu mála þar meira og minna frá upphafi. Það er löng ferð frá fjarlægu heimili þínu: mánuður eða meira með gufuskipi til Shanghai og síðan um sex vikna ferð inn í landið. En annað okkar hefur farið þessa leið áður og kann nokkuð vel að bjarga sér í gistihúsum heimamanna á nóttunni, á bátum, í kerrum og jafnvel í múlasnaburðarstólum yfir fjöllin. Þetta er líka falleg ferð á sumum stöðum og alls staðar afar áhugaverð. Og þar sem við klæðumst auðvitað fötum heimamanna munum við ekki vekja of mikla athygli.

Vikur eru liðnar og nú erum við komin til Shan-si. Höfuðborgin er langt að baki okkur. Við höfum farið yfir P'ing-yao-sléttuna sem er iðagræn af sumargróðri, fylgt Fen-ánni inn í fagran dal hennar, klifið Ling-shin-skarðið og dvalið einn sunnudag í Hoh-chau, og eftir langa morgunferð teygja norðurmúrinn og voldugt borgarhlið Chao-ch'eng sig þarna fram undan og titra í hádegishitanum.

Nú erum við komin inn í borgina. Göturnar eru þéttsetnar og iða af lífi þar sem kerran okkar hossast hægt áfram. Það er ekkert vandamál að finna athvarfið; hver einasti maður í Chao-ch'eng þekkir það. Þarna er það: þetta breiða dyraop sem fólkið stendur í kringum. Þú verður að búast við mannþröng, því í dag er haldin „mikil samkoma“ til heiðurs ferðalöngum úr hópi kristniboða sem eiga leið um héraðið.* Hér stígum við niður úr klunnalegu farartæki okkar eins fimlega og okkur er unnt og göngum inn í stóran, ferhyrndan forgarð sem herbergin opnast út í.

Þvílíkur hópur karlmanna! Hvert horn er þéttsetið og troðfullt. Og gestasalurinn virðist yfirfullur af konum og börnum. Þar er greinilega ekkert pláss fyrir okkur, og ekki heldur undir bláa sólhlífartjaldinu sem skýlir miðjum forgarðinum. Hvert einasta sæti er þegar skipað og samkoman er rétt að hefjast. Hve innilegur og kröftugur þessi söngur er! En sólskinið er brennandi heitt. Við skulum leita skjóls hérna í þessu dimma eldhúsi, það virðist tiltölulega tómt.

* Það sem hér fer á eftir er lýsing, skrifuð á staðnum, á heimsókn í þetta athvarf sumarið 1894, þegar hjónin herra og frú Hudson Taylor voru á ferð um Shan-si og þau dr. og frú Howard Taylor voru í för með þeim.

Æ, ástæðan er ekki langt undan. Verið er að útbúa miðdegisverð handa hundrað gestum og staðurinn er eins og bakarofn. Samt getum við séð allt sem fram fer út um þennan litla glugga frá múrsteinsbálkinum, og það verður ný reynsla, að minnsta kosti fyrir þig, að sitja með krosslagða fætur á kínverskum *k'ang*. Það er vissulega ókostur að þessi tiltekni *k'ang* skuli vera hitaður upp frá eldavélinni í stað þess að vera kyntur sérstaklega á venjulegan hátt. Það hlýtur að vera notalegt á veturna, en í dag, þegar hitinn er vel yfir 100 stigum í skugganum og mikill eldur hitar reykgöngin, reynir þetta verulega á. Við getum hins vegar hvergi annað farið, og múrsteinarnir eru ekki óbærilegir í gegnum þessa þykku mottu.

Hve geðslegt er umhorfs þarna úti í forgarðinum, þar sem vínviðurinn á grindverkinu varpar grænum skugga og þroskaðir vínberjaklasar hanga rétt utan seilingar. Blóm í ríkum mæli setja lit á umhverfið, og hvít klæði, snoðrökuð höfuð og langar, svartar fléttur mannanna – röð fram af röð undir sólhlífartjaldinu – mynda sjón sem gleymist ekki auðveldlega. Þarna eru bæði ung andlit og gömul; sum fersk og efnileg, önnur hrukkótt og mörkuð af áhyggjum; nokkur bera sorgleg merki þeirrar eyðileggingar sem ópíumið hefur valdið, en önnur sýna skýr merki þeirrar umbreytingar sem náðin hefur unnið.

Hsi hirðir er að tala. Engin furða er að þetta fólk skuli yfirgefa sveitabýli sín og verkstæði og leggja á sig ferðalag í miðsumarhitanum til að hlýða á slíka prédikun. Hann flytur hjartnæma ræðu um hinn sanna vínvið og sýnir leyndardóminn að baki lífi sem er ávallt ferskt og fullt af krafti, vegna þess að það er fólgið með Kristi í Guði. Tár í mörgum augum og svipurinn á þessum áköfu andlitum vitna um nýja sýn á hið ósýnilega.

Nú gefst okkur tækifæri. Samkomunni er lokið. Helmingur fólksins, sem býr í borginni eða nágrenni hennar, er á leið heim í mat; aðeins um það bil hundrað manns verða eftir. Við getum nú hreyft okkur svolítið um og spurt spurninga af hjartans lyst. En viltu ekki fyrst fá þér skál og matprjóna og bragða á þessum kínversku núðlum sem eru soðnar í kjötsoði? Virkilega lystugt, því get ég lofað þér.

Hér í dyrunum að kvennaherberginu sjáum við mun betur yfir og hér er ekki alveg jafn heitt og í eldhúsinu. Hve björt og skemmtileg sjón þetta er! Þvílíkar kveðjur, hlátur og vinsamlegt spjall, og þvílíkt annríki við undirbúning máltíðarinnar! Mottur eru breiddar út undir sólhlífartjaldinu og á þeim sitja eldri mennirnir í hópum í kringum lítil borð, en hinir hafa fengið skálar og matprjóna eins og við og sitja í makindum á jörðinni eða tylla sér á þrepin við hliðarhúsin. Og þarna, mitt á meðal þeirra allra undir útbreiddum vínviðnum, er hinn kæri, gamli Song hirðir, forstöðumaður athvarfsins og andlegur faðir nær allra í þessum stóra hópi.

Það er fallegt að horfa á hann þar sem hann situr á þessum lága trébekk með blómin fyrir aftan sig og svalt, grænt laufskrúðið yfir höfði sér, umvafinn kærleiksríkri lotningu þeirra líkt og geislabaugi, og andlit hans ljómar þegar hann lítur á hvert og eitt í þessari stóru, hamingjusömu fjölskyldu sinni. Hinn kæri, gamli maður – lágvaxinn, grannur og lotinn, með litla grábrúna hárfléttu og svipmikið, góðlegt andlit: þessi kæri, undursamlegi gamli maður, sem án lærdóms eða sérstakra hæfileika, heldur einfaldlega með krafti heilags anda í kærleiksríku hjarta sínu, hefur dregið alla þessa menn til Jesú – það er þess virði að koma alla leið til Kína bara til að sjá hann.*

En við skulum spyrja hvort allir þessir menn séu kristnir; það gætu verið allmargir utanaðkomandi hér í dag. Liu öldungur er að koma. Hann getur sagt okkur það.

„Kristnir?“ svarar hann hissa. „Jú, auðvitað, hver einasti maður. Og allir hafa þeir komist til trúar á Drottin hér í þessu athvarfi.“

„En þessir menn geta þó varla hafa verið ópíumreykingamenn? Á stöku manni hér og þar sjást þess merki, en meirihlutinn – “

„Skiljið þið ekki?“ grípur hann ákafur fram í. „Allir þessir menn hafa verið ópíumreykingamenn, hver og einn einasti ópíumreykingamaður. Þeir hafa allir verið frelsaðir og leiddir til Jesú hér í þessu athvarfi, og tvöfalt fleiri til viðbótar sem eru ekki með okkur hér í dag.“

Annasamar stundirnar líða hjá; flestir gestirnir kveðja og kristniboðarnir sem eru á ferðalagi halda áfram för sinni, en við verjum rólegu kvöldi með Song og aðstoðarmönnum hans til að fá að heyra meira af þessari sögu. Loks er dagsverkunum lokið. Í gestasalnum hefur Song borið fram allt það besta sem hið einfalda heimili hans hefur upp á að bjóða til að gera okkur sem hægast um vik. Þegar kvöldverðinum er lokið kveikir hann á ilmreykelsi til að halda áleitnum flugunum í burtu, dregur bestu stólana að opnum dyrunum og hellir sjóðheitu tei í postulínsbolla á gljáfægðum látúnsundirskálum, og hann gleymir sinni venjulegu feimni og sest niður til að svara spurningum okkar eins og við værum gamlir vinir.

Kvöldskuggarnir færast hljóðlega yfir okkur og svalur blær leysir brennandi dagshitann af hólmi. Lágt suðið í ótal mýflugum berst inn um opnar dyrnar og heimafólkið tínist inn eitt af öðru til að hlusta á það sem sagt er. En bjart andlit hins kæra hirðis er þó fegurst að sjá þar sem hann segir okkur sögu sína.

* Mynd af honum má sjá á hópmyndinni af safnaðarþjónunum.

Fyrir mörgum árum var hann sjálfur forfallinn ópíumreykingamaður og átti sér enga von um frelsun. Þrengingar höfðu leitt hann út í það. Í hinni skelfilegu hungursneyð missti hann alla ættingja sína; eiginkona hans og börn sultu í hel fyrir augunum á honum. Hann var einmana og þjáður og ópíumið var eina huggun hans, og þegar hungursneyðinni linnti og hann gat farið að vinna sér inn dálitla peninga á ný fór hver einasti eyrir í að halda eldi í pípunni.

Í þorpinu var fjöldi annarra ópíumreykingamanna eins og hann, sem sjálfur var ópíumreykingamaður. Ástand þeirra var sannarlega aumkunarvert. Þeim mun lengur sem þeir reyktu, þeim mun verr voru þeir á sig komnir. En enginn þeirra gat hætt. Hin daglega eymd þess að lifa undir oki fíknarinnar var þó einu stigi skárri en þær kvalir sem fylgdu því að reyna að losna.

En þá bar undarlega hluti við í þorpinu þeirra. Maður nokkur að nafni Fan kom úr borginni með tíðindi af nýrri og undursamlegri kenningu; hún snerist um Einhvern sem hét Jesús og gat frelsað fólk frá syndum þess. Þessi maður var gagntekinn af þessu og gat ekki um annað talað. Hann gekk meira að segja svo langt að segja að Jesús gæti bjargað ópíumreykingamanni og tekið burt alla löngun í eitrið.

Víst var að líf Fans sjálfs hafði breyst eftir að hann tók trú á Jesú. Hann var nýr maður. Það gátu allir séð. Og þegar hann lýsti því loks yfir að kristniboðinn væri á leiðinni til að dvelja í húsi hans og hefði meðferðis lyf til að hjálpa hverjum þeim sem vildi venja sig af ópíumi, varð Song fyrstur til að ákveða að láta á það reyna. Hann skalf þegar hann kom og gekkst undir meðferðina, og ekki varð honum rórra við það að hann var sá eini sem þorði og hafði aldrei séð útlending áður. Hann þjáðist hræðilega, því að fíknin var mikil og lítið gefið af lyfjum. En hann hélt út, uppörvaður af því sem hinir kristnu höfðu að segja og af sálmunum sem þeir voru sífellt að syngja. Dag frá degi komu fleiri menn í athvarfið, og þegar Song fór að komast yfir það versta fann hann ýmislegt smálegt sem hann gat gert til að hjálpa nýrri sjúklingum. Þegar hann var laus við fíknina gat hann ekki hugsað sér að fara. Hann átti ekkert heimili og enga vini. Engum var annt um hvað yrði um hann. Þarna í athvarfinu hafði hann fundið kærleika og hluttekningu og heyrt um það sem færði honum nýtt líf og von. Skyldu þeir ekki vilja leyfa honum að vera um kyrrt og vinna fyrir fæði sínu? Hann skyldi elda, bera vatn, annast sjúklingana – gera hvað sem væri.

Það varð úr. Og þannig varð Song fyrsti aðstoðarmaðurinn í starfi við athvarf fyrir ópíumreykingamenn.

Enn gat hann þó varla talist kristinn. Hann hafði unnið hörðum höndum frá blautu barnsbeini og hafði aldrei gengið í skóla eða lært að lesa. Hann var svifaseinn, daufur í dálkinn og dapur, og þar að auki skapillur, og þegar bræðin rann á hann lét hann hræðileg orð falla. En hann var að þreifa sig áfram í átt til betri hluta og þráði að finna það sem hinir kristnu áttu og gerði þá svo glaða.

Dag nokkurn, þegar hann var einn í austurherberginu, sá hann Nýja testamenti kristniboðans liggja í gluggakistunni. Þetta var stór bók í fallegu bandi og Song gekk að henni til að skoða hana. Lotningarfullur tók hann hana í hendur sér. Leturtáknin voru skýr og falleg. Jafnvel döpru augun hans, hálfblind af gráti, gátu greint mörg af auðveldu orðunum. Lengi stóð hann þarna hugsi og fletti blaðsíðunum. Þetta undursamlega nafn kom svo oft fyrir. Hann gat fundið táknin á næstum hverju blaði – Je-su, Jesús. Þetta var fyrsti biblíulesturinn hans. Breytingin varð mjög hægt, en hún var algjör. Úr athvarfinu var hann hækkaður í tign og fór að hjálpa til í lyfjabúð Hsi, og þaðan fékk hann starf á heimili hans í Vestur-Chang-þorpinu. Þar, sem einn af heimafólki Hsi, steig hann fram sem einlægur og glaður kristinn maður, og andlegur þroski hans var svo greinilegur að þegar þörf var á aðstoðarmanni fyrir konurnar í Hoh-chau varð Song fyrir valinu. Átta mánuðir í hinu helga andrúmslofti þess heimilis gerðu hann að betri manni fyrir lífstíð.

Eftir margs konar sviptingar og umskipti var Song að lokum leiddur „af náð Guðs“, eins og hann kýs helst að orða það, í athvarfið hér í borginni Chao-ch'eng. Eftir að hafa aðstoðað þar um hríð í undirmannsstöðu var honum falin umsjón með öllu starfinu fyrir um sex árum [þ.e. árið 1888].

Hvert ár síðan þá hefur sjúklingum fjölgað jafnt og þétt. Starfið stendur nú undir sér sjálft og er rekið níu mánuði á ári. Song og aðstoðarmenn hans hafa alltaf í nógu að snúast, því að þegar þeirra er ekki þörf í athvarfinu eru þeir úti að prédika í borginni og héraðinu, en þar eru þeir einu kristniboðarnir. Kærleiksríkt og grandvart líferni gamla forstöðumannsins í athvarfinu hefur aflað honum margra vina, og hvort sem þeir eru kristnir eða ekki trúa þeir á Guð hans sem þann Guð er bænheyrir. Sex hundruð sjúklingar hafa farið um hendur hans síðan hann tók við athvarfinu. Margir þeirra tóku ekki kristna trú og hafa fallið aftur í ópíumreykingar, en heil tvö hundruð eru frelsaðir menn í dag og tilheyra litla söfnuðinum. Tvö hundruð endurheimt mannslíf, uppsprettur ljóss og blessunar, eru ávöxtur trúfastrar þjónustu í sex ár.

„Það er nær undantekningarlaust svo,“ útskýrir Song, „að ef maður trúir ekki í sannleika á Jesú, þá snýr hann fyrr eða síðar aftur í ópíumið. Veikindi eða erfiðleikar steðja að, og samstundis leitar hann í tælandi reykinn til að drekkja eymd sinni. Þá verður hið síðara hjá honum sannarlega verra en hið fyrra.“

„En þetta er ekki vonlaust,“ bætir gamli maðurinn við og brosir. „Þá gefst okkur tækifæri. ‚Æ,‘ hrópar vesalings maðurinn, ‚þetta hefur vafalaust komið yfir mig af því að ég trúði ekki á Jesú þegar Hann var svo nærri.‘ Þetta dregur hann aftur í athvarfið. Og þá kemur hann með öðru hugarfari; hjarta hans er reiðubúið að taka á móti Drottni. Margir taka trú í seinna skiptið.“

„En takið þið við þeim aftur ef þeir hafa einu sinni fallið í sama farið?“

„Taka við þeim? Jú, auðvitað gerum við það! Og við elskum þá og umgöngumst þá af enn meiri blíðu og bænaranda en nokkru sinni fyrr, því að ef til vill var sökin að hluta til okkar. Ó, við tökum þeim fagnandi þegar þeir koma í annað sinn. Svo margir gefa þá Frelsaranum hjarta sitt, en án Hans fá þeir ekki staðist.“

„Já, ég veit að allt er þetta satt,“ skýtur djúp, karlmannleg rödd inn í við hlið okkar. HSÜ ÖLDUNGUR.

Hsü er núverandi eftirmaður Hsi hirðis og hefur hlotið ekki svo fáar af þeim sérstöku náðargjöfum sem fyrirrennari hans bjó yfir. Þessi ljósmynd var tekin í Peking þegar Hsü og ungi förunautur hans voru farnir þangað til að segja frá hinum hræðilegu ofsóknum árið 1900 og leita hjálpar og ráða fyrir hönd hinna allslausu kristnu Kínverja. Meðal annars tók hann með sér til baka 200 eintök af Nýja testamentinu, sem var dreift meðal litlu safnaðanna svo að hægt væri að hefja almennar guðsþjónustur að fullu á ný. „Hvernig veist þú það?“ spyrjum við og snúum okkur að þeim sem talar; það er gjörvilegur ungur maður og hæfileikaríkur prédikari, eftir því sem okkur hefur verið sagt.

„Ég hef góða ástæðu til að vita það,“ svarar Hsü alvarlegur í bragði, „því að ég var einn af þeim sem björguðust í seinna skiptið.“

„Hsü, getur það verið? Varst þú einhvern tíma ópíumreykingamaður?“

Sterklegt og frítt andlit hans skuggast af djúpri geðshræringu, og við hugsum með undrun til þess verks sem Guð hefur unnið fyrir hans hönd og allra þeirra sálna sem hafa frelsast í athvarfi hans á P'ing-yao-sléttunni. Ó, hvað það býr mikil saga í andliti gamla, kæra Songs þegar við lítum á þá til skiptis og Hsü svarar:

„Já, mér var líka bjargað upp úr djúpinu. Allt var það að þakka ástríkri blíðu föður míns hérna.“

Þögn færist yfir í rökkrinu. Nokkrir úr hópi hinna kristnu eru komnir inn. Öll hjörtu eru sameinuð í kærleika og samkennd sem er dýpri en orð fá lýst. Flöktandi kertaljós lýsir upp ólík og svipsterk andlit gamla hirðisins og hins unga Hsü, þar sem þeir sitja þétt við hlið okkar, og á bak við þá hópinn sem hlustar. „Þið hafið sagt okkur söguna. Segið okkur nú leyndarmálið. Hvernig stendur á því að starf ykkar hér ber svona ríkulegan ávöxt? Því er ekki alltaf þannig farið.“

Gamli hirðirinn hikar augnablik, en ungi maðurinn tekur ákafur til máls:

„Nei, nei! Bíddu við, bróðir. Leyfðu okkur að heyra í hirðinum fyrst.“

En gamli maðurinn hefur ekki margt að segja til skýringar. Hann sjálfur er svarið. Og því gerir hann sér ekki grein fyrir.

„Leyfið mér að segja ykkur það,“ heldur Hsü áfram. „Því að mér var bjargað hér og ég þekki þetta. Það er kærleikur hans sem áorkar þessu öllu, af náð Guðs.“ Ungi maðurinn leggur handlegginn utan um gamla hirðinn, sem er kominn með tár í augun. „Hann prédikar ekki bara fyrir okkur, heldur lifir hann samkvæmt því. Hann annast sjúklinga sína af móðurlegri blíðu, nótt sem dag. Hann hughreystir þá þegar þeir eru veikir og þjáðir; hann les fyrir þá, talar við þá og syngur fyrir þá, og yfirgefur þá aldrei fyrr en þeim er farið að líða betur. Og það sem best er af öllu: hann biður fyrir þeim og fastar þá oft lengi, og í bænum hans býr sannur kraftur. Því vesælli og niðurlægðari sem hinn þjáði ópíumreykingamaður er, þeim mun heitar brennur hjarta hans til hans af sjálfum kærleika Guðs. Er það nokkur furða þótt við, fátækir, vonlausir og ósjálfbjarga ópíumreykingamenn, svörum af öllu hjarta: ‚Þetta fagnaðarerindi er sannarlega gott; við viljum líka trúa‘?“

„Og þjást sjúklingarnir mikið á stundum?“ spyrjum við, fús til að heyra meira.

„Ó, já,“ kalla margar raddir. „Hirðirinn fer oft á fætur sex til átta sinnum á nóttu. Sumir mannanna eru nærri því að gefast upp í kvölum sínum, og aðrir verða svo örmagna að það lítur út fyrir að þeir muni deyja. Stundum höfum við jafnvel haldið að þeir væru dánir. En í neyð þeirra yfirgefur hann þá aldrei. Hann telur ekki eftir sér að vaka alla nóttina ef þörf krefur: hann biður fyrir þeim, útbýr mat og lyf, og þegar þeim fer að batna syngur hann fyrir þá og hughreystir hjörtu þeirra.“

„Ó, þessi söngur,“ skýtur gamli Lee inn í, djákni í söfnuðinum, „hvað ég man vel eftir honum. Eini sálmurinn sem gat huggað mig var ‚Je-su ai o‘. Hann hlýtur að hafa sungið hann fyrir mig hundrað sinnum. ‚Jesús elskar mig, ég veit.‘“

Hann er bara hrjúfur og veðurbarinn gamall Kínverji: hálsinn og andlitið eru ein samfelld hrukka, bakið bogið og fléttan orðin að nokkrum gráum hárum. En þvílíkur andi sem býr í honum, og þvílíkur brennandi kærleikur til Jesú. Hann hafði verið forhertur ógæfumaður áður en Song fann hann og leiddi hann til frelsarans.

„Það var söngurinn sem gerði útslagið.“

Og um leið og hann sleppti orðinu hóf Song lágt upp raust sína og tók að syngja gamla, kæra sálminn, og brátt tóku allir hinir undir. Það virðist vera vani gamla mannsins að fylla hverja lausa stund lífsins með söng, og það skýrir eflaust að hluta til glaðværð hans, birtu og kraft til að hjálpa öðrum.

„Og þreytist þú aldrei í starfinu, kæri hirðir?“

„Jú, stundum,“ svarar hann hljóðlega. „Og þá leggst ég á bæn og bið Drottin að fyrirgefa mér mitt kalda og synduga hjarta, og þá fæ ég frið á ný.“

Tunglið er að ganga til viðar og það er orðið áliðið. Þegar við göngum til náða eru þeir enn að syngja og halda aukasamkomu úti í svölum húsagarðinum.

Kæri Song. Heyrðirðu síðustu bón hans? Hann afþakkaði alla greiðslu fyrir gestrisnina sem hann sýndi okkur og hópi kristniboðanna í dag.

„Ó, nei,“ sagði hann, „ég get ekki tekið við því. Það var gæska Drottins að senda ykkur hingað. Það eina sem við biðjum um er að þið biðjið fyrir okkur, að við megum fyllast heilögum anda í sannleika.“