Skurðgoð þorpsins svelt

Kannski er ekkert sem sýnir betur hve einlægt kristilegt líf Hsi var á þessum fyrstu dögum en breytt viðhorf samfélagsins sem hann bjó í. Nágrannar vita býsna vel hvernig maður lifir, sérstaklega í Kína. Aðeins eitt eða tvö ár voru liðin síðan allir kunningjar hans höfðu snúist gegn honum og spáð alls kyns ógæfu vegna trúarskipta hans. En sjálfar staðreyndirnar voru farnar að sannfæra þá um að mistök hans hefðu þegar allt kom til alls ekki verið svo alvarleg. Að minnsta kosti sáu þeir að maðurinn sjálfur var glaðlegri og betri en hann hafði verið um árabil, fjölskyldulíf hans var farsælt og eignum hans vel við haldið. Og það sem meira var: þrátt fyrir nýja mildi hans og hljóðláta framkomu fylgdi honum undarlegur kraftur, einhvers konar óskýranleg áhrif sem allir fundu fyrir en enginn gat útskýrt. Ekki var lítið rætt um þetta á sumardögum og vetrarkvöldum, og árangurinn var vaxandi virðing fyrir hinum kristna fræðimanni, þótt ekki væri fyrir trúnni sem hann játaði.

Nú fór að líða að kosningum í byggðarlaginu, þar sem kjósa átti í hið eftirsótta embætti öldungs í þorpinu, eða formanns sóknarnefndarinnar. Mikilvæg mál voru í húfi, því að þorpshöfðinginn bar ábyrgð á skattheimtu, lögum og reglu og vörn réttinda heimamanna, og hann sá einnig um musteri og opinberar byggingar, auk þeirra hátíða sem tilheyrðu hverri árstíð. Til þessa þurfti þrótt og reynslu, og jafnframt siðferðilega ráðvendni samkvæmt kínverskum mælikvarða. Raunar varð eitt æ ljósara eftir því sem þeir veltu málinu meira fyrir sér – en það var þó auðvitað fjarstæða! Samt var ekki hægt að komast fram hjá því. Smám saman urðu allir sammála um að enginn væri hæfari í embættið en Hsi fræðimaður, nú þegar hann var ekki lengur ópíumreykingamaður.

Þetta var einkennileg niðurstaða, en Kínverjar eru skynsamt fólk og hið hagnýta gildi kristinna lífsreglna hafði ekki farið fram hjá þeim. Fyrirmenn þorpsins komu því á fundi með Hsi, og þar lögðu þeir fyrir hann þá óvæntu beiðni að hann fórnaði sér svo mjög fyrir velferð sveitarinnar að taka að sér forystu samfélagsins.

„En virtu öldungar,“ hrópaði fræðimaðurinn upp yfir sig, „hafið þið gleymt því að ég er nú kristinn og óhæfur til að þjóna ykkur, hversu mikils sem ég myndi þó meta þann heiður?“

„Það er einkamál samviskunnar,“ svöruðu nágrannar hans vandræðalegir, „og þarf ekki að koma þessu máli við.“

„Þið hljótið líka að hafa tekið eftir því, heiðruðu herrar, að yngri bróðir ykkar er sífellt önnum kafinn við málefni kirkju Jesú Krists. Dag og nótt hef ég engan frítíma til venjulegra starfa, og ég hef heldur enga löngun lengur til að blanda mér í veraldleg mál, hversu virðuleg sem staðan er.“

En allar mótbárur voru til einskis. Kosningin fór fram með samþykki allra og Hsi var tilkynnt að þetta væri nú orðinn hlutur.

„Ef þið óskið þess í alvöru að ég taki við þessu embætti, heiðruðu feður,“ svaraði hann, „eru tvö skilyrði sem ég verð að setja.“

„Settu bara þín fyrirmæli,“ sögðu þeir á móti. „Allt sem þú segir skal vera lög.“

„Herrar mínir, þið eruð allt of kurteisir. Fyrra skilyrði mitt er að ég get undir engum kringumstæðum komið nálægt fórnum til dýrkunar á skurðgoðunum eða hátíðahöldum musterisins og árstíðanna. Ég mun ávallt biðja til hins lifandi Guðs fyrir velmegun þorpsins og ríkulegri uppskeru. En ég get ekkert gert sem myndi kasta rýrð á heiður nafns Hans.“

Hsi til undrunar var þetta skilyrði fúslega samþykkt, því að yfirvöld þorpsins höfðu þegar gert ráð fyrir þessum möguleika sín á milli. Það hafði ekki farið fram hjá þeim að bænir Hsi í Jesú nafni voru afar áhrifaríkar, og þeir voru fyllilega fúsir til að hann leitaði hylli Guðs síns fyrir þeirra hönd.

En síðara skilyrði hans kom þeim gjörsamlega í opna skjöldu.

„Heiðruðu feður,“ hélt hann áfram, „hlustið á lokaorð mín. Ef ég tek við þessu embætti mun ég ekki aðeins sjálfur halda mér frá öllum fórnum til skurðgoða, heldur verð ég að krefjast þess að allt þorpið geri hið sama. Ef þið lokið musterinu alveg og lofið að engin opinber guðadýrkun fari fram allt árið, þá, og aðeins þá, get ég fallist á að þjóna ykkur.“

Fundarmenn leystu samkomuna upp í miklu uppnámi og æsingi og hrópuðu: „Því miður, þetta skilyrði er ómögulegt! Það kemur alls ekki til greina. Við getum ekki samþykkt þetta.“

„Þá, herrar mínir,“ svaraði Hsi alvarlegur í bragði, „get ég ekki heldur samþykkt tillögur ykkar.“

Um hríð var óvíst hvernig málið færi, en þegar Hsi var aftur kallaður á fund nágranna sinna komst hann að því að þeir voru reiðubúnir að samþykkja tillögu hans og framfylgja henni.

Þetta var undarleg staða, en allt gekk vel. Hsi gerði sitt besta og var afar bænrækinn. Í árslok kom í ljós að málefni þorpsins höfðu aldrei blómstrað jafn vel, og þorpshöfðinginn var endurkjörinn á sínum eigin forsendum.

Aftur tók hann verkið að sér eins og hann ynni það fyrir Drottin, og árangurinn varð sá að uppskeran var góð, fjármálum var farsællega stjórnað og friður og ánægja ríktu. Að sjálfsögðu var hann kjörinn í þriðja sinn með miklum fögnuði. Ekkert var minnst á neina breytingu á skilyrðunum og enn samþykkti Hsi að þjóna þeim. Í þrjú heil ár var musterið lokað og engar opinberar hátíðir voru haldnar til dýrkunar á guðunum. Og samt blómstraði þorpið.

Í lok þriðja ársins var Hsi enn á ný kjörinn einróma. En á þessum tíma höfðu boðunarstörf hans og önnur verkefni aukist svo mjög að hann gat ekki lengur sinnt þörfum samfélagsins sem skyldi. Hann hafnaði embættinu kurteislega en ákveðið, og þegar honum var óskað til hamingju með þau störf sem hann hafði unnið brosti hann og svaraði að ef til vill hefði þorpið sparað sér nokkurn óþarfa kostnað og bætti við:

„Nú hljóta skurðgoðin að vera alveg soltin í hel. Sparið ykkur nú allt erfiði við að lífga þau við!“

Þetta var hagnýt lexía sem gleymdist ekki auðveldlega.