Gegnum eld og vatn

„Langt fram yfir allt það sem þið biðjið eða skynjið.“ Já, en þó ekki alltaf á þann hátt sem við eigum von á. Blessunin kemur sem heilagur andi vakti okkur til að biðja um. En stundum berst hún þó ekki nema í gegnum sálarangist sem okkur óraði ekki fyrir þegar við báðum. „Vér höfum farið gegnum eld og vatn, en nú hefir þú leitt oss út á víðan vang.“

Mótinu var lokið. Kristniboðshúsið í Hung-tung, sem örfáum dögum áður hafði verið þéttsetið glöðum mannfjölda, virtist nú hljótt og yfirgefið. Sjúklingarnir í athvarfinu voru þar enn, og sömuleiðis Hsi hirðir og frú Hsi, sem höfðu nú tekið við allri umsjón stöðvarinnar samkvæmt tillögu Stanley Smiths. En kristniboðarnir voru farnir og sárt var að sjá autt skarðið eftir þá. Þeir fundu að þeir þurftu næði til frekara náms, sem ómögulegt var að fá í þeirra eigin héraði. Því höfðu þeir ráðið sér kennara í höfuðborginni og dvöldust þar yfir sumarmánuðina. Hsi var því orðinn einn á ný, eins og hann hafði ekki verið í meira en ár, eða allt frá því að Stanley Smith kom fyrst til liðs við hann.

Þá brast óveðrið á: umskiptin voru svo skyndileg að þau hefðu verið nær ótrúleg, ef menn hefðu ekki vitað eitthvað af þeirri óánægju sem hafði kraumað undir niðri mánuðum saman. Þetta hófst með skyndilegu upphlaupi og í kjölfarið fylgdu margra ára erfiðleikar, og á köflum leit út fyrir að Hsi og allt starf hans myndi kafna í brimrótinu. En að lokum var hið illa sigrað með góðu.

Hsi grunaði síst af öllu að slíkt væri í aðsigi. Hann naut þess að búa við nýjar aðstæður sem lofuðu góðu um að eitthvað myndi draga úr striti og þreytu fyrri ára. Í stað þess að vera á ferð og flugi úti á jaðri starfssvæðis síns, eða jafnvel á hinu annasama heimili sínu í Vestur-Chang-þorpinu, gat hann nú hvílst tiltölulega vel í sjálfri miðstöðinni og stýrt öllu verkinu úr vistarverum Stanley Smiths í Hung-tung. Þetta var einmitt það sem kristniboðarnir höfðu óskað sér og lagt á ráðin um. Með þessu móti átti hann hægara með að halda sambandi við hvert einasta athvarf og fékk meira næði til íhugunar og bæna, en gat falið Si öldungi mörg af fyrri störfum sínum.

En þessi sama breyting, hve æskileg sem hún var að mörgu leyti, flýtti fyrir því að upp úr syði og blés í glæður öfundar og óánægju sem höfðu kraumað í hjörtum nokkurra manna. Þetta stafaði að nokkru leyti af framkomu Hsi sjálfs, en að nokkru leyti af kringumstæðum sem hann réð engu um. Eins og áður hefur komið fram hafði það vakið óánægju meðal fáeinna samverkamanna hans þegar forystumenn kristniboðsins veittu hæfileikum hans og óvenjulegu starfi opinbera viðurkenningu. Á meðan hann stóð þeim jafnfætis voru þeir sáttir við að fylgja honum, en um leið og hann var settur yfir þá fylltust þeir öfund og tortryggni, þótt breytingin væri aðeins að nafninu til. Hluti þessa hóps sætti sig ekki við hin andlegu markmið Hsi, heldur sóttist eftir fjárgróða og eigin frama, og því hlaut að koma til klofnings fyrr eða síðar. En vafalaust gerði Hsi illt verra á þessum tíma með skorti á nærgætni og auðmýkt, sem gaf þeim vopn í hendur. Þegar Stanley Smith fór til dæmis af stöðinni og Hsi flutti inn í herbergi hans og tók við allri umsjón, lét hann þau orð falla í fullri einlægni að þessi breyting væri nokkurs konar uppbót fyrir margt sem á undan var gengið – hluti af hinum hundraðföldu launum „nú á þessari tíð“. Hann gekk meira að segja svo langt að prédika einn sunnudaginn út frá ritningarorðinu: „Nú er Mannssonurinn dýrlegur orðinn“, og hann skýrði textann fyrst og fremst í réttu samhengi, en sýndi jafnframt hvernig þetta lögmál birtist í lífi manna og tók sína eigin reynslu sem dæmi. Vera má að nokkur sannleikskjarni hafi falist í þessari hugsun, og vafalaust gekk Hsi fyrst og fremst það eitt til að vegsama náð Guðs og trúfesti í andlegum skilningi. En Kínverjar eru fljótir að draga ályktanir og taka líkingamál auðveldlega bókstaflega. Fan og félagar hans voru ekki lengi að snúa þessari prédikun upp á veraldlega hluti, og þeir drógu þá ályktun að Hsi væri að hreykja sér yfir þá vegna hinna þægilegu og leigulausu húsakynna sinna, traustsins sem kristniboðarnir sýndu honum og virðingarstöðu hans. Þeir dæmdu hann eftir sjálfum sér og urðu ævareiðir.

Í hjarta sínu voru þeir þegar farnir að fjarlægjast Drottin. Einkum hafði Fan hrakað andlega. Sem öldungur hafði hann töluverð áhrif í söfnuðinum, og með stuðningi Changs öldungs og eins djáknans í P'ing-yang hafði honum tekist að safna saman öflugum flokki allra þeirra framagjörnu eða óánægðu manna sem tengdust starfi Hsi á einhvern hátt. Þeir blésu upp öll umkvörtunarefni, hvort sem þau voru raunveruleg eða ímynduð, og unnu á laun gegn áhrifum hans um allt héraðið; þannig eitruðu þeir hugi margra sem hefðu aldrei, ef þeir hefðu fengið að vera í friði, alið með sér nokkra óvild í garð mannsins sem þeir áttu svo margt að þakka. Þar eð þeir þekktu athvarfsstarfið út í hörgul, lögðu þeir á ráðin um að slíta sambandi við Hsi og taka með sér eins marga af þjálfuðum mönnum hans og unnt væri, og síðan ætluðu þeir að opna samkeppnisathvörf á eigin vegum þar sem trúmálin yrðu látin sitja á hakanum. Með því að framleiða lyf eftir hinum víðfrægu uppskriftum Hsi og selja þau á lægra verði en hann, vonuðust þeir til að koma honum í fjárhagslegt þrot og ryðja honum að lokum úr vegi á hans eigin heimavelli.

Það tók nokkurn tíma að safna nægu fjármagni og kynda undir nægilegri gremju til að hrinda þessu í framkvæmd. En ekki skorti þau atvik sem hægt var að rangfæra Hsi í óhag. Reiði þeirra óx og varð að hatri eftir því sem þeir ólu lengur á henni. Að lokum urðu fjarvera kristniboðanna og hin óheppilega prédikun til þess að gefa þeim það tækifæri og þá hvatningu sem þurfti. Þá virðast Fan og lagsmenn hans hafa verið orðnir staðráðnir í því, ekki aðeins að leggja starf Hsi og mannorð meðal utanaðkomandi í rúst, heldur einnig að eyðileggja áhrif hans hjá kristniboðunum ef mögulegt væri og hrekja hann úr stöðu hans í söfnuðinum.

Áætlunin var vel undirbúin og náði hámarki í opinberri árás á athvarfið í Hung-tung. Þetta var stormasöm uppákoma. Reiður múgur undir forystu Fans, Changs og djáknans lagði húsakynnin undir sig í þeirri von að geta hrætt Hsi, sem þeir vissu að var nánast aleinn, og náð honum á sitt vald. Skammir og rógburður dundu á honum. Fan var vopnaður sverði og fór hamförum. Hann hafði alltaf verið bráðlyndur og skapstór maður, og nú var hann gjörsamlega stjórnlaus. Beiskar ásakanir hans yfirgnæfðu allan hávaðann og glundroðann:

„Þú varst nógu góður vinur okkar í gamla daga, en allt var það bara í eigin þágu! Þú notaðir mig sem þrep til að klifra upp á við. Þú hélst okkur öllum frá útlendingunum á meðan þú komst sjálfum þér í mjúkinn hjá þeim. Nú koma þeir og gera þig að stórmenni. Þú drottnar yfir okkur! Þú þykist vera betri en við! Þú auðgast á hylli þeirra og vilt bola okkur öllum úr stöðum okkar. Gott og vel! Gerðu þá upp reikningana. Borgaðu okkur fyrir alla þjónustu okkar hingað til. Stattu einn ef þú getur. En við skulum sko gera þér heitt undir fótum!“

Hsi tók óveðrinu með ró, þótt hann vissi mætavel að líf hans væri í hættu. Hann komst hvergi undan. Hann gat ekki komið orði að. Ef stilltari menn hefðu ekki haldið aftur af Fan, hefði hann ráðist á Hsi á staðnum með hinu ógnvekjandi vopni sínu. Hsi var í raun og veru fangi þeirra.

Þegar þeir sáu loks að ekkert meira var upp úr því að hafa í Hung-tung í fjarveru kristniboðanna, réðst allur múgurinn á hann, hrakti hann út úr athvarfinu og hrópaði:

„Niður til P'ing-yang! Niður til P'ing-yang! Við skulum sjá hvað útlendi umsjónarmaðurinn hefur að segja. Málið skal lagt í hans hendur.“

Þeir hraðuðu sér af stað suður til borgarinnar. Nokkrum klukkustundum síðar ruddust þeir inn í kristniboðshúsið, sveittir og rykugir eftir ferðina og enn æstari en í fyrstu. Bagnall kom þetta gjörsamlega í opna skjöldu og hann gat ekki ímyndað sér hvað hefði gerst, fyrr en hann sá sig umkringdan múgi ákærenda Hsi, sem voru næstum því búnir að ráða hinum varnarlausa fanga sínum bana. Hvað sem hann reyndi gat hann ekki stillt þá, og lengi vel tókst honum ekki einu sinni að komast að því hvers þeir kröfðust. Í miðju þessu öllu saman var það fullkomin ró og sjálfsstjórn Hsi sem hafði mest áhrif á hann.

„Náðin sem hann sýndi var undursamleg,“ skrifaði Bagnall síðar. „En á meðan þessir menn geisuðu í kringum okkur, fannst mér ég vera staddur í víti.“

Að lokum tókst kristniboðanum með hugrekki og þolinmæði að lægja óeirðirnar og krefja Fan og fylgismenn hans skýringa. Þá helltu þeir úr skálum sínum öllum ásökununum, og var farið vandlega ofan í saumana á þeim. Umræðurnar stóðu yfir klukkustundum saman, uns Bagnall taldi að bráðabirgðasátt hefði náðst. Honum var mikið í mun að frelsa Hsi úr höndum þeirra og hafði látið hest bíða til að bera hann í öruggt skjól. En um leið og gerð var tilraun til að slíta fundinum rauk Fan á Hsi með brugðið sverð, og þá hófust ólætin öll upp á nýtt.

Þegar Bagnall sá að ekki þýddi að ræða málin lengur, gaf hann Hsi bendingu um að forða sér en greip sjálfur Fan, sem ella hefði elt hann uppi með brugðnu sverðinu. Þetta var hættulegt augnablik. En hið hugrakka tiltæki kristniboðans fangaði athygli mannfjöldans nógu lengi til þess að hesturinn næði að þeysa á brott.

Þannig hófst hinn sorglegi klofningur sem skipti söfnuðinum í Hung-tung í tvær fylkingar. Ekki voru gerðar fleiri tilraunir til líkamsárása, því að Fan og flokkur hans sáu fljótt að ekkert vannst með slíkum aðferðum. En þeir héldu áfram harðvítugri andstöðu, sökuðu Hsi um allt það illa sem þeir gátu fundið minnstu tylliástæðu fyrir, buðu valdi hans birginn opinberlega í hverju athvarfi hans og reyndu að valda honum vandræðum á alla lund.

Með lánsfé sem þeir tóku í þessu skyni leigðu þeir hús eins nálægt athvörfum Hsi og kostur var á meira en tuttugu stöðum, og þar opnuðu þeir samkeppnisrekstur sem rekinn var eftir reglum sem þeir vissu að voru honum þvert um geð. Þeir notuðu lyf hans og aðferðir og buðu lægra verð en hann, jafnvel þótt þeir stefndu eigin fjárhag í voða með því. Og það sem verst var: þeir réðu til sín illa þokkaða menn – hvern sem til þeirra vildi koma – og drógu þannig hið góða orðspor athvarfsstarfsins niður í svaðið. Þessa útsendara gerðu þeir út vítt og breitt til að selja hin vel þekktu lyf Hsi hvarvetna. Þeir vissu að þetta myndi hitta hann á viðkvæman stað, því að óháð öllum hagnaði hafði hann ætíð neitað að láta þá fá lyfin sem ekki vildu leggjast inn á athvarf og komast þannig undir kristileg áhrif.

Og um hríð blómstraði hagur óvina Hsi. Einkum voru þeir Fan og Chang áhrifamenn og gjörkunnugir staðháttum. Athvörf þeirra gengu vel og lyfin þeirra runnu út eins og heitar lummur. Utanaðkomandi menn, sem höfðu árum saman reynt að komast yfir lyfjauppskrift Hsi, færðu sér nú tækifærið í nyt. Svo virtist sem grafið hefði verið undan starfi upphaflegu athvarfanna um allt héraðið svo að ekki yrði við neitt ráðið. Meðal safnaðarmeðlima unnu þeir litlu minni spellvirki. Hin augljósa velgengni fyrirtækis þeirra olli mörgum miklum heilabrotum. Þeir sem héldu tryggð við Hsi höfðu átt von á að dómur félli þegar í stað yfir brotamennina. En þegar þeim óx þvert á móti ásmegin og vegnaði sífellt betur, virtust trúverðugar röksemdir þeirra fá enn meira vægi.

Seint og hægt leið þetta sársaukafulla sumar. Vesalings Hsi þjáðist meira en orð fá lýst. Flestir aðstoðarmenn hans stóðu drengilega með honum, og það var ekki lítil huggun í því fólgin að finna kærleika og tryggð margra sannra drengja. En bæði hann og þeir urðu að ganga saman í gegnum eldsofninn. Og stundum virtist sem verndarhönd Guðs hefði verið dregin til baka og djöflinum væri leyft að gera sitt ýtrasta til að leggja starfið í rúst.

Því að mitt í öllum erfiðleikunum út af Fan komu einnig upp skelfilegar flækjur úr öðrum áttum og af hinum undarlegustu og ólíkustu orsökum. Ógæfa dundi yfir í hverju einasta af helstu athvörfunum – og hefði hvert og eitt athvarf átt fullt í fangi með slíkt áfall eitt og sér. Á meðan óvinum hans vegnaði vel var hann umkringdur þrengingum og „beygður langt fram yfir megnið“ af hverri rauninni á fætur annarri, slíkum sem hann hafði aldrei áður kynnst. En eftir því sem þjáningarnar uxu, því ríkulegri varð líka huggunin. Á þessum myrku dögum komst Hsi að endamörkum eigin máttar og allra mannlegra úrræða, og hann lærði dýpri merkingu þess að hafa „fengið dauðadóm í okkur sjálfum“, sem knýr okkur til að treysta „ekki okkur sjálfum, heldur Guði, sem uppvekur hina dauðu“.

„Hann sem frelsaði okkur úr slíkri dauðans hættu,“ gat hann sagt, „og frelsar enn; til Hans setjum við traust okkar, að Hann muni enn frelsa okkur.“

Í raun var undravert hvernig honum var haldið uppi allan þennan erfiða tíma sem svar við bæn. Aftur og aftur virtist andstæðingurinn fá leyfi til að gera sitt versta, en þá, á ögurstundu, greip Drottinn inn í til að koma þjóni sínum til hjálpar.

Kínverjar eiga sér merkingarþrunginn málshátt sem lýsir vel einni hlið þeirra þrenginga sem Hsi mátti þola á þessum tíma:

Í lífi sem strá á grund:Í dauða sem gullnáma.

Þetta er uggvænlegt orðtak sem bendir á hve oft það hendir að maður, sem í lifanda lífi var jafn lítilsigldur og strá á grund, verður við dauða sinn að auðsuppsprettu fyrir samviskulausa ættingja.

Þar sem engin opinber skráning dauðsfalla fer fram í Kína og engar krufningar eru gerðar, hefur fólkið sína eigin óvægnu aðferð til að koma í veg fyrir glæpsamlegt athæfi, einkum þegar svokallaðir læknar meðhöndla sjúkdóma. Um allt landið gildir óskráð regla sem ágirnd og tortryggni hafa styrkt í sessi: þeir sem eiga húsnæðið þar sem dauðsfall verður, eða búa í nágrenninu, eru taldir ábyrgir fyrir dauðanum og verða því að standa straum af öllum kostnaði. Þetta gefur færi á nánast takmarkalausri fjárkúgun, og græðgi ættingjanna takmarkast aðeins af efnahag þeirrar fjölskyldu eða þess einstaklings sem er á valdi þeirra. Vegna eðlis starfs síns átti Hsi alltaf á hættu að lenda í slíkum vandræðum. En honum farnaðist svo undursamlega vel að aðeins sjö eða átta dauðsföll urðu í athvörfum hans öll þau ár sem hann bar ábyrgð á hverju athvarfi. Hvert og eitt þeirra hafði í för með sér alvarlegt hættuástand. Og undarlegt nokk urðu nokkur þeirra einmitt á þessum tíma.

Eitt hið sárasta átti sér stað í athvarfinu í Hung-tung, og þar átti í hlut gamall heiðursmaður, ættfaðir stórrar og áhrifamikillar ættar. Meðferð hans hafði gengið vel fram að því og ættingjar hans, sem heimsóttu hann endrum og eins, fylgdust með framvindunni af miklum áhuga. Þegar dregið var úr hinum vanalega ópíumskammti fór gamall kvilli að taka sig upp aftur og olli sjúklingnum talsverðum óþægindum. Enginn átti þó von á alvarlegum afleiðingum, og til þeirra hefði heldur ekki komið.

En dag einn rölti ungur maður inn í athvarfið og komst óséður inn í herbergi gamla mannsins. Þessi ungi maður var nokkuð efnaður og virtur í nágrenninu, og hann hafði snúið baki við trúnni og bar engan hlýhug til Hsi eða starfs hans. Á spjalli þeirra komst hann að því að sjúklingnum leið ekki sem best, og hann fór þá að mæla með lyfi nokkru sem hann átti sjálfur og sagði það örugga lækningu við einmitt slíkum kvillum.

Gamli maðurinn tók pillurnar grunlaus, en þær voru að öllum líkindum eitraðar, því að innan skamms engdist hann sundur og saman af kvölum. Send var orðsending eftir umsjónarmanni athvarfsins og eftir mikla angist tókst loks að lina þjáningar gamla mannsins smám saman.

Síðar um kvöldið laumaðist ungi maðurinn þó aftur inn og honum tókst, svo óskiljanlegt sem það kann að virðast, að telja fórnarlamb sitt á að taka annan skammt.

„Þú sérð,“ sagði hann, „hve sterkt og virkt þetta lyf hlýtur að vera. Lítill skammtur hefur þegar haft róttæk áhrif á sjálfa rót meinsins. Hve miklu meiru myndi þá ekki stærri skammtur áorka!“

Þessum rökum virtist ekki hægt að hnekkja. Gamli maðurinn tók meira að segja tvöfaldan skammt af pillunum. Og fyrir morgun var hann allur, eftir miklar kvalir. Þetta var reiðarslag og var nærri ofviða vesalings Hsi, sem þá var staddur á kristniboðsheimilinu. Hvað var til ráða? Fréttin myndi berast um allan bæinn á svipstundu. Og hver myndi trúa svo undarlegri atburðarás þegar óvinir hans gætu auðveldlega spunnið upp trúverðuga lygi? Senda varð ættingjunum boð þegar í stað. Öll ættin myndi líklega ráðast á athvarfið, viti sínu fjær af sorg og bræði, og ómögulegt að segja fyrir um hvernig það myndi enda. Almenningsálitið myndi aðeins réttlæta það þótt þeir berðu umsjónarmann athvarfsins nær til ólífis og krefðust gríðarlegrar fjárhæðar gegn því að leggja húsið ekki í rúst. Og hvað um hina sjúklingana? Hvaða afstöðu myndu þeir taka í málinu? Og hvernig átti að haga öllum hagnýtum ráðstöfunum á meðan? Athvarfið var fullt. Hann þorði hvorki að færa lík hins látna né heldur snerta það fyrr en ættingjarnir kæmu á staðinn. Finna yrði annað húsnæði, nema allir sjúklingarnir rykju hreinlega á brott í einum hóp.

Aðstæður gátu varla verið ógnvænlegri. Hsi hrópaði til Guðs um hjálp og frelsun, gerði sendiboða út af örkinni til fjölskyldu hins látna og fór svo yfir í athvarfið til að sjá hvað hægt væri að gera. Honum til undrunar mætti honum engin reiðialda. Þvert á móti virtust sjúklingarnir vinveittir og rólegir. Og þegar Hsi stakk upp á því að flytja þá í annað húsnæði sögðu þeir að óþarfi væri að hafa fyrir því; þeim stæði nokkurn veginn á sama og þeir myndu bara vera kyrrir þar sem þeir voru.

Þetta var mikil uppörvun, og með endurnýjaðri trú helgaði Hsi sig bæn og föstu. Allan þann dag og allan þann næsta beið hann frammi fyrir Guði eftir þeirri hjálp sem Hann einn gat veitt. Á meðan barst ekkert svar frá ættingjunum, og vissi það ekki á gott. Allt benti til þess að þeir væru að safna liði til að gera árás á athvarfið. Aldrei hafði Hsi upplifað jafn þrungna og kvíðafulla bið og þegar þriðji dagurinn rann upp án þess að nokkuð bólaði á þeim. Og allan tímann lá hinn látni þar einn og ókistulagður.

Loks tók þessi langa og kvíðafulla bið enda þegar nokkrir synir hins látna komu á staðinn. Hsi gekk út til móts við þá og varð nánast hvumsa þegar hann sá hve rólegir og sanngjarnir þeir voru. Smám saman kom í ljós að þeir höfðu tafist við að ráðfæra sig við ýmsa úr ættinni og voru nú komnir í sáttahug til að leysa málið í kyrrþey. Þetta var undursamlegt bænarsvar og vakti litlu minni undrun meðal hinna kristnu en þeirra sem fylgdust með álengdar. Ungi maðurinn, sem hafði valdið öllu þessu óláni, var enn í athvarfinu þar sem honum hafði ekki verið leyft að komast undan. Hann tók að sér að greiða helming útfararkostnaðarins en Hsi hinn helminginn, og var ungi maðurinn hæstánægður með að sleppa svo billega. Hsi sendi eftir viðeigandi líkkistu og ráðstafanir voru gerðar til að flytja jarðneskar leifar mannsins á brott þegar í stað.

Allt fór þetta svo hljóðlega fram að nágrannarnir hefðu varla orðið nokkurs varir ef lögregluþjónn staðarins hefði ekki gripið inn í. Sá embættismaður var hins vegar ævareiður. Hann hafði búist við stórmáli sem myndi færa honum nokkrar kippur af koparpeningum í vasann. Stórhneykslaður á þessum óvæntu málalyktum tók hann þegar til óspilltra málanna, og hann gekk um götur borgarinnar og hrópaði af öllum lífs og sálar kröftum að hér væri glæpsamlegt athæfi á ferðinni; hann myndi ekki láta illvirki viðgangast í umdæminu og stöðva yrði útförina þegar í stað.

En hversu hátt sem hann hrópaði gaf enginn honum mikinn gaum. Uppskerutíminn stóð yfir og fólk hafði í nógu að snúast við eigin störf. Kistan var færð á staðinn og líkið flutt á brott. Enginn mannfjöldi safnaðist saman. Og vagninn komst óhultur út úr borginni. Svo virtist sem Drottinn sjálfur hefði byrgt gin ljónanna. Hve oft hefur Hann ekki gert það – lof sé nafni Hans.

Einmitt slíkar sannanir þess að hann væri ekki yfirgefinn hjálpuðu Hsi í gegnum allan þennan erfiða tíma. Aðstæður í kringum hann voru oft svartar sem nótt. En hann greip í sterka hönd í myrkrinu og lærði að treysta röddinni sem sagði: „Líttu ekki í kringum þig, því að ég er þinn Guð.“

Annað atvik af svipuðum toga átti sér stað í athvarfinu í Hoh-chau um þetta leyti.

Frá þorpi í nágrenninu hafði vesæll ópíumreykingamaður verið fluttur á staðinn, og virtist dapurlegt og dimmt líf hans vera að fjara út. Hann var mjög þungt haldinn og alls ekki í ástandi til að þola meðferðina. En ættingjum hans var meira í mun að hafa út úr þessu dálitla peninga, ef hægt væri, en að fara eftir óskum hans í málinu, og þeir kröfðust þess að fara með hann í athvarfið. Ef hinir kristnu gætu læknað hann væri það hið besta mál, en ef ekki myndi hann deyja í höndunum á þeim og þá sparaðist útfararkostnaðurinn. Vesalings maðurinn var því borinn inn í borgina, of veikur til að hirða um hvað yrði um hann. Hsi var ekki í Hoh-chau á þessum tíma og umsjónarmenn athvarfsins létu undan fortölum og tóku við honum. Ástand mannsins virtist svo átakanlegt. Ferðalagið hafði verið afar erfitt og vinir hans virtust svo áfram um að koma honum undir kristileg áhrif.

Nokkra daga gerðu þeir sitt besta, en sjúklingnum batnaði ekki og þeir sáu brátt að dró að endalokum. Fullir angistar og skelfingar voru þeir í þann mund að senda eftir Hsi þegar hann bar óvænt að garði í athvarfinu. Þessi tíðindi voru þungt áfall, enda bar þau að á sama tíma og aðrir erfiðleikar þrengdu hart að honum. En sjúklingurinn var enn á lífi, og án þess að staldra við til að matast fór Hsi þegar í stað inn í herbergið til að heyja baráttuna á hnjánum. Hann fann til djúprar meðaumkunar með hinum þjáða og hafði jafnframt miklar áhyggjur af þeim vandræðum sem dauði hans gæti haft í för með sér. En enn þyngra hvíldi þó á honum þessi nýja vísbending um hina langvinnu og skelfilegu mótspyrnu Satans, því að máttur hans bjó að baki þessu öllu.

Klukkustund eftir klukkustund hélt hann áfram að biðja og beitti jafnframt öllum þeim læknisráðum sem hann kunni skil á. Smám saman, honum til ólýsanlegs léttis, urðu umskipti sjáanleg og vonin glæddist á ný í hjörtum þeirra sem vöktu yfir honum.

„Honum líður betur. Hann er greinilega að ná sér,“ hvísluðu þeir. „Þetta fer allt vel.“

Einmitt þá, þegar Hsi var farinn að anda léttar, kom sendiboði í miklum flýti og grátbað hann að koma þegar í stað yfir í hinn enda borgarinnar til að bjarga konu sem skyndilega var orðin haldin illum öndum.

„Hún liggur fyrir dauðanum! Enginn getur gert neitt til að lina kvalir hennar. Sýnið miskunn og grátbiðjið Hsi kennara að koma fljótt.“

Fyrstu viðbrögð Hsi voru að leggja strax af stað. En þá hvarflaði hugur hans aftur að sjúka manninum. Hvernig gat hann vikið frá sjúkrabeði hans? Hann leit upp í leit að leiðsögn. Og meðan hann baðst fyrir færðist yfir hann sterk tilfinning um að hætta væri á ferðum.

„Er þetta aðeins vélráð djöfulsins,“ spurði hann sjálfan sig, „til að lokka mig burt úr þessu herbergi? Svo lengi sem ég bið hér í Jesú nafni getur hann ekkert gert. En ef ég fer ekki gæti þessi kona dáið og nafn Drottins beðið hnekki.“

Þetta var hörð innri barátta. En svo fór að hann fól sjúkling sinn í umsjá Guðs og svaraði kallinu þar sem neyðin virtist enn meiri, nafni Meistara síns til heiðurs.

Konan var í trylltu æðiskasti þegar hann nálgaðist húsið. Mannfjöldi hafði safnast saman og æsingurinn virtist meiri en venjulega. Fólkið vissi að sent hafði verið eftir Hsi og var áfjáð í að sjá hvað myndi gerast. Þegar hann gekk inn í herbergið bar undarlega við. Óp konunnar og umbrot hættu. Hún rétti úr sér, settist upp og sagði í flýti:

„Ég veit að ég verð að fara. Það er allt í lagi. Ég veit hver þú ert og ætla ekki að valda neinum vandræðum.“ Og þegar hann kom nær bætti hún við: „Ég er á förum. Ég er á förum. Veittu mér bara eina bón.“

„Hvers óskar þú?“ spurði Hsi forviða.

„Æ, einskis,“ svaraði hún í flýti, „svo fremi sem þér er sama þótt ég fylgi þér.“

Þetta kom Hsi í opna skjöldu og hann hreyfði engum mótmælum. Í geðshræringu augnabliksins áttaði hann sig varla á hvað hafði verið sagt. Hann var aðeins þakklátur fyrir að málið virtist horfa vel við, hrópaði til Guðs um að miskunna konunni og skipaði djöflinum að yfirgefa hana í því nafni sem er ofar hverju nafni.

Langur og djúpur hrollur fór um konuna, en síðan komst hún til sjálfrar sín og litaðist um, full undrunar. Þegar Hsi sá að hún var komin til fullrar meðvitundar bað hann hana innilega að snúa baki við syndinni og taka trú á Jesú. Síðan hraðaði hann sér heim á leið.

Hann gerði sér ekki grein fyrir hvað hafði gerst fyrr en hann var kominn nokkurn spöl áleiðis. Þá læddust yfir hann skelfileg þyngsli og hann varð var við áleitna nærveru sem fylgdi honum fast eftir og fyllti hann hryllingi. Aldrei fyrr hafði hann reynt annað eins. Hann kveið fyrir því að koma í athvarfið en honum var þó ákaflega umhugað um að komast aftur til sjúklings síns. Við dyrnar var honum sagt að sjúka manninum liði vel. Það gaf honum kjark til að ganga inn. En varla var hann kominn inn fyrir þegar sjúklingurinn varð órólegur og honum tók skyndilega að hraka. Af honum dró ört og fáeinum klukkustundum síðar lést hann.

Harmi sleginn leitaði Hsi alfarið á náðir Guðs á meðan sendiboði fór út í þorpið. Smám saman fyllti undarleg ró hjarta hans, og þótt hann héldi áfram að fasta gat hann bæði lofað Guð og beðið um frelsun. Í ljósaskiptunum birtust vinir unga mannsins og þau boð bárust að faðir hans væri með þeim. Kveinstafirnir og uppnámið í athvarfinu boðuðu ekki gott. En Hsi vonaði hið besta og gekk út. Þegar hann kom út í fremri húsagarðinn staulaðist gamli faðirinn, honum til mikillar undrunar, máttfarinn til hans, féll á kné og tók að sverja og sárt við leggja að hann hefði ekkert vitað af málinu og ætti engan þátt í misgjörð fjölskyldu sinnar.

„Þeir eru allir vondir synir,“ hrópaði hann, „hver og einn einasti þeirra. Þeir eiga örugglega eftir að gera út af við mig með vandræðum sínum. Ég var að heiman, virti herra, þegar þeir fluttu bróður sinn í hið virðulega athvarf þitt. Ég bið þig að aumka gamlan mann og taka ekki of hart á yfirsjónum þeirra.“

Fullur undrunar reisti Hsi hann á fætur og hlýddi á frásögn þeirra. Þegar hann komst að raun um að þeir voru í raun og veru fátækir bauðst hann til að hlaupa undir bagga með útfararkostnaðinn. Gamli maðurinn var meira en þakklátur og synirnir, sem virtust dauðskelkaðir, tóku að sér að láta flytja líkið á brott fyrir morguninn. Svo var gert. Í morgunskímunni horfði Hsi á eftir þeim fara, sneri síðan aftur til að færa þakkir ásamt umsjónarmönnum athvarfsins og treysti nú enn betur en nokkru sinni fyrr „þeim Guði sem er að verki fyrir þann sem bíður Hans“.

Og allan þennan tíma var sama sterka höndin að vinna að lausn í hinum stærri raunum. Drottinn hafði ekki gleymt margreyndum þjóni sínum, og áður en haustið vék fyrir vetri tók að rofa til.

Byrðin léttist fyrst fyrir alvöru þegar Hoste sneri aftur til Hung-tung. Kristniboðarnir, sem dvöldu í höfuðborginni, höfðu frétt af árásinni sem Fan og flokkur hans gerðu og fengið nokkra vitneskju um þær þrengingar sem fylgdu í kjölfarið. Óhjákvæmilegar aðstæður héldu þó Stanley Smith fjarri, og Hoste komst ekki aftur á stöðina fyrr en nokkrir mánuðir voru liðnir.

Koma hans snemma um haustið varð kveikjan að nýju uppnámi, því að andstaðan stóð enn sem hæst. Fan safnaði fylgismönnum sínum í fjölmennt lið og hélt í athvarfið í Hung-tung, og þegar Hoste kom á staðinn höfðu þeir lagt það undir sig, staðráðnir í að vinna sér og starfi sínu stuðning hans og samúð. Að ganga inn í allan þennan hóp var líkast því að hætta sér inn í úlfahjörð. Samt var ekki annað hægt en að hlusta á þá, telja um fyrir þeim og freista þess að snúa þeim aftur af villigötum sínum. En þetta var erfitt og kvíðavænlegt verk, og þegar hér var komið sögu höfðu margir þeirra gengið of langt til að hægt væri að vinna þá til baka. Ekkert var við Fan að gera og ekki heldur djáknann, sem hafði gerst sekur um alvarlegan óheiðarleika er þegar var kominn í ljós. Allmargir aðrir fylgdu þeim að málum. En til allrar hamingju tókst með tímanum að vinna hina aftur.

Ein af þeim spurningum sem vöknuðu við heimkomu Hoste var hvort grípa ætti til harðra aðgerða eða ekki til að hreinsa og vernda söfnuðinn. Í þrengingum þessa sumars hafði reynt mjög á andlegt þrek þeirra sem játuðu trúna um allt héraðið og ekki svo fáir höfðu snúið baki við henni. Flestir þeirra fylgdu Fan. Og meðal þess mikla fjölda sem voru sannkristnir var hættan enn alvarleg. En eftir bæn og íhugun komust bæði Hoste og Hsi hirðir að þeirri niðurstöðu að það væri misráðið að reyna að leysa vandann með valdboði í einu vetfangi. Slíkt myndi aðeins vekja samúð með Fan og fylgismönnum hans og réttlæta þá sem þegar sökuðu leiðtoga safnaðarins um ráðríki. Guð einn gat leitt í ljós hverjir hefðu rétt fyrir sér, og það myndi Hann vissulega gera þegar fram liðu stundir.

Framvindan sýndi hve viturleg þessi ákvörðun var. Eins og búast mátti við fældi Fan fylgismenn sína smám saman frá sér með misferli sínu og vanhæfni, en þolinmæði Hsi og bænarandi tryggðu honum traust allra réttsýnna manna.

Eftir því sem mánuðirnir liðu tók að bera á upplausn í röðum andstæðinganna, og eftir eina af sínum vanalegu bæna- og föstustundum fylltist Hsi þeirri sannfæringu að brátt myndi allt tiltæki þeirra hrynja til grunna. Hugur hans beindist sérstaklega að Jóhannesarguðspjalli 15:6: „Hverjum sem er ekki í mér, verður varpað út eins og greinunum, og hann visnar.“ Það hve óumflýjanlegur þessi alvarlegi dómur var barst honum sem boðskapur beint frá Guði. Á öllum helstu stöðunum vakti hann því athygli hinna kristnu á því sem hann trúði að væri í vændum.Jóhannes 15:6 · Biblían 1981

„Verið rólegir og bíðið,“ sagði hann. „Við þurfum ekki að berjast í þessari orrustu. Innan þriggja mánaða munuð þið sjá síðasta falska athvarfið líða undir lok.“

Þetta voru djörf orð, en þau féllu ekki dauð og ómerk til jarðar. Brátt kom í ljós að Fan var kominn í vonlausar ógöngur. Athvörf hans fóru út um þúfur hvert af öðru og öll hreyfingin fékk á sig óorð. Einlægir menn, sem höfðu dregist inn í hana, sáu mistök sín og drógu sig í hlé. Chang, sem iðraðist þegar hálfpartinn, sleit öllu sambandi við Fan og hóf starf á eigin vegum með viturlegra sniði í öðru héraði. Þegar fylgismenn Fan höfðu þannig yfirgefið hann gafst hann alfarið upp á þessu öllu, og raunar var síðasta athvarf hans horfið áður en þrír mánuðir voru liðnir.*

Þetta var alvarleg viðvörun og gerði meira en nokkrar safnaðaraðgerðir hefðu getað áorkað til að kalla fráhverfa aftur til baka, styrkja hina kristnu og tryggja stöðu Hsi á ókomnum dögum.

Þannig spratt blessun upp úr erfiðleikunum. Söfnuðurinn þurfti á hreinsun að halda og Drottinn notaði þessa raun til að skilja verstu öflin frá og dýpka innbyrðis kærleika og traust þeirra sem stóðust prófraunina. Þörf var á mikilli sniðlingu og ögun, einkum hjá Hsi sjálfum, svo að þau mannslíf sem heilagur andi notaði gætu borið meiri ávöxt á ókomnum dögum. Hættur þurfti að varast og náðargjafir að þroska. Og allt var þetta í vitrum og mildum höndum: „Faðir minn er vínyrkinn.“

Einn fagur ávöxtur hins langa álags og þrýstings var sá hversu mjög Hsi hirðir laðaðist að Hoste og lærði að meta að verðleikum hjálp hins erlenda kristniboða. Sjálfstæður sem hann var að eðlisfari hafði það reynst honum erfitt. D. E. HOSTE.

* Stanley Smith, sem í fyrstu fann til nokkurrar samúðar með Fan þar eð hann vissi að Hsi hafði ekki alltaf farið viturlega að, útvegaði honum starf í nýja héraðinu sem hann fór til að opna. Með því móti var Fan fenginn burt frá Hung-tung og honum gefið tækifæri til að byrja upp á nýtt við afar vinsamlegar aðstæður. En það kom fyrir ekki. Eftir að hann hafði valdið endalausum vandræðum í nýja starfinu varð loks að láta hann fara. Síðan þá hefur hann lifað alfarið sem heiðinn maður í sínu gamla umhverfi, ræktað ópíum og sótt leiksýningar í musterum, þótt hann hafi aldrei tilbeðið skurðgoð. Mörgum árum eftir óeirðirnar 1887 viðurkenndu þeir Chang báðir misgjörðir sínar að því marki að þeir fóru heim til Hsi hirðis á nýárshátíðinni og vottuðu honum virðingu sína opinberlega. Þessari kurteisi var tekið af mikilli hlýju og jafngilti hún sáttum að kínverskum sið. En Fan hefur aldrei snúið aftur til Drottins eða sinnt nokkrum tilraunum til að laða hann á ný inn í kristið samfélag. Kæri lesandi, vilt þú ekki biðja innilega fyrir endurreisn hans?

Kristniboði í forsvari í Hung-tung í um tíu ár, nú aðalforstöðumaður China Inland Mission. Stundum hafði reynst honum erfitt að sætta sig við þær hömlur sem jafnvel slíku samstarfi fylgdu. Eftir því sem umsvif hans jukust og blómstruðu hefði hann auðveldlega getað freistast til að slíta sig alveg frá kristniboðinu og stofna hreinræktaða innlenda hreyfingu sem hefði skort mikilvæga þætti festu og styrks. Uppreisnin sem Fan stóð fyrir kom endanlega í veg fyrir það. Á ögurstundu í lífi hans neyddi hún hann til að leita aftur stuðnings hjá kristniboðinu og lauk upp fyrir honum ríkulegum fjársjóðum samúðar og vináttu sem hann hefði annars kannski haldið áfram að sniðganga. Og af öllum samverkamönnum var Hoste tvímælalaust best til þess fallinn að ávinna sér traust hans á slíkum hættutímum. Hann mat skapgerð Hsi og starf afar mikils en var þó ekki blindur á galla hans. Samt stóð hann með honum eins og fáir aðrir hefðu getað gert: alltaf til taks þegar á þurfti að halda en lét hann þó bera sínar eigin byrðar; vitur í ráðum, staðfastur í ásetningi og í bæn. Þetta samstarf stóð lengi og leiddi til vináttu sem var svo djúp og helg að fátítt er. Allt til loka lifðu þeir og störfuðu saman í samfélagi sem átti ekki lítinn þátt í því að dýpka og milda skapgerð Hsi, en sú breyting hófst svo greinilega á hinum dimmu dögum ársins 1887.

En það liðu langir tímar áður en hinar sársaukafullu afleiðingar þessarar andstöðu hurfu. Árum saman stóð Hsi meira og minna í erfiðleikum sem áttu rætur sínar að rekja til hennar. Því miður barst óánægjan til Chao-ch'eng, og í athvarfinu sem Si öldungur hafði opnað þar átti einn átakanlegasti atburðurinn sér stað.

Þegar óeirðirnar í kringum Fan stóðu sem hæst gengu allmargir hinna kristnu í Chao-ch'eng í lið með andstæðingunum. Sumir voru þegar fallnir frá trúnni en aðrir létu tælast af voninni um fjárhagslegan ávinning. Þeir fóru að dæmi Fan og opnuðu athvarf í þeirri von að geta rutt upphaflega starfinu úr vegi og auðgast sjálfir. Athvarfið í Chao-ch'eng hafði alltaf gefið vel af sér og stóð á þessum tíma rúmlega undir sér. En óvinum þess vegnaði ekki vel. Um hríð uppskáru þeir ríkulega, rétt eins og Fan hafði gert, með því að selja lyf Hsi án nokkurs greinarmunar. En það stóð aðeins um stundarsakir. Og þegar fyrirtækið fór að lokum út um þúfur sátu þeir eftir í talsverðum vandræðum.

Elskulegur gamall maður að nafni Song veitti athvarfi Hsi forstöðu á þessum tíma og var jafnframt hirðir safnaðarins. Óþrjótandi hluttekning hans og fórnfýsi gerðu hann ástsælan meðal hinna kristnu og áttu stóran þátt í því hve vel starfi hans miðaði. En litla klíkan, sem hafði klofið sig frá söfnuðinum, var full af blindri öfund og ákvað að leggja starf hans í rúst. Með fordæmi Fan að leiðarljósi lögðu þeir á ráðin um að ráðast á athvarfið í þeim tilgangi að hrekja húsráðendur á brott og leggja húsnæðið undir sig. Þeir bjuggust auðvitað við því að þegar það væri afstaðið myndi Hsi koma til að huga að eign sinni, og þá ætluðu þeir að halda honum í gíslingu gegn lausnargjaldi eða neyða hann til að kaupa þá út fyrir talsverða fjárhæð.

Sunnudagsmorgun einn birtist því hópur þessara manna í athvarfinu, en þeir voru vel þekktir sem fyrrverandi kristnir menn þótt þeir væru farnir að reykja ópíum á ný. Þeim var tekið af mikilli hlýju, því að Song var hjartahlýr maður og bar ekki kala til nokkurs manns. Þennan sunnudag átti að halda heilaga kvöldmáltíð, og í lok fyrri samkomunnar bauð Song öllum safnaðarmeðlimum að vera kyrrum en stakk upp á því að aðrir vinir færu inn í gestasalinn. Skyndilega spratt þessi litli flokkur, sem hafði beðið eftir þessu tækifæri, á fætur og hrópaði:

„Nei, við förum hvergi. Hér verður engin kvöldmáltíð. Ef við fáum ekki að taka þátt skuluð þið alls ekki halda hana.“

Ringulreið og skelfing gripu um sig. Utanaðkomandi gestum varð hverft við, því að árásarmennirnir jusu úr sér svívirðingum af miklum ofsa, og hinir kristnu, sem þetta kom alveg í opna skjöldu, vissu varla hvað til bragðs skyldi taka. Sumir hrópuðu:

„Kastið þeim út. Þetta er ósæmilegt. Við verðum að halda samkomunni áfram.“

Aðrir vildu kalla á lögregluþjóninn á staðnum og láta refsa óeirðaseggjunum.

„Nei,“ sagði gamli Song hirðir þegar hann gat látið í sér heyra. „Þetta er borð Drottins en ekki okkar. Við erum aðeins gestir við kvöldmáltíð Hans. Þessir menn bjóða Honum birginn en ekki okkur. Drottinn verður að eiga við þá. Við kvörtum ekki.“

Þetta kom árásarmönnunum mjög á óvart, því að þeir höfðu búist við allt öðrum viðbrögðum. Þeir voru viðbúnir mótspyrnu og vonuðust til að geta komið af stað alvöru áflogum. En Song sá við þessu og útskýrði í flýti fyrir hinum kristnu:

„Ef við rekum þessa menn út í dag fáum við fjórum sinnum fleiri yfir okkur næsta sunnudag. Látið þá í friði. Drottinn mun ganga í málið fyrir okkur.“

Þegar árásarmennirnir sáu hina kristnu gefa eftir, að því er þeir héldu, gengu þeir enn freklegar fram. Þeir rýmdu kapelluna og lögðu allt húsnæðið undir sig. Þeir voru svo ofbeldisfullir að sjúklingarnir sem voru þar í meðferð sáu sinn kost vænstan að forða sér á meðan þeir gætu. Brátt var athvarfið autt og yfirgefið.

Song og hinn trúfasti aðstoðarmaður hans, Chu, urðu auðvitað eftir, og þeir sendu Hsi hirði boð og báðu hann að koma eins fljótt og auðið væri. En þegar Hsi hafði íhugað málið skrifaði hann þeim og ráðlagði þeim að draga sig í hlé úr deilunni og láta mönnunum húsnæðið eftir. Hann sá að þeir sóttust eftir peningum og átyllu til að valda frekari vandræðum, og það eina í stöðunni væri að láta þá alveg eiga sig. „Athvarfið er hvort eð er lokað í bili,“ sagði hann. „Takið bara það sem þið getið með ykkur og farið annað. Drottinn mun ekki leyfa þeim að elta ykkur. Við munum biðja án afláts.“

Þetta ráð féll þeim Song og Chu vel í geð. Þeir tóku saman fáeinar eigur sínar og hurfu á braut áður en mennirnir sem höfðu lagt athvarfið undir sig áttuðu sig á því hvað var á seyði.

En það var ekki auðvelt að finna annað húsnæði. Þeir urðu að láta sér lynda ömurlegan samastað um langa hríð á meðan þeir leituðu að húseiganda sem vildi skjóta yfir þá skjólshúsi. Nóg var af húsum til kaups, en fréttirnar af vandræðum þeirra höfðu borist út um allt og enginn vildi hætta á að slíkar uppákomur endurtækju sig í leiguhúsnæði sínu.

„Sjáið þið bara,“ sögðu gagnrýnendur þeirra, „hvílík mistök þið hafið gert. Þið ættuð ekki að láta vaða svona yfir ykkur. Með þessu laðið þið einfaldlega að ykkur allan skrílinn úr sveitinni. Virt fólk fyrirlítur slíkan veikleika og hefur þar af leiðandi skömm á trú ykkar. Jafnvel Guð ykkar virðist ekki geta verndað ykkur!“

Þetta var erfið staða og margir hinna kristnu voru ráðvilltir. Þegar hver vikan af annarri leið án þess að Himinninn sendi nokkurn dóm yfir óvini þeirra fóru þeir einnig að leggja til að leitað yrði réttar fyrir dómstólum til að endurheimta húsnæði athvarfsins. Hsi tók þessi vandræði mjög nærri sér og vesalings Song og aðstoðarmaður hans áttu fullt í fangi með að halda út. Þeir gerðu þó sitt besta til að sinna fáeinum sjúklingum við mjög bágbornar aðstæður og helguðu sig bæn og föstu.

Á meðan var eins og allur vindur væri úr mönnunum sem sátu uppi með athvarfið. Þeir vissu ekkert hvað þeir áttu til bragðs að taka. Þeir höfðu engin raunveruleg umkvörtunarefni og hinir kristnu gáfu þeim heldur ekkert færi á að búa þau til. Á yfirborðinu höfðu þeir haft sitt fram og farið með sigur af hólmi. Hvers var hægt að óska sér frekar? Samt gátu þeir ekkert gert við húsnæðið og voru nú komnir í hina vandræðalegustu klípu.

Og þá tók Drottinn að verka í þágu þeirra sem þjónuðu Honum. Það bar allt svo eðlilega að, að það virtist varla vera dómur Guðs. En allir forsprakkarnir sem höfðu lagt athvarfið undir sig lentu í alvarlegum vandræðum. Fjölskyldumál þeirra fóru úr skorðum. Sumir urðu snauðir. Aðrir veiktust. Einn eða tveir dóu. Smám saman rann þessi illskeytta andstaða út í sandinn og á fáeinum mánuðum hvarf hún alveg. Þeir sem fylgdust með undruðust þetta, því að allir gátu séð að enginn úr hópi hinna kristnu hafði lyft fingri gegn óvinum sínum.

Á meðan sá Drottinn fyrir stað þar sem hægt var að halda starfi athvarfsins og safnaðarsamkomunum áfram. Einmitt það hús sem Song óskaði sér helst var gefið þeim sem bænheyrsla. Í fyrstu vildi húsráðandinn ekki heyra á það minnst að leigja það út. Hann var fús til að selja það eða gera langtímasamning. En athvarfið hafði ekki efni á slíku og Song hafði næstum gefið upp alla von.

Einmitt þá komu þau Hsi hirðir og frú Hsi til borgarinnar við einkennilegar kringumstæður. Þau voru á heimleið frá Hoh-chau og áttu leið um Chao-ch'eng. Þau höfðu ekki ætlað sér að dvelja þar, en svo undarlega vildi til að þau voru uppurin að farareyri, því að pokinn með koparpeningunum hafði orðið eftir. Of seint var að snúa við og sækja hann. Þau héldu því áfram til Chao-ch'eng, enda vissu þau að þar áttu þau vini sem myndu fúslega hlaupa undir bagga með þeim.

Þegar þau komu inn í borgina mundi Hsi eftir fyrrverandi sjúklingi sem hann langaði að heimsækja og var vagninum ekið beint að dyrum hans. Maðurinn varð himinlifandi yfir komu þeirra og tók á móti þeim af mikilli gestrisni; áður en þau héldu af stað á ný var tilkynnt um annan gest, og reyndist það vera eigandi einmitt þess húss sem Song hafði svo mikinn hug á að fá. Hann var langt frá því að vera heill heilsu, og þegar hann hitti Hsi í gestasalnum tók hann hann tali í mestu vinsemd og bað hann að lokum að gefa sér lyf við meininu.

Þarna fékk Hsi tækifærið sem hann þurfti. Á meðan hann hlustaði á sjúkdómslýsinguna sem lögð var fyrir hann lyfti hann hjarta sínu í bæn til Guðs, bæði fyrir sjúklingnum og athvarfinu. Það fór svo að maðurinn hélt á braut með dýrmæta lyfjauppskrift, eftir að hafa lýst því hjartanlega yfir að hann væri fús til að láta Song hafa húsið gegn málamyndaleigu.

Það var ánægjulegt að ekki skyldi þurfa að nota nýja húsnæðið lengi. Eftir um það bil sex mánuði var öll andstaða horfin. Upphaflega húsnæðið stóð autt og húsráðandanum var mikið í mun að fá Song þangað aftur.

„Ég man svo vel eftir því,“ skrifar Hoste, „þegar við fluttum aftur í gamla athvarfið. Ó, hvílíkur kraftur Guðs hvíldi yfir þeim stað! Stundum gagntók hann mann alveg. Það var svo auðvelt að tala um Hann á samkomunum þar. Maður þurfti ekki að hita fólk upp eða streitast við að hafa áhrif á það. Verkan heilags anda var augljós.“

Á næstu fjórum og hálfu ári læknuðust nærri fimm hundruð menn af ópíumreykingum í þessu húsi, og margir tugir þeirra leiddust til Krists fyrir kærleiksrík áhrif Song hirðis.

Þannig gekk Drottinn í málið fyrir þá sem tilheyrðu Honum og sneri öllum þrengingum þessara erfiðu ára til enn ríkulegri blessunar. „Þú hefir látið menn ganga yfir höfuð vor, vér höfum farið gegnum eld og vatn, en nú hefir þú leitt oss út á víðan vang.“

Þegar Hsi leit til baka yfir þetta allt löngu síðar skrifaði hann:

Á þeim tíma leyfði himneskur Faðir Satan að slá mig og reyndi mig með eldi á allt annan hátt en ég hafði nokkru sinni áður kynnst. Þrír falsbræður sem tengdust athvarfsstarfinu sátu um líf mitt. En ég treysti á Drottin og slapp úr höndum þeirra. Í fjórum af okkar helstu athvörfum – þar sem hvert athvarf gegndi lykilhlutverki – urðu dauðsföll meðal þeirra sem voru að venja sig af ópíumi, og í öllum hinum lentum við í miklum og sérstökum erfiðleikum. Þessi prófraun stóð yfir í nærri tvö ár.

Í hvert sinn sem ég varð fyrir þungum raunum – en þær tók ég allar úr hendi míns himneska Föður – var ég vanur að fasta í þrjá, fjóra eða fimm daga, og enginn veit hve mörg tár ég felldi. En Drottinn opnaði mér undankomuleið. Og þótt ég yrði fyrir miklu fjártjóni, þreytu og ótta ríkti samt friður að lokum. Því að í þessu öllu miðju huggaði Drottinn mig og styrkti, og varðveitti mig frá því að kólna í hjarta mínu og hverfa til baka.

Nú hvílir friður yfir hverju einasta athvarfi, Guðs náð sé þökk.