Sigurvegari illra anda

Og nú tók við sársaukafull reynsla. Um nokkurra mánaða skeið hafði allt gengið vel á heimili hins fyrrum Konfúsíusarsinna, og æsingurinn sem fylgdi afturhvarfi hans hafði að nokkru leyti sjatnað. Það virtist jafnvel sem vindurinn væri að snúast og hann gæti aftur unnið sér hylli fólksins. Mest var það að þakka því hvernig hann kunni að heimfæra kenningar Krists á hagnýtan hátt upp á daglegt líf.

Þegar hann varð kristinn hafði honum til dæmis fyrst verið umhugað um að leita uppi hina öldruðu stjúpmóður sína, sem hafði verið hrakin af heimili hans mörgum árum fyrr og bjó enn í fátækt og vanrækslu.

„Komdu bara aftur til okkar, móðir mín,“ bað hann, „og sjáðu hve hjarta mitt hefur breyst. Nú ætla ég að gera allt sem ég get til að bæta fyrir það liðna. Þú skalt fá það besta sem heimili okkar hefur að bjóða, og fallegustu kistuna og útförina sem ég get veitt þér.“*

Í fyrstu varð gamla konan hrædd og hélt að hann hlyti að hafa misst vitið. En smám saman rann það upp fyrir henni að hann meinti hvert orð. Þá fór hún með honum, full gleði og undrunar, og tók aftur sinn stað á gamla heimilinu.

* Þegar foreldrar komast á miðjan aldur í Kína er það fyrsta skylda sonar að gefa þeim fallegar líkkistur sem tákn um barnslega ást. Slíkar gjafir eru mjög vel metnar og þeim komið fyrir í gestasalnum, og gamla fólkið bendir oft á þær með mikilli ánægju.

„Sjáðu,“ sögðu konurnar í þorpinu, „það getur varla verið svo slæmt að vera kristinn þegar allt kemur til alls!“

Og þá voru það bræður hans, slyngir menn og samviskulausir, jafnskapbráðir og hann sjálfur. Þótt hver og einn þeirra væri fræðimaður í anda Konfúsíusar og vel að sér í „tengslunum fimm“ höfðu þeir ekki getað búið saman, og fyrir löngu hafði fjölskyldan sundrast. Tíminn jók aðeins beiskju deilunnar, þar til allir vissu að bræðurnir voru svarnir óvinir.

En Hsi las í kenningum hins nýja meistara síns: „sættastu fyrst við bróður þinn“, og honum fannst að þetta hlyti að þýða nákvæmlega það sem þar stóð.

Þetta var erfitt verk, en hann bað mikið fyrir því og játaði hreinskilnislega hvar hann hefði sjálfur haft rangt við. Að biðjast opinberlega friðar – því ekkert slíkt getur verið einkamál í Kína – hafði í för með sér ekki litla auðmýkingu, og í fyrstu var aðeins hlegið að honum fyrir vikið. En smám saman sigraðist hann á erfiðleikunum, og vinsamleg samskipti hófust á ný.

„Sannarlega,“ hugsuðu áhorfendur og fylltust aðdáun, „búa kenningarnar sem vestræni spekingurinn flytur yfir mætti.“

Þannig vann hin nýja trú sér smám saman braut. Kínverji kann að meta það sem gott er þegar hann sér það, þótt það taki hann venjulega nokkurn tíma að opna augun. Og allan þennan tíma var Hsi ekki aðeins að lifa eftir fagnaðarerindinu heldur líka að boða það. Daglegt bænahald á heimili hans hafði vaxið og orðið að lítilli guðsþjónustu sem fólk utan heimilisins sótti oft. Meðal ættingja hans voru allmargir áhugasamir, og kona hans og stjúpmóðir voru nánast tilbúnar að lýsa sig kristnar.

Og einmitt þá kom þessi nýja raun upp: það undarlegasta og óvæntasta sem gat gerst.

Allt snerti þetta frú Hsi og kom því við mann hennar þar sem hann var viðkvæmastur, því hann hafði verið svo fullur vonar og gleði hennar vegna. Hún var alltaf næm og greind og hafði tekið við sannleikanum af skýrleika. Líf hennar hafði orðið bjartara og hjarta hennar víkkað, þar til svo virtist sem hún yrði raunverulegur samverkamaður og vinur manns síns.

Þá breyttist allt í einni svipan, og jafnvel sjálft eðli hennar virtist breytast líka. Í fyrstu var hún aðeins þung í skapi og eirðarlaus, en féll fljótt í djúpt þunglyndi sem skiptist á við sársaukafullan æsing. Brátt gat hún varla borðað eða sofið, og heimilisstörfin voru vanrækt. Án þess að hún réði við það og þvert gegn eigin vilja var hún kvalin af sífelldum illum hugboðum, og hryllingur líkt og í hræðilegri martröð virtist hafa hana á valdi sínu. Hún var ekki líkamlega veik og alls ekki gengin af vitinu. En hversu mikið sem hún reyndi að hafa hemil á hugsunum sínum og gjörðum virtist hún vera á valdi einhvers ills máttar sem ekkert stoðaði að streitast á móti.

Sérstaklega þegar kom að daglegu bænahaldi var hún gripin óstjórnlegum reiðiköstum. Þetta olli henni jafnmikilli angist og undrun og manni hennar, og í fyrstu reyndi hún að halda aftur af þeirri ofsafengnu andúð sem hún vildi alls ekki finna. En smám saman missti vilji hennar allan mátt. Hún virtist hrifin gjörsamlega út úr sjálfri sér, og í köstunum, sem urðu tíð, viðhafði hún orðbragð sem var hræðilegra en nokkuð sem hún gat nokkru sinni hafa heyrt á ævinni. Stundum ruddist hún inn í herbergið eins og óð manneskja og hleypti stundinni upp með ofsa, eða féll meðvitundarlaus á gólfið og engdist í krampaflogum sem líktust flogaveiki.

Nágrannarnir þekktu þessi einkenni og önnur allt of vel og söfnuðust saman í æsingi og hrópuðu:

„Sögðum við það ekki frá upphafi! Þetta er kenning illra anda, og nú hafa illu andarnir komið yfir hana. Víst er hann að uppskera laun sín.“

Pendúllinn hafði sveiflast til fulls, og í raun sinni fann Hsi enga samúð. Í þorpinu var hvorki karl né kona sem ekki trúði því að kona hans væri haldin illum öndum í refsingarskyni fyrir synd hans gegn goðunum.

„Mikill er nú „Sigurvegari illra anda“,“ hrópuðu þeir. „Sjáum nú hvað trú hans fær áorkað.“

Og um hríð virtist sem sú trú fengi engu áorkað. Þetta kom honum sárast á óvart af öllu. Læknar á staðnum voru ráðalausir, og öll sú meðferð sem honum datt í hug reyndist árangurslaus. En bænin – hlyti bænin ekki að veita líkn? En hversu mikið sem hann bað versnaði hinni þjáðu konu aðeins. Hún var úrvinda af ofsa kastanna sem urðu sífellt tíðari, álagið tók að segja alvarlega til sín og allur þróttur virtist vera að fjara út.

Þá kastaði Hsi sér að nýju á náð Guðs. Þessi raun, hver sem hún var, kom frá hinum mikla óvini sálnanna og hlyti að láta undan mætti Jesú. Hann boðaði þriggja daga og nátta föstu á heimili sínu og gaf sig allan að bæn. Veikur á líkama en sterkur í trú greip hann til fyrirheita Guðs og krafðist fullrar lausnar. Síðan gekk hann hiklaust til hinnar þjáðu konu sinnar, lagði hendur yfir hana og bauð illu öndunum í Jesú nafni að víkja og kvelja hana ekki framar.

Á þeirri stundu varð breytingin. Öllum til undrunar, nema manni hennar, fékk frú Hsi samstundis lausn. Þótt máttfarin væri fann hún að raunin var yfirunnin. Og innan skamms áttuðu nágrannarnir sig á því líka.

Því það sem á eftir fór sannaði hve lækningin var fullkomin, og frú Hsi þjáðist aldrei framar á þennan hátt. Og hún var svo djúpt snortin að hún lýsti sig þegar í stað kristna og eitt með manni sínum í lífsstarfi hans.

Áhrifin á þorpsbúa voru sláandi. Þótt fólkið þekkti vel misjafnlega skelfileg tilfelli meintrar andsetningar þar sem illur andi átti í hlut, hafði það aldrei séð eða heyrt um lækningu og bjóst aldrei við því. Hvað gat maður gert gegn illgjörnum öndum? En hér, fyrir augum þeirra, var sönnun um mátt sem var sterkari en hinn sterki, alvopnaði maður. Þetta virtist litlu minna en kraftaverk.

„Hver getur þessi Jesús verið?“ spurðu mörg hjörtu. „Ekki er að undra að þau vilji að við trúum líka og tilbiðjum.“

Nokkrir fóru að dæmi frú Hsi og sneru sér til Drottins. Reglulegar sunnudagsguðsþjónustur voru settar á fót, og á mörgum heimilum tók skurðgoðadýrkunin að slaka á hinu áður ótvíræða valdi sínu. En það var Hsi sjálfur sem dró dýpsta lærdóminn af allri þessari undarlegu reynslu. Öruggari en nokkru sinni um mátt Krists gaf hann sig að nýju að útbreiðslu fagnaðarerindisins og tók að trúa með styrkari trú á áhrifamátt bænarinnar, við allar aðstæður, í Hans nafni.