II. Bæn Tau-kuang keisara um regn

„Ég krýp á kné og legg hér með fram bænarskjal, svo að málefni fái áheyrn.

„Ó, vei, Keisaralegi Himinninn: ef heimurinn væri ekki þjáður af óvenjulegum umskiptum myndi ég ekki dirfast að bera fram óvenjulegar bænathafnir. En í ár er þurrkurinn afar óvenjulegur. Sumarið er liðið og ekkert regn hefur fallið. Ekki aðeins finna akuryrkjan og mennirnir fyrir þessari skelfilegu ógæfu, heldur eru dýr og skordýr, jurtir og tré einnig nærri hætt að lifa. Ég, þjónn Himinsins, er settur yfir mannkynið og ber ábyrgð á því að halda reglu á heiminum og veita fólkinu frið og ró. Þótt mér sé nú ómögulegt að sofa eða matast í ró, og þótt ég brenni af harmi og skjálfi af angist, hafa samt sem áður engar mildar og ríkulegar skúrir fengist.

„Fyrir nokkrum dögum fastaði ég og færði ríkulegar fórnir á ölturum guða landsins og kornsins, og mátti þakka fyrir að ský dró saman og lítils háttar skúrir féllu, en þó ekki nóg til að vekja fögnuð. Þegar ég lít upp til hæða íhuga ég að Himinninn ber í hjarta sínu góðvild og kærleika. Eina orsökin (fyrir ógæfunni) er sú að syndir mínar verða dag frá degi alvarlegri, og hve lítil einlægni mín og lotning er. Þess vegna hef ég ekki megnað að hræra hjarta Himinsins og kalla fram ríkulega blessun af hæðum.

„Eftir að hafa rannsakað annálana sé ég að á tuttugasta og fjórða ríkisári Kien-lungs framkvæmdi minn háleiti forfaðir, keisarinn Hreini, í lotningu „mikla snjóbænathöfn“. Tíu þúsund ástæður knýja mig til að líta upp og fylgja þeirri venju, og sækja með angist og skjálfta í dirfsku fast að Himninum.

„En fyrst rannsaka ég sjálfan mig og íhuga yfirsjónir mínar, um leið og ég lít upp í þeirri von að ég hljóti fyrirgefningu. Ég spyr sjálfan mig hvort ég hafi sýnt virðingarleysi við fórnarathafnir? Hvort hroki og óhóf hafi fengið rúm í hjarta mínu og sprottið þar fram án þess að ég tæki eftir því? Hvort ég hafi með tímanum orðið hirðulaus við stjórnarmálefni, eða látið undir höfuð leggjast að sinna þeim af þeirri alvöruþrungnu kostgæfni og kappsfullu ástundun sem mér ber? Hvort ég hafi látið óvirðuleg orð falla og verðskuldað ávítur? Hvort fullkominnar sanngirni hafi verið gætt þegar umbun hefur verið veitt eða refsingum beitt? Hvort ég hafi við gerð minnismerkja og lystigarða valdið fólkinu þrengingum og sóað eigum? Hvort mér hafi mistekist við skipun embættismanna að velja hæfa menn, svo að stjórnarathafnir hafi orðið smásmugulegar og fólkinu til ama? Hvort refsingum hafi verið beitt af ranglæti eður ei? Hvort hinir kúguðu hafi enga leið fundið til að leita réttar síns? Hvort saklausir kunni að hafa orðið fyrir barðinu á ofsóknum gegn villutrúarhópum? Hvort embættismennirnir hafi smánað fólkið og neitað að hlýða á málefni þess eður ei? Hvort hryllilegt manndráp kunni að hafa átt sér stað í sífelldum hernaðaraðgerðum á vesturlandamærunum í von um keisaralega umbun? Hvort þær gjafir sem veittar voru hinum nauðstöddu suðurhéruðum hafi komist rétt til skila, eða hvort fólkið hafi verið látið deyja í skurðunum? Hvort aðgerðum til að útrýma uppreisnargjörnum fjallabúum í Hii-nan og Kwang-tung eða friða þá hafi verið réttilega stýrt, eða hvort þær hafi leitt til þess að íbúarnir voru fótum troðnir líkt og aur og aska? Við öll þessi mál, sem áhyggjur mínar hafa beinst að, ber mér að leggja mælisnúruna og kappkosta af öllum mætti að rétta það sem rangt er, um leið og ég minnist þess að enn kunna að leynast misbrestir sem hafa ekki komið mér í hug í íhugunum mínum.

„Fallinn fram á ásjónu mína grátbið ég Keisaralega Himininn að fyrirgefa fáfræði mína og heimsku og veita mér sjálfsendurnýjun, því að sakir mín, hins Eina Manns, líða tugþúsundir saklausra manna. Syndir mínar eru svo margar að erfitt er að komast undan þeim. Sumarið er liðið og haustið gengið í garð. Það er í raun ómögulegt að bíða lengur. Ég ber höfði við jörð og bið Keisaralega Himininn að hraða sér og veita náðuga lausn, skjótt og guðlega blessunarríkt regn til að bjarga lífi fólksins og bæta að einhverju leyti fyrir misgjörðir mínar. Ó, vei, Keisaralegi Himinninn, gefðu gætur að þessu! Ó, vei, Keisaralegi Himinninn, vertu okkur náðugur! Ég er óumræðilega harmi sleginn, skelfdur og óttasleginn. Í lotningu er þetta bænarskjal lagt fram.“

ENDIR

Prentað hjá R. & R. CLARK, LIMITED, Edinborg. Hsi hirðir

(BORIÐ FRAM NOKKUÐ LÍKT OG „SHEE“)