Tré sem Guð sjálfur gróðursetti

Nú var tíminn fyllilega upp runninn þegar hinn guðdómlegi akuryrkjumaður ætlaði að vegsama sjálfan Sig með ávexti þeirrar ræktunar sem Hann stundaði sjálfur í jarðvegi Bristol.

Þann 20. febrúar 1834 leiddi Guð George Müller til að sá frækornum þess sem síðar þróaðist í mikilvæga leið til góðra verka og hlaut nafnið „Biblíufræðslustofnunin, fyrir heimalandið og útlönd“. Líkt og við öll önnur spor á lífsleið hans var þetta ávöxtur mikillar bænagjörðar og íhugunar á Orðinu, auk þess sem hann rannsakaði eigið hjarta og beið þolinmóður eftir að fá að þekkja huga Guðs.

Hér er gagnlegt að gera stuttlega grein fyrir ástæðunum að baki stofnun slíkrar stofnunar og þeim grundvallarreglum sem hún hvíldi á. Samviskan réð för hjá þeim Müller og Craik þegar þeir hófu nýtt starf í stað þess að ganga til liðs við þau félög sem þegar voru til og unnu að kristniboði, dreifingu biblía og smárita og eflingu kristilegra skóla. Þar sem þeir höfðu leitast við að laga einkalíf sitt og safnaðarstarf algjörlega að fyrirmynd Ritningarinnar, töldu þeir að allt starf fyrir Guð yrði að vanda og vinna í nákvæmu samræmi við hinn þekkta vilja Hans, svo að fyllsta blessun Hans hvíldi yfir því. Margt í fari þeirra félaga sem fyrir voru virtist þeim vera utan við Ritninguna, ef ekki beinlínis í andstöðu við hana, og þeir fundu sig knúna til að forðast slíkt.

Til dæmis töldu þeir að markmiðið sem slík félög settu sér – það er að segja afturhvarf alls heimsins á þessum ráðstöfunartíma – ætti sér ekki stoð í Orðinu. Ritningin lýsir þessari öld alls staðar sem þeim tíma þegar kirkjan er kölluð út úr heiminum, en ekki þegar heimurinn er allur leiddur inn í kirkjuna. Að setja sér það markmið að snúa öllum heiminum til afturhvarfs væri því ekki aðeins án stoðar í Ritningunni, heldur einnig blekking sem mundi valda vonbrigðum. Slíkt mundi draga kjark úr þjónum Guðs þegar árangurinn næðist ekki, og það væri Guði sjálfum til vanvirðu því að það léti Hann líta út fyrir að vera ótrúr.

Enn fremur virtist þeim Müller og Craik að þessi félög sem fyrir voru hefðu rangt samband við heiminn – þau væru samofin honum í stað þess að vera aðskilin frá honum. Hver sem er gat orðið félagi eða jafnvel stjórnarmaður með því að greiða ákveðna fasta fjárupphæð, og fékk þá málfrelsi og atkvæðisrétt um málefni félagsins og kjörgengi til embætta. Óbiblíulegum aðferðum var almennt beitt til að safna fé. Til dæmis var leitað eftir stuðningi hjá ófrelsuðu fólki og beðið um framlög eingöngu peninganna vegna, án tillits til þess hvers konar fólk gefendurnir voru eða hvernig fénu hafði verið aflað. Sá siður að sækjast eftir verndarvæng hjá mönnum heimsins og biðja slíka menn að stýra opinberum samkomum, svo og sá ávani að stofna til skulda – allt þetta og ýmsar aðrar stjórnunaraðferðir virtust svo óbiblíulegar og óandlegar að stofnendur þessarar nýju stofnunar gátu ekki lagt blessun sína yfir þær með góðri samvisku. Því vonuðu þeir að með því að reisa starf sitt á traustum biblíulegum grundvallarreglum mætti uppskera margvíslega blessun.

Í fyrsta lagi voru þeir fullvissir um að verk Drottins yrði best og farsællegast unnið innan þeirra landamerkja og marka sem sett eru í orði Hans. Þeir trúðu því að ef verkið væri unnið á þann hátt mundi það veita djörfung í bæn og traust í starfi. En þeir þráðu líka að verkið sjálft yrði vitnisburður um hinn lifandi Guð og til vitnis fyrir trúaða, með því að vekja athygli á þeim vafasömu aðferðum sem þegar voru við lýði og hvetja alla sanna þjóna Guðs til að halda fast við þær grundvallarreglur og starfshætti sem Hann hefur lagt blessun Sína yfir.

Á opinberri samkomu þann 5. mars var formlega tilkynnt að til stæði að setja slíka stofnun á laggirnar, og fylgdi þar ítarleg greinargerð um markmið hennar og grundvallarreglur,* sem í meginatriðum hljóðaði svo:

* Viðauki D. Dagbók I. 107–113.

1. Það er skylda og forréttindi hvers trúaðs manns að styðja málefni og verk Krists.

2. Ekki skal sækjast eftir verndarvæng heimsins, treysta á hann eða samþykkja hann.

3. Ekki skal biðja um eða leita eftir fjárstuðningi eða aðstoð við stjórnun og rekstur starfsins hjá þeim sem ekki eru trúaðir.

4. Aldrei skal stofna til skulda eða leyfa þær af nokkurri ástæðu í verki Drottins.

5. Mælikvarðinn á árangur skal hvorki vera fólksfjöldi né fjármunir.

6. Forðast ber alla tilslökun frá sannleikanum og allar þær ráðstafanir sem rýra vitnisburðinn um Guð.

Þannig var orð Guðs tekið sem ráðgjafi, og allt traust var sett á blessun Guðs sem bænheyrslu.

Markmið stofnunarinnar voru jafnframt kynnt á þessa leið:

1. Að stofna eða styrkja dagskóla, sunnudagaskóla og skóla fyrir fullorðna, þar sem eingöngu trúaðir annast kennslu og stjórnun og alfarið er byggt á grundvallarreglum Ritningarinnar.

2. Að dreifa heilagri Ritningu, í heild eða að hluta, um eins víðfeðmt svæði og kostur er.

3. Að styrkja kristniboðsstarf og aðstoða verkamenn í víngarði Drottins hvar sem er, ef þeir starfa á biblíulegum grunni og líta eingöngu til Drottins um framfærslu.

Að ráðgera slíkt verk, af þessari stærðargráðu og á þessum tíma, var í tvöföldum skilningi verk unnið í trú. Starfið sem þegar var í gangi tók ekki aðeins allan tiltækan tíma og krafta, heldur stendur einmitt á þessum tíma í dagbók Müllers: „Við eigum aðeins einn skilding eftir.“ Vissulega hefði ekkert skref verið stigið fram á við, hefði augunum ekki verið beint frá hinni tómu pyngju og að hinni fullu og óþrjótandi fjárhirslu hins ríka og örláta Drottins!

Tilgangur Guðs var augljóslega sá að auðlegð örlætis Hans birtist upp úr svo djúpri fátækt. Það þóknaðist Honum, sem allir hlutir eru frá og fyrir, að verkið skyldi hefjast þegar þjónar Hans voru fátækastir og vanmáttugastir, svo að vöxtur þess í slíkar risastærðir sannaði þeim mun betur að það væri gróður sem hægri hönd Hans sjálfs hafði gróðursett, og að orð Hans rættist í allri sögu þess:

„Ég, Drottinn, er vörður hans,ég vökva hann á hverri stundu.Ég gæti hans nótt og dag, til þess að enginn vinni þar spell.“ (Jesaja 27:3.)Jesajabók 27:3 · Biblían 1981

Hvað sem mönnum kann að finnast um þörfina á slíkri nýrri stofnun, eða um þá samviskusemi sem knúði stofnendur hennar til að krefjast fyllstu fylgni við kenningu Ritningarinnar jafnvel í smæstu atriðum, þá er eitt að minnsta kosti ljóst: í meira en hálfa öld hefur hún staðið á sínum upphaflega grunni. Vöxtur hennar og gagnsemi hefur farið fram úr björtustu draumum stofnendanna, og aldrei hefur verið horfið frá þeim grundvallarreglum sem lýst var yfir í öndverðu. Með hinn lifandi Guð sem sinn eina verndara og bænina sem sína einu málaleitan hefur stofnunin náð gríðarlegu umfangi, og starf hennar um víða veröld hefur hlotið einstaka viðurkenningu og blessun Guðs.

Þann 19. mars ól frú Müller son, foreldrunum til mikillar gleði. Eftir mikla bæn gáfu þau honum nafnið Elía – „Guð minn er Jah“ – en nafnið sjálft var eitt af einkunnarorðum George Müllers í lífinu. Fram að þessum tíma höfðu fjölskyldur þeirra Müllers og Craiks búið undir sama þaki, en upp frá þessu þótti ráðlegt að þær hefðu hvor sitt húsnæði.

Þegar litið var um öxl í árslok 1834 eins og venja var til að virða fyrir sér leiðsögn og verk Drottins, sá Müller með þakklæti þá guðlegu gæsku sem hafði hjálpað honum að hleypa þessu margþætta starfi af stokkunum. Hann hafði litið til Drottins eins eftir ljósi og hjálp þegar hann lagði hornsteininn að þessari „litlu stofnun“, og í október, eftir aðeins sjö mánaða starf, var hún þegar farin að festa rætur. Í sunnudagaskólanum voru hundrað og tuttugu börn, í fullorðinsfræðslunni fjörutíu, og í dagskólunum fjórum voru tvö hundruð og níu drengir og stúlkur. Fjögur hundruð áttatíu og tvær biblíur og fimm hundruð og tuttugu Nýja testamenti höfðu verið látin í dreifingu, og fimmtíu og sjö pundum hafði verið varið til styrktar kristniboðsstarfi. Á þessum sjö mánuðum hafði Drottinn, sem svar við bænum, sent yfir hundrað sextíu og sjö pund í peningum, auk ríkulegrar blessunar yfir starfið sjálft. Bræðurnir og systurnar sem stóðu fyrir starfinu voru sömuleiðis gjöf frá sama Guði sem bænheyrir, sem beint svar við neyðarópum og bænabeiðnum í trú.

Á meðan var annað verkefni að verða æ áleitnara í huga og hjarta Müllers: sú hugsun að búa föðurlausum og móðurlausum börnum eitthvert varanlegt skjól.

Munaðarlaus drengur sem hafði verið í skólanum var fluttur á fátækraheimilið og gat ekki lengur sótt skólann vegna sárustu örbirgðar. Þetta litla atvik varð til þess að Müller fór að hugsa um og biðja fyrir munaðarlausum börnum. Var ekki hægt að gera eitthvað til að mæta stundlegum og andlegum þörfum þessa hóps af bláfátækum börnum? Án þess að hann gerði sér grein fyrir því hafði Guð lagt frækorn í sál hans, og Hann vakti yfir því og vökvaði það. Hugmyndin um sérstakt starf í þágu munaðarlausra barna hafði fest rætur innra með honum, og líkt og hver annar lifandi vísir spíraði hún og óx, án þess að hann vissi hvernig. Enn var aðeins komið stráið, en þegar fram liðu stundir mundi koma axið og fullþroska korn í axinu – nýtt útsæði fyrir enn meiri uppskeru.

Á meðan óx söfnuðurinn. Á þessu hálfa þriðja ári höfðu yfir tvö hundruð manns bæst í hópinn, þannig að safnaðarmeðlimir voru orðnir tvö hundruð fimmtíu og sjö talsins. Samt olli aukið umfang starfsins í heild hvorki því að safnaðarlífið sæti á hakanum né heldur að nokkur annar þáttur þjónustunnar drægist saman – og er það mjög eftirtektarvert í allri þessari sögu.

Sá áfangi sem við erum nú komin að er tvöfalt áhugaverður og mikilvægur, því að hann er í senn komustaður og brottfararstaður. Segja má að starf hins útvalda þjóns Guðs sé nú komið vel á veg, ef ekki fullmótað, í öllum sínum helstu greinum. Sjálfur er hann á þrítugasta aldursári, á sama aldri og hinn guðdómlegi Meistari hans var þegar Hann tók að opinbera Sig heiminum að fullu og gekk um kring og gjörði gott. Hinn auðmjúki lærisveinn Krists hefur sömuleiðis verið leiddur í gegnum þau undirbúningsskref og þroskastig sem lágu að fullri köllun hans og þjónustu við kirkjuna og heiminn. Nú hefst hið fyllra ævistarf hans af fullum krafti og hinar ýmsu starfsgreinar eru komnar í gang, en með þeim átti hann í meira en sextíu ár að sýna í senn sönnun og dæmi um hvað Guð getur áorkað fyrir tilstilli eins manns sem er fús til að vera einfaldlega verkfæri í hendi Hans. Ekkert er jafn áberandi í fari George Müllers, allt til dauðadags, og það hvernig hann leit svo til Guðs og reiddi sig svo á Guð að honum fannst hann sjálfur vera ekkert en Guð allt. Hann kappkostaði ávallt og í öllum hlutum að vera gefinn á vald hins mikla Verkstjóra sem hlýðið verkfæri í hendi Hans og vilja.

Þessi komustaður og brottfararstaður er einnig útsýnisstaður. Ef við stöldrum hér við og lítum um öxl getum við í einni svipan virt fyrir okkur þau ólíku skref og áfanga í undirbúningnum sem Drottinn notaði til að búa þjón Sinn undir þann starfsvettvang sem Hann kallaði hann til og gerði hann hæfan fyrir. Af þessum sjónarhóli þarf ekki annað en að líta yfir þau tíu ár sem liðin voru til að sjá, svo ekki verður um deilt né efast, þá guðlegu áætlun sem bjó að baki lífi George Müllers, og fyllast lotningu fyrir þeim Guði sem þannig velur og mótar, og notar síðan, ker Sín til þjónustu.

Það er vel þess virði, jafnvel þótt í því felist nokkur endurtekning, að fara yfir mikilvægustu skrefin í því ferli þar sem hinn guðdómlegi leirkerasmiður mótaði ker Sitt fyrir tilgang Sinn, og menntaði og bjó George Müller undir verk Sitt.

1. Í fyrsta lagi, afturhvarf hans. Með hinum ófyrirsjáanlegasta hætti og á óvæntasta tíma leiddi Guð hann til að snúa frá villu vegar síns og færði hann til frelsandi þekkingar á Jesú Kristi.

2. Því næst, kristniboðsandi hans. Innra með honum kviknaði sá brennandi logi sem, þegar Andinn blæs í glæðurnar og staðreyndirnar næra eldinn, hneigir hugann til óeigingjarnrar þjónustu og gerir mann fúsan til að fara hvert sem er og gera hvað sem er eftir vilja Drottins.

3. Því næst, sjálfsafneitun hans. Í meira en einu tilviki fékk hann kraft til að segja skilið við jarðnesk tengsl vegna Krists þegar þau voru orðin að skurðgoði og stóðu í vegi fyrir fullri hlýðni hans og einlægri hollustu við hinn himneska Meistara.

4. Þá það að hann leitaði ráða hjá Guði. Snemma á kristilegri vegferð sinni tamdi hann sér þann vana, í bæði stóru og smáu, að ganga úr skugga um vilja Drottins áður en hann tók til sinna ráða, og biðja um leiðsögn í hverju máli fyrir Orðið og Andann.

5. Auðmjúkt og barnslegt hugarfar hans. Faðirinn dró barn Sitt til Sín og gaf honum hið einfalda hugarfar sem biður í trú og treystir af fullvissu, og þann barnsanda sem lýtur föðurlegum ráðum og leiðsögn.

6. Prédikunaraðferð hans. Undir þessari sömu guðlegu handleiðslu lærði hann snemma hvernig ætti að boða Orðið í einlægu trausti á Anda Guðs, með því að rannsaka Ritninguna á frummálunum og útleggja hana án orðspeki.

7. Losun hans undan öllu trausti á menn. Skref fyrir skref lagði hann af allt traust á menn og allar málaleitanir til manna um fjárstuðning, ásamt öllum lántökum, skuldasöfnun, föstum launum og svo framvegis. Augu hans beindust að Guði einum sem þeim er sér fyrir öllu.

8. Unun hans af Orðinu. Eftir því sem þekking hans á Ritningunni jókst, óx kærleikur hans til hinna guðlegu orða, uns allar aðrar bækur, jafnvel trúarlegs eðlis, misstu ljóma sinn í samanburði við eigin kennslubók Guðs, eins og hinn guðdómlegi túlkandi skýrði hana og lýsti upp.

9. Ítarleg biblíurannsókn hans. Fáir ungir menn hafa nokkru sinni verið leiddir til jafn markvissrar leitar í fjársjóðum sannleika Guðs. Hann las bók Guðs spjaldanna á milli aftur og aftur, festi kenningar hennar sér í minni með íhugun og hrinti þeim í framkvæmd.

10. Frelsi hans undan yfirráðum manna. Hann fann að hann þurfti að vera óháður mönnum til þess að geta verið algjörlega háður Guði, og hann sleit djarflega af sér alla fjötra sem heftu frelsi hans til að prédika, kenna eða fylgja hinum himneska Leiðsögumanni og þjóna hinum himneska Meistara.

11. Hvernig hann nýtti hvert tækifæri. Hann skynjaði dýrmæti sálnanna og tamdi sér þann vana að ræða við aðra um hjálpræði sálarinnar, jafnvel í almenningsfarartækjum. Með vitnisburðarorði, smáriti eða auðmjúku fordæmi leitaðist hann stöðugt við að leiða einhvern til Krists.

12. Lausn hans undan borgaralegum kvöðum. Þetta var eingöngu verk guðlegrar forsjónar. Með undarlegum hætti leysti Guð hann undan allri herskyldu og gaf honum frelsi til að sinna himneskri köllun sinni sem hermaður Hans, án þess að bendla sig við málefni þessa lífs.

13. Samverkamenn hans í þjónustunni. Guð sá honum fyrir tveimur afar dugmiklum samverkamönnum: í fyrsta lagi bróður hans, Craik, sem var svo einhuga honum, og í öðru lagi eiginkonu hans, sem var svo einstök gjöf frá Guði, en þau reyndust bæði mikil hjálp í starfinu og við að bera byrðar ábyrgðarinnar.

14. Skilningur hans á endurkomu Drottins. Hann þakkaði Guði fyrir að ljúka upp fyrir sér þeim mikla sannleika, sem hann taldi engum öðrum síðri að áhrifamætti á guðrækni sína og gagnsemi. Í ljósi hans sá hann skýrt að tilgangur þessarar fagnaðarerindisaldar væri ekki að snúa öllum heiminum til trúar, heldur að kalla út úr honum trúaðan söfnuð sem brúði Krists.

15. Bið hans frammi fyrir Guði eftir boðskap. Við hvert nýtt tækifæri bað hann Hann um orð á réttum tíma, og síðan um leiðsögn í því hvernig hann ætti að gera efninu skil og andlegan kraft við flutninginn. Í guðrækilegri einfeldni og einlægni, og með sönnun Andans, keppti hann að því að ná til áheyrendanna.

16. Undirgefni hans undir vald Orðsins. Í ljósi hinna heilögu Guðs orða endurskoðaði hann alla siði, hversu fornir sem þeir voru, og allar erfikenningar manna, hversu vinsælar sem þær voru. Hann prófaði allar skoðanir og venjur á mælikvarða Ritningarinnar og gekk síðan í því nýja ljósi sem Guð gaf honum, án tillits til afleiðinganna.

17. Fyrirmynd hans að safnaðarlífi. Allt frá því að hann hóf fyrst hirðisstarf sitt leitaðist hann við að leiða aðra með því einu að fylgja sjálfur hirðinum og biskupi sálnanna. Hann hvatti söfnuð trúaðra til að laga sig í öllum hlutum að fyrirmyndum Nýja testamentisins, að svo miklu leyti sem þær væri skýrt að finna í Orðinu, og ráða þannig bót á öllum ríkjandi misbrestum.

18. Áhersla hans á frjáls framlög. Samhliða því að hann sagði hugrakkur af sér öllum föstum launum kenndi hann að allt verk Guðs ætti að bera uppi með frjálsum gjöfum trúaðra, og að bekkjaleiga ýtti undir særandi manngreinarálit meðal hinna heilögu.

19. Hvernig hann lét af hendi allar jarðneskar eigur. Bæði hann og eiginkona hans seldu bókstaflega allt sem þau áttu og gáfu ölmusu. Þaðan í frá lifðu þau frá degi til dags og söfnuðu engu fé í sjóð, ekki heldur til að mæta framtíðarþörf, veikindum, elli eða nokkrum öðrum hugsanlegum neyðartímum.

20. Vani hans að biðja í einrúmi. Hann lærði að meta samfélagið við Guð í einrúmi svo mikils að hann fór að líta á það sem sína æðstu skyldu og forréttindi. Í hans augum gat ekkert bætt upp skort á eða missi þess samfélags við Guð og þeirrar íhugunar á orði Hans sem heldur uppi öllu andlegu lífi.

21. Varðstaða hans um vitnisburð sinn. Þegar hann tók að sér umsjón safnaðar gætti hann þess vandlega að verja sig gegn öllum hugsanlegum afskiptum sem gætu skert fyllingu og frelsi hans í boðun og þjónustu. Hann gat ekki sætt sig við neinar hömlur á orðum sínum eða athöfnum sem kynnu að tefla hollustu hans við Drottin eða tryggð hans við menn í tvísýnu.

22. Skipulagning hans á verkinu. Guð leiddi hann til að leggja drög að áætlun sem tók til nokkurra sviða heilagrar starfsemi. Þar á meðal var að breiða út þekkingu á orði Guðs hvarvetna, hvetja til kristniboðs um allan heim og stuðla að kristilegri menntun æskunnar. Jafnframt gætti hann þess að hin nýja stofnun væri á engan hátt háð veraldlegum verndarvæng, veraldlegum aðferðum eða fjárbeiðnum.

23. Samúð hans með munaðarlausum börnum. Kærleiksríkt hjarta hans hafði hneigst að fátækt og eymd hvarvetna, en þó einkum að allslausum börnum sem misst höfðu báða foreldra sína. Kynni hans af starfi Franckes í Halle vöktu hjá honum hugmyndina að svipuðu starfi í Bristol.

24. Auk allra þessara undirbúningsskrefa hafði Drottinn leitt hann frá fæðingarstað hans í Prússlandi til Lundúna, Teignmouth og Bristol á Bretlandi. Þannig hafði sama guðlega höndin borið hið útvalda ker, sem mótað hafði verið til síns mikla hlutverks, einmitt á þann stað þar sem það átti að inna af hendi svo einstaka þjónustu sem vitnisburður um hinn lifandi Guð.

Enginn sem horfir á þetta af einlægni getur virt fyrir sér þetta ferli guðlegs aga og undirbúnings án þess að fyllast undrun og lotningu, þegar hann minnist þess hve stutt tímabil það spannar – innan við tíu ár – og tekur eftir hinum mörgu og skýru skrefum sem gerðu þessa menntun til ævilangrar þjónustu svo einstaklega heildstæða. Sérhver áberandi þáttur, sem síðar átti eftir að setja sterkan svip á ævistarf þessa þjóns Guðs, kom fram í þeirri þjálfun sem bjó hann undir verkið og leiddi hann inn í það. Við höfum fengið lifandi sýn af hinum guðlega leirkerasmið þar sem Hann situr við hjól Sitt, tekur leirinn í hendur Sér, mýkir hörku hans og beygir hann undir vilja Sinn. Síðan mótar Hann úr honum leirkerið smám saman af leikni, brennir það í ofni agans uns það nær tilskildum styrk og festu, fyllir það því næst dýrmætum fjársjóðum orðs Síns og Anda og setur það loks niður þar sem Hann vill nota það í Sínum sérstaka tilgangi til að sýna öðrum ofurmagn kraftar Hans!

Ef við missum sjónar á þessari almáttugu hönd sem mótar, förum við á mis við einn mikilvægasta lærdóminn sem Guð vill kenna okkur með öllu ævistarfi George Müllers. Sjálfur sá hann og fann að hann var aðeins leirker og að Guð hafði bæði útvalið hann og fyllt til þess verks sem hann átti að vinna. Þessi sannfæring gerði hann sælan í starfi sínu en jafnframt auðmjúkan, og því eldri sem hann varð, þeim mun auðmjúkari varð hann. Hann fann æ betur sinn eigin algjöra vanmátt. Það hryggði hann ef augu manna hvarfluðu nokkru sinni frá Meistaranum til þjónsins, og hann leitaðist stöðugt við að beina augnarráði þeirra frá sjálfum sér til Guðs eins. „Því að frá honum og fyrir hann og til hans eru allir hlutir. Honum sé dýrð um aldir alda! Amen.“

Nokkrir mikilvægir þættir í sögu Müllers eru þess eðlis að stikla má á stóru um þá, vegna þess að þeir voru ekki svo sérstakir fyrir hann að þeir hefðu ekki getað hent marga aðra. Þeir teljast því ekki til þeirra einkenna sem greina líf hans svo mjög frá lífi annarra að það verði trúuðum til sérstaks lærdóms.

Til dæmis fór hann í heimsókn til Þýskalands snemma árs 1835 í sérstökum erindagjörðum. Hann fór til að aðstoða herra Groves, sem var kominn frá Austur-Indíum til að fá nýja kristniboða til liðs við sig. Þar sem Müller kunni tungumál landsins bað herra Groves hann um hjálp við að leggja málefni Indlands fyrir bræðurna í Þýskalandi og tala máli hinna ófrelsuðu milljóna þar.

Þegar Müller fór á skrifstofu útlendingaeftirlitsins í Lundúnum til að fá vegabréf komst hann að því að hann hafði í fáfræði sinni brotið lög sem kváðu á um að sérhver útlendingur skyldi endurnýja dvalarleyfi sitt á hálfs árs fresti, að viðlagðri fimmtíu punda sekt eða fangelsisvist. Hann játaði vanrækslu sína fyrir embættismanninum og bar því einu við að hann hefði ekki vitað af þessu. Síðan fól hann Guði allar afleiðingarnar, og Guð hagaði því í náð Sinni að embættismaðurinn lét þetta lagabrot hans kyrrt liggja. Annarri hindrun, sem enn stóð í vegi fyrir því að hann fengi vegabréfið, var einnig rutt úr vegi sem svar við bæn. Þannig fann hann sterkt fyrir því strax í upphafi að Drottinn hefði lagt blessun Sína yfir þessa för hans.

Dvöl hans erlendis stóð í nærri tvo mánuði, og á þeim tíma kom hann til Parísar, Strassborgar, Basel, Tübingen, Württemberg, Schaffhausen, Stuttgart, Halle, Sandersleben, Aschersleben, Heimersleben, Halberstadt og Hamborgar. Í Halle heimsótti hann dr. Tholuck eftir sjö ára aðskilnað, fékk þar hlýjar móttökur og var eindregið boðið að gista á heimili hans. Frá dr. Tholuck heyrði hann margar gleðilegar frásagnir af fyrrum samstúdentum sem höfðu snúið sér til Drottins af óguðlegum vegum eða styrkst í kristinni trú sinni og guðrækni. Hann heimsótti einnig munaðarleysingjaheimili Franckes, dvaldi kvöldstund í sama herberginu þar sem náðarverk Guðs hafði hafist í hjarta hans, og hitti aftur nokkra úr sama litla hópi trúaðra sem höfðu beðið þar saman á þeim dögum.

Hann bar sömuleiðis trúan vitnisburð um Drottin hvar sem hann fór. Meðan hann dvaldi í húsi föður síns opnaðist honum leið til að bera föður sínum og bróður óbeinan vitnisburð. Hann hafði reynt að það vakti aðeins reiði föður hans ef hann ræddi beint við hann um sáluhjálp hans, og því taldi hann viturlegra að láta af slíkri nálgun sem myndi aðeins hrinda frá sér þeim sem hann þráði að vinna. Ófrelsaður vinur föður hans var í heimsókn hjá honum á þessum tíma, og lagði Müller sannleikann mjög hreinskilnislega og ítarlega fyrir hann í nærveru bæði föður síns og bróður, og bar þeim þannig vitnisburð á alveg jafn áhrifaríkan hátt. En hann fann sig einkum knúinn til að biðja þess að hann mætti með öllu lífi sínu bera vitni heima fyrir, með því að sýna ættingjum sínum kærleika og láta í ljós gleði sína í Guði, fyllingu sína í Kristi og algjört tómlæti sitt gagnvart öllu því sem áður hafði heillað hann í veraldlegu og syndugu lífi, vegna hins æðsta aðdráttarafls sem hann fann í Honum. Hann var þess fullviss að þetta myndi hafa miklu meiri áhrif en nokkur orð tóm: framganga okkar vegur alltaf þyngra en orð okkar.

Áhrifin urðu afar gleðileg. Guð hjálpaði syninum svo vel í framgöngu hans frammi fyrir föðurnum að rétt áður en hann hélt aftur til Englands sagði faðir hans við hann: „Sonur minn, megi Guð hjálpa mér að fylgja fordæmi þínu og breyta eftir því sem þú hefur sagt mér!“

Þann 22. júní 1835 lést tengdafaðir Müllers, herra Groves. Bæði börn hans sjálfs voru einnig mjög veik og fjórum dögum síðar var litli Elía tekinn burt. Báðir foreldrarnir höfðu verið undirbúnir á einstakan hátt undir þennan ástvinamissi og nutu guðlegrar styrkingar. Þau höfðu ekki fundið neitt frelsi til að biðja fyrir bata barnsins, hversu kær sem drengurinn var þeim, og voru afinn og barnabarnið lögð í sömu gröf. Þaðan í frá áttu Müller-hjónin engan son og Lýdía varð eina barnið þeirra.

Um miðjan næsta mánuð var Müller orðinn alveg ófær til vinnu vegna veikleika fyrir brjósti, sem gerði hvíld og umhverfisbreytingu nauðsynlega. Drottinn sá í blíðu Sinni fyrir þörfum hans fyrir tilstuðlan fólks sem Hann snerti hjörtu hjá, svo að það bauð honum og eiginkonu hans gestrisni á eynni Wight, og á sama tíma voru honum sendir peningar sem voru sérstaklega ætlaðir „til að skipta um loft“. Á þrítugasta afmælisdegi hans, í tengslum við sérstaklega endurnærandi samfélag við Guð, var honum í fyrsta sinn frá því að veikindi hans hófust gefinn andi bænar í trú fyrir eigin bata. Þróttur hans jókst svo hratt að um miðjan október var hann kominn aftur til Bristol.

Rétt fyrir þetta, hinn níunda sama mánaðar, vakti lestur á ævisögu Johns Newtons hjá honum löngun til að bera svipaðan vitnisburð um handleiðslu Drottins í eigin lífi. Sannarlega eru engir smámunir til í lífi okkar, því að það sem virðist lítilfjörlegt getur orðið leiðin til að ná afdrifaríkum árangri. Þetta var í annað sinn sem tilviljunarkenndur lestur bókar reyndist verða tímamót hjá George Müller. Ævisaga Franckes hrærði hjarta hans til að hefja starf í þágu munaðarlausra barna, og ævisaga Newtons kveikti hugmyndina svo að úr varð Frásagan af handleiðslu Drottins. Því sem kallað er tilviljun má, undir handleiðslu Guðs, þakka þær blaðsíður úr dagbók ævi hans sem lesast eins og nýir kaflar í Postulasögunni, og eiga enn eftir að verða svo víða lesnar og svo ríkulega notaðar af Guði.