M. Hegðun í söfnuðinum

I. – Spurningar varðandi öldungaembættið

(1) Hvernig kemur það í ljós að það sé vilji Guðs að í hverjum söfnuði séu viðurkenndir öldungar?

Svar: Af eftirfarandi ritningarstöðum þegar þeir eru bornir saman: Matteusarguðspjall 24:45; Lúkasarguðspjall 12:42.Matteus 24:45 · Lúkas 12:42

Af þessum ritningarstöðum lærum við að Drottinn Sjálfur setur suma í embætti forstöðumanna og kennara og að þetta embætti eigi að vera við lýði (þrátt fyrir fallið ástand kirkjunnar) allt til loka núverandi tímaskeiðs. Í samræmi við það sjáum við í Postulasögunni 14:23 og 20:17, Títusarbréfi 1:5 og Fyrra Pétursbréfi 5:1 að fljótlega eftir að hinir heilögu höfðu snúist til trúar og sameinast sem söfnuður voru öldungar skipaðir til að veita þeim forstöðu og gegna hlutverki undirhirða.Postulasagan 14:23 · Fyrra Pétursbréf 5:1

Þetta má ekki skilja svo að þegar trúaðir sameinast í safnaðarsamfélagi eigi þeir að kjósa sér öldunga að eigin vild, hvort sem Drottinn hefur gert menn hæfa til þess eða ekki; heldur ættu þeir miklu fremur að bíða frammi fyrir Drottni, til þess að Honum Sjálfum þóknist að reisa upp þá sem eru hæfir til að kenna og veita forstöðu í kirkju Hans.

(2) Hvernig hljóta slíkir þetta embætti?

Svar: Með skipun heilags anda, Postulasagan 20:28.Postulasagan 20:28

(3) Hvernig verður þessi skipun kunn þeim einstaklingum sem kallaðir eru til embættisins og þeim sem þeir eru kallaðir til að starfa á meðal?

Svar: Með innri köllun andans, Fyrra Tímóteusarbréf 3:1, sem staðfest er með því að þeir búa yfir þeim eiginleikum sem krafist er, Fyrra Tímóteusarbréf 3:2-7; Títusarbréf 1:6-9, og með því að blessun Drottins hvílir yfir starfi þeirra, Fyrra Korintubréf 9:2.Fyrra Tímóteusarbréf 3:1 · Fyrra Tímóteusarbréf 3:2–7 · Fyrra Korintubréf 9:2

Í Fyrra Korintubréfi 9:2 kemur Páll til móts við veikleika sumra sem voru í hættu á að láta flokkadráttarmenn, er drógu vald hans í efa, afvegaleiða sig. Sem postuli – skipaður með skýru orði Drottins – þurfti hann ekki á slíkri ytri staðfestingu að halda. En ef hann notaði árangur sinn sem rök til staðfestingar á köllun sinni, hversu miklu fremur mega þá venjulegir þjónar Drottins Jesú beita slíkum rökum, þar eð þeir eru kallaðir til verksins með þeim hætti að það krefst einhverrar ytri staðfestingar!Fyrra Korintubréf 9:2

(4) Ber hinum heilögu skylda til að viðurkenna slíka menn og vera þeim undirgefnir vegna Drottins?

Svar: Já. Sjá Fyrra Korintubréf 16:15, 16; Fyrra Þessaloníkubréf 5:12, 13; Hebreabréfið 13:7, 17 og Fyrra Tímóteusarbréf 5:17.Fyrra Korintubréf 16:15, 16 · Fyrra Þessaloníkubréf 5:12, 13 · Hebreabréfið 13:7, 17 · Fyrra Tímóteusarbréf 5:17

Í þessum ritningargreinum er hlýðni við hirðisvaldið skýrt boðuð.

II. – Eiga öldungarnir að útkljá mál er varða safnaðaraga endanlega í einrúmi, eða á að gera það í nærveru safnaðarins og sem gjörð allrar heildarinnar?

Svar: (1) Slík mál á að útkljá endanlega í nærveru safnaðarins. Þetta kemur fram í Matteusarguðspjalli 18:17; Fyrra Korintubréfi 5:4, 5; Síðara Korintubréfi 2:6-8; Fyrra Tímóteusarbréfi 5:20.Matteus 18:17 · Fyrra Korintubréf 5:4, 5 · Seinna Korintubréf 2:6–8 · Fyrra Tímóteusarbréf 5:20

(2) Slík mál á að útkljá endanlega sem gjörð allrar heildarinnar, Matteusarguðspjall 18:17, 18. Í þessari ritningargrein er talað um brottvísun sem gjörð allrar heildarinnar. Fyrra Korintubréf 5:4, 5; 5:12, 13. Í þessum kafla gefur Páll fyrirmæli um beitingu safnaðaraga með þeim hætti að öll heildin ber ábyrgðina: 7. vers: „Hreinsið burt gamla súrdeigið, til þess að þér séuð nýtt deig“; og 13. vers: „Útrýmið hinum vonda úr yðar hópi.“ Af Síðara Korintubréfi 2:6-8 lærum við að brottvísunin var ekki eingöngu gjörð öldunganna, heldur safnaðarins: „Þessum manni nægir sú refsing [réttara sagt: opinber áminning], sem hann hefur sætt af mörgum.“ Af 8. versi lærum við að það átti að vera opinber gjörð sem bræðurnir stæðu að þegar honum yrði veitt viðtaka á ný: „Þess vegna bið ég yður að þér staðfestið [réttara sagt: samþykkið með opinberri gjörð] kærleika yðar til hans.“Matteus 18:17, 18 · Fyrra Korintubréf 5:4, 5 · Seinna Korintubréf 2:6–8

Hvað varðar það að taka bræðurna inn í samfélagið, þá er það einföld hlýðnigjörð við Drottin, bæði af hálfu öldunganna og alls safnaðarins. Okkur er bæði skylt og það eru forréttindi okkar að taka að okkur alla þá sem játa trú á Krist með trúverðugum hætti, samkvæmt ritningarorðinu: „Takið því hver annan að yður, eins og Kristur tók yður að sér, Guði til dýrðar.“ (Rómverjabréfið 15:7.)Rómverjabréfið 15:7 · Biblían 1981

III. – Hvenær ætti að framkvæma safnaðargjörðir (svo sem viðtöku, endurreisn, brottvísun o.s.frv.)?

Svar: Ekki er hægt að sanna með beinum hætti út frá Ritningunni hvort slíkar gjörðir fóru fram á samkomunni til brotningar brauðsins eða á einhverri annarri samkomu. Þess vegna er þetta atriði þar sem sýna ber gagnkvæmt umburðarlyndi ef söfnuðir eru ekki á einu máli. Hingað til höfum við haft þann hátt á meðal okkar að söfnuðurinn hefur komið saman á virku kvöldi. Áður en við komum til Bristol höfðum við vanist þessu fyrirkomulagi, og þar sem við fundum ekkert í Ritningunni sem mælti gegn því héldum við þeirri venju áfram. En eftir bæn og nákvæmari íhugun á þessu máli hefur okkur þótt rétt að slíkar gjörðir fari fram á dögum Drottins, þegar hinir heilögu koma saman til brotningar brauðsins. Eftirfarandi ástæður hafa leitt okkur til að gera þessa breytingu:

(1) Þetta síðarnefnda fyrirkomulag kemur í veg fyrir að mál dragist á langinn. Þar sem ekki hefur alltaf verið nægilegt tilefni til að boða til sérstakrar samkomu í hverri viku, hefur það stundum gerst að mál, sem betur hefðu verið lögð strax fyrir söfnuðinn, hafa beðið í nokkrar vikur. Nú er mikilvægt að allt sem varðar allan söfnuðinn sé gert þeim kunnugt sem eru í samfélaginu eins fljótt og auðið er, svo að þeir geti breytt í samræmi við það. Auk þess virðist dráttur á málum ekki samrýmast pílagrímseðli Guðs fólks.

(2) Fleiri trúaðir geta verið viðstaddir á dögum Drottins en komast á samkomur á virkum kvöldum. Mikilvægi þessarar ástæðu sést þegar haft er í huga að allt sem varðar söfnuðinn ætti að vera sem flestum kunnugt. Því hvernig geta hinir heilögu beðið fyrir þeim sem kann að þurfa að vísa úr samfélaginu, hvernig geta þeir sýnt samúð í sérstökum prófraunum og hvernig geta þeir glaðst og þakkað vegna þeirra sem hljóta viðtöku eða endurreisn, nema þeim sé gert kunnugt um málavexti í slíkum tilvikum?

(3) Með þessu er því borið vitni að allir sem brjóta brauðið séu safnaðarmeðlimir. Með því að sinna safnaðargjörðum á samkomunni til brotningar brauðsins sýnum við að við gerum engan greinarmun á því að taka menn í samfélag við kvöldmáltíð Drottins og að taka þá inn sem safnaðarmeðlimi, heldur er sá einstaklingur sem fær aðgang að borði Drottins jafnframt tekinn inn í öll þau forréttindi, prófraunir og ábyrgð sem fylgja aðild að söfnuðinum.

(4) Það er sérstaklega viðeigandi að viðtaka, endurreisn og brottvísun fari fram þegar hinir heilögu koma saman til brotningar brauðsins, þar eð við sýnum samfélag okkar hvert við annað einkum og sér í lagi í þeirri helgiathöfn.

Mótbárum svarað.

(1) Þessi breyting virðist bera vott um hverfulleika.

Svar: Slík mótbára ætti við í hverju því tilviki þar sem aukið ljós leiðir til einhverra úrbóta, og ber því ekki að taka mark á henni. Það væri illt ef einhver breyting yrði á grundvallarsannindum fagnaðarerindisins, en hér er aðeins um safnaðarskipan að ræða.

(2) Þetta gæti krafist meiri tíma en góðu hófi gegnir að verja til slíkra mála á degi Drottins.

Svar: Þar sem safnaðarmál verða samkvæmt þessari tilhögun tekin fyrir á hverjum degi Drottins er meira en líklegt að samkomurnar lengist aðeins um fáeinar mínútur fyrir vikið; en ef aðstæður krefjast þess má eftir sem áður boða til sérstakrar samkomu í vikunni fyrir alla sem brjóta brauðið með okkur. Þess gerðist þó aðeins þörf ef þau mál sem leggja þarf fyrir bræðurna krefðust meiri tíma en hægt væri að gefa þeim við brotningu brauðsins.*

* Síðar meir vék þessi venja fyrir samkomu á virku kvöldi, á þriðjudögum, þar sem slíkar „safnaðargjörðir“ voru afgreiddar. – A. T. P.

Ath. (1) Ef einhverjir eru viðstaddir sem brjóta ekki brauðið með okkur má biðja þá að víkja af fundi hvenær sem gera þarf grein fyrir atriðum sem ekki væri rétt að ræða í nærveru vantrúaðra.

(2) Þar sem hinir heilögu koma saman á tveimur stöðum til brotningar brauðsins verður að gera grein fyrir málum sem tengjast safnaðargjörðum á báðum stöðum.

IV. – Spurningar varðandi kvöldmáltíð Drottins

(1) Hversu oft ætti brotning brauðsins að fara fram?

Svar: Þótt við höfum ekkert skýrt boð um það hversu oft skuli halda hana, leiðir fordæmi postulanna og fyrstu lærisveinanna okkur engu að síður til þess að halda þessa helgiathöfn á hverjum degi Drottins. (Postulasagan 20:7.)Postulasagan 20:7

(2) Hvert ætti eðli þeirrar samkomu að vera þar sem hinir heilögu koma saman til brotningar brauðsins?

Svar: Þar sem við í þessari helgiathöfn sýnum fram á sameiginlega hlutdeild okkar í öllum blessunum dauða Drottins okkar, og einingu okkar við Hann og hvert við annað (Fyrra Korintubréf 10:16, 17), ætti að gefast tækifæri til að iðka náðargjafir kennslu eða áminningar og eiga samfélag í bæn og lofgjörð. (Rómverjabréfið 12:4-8; Efesusbréfið 4:11-16.) Sameiginleg hlutdeild okkar í gjöfum hvert annars getur ekki komið fyllilega í ljós á slíkum samkomum ef einn einstaklingur stýrir allri samkomunni af nauðsyn. Þetta samkomufyrirkomulag léttir þó ekki þeirri ábyrgð af þeim sem hafa náðargjöf kennslu eða áminningar að byggja upp söfnuðinn eftir því sem tækifæri gefst.Fyrra Korintubréf 10:16, 17 · Rómverjabréfið 12:4–8 · Efesusbréfið 4:11–16

(3) Er æskilegt að einn af öldungunum brjóti brauðið við kvöldmáltíð Drottins, eða ætti hver einstaklingur í söfnuðinum að brjóta það fyrir sjálfan sig?

Svar: Hvoruga leiðina er hægt að sanna svo afdráttarlaust út frá Ritningunni að við höfum rétt til að hafna hinni sem beinlínis andstæðri Ritningunni, en þó –

(1) Bókstafur Ritningarinnar virðist fremur mæla með því að hver bróðir og systir geri það (Fyrra Korintubréf 10:16, 17): „Brauðið, sem vér brjótum.“Fyrra Korintubréf 10:16, 17

(2) Ef hver og einn af lærisveinunum gerir það, er það betur til þess fallið að tjá að við höfum öll með syndum okkar brotið líkama Drottins okkar.

(3) Með því að framkvæma helgiathöfnina á þennan hátt sýnum við að við erum laus við þá algengu villu að kvöldmáltíð Drottins verði að vera framreidd af einhverjum tilteknum einstaklingi sem býr yfir því sem kallað er prestleg staða, í stað þess að vera sameiginleg tilbeiðslu- og hlýðnigjörð.