H. Trúfesti Guðs í forsjá Sinni

HERRA PERRY skrifar: Á einni samkomu í Huntly nefndi Müller, að sérstakri beiðni, dæmi úr munaðarleysingjastarfinu um trúfesti Guðs við að svara bænum, og eru eftirfarandi frásagnir dæmi um það:

a. Hann sagði að á ýmsum tímum, ekki aðeins í upphafi starfsins heldur einnig á síðari árum, hefði Guð talið rétt að reyna trú hans til hins ýtrasta, en þó aðeins til að sanna fyrir honum enn skýrar að Hann yrði honum aldrei annað en trúr Guð sem heldur sáttmála Sinn. Sem dæmi nefndi hann eitt skipti þegar börnin höfðu fengið síðustu máltíð dagsins og ekkert var eftir í peningum eða matföngum fyrir morgunverði þeirra morguninn eftir. Müller fór heim, en ekkert barst. Hann gekk þá til náða og fól Guði að sjá fyrir þessari þörf. Snemma næsta morgun fór hann út að ganga. Meðan hann bað um þá hjálp sem á þurfti að halda beygði hann alveg óafvitandi inn á veg nokkurn, og þegar hann hafði gengið stutta vegalengd mætti honum vinur hans sem sagðist afar glaður að hitta hann og bað hann að þiggja 5 pund handa munaðarlausu börnunum. Hann þakkaði honum fyrir og án þess að segja nokkurt orð við gjafarann um þessa neyðarstund fór hann rakleiðis til munaðarleysingjaheimilanna og lofaði Guð fyrir þetta beina bænasvar.

b. Við annað tækifæri, þegar engir fjármunir voru fyrir hendi til að útvega munaðarlausu börnunum morgunverð, kom heiðursmaður nokkur í heimsókn fyrir morgunverðartíma og skildi eftir gjöf sem mætti öllum aðkallandi þörfum þeirra. Þegar ársskýrslan kom út var þessi sönnun á trúfesti Guðs, að senda hjálp einmitt þegar á þurfti að halda, færð þar til bókar. Skömmu síðar kom gjafarinn í heimsókn og gaf sig fram. Hann sagði að þar sem gjöf hans hefði borist á svo sérstakri neyðarstundu fyndist sér hann verða að greina frá tildrögum þess að hann gaf peningana, en þau voru þessi: Hann átti erindi á skrifstofu sína í Bristol snemma þennan morgun fyrir morgunverð, og á leiðinni kom sú hugsun upp í huga hans: „Ég ætla að fara í munaðarleysingjaheimili Müllers og færa þeim gjöf.“ Hann sneri því við og gekk um það bil fjórðung úr mílu í átt að munaðarleysingjaheimilinu, en nam þá staðar og sagði við sjálfan sig: „Hvílík heimska er þetta í mér að vanrækja erindið sem ég fór út til að sinna! Ég get gefið munaðarlausu börnunum peninga síðar.“ Hann sneri þá við og gekk aftur í átt að skrifstofu sinni, en fann brátt að hann varð að snúa aftur. Hann sagði við sjálfan sig: „Munaðarlausu börnin gætu þurft á peningunum að halda núna. Ef til vill læt ég þau líða skort þegar Guð hefur sent mig til að hjálpa þeim.“ Þessi tilfinning var svo sterk að hann sneri enn á ný við og gekk til baka allt þar til hann kom að munaðarleysingjaheimilunum, og afhenti þannig peningana sem sáu þeim fyrir morgunverði. Um þetta sagði Müller: „Þetta er einmitt líkt mínum náðuga himneska Föður!“ Síðan hvatti hann áheyrendur sína til að treysta og sannreyna hve sannarlega Hann er trúr Guð sem heldur sáttmála Sinn gagnvart þeim sem setja traust sitt á Hann.