N. Spakmæli George Müllers

Fáir sem ekki hafa lesið frásögn Müllers af gaumgæfni, og skýrslurnar sem gefnar voru út ár eftir ár í kjölfarið, gera sér nokkra grein fyrir allri þeirri miklu visku sem þar kemur fram. Hér birtum við nokkur dæmi um þau viturlegu og andlegu heilræði og spakmæli sem fylla þessar síður.

Líkaminn

Umönnun líkamans

Mér reynist erfitt að vanrækja ekki sálina á meðan ég hlúi að líkamanum. Mér virðist miklu auðveldara að halda ótrauður áfram í þjónustu Drottins án þess að skeyta nokkuð um líkamann, heldur en að annast líkamann á tímum veikinda án þess að vanrækja sálina. Þetta á einkum við í þjáningu eins og þeirri sem ég glími við núna, þegar höfuðið leyfir aðeins lítinn lestur eða hugsun. – Hvílík blessuð framtíðarvon að verða frelsaður frá þessu vesæla, illa eðli!

Svefnvenjur

Mín eigin reynsla hefur nánast undantekningarlaust verið sú, að fái ég ekki nauðsynlegan svefn bitnar það stórlega á andlegri gleði minni og þrótti. Ég tel það afar mikilvægt að hinn trúaði reyni eftir fremsta megni að forðast næturferðalög þegar hann er á faraldsfæti, eða að ferðast þannig að hann fari á mis við nauðsynlega næturhvíld. Geri hann það ekki, getur hann ekki helgað sig bæn, íhugun og lestri heilagrar ritningar af endurnýjuðum líkamlegum og andlegum krafti, og hann mun örugglega finna fyrir skaðlegum áhrifum þessa allan liðlangan daginn. Það geta komið upp tilvik þar sem ekki verður komist hjá því að ferðast að nóttu til. En ef hægt er að komast hjá því, jafnvel þótt við virðumst tapa tíma á því og þótt það kosti meiri peninga, vil ég í öllum kærleika og fullri alvöru mæla með því að menn forðist næturferðalög. Auk þess að ganga óhóflega á líkamsþrótt okkar, hljótum við nefnilega að tapa á því andlega. Hið næsta sem ég vil ráðleggja varðandi ferðalög er að leggja sig fram af öllum mætti, morgun eftir morgun áður en lagt er af stað, við að gefa sér tíma til íhugunar, bænar og lesturs í orði Guðs. Þó að við séum alltaf berskjölduð fyrir freistingum, þá á það sérstaklega við á ferðalögum. Ferðalög eru eitt helsta tækifæri djöfulsins til að freista okkar. Hugsið út í það, kæru trúsystkin. Leitist alltaf við að ganga vandlega úr skugga um huga Guðs áður en þið takið ykkur nokkuð fyrir hendur. Gerið það þó alveg sérstaklega áður en þið leggið upp í ferðalag, svo að þið getið verið alveg viss um að það sé vilji Guðs að þið farið í þá ferð, og þið gerið ykkur ekki að óþörfu berskjölduð fyrir einu af sérstökum tækifærum djöfulsins til að fella ykkur í snöru sína. Við sem erum ekki í þeirri stöðu að hafa vagn og hesta til umráða eða gnægð fjármuna, svo að skortur á fjármunum hindri ekki ferðalög, ættum síður en svo að öfunda þá sem þannig eru settir. Við skulum miklu fremur þakka Guði fyrir að í þessu efni verðum við ekki fyrir þeirri freistingu að þurfa síður að vanda okkur við að kanna vilja Guðs áður en við leggjum upp í ferð.

Börn

Afturhvarf barna

Eftir því sem mín reynsla nær virðist mér að trúaðir hafi almennt vænst allt of lítils ávaxtar strax af starfi sínu meðal barna. Menn hafa gert sér vonir um að Drottinn myndi einhvern tíma blessa þá fræðslu sem þeir veita börnum, og svara fyrr eða síðar bænunum sem þeir biðja fyrir þeim, þótt það yrði ef til vill ekki fyrr en eftir mörg ár. Ritningarstaðir á borð við Orðskviðina 22:6, Prédikarann 11:1, Galatabréfið 6:9 og Fyrra Korintubréf 15:58 veita okkur vissulega fullvissu um að erfiði okkar sé ekki árangurslaust í Drottni – ekki aðeins varðandi allt sem við gerum fyrir Drottin almennt, heldur líka sér í lagi þegar kemur að því að ala börn upp í ótta Drottins. Samt verðum við að varast að misnota slíka ritningarstaði með því að telja það litlu skipta hvort við sjáum ávöxt strax eða ekki. Þvert á móti ættum við ekki að unna Drottni neinnar hvíldar fyrr en við sjáum ávöxt hér og nú, og því ættum við að láta óskir okkar koma fram fyrir Guð í þolgóðri en þó auðmjúkri bæn. Til hvatningar fyrir trúaða sem starfa meðal barna vil ég bæta því við að á síðustu tveimur árum hefur sautján öðrum ungmennum eða börnum, á aldrinum ellefu og hálfs til sautján ára, verið veitt viðtaka í samfélag okkar. Og nú vænti ég þess að miklu fleiri snúi sér til Guðs, ekki aðeins munaðarlaus börn heldur einnig börn í sunnudagaskólanum og dagskólanum.Orðskviðirnir 22:6 · Prédikarinn 11:1 · Galatabréfið 6:9 · Fyrra Korintubréf 15:58

Vanræksla á börnum

Sá máttur til góðs eða ills sem býr í litlu barni er meiri en nokkur maður fær reiknað út. Barn sem hlýtur rétt uppeldi getur orðið blessun um víða veröld og haft áhrif sem ná allt inn í eilífðina. En vanrækt eða afvegaleitt barn getur lifað til þess eins að verða mannkyninu til bölvunar og eyðileggingar, og skilið eftir sig ill áhrif sem vinda upp á sig með vaxandi þunga allt þar til þau steypast ofan í hyldýpi eilífrar glötunar.

„Dr. Harris frá New York sagði frá athyglisverðu dæmi á nýlegum fundi Líknarsamtaka fylkisins. Í litlu þorpi í sýslu einni við efri hluta Hudson-fljóts var ung stúlka að nafni ‚Margaret‘ látin reka á reiðanum fyrir um það bil sjötíu árum, upp á handahófskennda ölmusu íbúanna komin. Hún varð móðir langrar ættar glæpamanna og öreiga, og afkvæmi hennar hafa verið sýslunni til bölvunar æ síðan. Skrár sýslunnar sýna að tvö hundruð afkomendur hennar hafa verið glæpamenn. Í einni einustu kynslóð af þessum ógæfusama ættboga voru tuttugu börn. Þrjú þeirra dóu í frumbernsku en sautján komust til fullorðinsára. Af þessum sautján sátu níu í ríkisfangelsinu fyrir stórglæpi í fimmtíu ár samanlagt, en hin voru tíðir vistmenn í fangahúsum, betrunarhúsum og fátækraheimilum. Af þeim níu hundruð afkomendum í sex ættliði sem komnir eru út af þessari ógæfusömu stúlku, sem var skilin eftir á götum þorpsins og yfirgefin í bernsku, hefur mikill fjöldi verið fávitar, vangefnir, drykkjumenn, geðveikir, öreigar og vændiskonur, en tvö hundruð af þeim hraustari eru á skrá sem glæpamenn. Þetta vanrækta litla barn hefur þannig, vegna þeirra áhrifa sem frá henni stöfuðu, kostað yfirvöld sýslunnar hundruð þúsunda dollara í útgjöld og uppihald vegna glæpamanna og öreiga, auk þess ósegjanlega tjóns sem hún hefur valdið á eignum manna og almennu siðferði.“

Uppeldi barna

Leitist við að glæða snemma hjá börnum ykkar þann vana að sýna verki Guðs áhuga, og einnig þeim sem búa við skort og neyð. Notið þau líka á hentugum tímum og við viðeigandi aðstæður sem úthlutara ölmusugjafa ykkar, og þið munuð uppskera ávöxt af því.

Kristilegt líf

Upphaf lífsins o.fl.

Guð einn getur gefið andlegt líf í upphafi og viðhaldið því í sálinni eftir það.

Að bera krossinn

Kristinn maður gæti, líkt og býflugan, sogið hunang úr hverju blómi. Ég sá eitt sinn lágmynd á kertaskærabakka: „Hjarta, kross undir því og rósir undir hvoru tveggja.“ Merkingin var augljóslega sú, að hjartað sem ber krossinn um stund mætir rósum á eftir.

Að efna loforð

Það hefur oft verið nefnt við mig á ýmsum stöðum að bræðurnir í viðskiptum gæti þess ekki nægilega vel að standa við loforð sín. Ég get því ekki annað en sárbænt alla sem elska Drottin okkar Jesú, og stunda iðn eða viðskipti, að leitast við Hans vegna að gefa engin loforð nema þeir hafi fulla ástæðu til að ætla að þeir geti efnt þau, og vega því og meta allar kringumstæður vandlega áður en þeir gangast undir nokkra skuldbindingu, svo að þeim mistakist ekki að standa við hana. Jafnvel í þessum smáu, hversdagslegu málum lífsins getum við annaðhvort verið Drottni til mikils sóma eða vansæmdar, og þetta er það sem hver einasti vantrúaður maður getur tekið eftir. Hvers vegna skyldi það svo oft vera sagt, og stundum ekki að ástæðulausu eða jafnvel af ærinni ástæðu: „Trúaðir eru lélegir þjónar, lélegir kaupmenn, lélegir húsbændur“? Vissulega ætti það ekki að vera satt að við, sem höfum mátt hjá Guði til að öðlast með bæn og trú alla nauðsynlega náð, visku og færni, séum lélegir þjónar, lélegir kaupmenn, lélegir húsbændur.

Hlutkesti og happdrætti

Það er algerlega rangt að ég, barn Guðs, skuli hafa nokkuð saman að sælda við svo veraldlegt fyrirbæri sem happdrætti. En það var líka óbiblíulegt að grípa yfirhöfuð til hlutkestis til að komast að huga Drottins, og það byggi ég á eftirfarandi rökum. Við höfum hvorki boðorð frá Guði um það né fordæmi Drottins okkar, og ekki heldur fordæmi postulanna eftir að heilagur andi hafði verið gefinn á hvítasunnudag. 1. Við höfum margar áminningar í orði Guðs um að leitast við að þekkja huga Hans með bæn og rannsókn heilagrar ritningar, en engan ritningarstað sem hvetur okkur til að varpa hlutkesti. 2. Fordæmi postulanna (Postulasagan 1) þegar þeir vörpuðu hlutkesti við val á postula í stað Júdasar Ískaríots er eini staðurinn í Nýja testamentinu sem hægt er að færa fram hlutkesti til málsbóta (og í Gamla testamentið eigum við ekki að leita, undir þessu náðartímabili, til að komast að því hvernig okkur ber að lifa sem lærisveinar Krists). Varðandi þetta tilvik verðum við að hafa í huga að enn var andinn ekki gefinn (Jóhannesarguðspjall 7:39; 14:16, 17; 16:7, 13), en það er einmitt fyrir fræðslu Hans sem við getum þekkt huga Drottins. Þess vegna sjáum við að eftir hvítasunnudag var hlutkesti ekki framar notað, heldur helguðu postularnir sig bæn og föstu til að komast að því hvernig þeim bæri að breyta.Jóhannes 7:39 · Biblían 1981

Nýr smekkur

Hvað náðin breytir miklu! Sennilega voru fáir sem höfðu jafn brennandi yndi af því að ferðast og sjá nýja staði og nýtt umhverfi og ég; en núna, eftir að ég hef af Guðs náð séð fegurðina í Drottni Jesú, hef ég misst smekkinn fyrir þessu. ... Hvílíkur munur er líka á því að ferðast í þjónustu Drottins Jesú og að ferðast í þjónustu holdsins!

Hlýðni

Hvert einasta dæmi um hlýðni sem sprettur af réttum hvötum styrkir okkur andlega, en hvert óhlýðnisverk veikir okkur andlega.

Aðgreining til handa Guði

Megi Drottinn gefa að augu margra barna Hans opnist, svo að þau leitist við í öllum andlegum efnum að greina sig frá vantrúuðum (Síðara Korintubréf 6:14-18) og vinna verk Guðs í samræmi við huga Guðs!Seinna Korintubréf 6:14–18

Að þjóna sinni kynslóð

Mitt hlutverk er að þjóna minni eigin kynslóð af öllum mætti; með því að gera það þjóna ég best næstu kynslóð, dragist koma Drottins Jesú á langinn. ... Því lengur sem ég lifi, þeim mun betur er mér gefið að gera mér grein fyrir því að ég hef aðeins eitt líf til að lifa hér á jörð, og að þetta eina líf er aðeins stutt ævi til sáningar í samanburði við eilífðina sem er tími uppskerunnar.

Ábyrgð fyrir skuldum

Hversu dýrmætt er það ekki, jafnvel fyrir þetta líf, að breyta samkvæmt orði Guðs! Þessi fullkomna opinberun á huga Hans gefur okkur leiðsögn um allt, jafnvel hin smæstu málefni þessa lífs. Hún býður okkur: „Ver þú ekki meðal þeirra, er ganga til handsala, meðal þeirra, er ganga í ábyrgð fyrir skuldum.“ (Orðskviðirnir 22:26.) Sú aðferð sem Satan notar til að tæla menn í snöruna, draga þá í netið og koma þeim í vandræði með því að ganga í ábyrgð, er að láta málið líta þannig út sem engin hætta sé á ferðum í þessu tiltekna tilviki, og að maður geti verið alveg óhultur um að þurfa aldrei að greiða peningana. En Drottinn, hinn trúfasti vinur, segir okkur í Sínu eigin orði að eina leiðin í slíku máli til að „vera óhultur“ sé að „hata handsöl“. (Orðskviðirnir 11:15.) Eftirfarandi atriði virðast mér vera þess eðlis að þau beri að íhuga í fullri alvöru ef farið væri fram á það við mig að ég gengi í ábyrgð fyrir annan: 1. Hvað veldur því að sá sem óskar eftir því að ég gangi í ábyrgð fyrir sig þarf á ábyrgðarmanni að halda? Er það í raun og veru gott málefni sem ég er beðinn um að ganga í ábyrgð fyrir? Ég man ekki til þess að hafa nokkurn tíma rekist á dæmi þar sem slíkt kom upp í hreinu, guðræknu og í alla staði biblíulegu máli. Yfirleitt var einhver synd tengd því á einn eða annan hátt. 2. Ef ég geng í ábyrgð, þrátt fyrir það sem Drottinn hefur sagt mér í orði Sínu, er ég þá í þeirri stöðu að enginn verði fyrir tjóni þótt ég verði krafinn um að efna skuldbindingar þess manns sem ég ætla að ganga í ábyrgð fyrir? Í flestum tilvikum ætti þetta eitt og sér að halda manni frá því.Orðskviðirnir 22:26 · Biblían 1981 · Orðskviðirnir 11:15

3. Ef ég geng engu að síður í ábyrgð verður sú peningaskuld sem ég tek ábyrgð á að vera svo á mínu valdi að ég geti reitt hana af hendi hvenær sem eftir henni er kallað, svo að nafn Drottins verði ekki vanvirt.

4. En ef sá möguleiki er fyrir hendi að ég þurfi að standa við skuldbindingar þess manns sem ég geng í ábyrgð fyrir, er það þá vilji Drottins að ég verji fjármunum mínum á þann hátt? Er það ekki miklu fremur vilji Hans að fjármunum mínum sé varið á annan hátt? 5. Hvernig get ég gengið fram hjá skýru orði Drottins, sem mælir gegn þessu, jafnvel þótt hægt væri að fá fullgild svör við fyrstu fjórum atriðunum?

Safnaðarlíf

Samkoma trúaðra

Það hefur verið mitt eigið gæfuhlutskipti á síðastliðnum þrjátíu og sjö árum að kynnast hundruðum einstaklinga sem stóðu kristnum mönnum á dögum postulanna engan veginn að baki.

Að lærisveinar Jesú skuli koma saman á fyrsta degi vikunnar til brotningar brauðsins og að sú samkoma skuli vera aðalsamkoma þeirra, og að þeir – hvort sem það er einn eða fleiri – sem í sannleika hafa þegið náðargjafir heilags anda til þjónustu, hvort heldur er til áminningar, kennslu, forystu eða annars, beri ábyrgð gagnvart Drottni á því að nýta gjafir sínar – þetta eru í mínum huga engin vafamál, heldur atriði sem sál mín er af náð orðin staðföst í fyrir opinberaðan vilja Guðs.

Formfesta

Ég hef oft tekið eftir skaðlegum áhrifum þess þegar fólk gerir hlutina vegna þess að aðrir gera þá, eða vegna þess að slíkt er venjan, eða vegna þess að það hefur látið telja sig á ytri sjálfsafneitun eða á að láta eitthvað af hendi án þess að hjartað fylgi með, á meðan hið ytra verk ER EKKI ávöxtur af innri, máttugri verkan heilags anda og sælli hlutdeild í samfélagi okkar við föðurinn og við soninn.

Allt sem er einungis ytra form, vani og venja í guðlegum efnum ber að óttast ákaflega. Líf, kraftur og raunveruleiki – það er þetta sem við eigum að keppa að. Hlutirnir eiga ekki að spretta að utan, heldur að innan. Hvers konar fötum ég klæðist, í hvers konar húsi ég bý, hversu vönduð húsgögn ég nota – ekkert slíkt ætti að ráðast af því að aðrir geri þetta eða hitt, eða vegna þess að það sé venja meðal þeirra bræðra sem ég umgengst að lifa á svo og svo einfaldan og ódýran hátt í sjálfsafneitun. Allt sem gert er í þessum efnum, hvort sem við látum eitthvað af hendi, sýnum sjálfsafneitun eða deyjum heiminum, ætti að spretta af gleði okkar í Guði, af vitundinni um að við séum börn Guðs, og af því að við skynjum hversu dýrmæt okkar komandi arfleifð er, o.s.frv. Það er miklu betra að við stöndum kyrr um sinn og stígum ekki þau skref sem við sjáum aðra stíga, heldur en að það sé einungis fordæmi annarra sem fær okkur til að gera eitthvað sem við sjáum svo eftir síðar. Með þessu á ég ekki á nokkurn hátt við að við eigum að halda áfram að lifa í munaði, eftirlæti við okkur sjálf og öðru slíku á meðan aðrir líða mikinn skort. En við ættum að byrja á réttum enda, þ.e. að keppa eftir réttu hjartalagi – byrja hið innra í stað hins ytra. Annars mun það ekki endast. Við munum horfa til baka eða jafnvel lenda í verra ástandi en við vorum í áður. En ó, hvílíkur munur ef gleðin í Guði leiðir okkur til einhverrar lítillar sjálfsafneitunar! Hve glöð við gerum það þá! Hve mikinn heiður við teljum það þá vera! Hve mjög þráir hjartað þá að geta gert meira fyrir Hann sem hefur gert svo mikið fyrir okkur! Þá er því fjarri að við lítum niður á þá í drambsamri sjálfsánægju sem ganga ekki jafn langt og við. Þess í stað biðjum við miklu fremur til Drottins að Honum megi þóknast að hjálpa kærum bræðrum okkar og systrum áfram, sem okkur kunna að virðast veik í einhverju tilteknu atriði; og við erum okkur þess líka meðvituð að þótt við höfum örlítið meira ljós eða meiri styrk varðandi eitt atriði, kunna aðrir bræður að hafa meira ljós eða meiri náð í öðrum efnum.

Að hjálpa hvert öðru

Hvað varðar mikilvægi þess að börn Guðs opni hjörtu sín hvert fyrir öðru, einkum þegar þau eru að kólna í trúnni, eru undir valdi ákveðinnar syndar eða eiga í sérstökum erfiðleikum, þá veit ég af eigin reynslu hve oft snara djöfulsins hefur verið sundur brotin þegar ég var undir valdi syndar; hve oft hjartað hefur hlotið huggun þegar það var nærri bugað; hve oft ég hef fengið góð ráð í miklum ráðþrotum – með því að opna hjarta mitt fyrir bróður sem ég bar traust til. Við erum börn í sömu fjölskyldu og ættum því að vera hvert öðru til hjálpar.

Viðtalsfundir fyrir þá sem leita

1. Margir eru svo feimnir að þeir kjósa frekar að koma á ákveðnum tíma í skrúðhúsið til að ræða við okkur en að heimsækja okkur á heimili okkar. 2. Sú staðreynd ein að við tökum frá fastan tíma til að hitta fólk og ræða við það í einrúmi um málefni eilífðarinnar hefur laðað að suma sem hefðu, mannlega að tala, aldrei leitað til okkar við aðrar kringumstæður. Já, þetta hefur jafnvel dregið að fólk sem hélt sig láta sér annt um málefni Guðs en var þó í raun alveg fáfrótt um þau, og þannig höfum við fengið tækifæri til að ræða við það. 3. Þessir fundir hafa líka verið okkur sjálfum mikil hvatning í starfinu. Oft þegar við héldum að þessi eða hin útleggingin á orðinu hefði ekkert gagn gert kom hið gagnstæða í ljós á þessum fundum. Eins höfum við, þegar okkur féllust hendur, fengið nýjan kjark til að halda áfram í verki Drottins og sá sæðinu í von, þegar við sáum á þessum fundum ný dæmi þess að Drottinn hafði lítillætt Sig til að nota okkur sem verkfæri. Þetta á ekki síst við vegna þess að þannig hefur stundum komið fyrir að einstaklingar hafa sagt okkur frá því gagni sem þeir höfðu af þjónustu okkar, ekki aðeins nokkrum mánuðum áður, heldur jafnvel tveimur, þremur eða fjórum árum fyrr.

Af ofangreindum ástæðum vil ég sérstaklega mæla með því við aðra þjóna Krists, einkum þá sem búa í stórum bæjum og hafa ekki þegar tekið upp svipað fyrirkomulag, að þeir íhugi hvort ekki sé rétt fyrir þá að taka líka frá slíka tíma til að hitta þá sem leita. Þessir fundir krefjast þó mikillar bænar svo hægt sé að tala rétt til allra sem koma, eftir ólíkum þörfum hvers og eins. Maður finnur stöðugt að maður er ekki sjálfur fær um þetta í eigin mætti, heldur getur hæfni okkar einungis komið frá Guði. Þessir fundir hafa líka verið sá þáttur í öllu starfi okkar sem hefur reynt langsamlega mest á þrek okkar, en jafnframt veitt okkur mesta endurnæringu.

Sálgæsluheimsóknir

Söfnuður sem ekki er heimsóttur verður fyrr eða síðar óheilbrigður söfnuður.

Leiga fyrir kirkjusæti

1. Leiga fyrir kirkjusæti gengur, samkvæmt Jakobsbréfinu 2:1-6, gegn huga Drottins, þar sem fátæki bróðirinn getur almennt ekki fengið jafn gott sæti og sá ríki. 2. Bróðir vill kannski glaður leggja eitthvað af mörkum til framfærslu minnar ef honum er sjálfum látið eftir hvenær hann gerir það. En þegar ársfjórðungurinn er liðinn hefur hann ef til vill önnur útgjöld, og ég veit ekki hvort hann greiðir peningana með ólund og af nauðung eða með gleði; en Guð elskar glaðan gjafara. Ég vissi fyrir víst að stundum hafði það komið sér illa fyrir einstaklinga að reiða fram peningana þegar bræðurnir sem söfnuðu þeim fóru fram á þá. 3. Þótt Drottni hefði þóknast að gefa mér náð til að vera trúr, svo að ég hafði getað flutt sannleikann án þess að draga nokkuð undan þegar Hann hafði sýnt mér hann, fann ég samt að leiga fyrir kirkjusæti var snara fyrir þjón Krists. Þetta var mér freisting, að minnsta kosti í nokkrar mínútur, á þeim tíma þegar Drottinn hafði vakið mig til að biðja og rannsaka orðið varðandi fyrirmælin um skírnina, vegna þess að 30 pund af launum mínum voru í húfi ef ég skyldi láta skírast.Jakobsbréfið 2:1–6

Ríkiskirkjur

Allar ríkiskirkjur, einmitt vegna þess að þær eru ríkiskirkjur – það er að segja heimurinn og kirkjan samanblönduð – fela ekki aðeins í sér þær grundvallarreglur sem hljóta óhjákvæmilega að leiða til fráhvarfs frá orði Guðs, heldur útiloka þær líka algerlega, svo lengi sem þær eru ríkiskirkjur, að hægt sé að breyta í einu og öllu samkvæmt heilagri ritningu.

Trú

Kvíði

Þar sem trúin byrjar, endar kvíðinn;þar sem kvíðinn byrjar, endar trúin.

Íhugaðu þessi orð Drottins Jesú: „Trú þú aðeins.“ Svo lengi sem við getum treyst Guði og haldið því föstu í hjartanu að Hann geti og vilji hjálpa þeim sem reiða sig á Drottin Jesú til hjálpræðis – í öllum málum sem eru Honum til dýrðar og þeim til góðs – helst hjartað rólegt og friðsælt. Það er aðeins þegar við í reynd sleppum trúnni á mátt Hans eða kærleika sem við glötum friðnum og verðum óróleg. Einmitt í dag á ég í mikilli prófraun í tengslum við starfið sem ég sinni. Samt færðist ró og kyrrð yfir sál mína þegar ég minntist máttar Guðs og kærleika, og ég sagði við sjálfan mig í morgun: „Eins og Davíð herti upp hugann í trausti á Jehóva Guð sinn þegar hann sneri aftur til Siklag, þannig vil ég herða upp hugann í trausti á Guð.“ Árangurinn var sálarfriður ... Einmitt þegar við fáum ekkert séð með augunum er rétti tíminn fyrir trúna til að verka. Því meiri sem erfiðleikarnir eru, þeim mun auðveldara er það fyrir trúna. Svo lengi sem einhverjar eðlilegar horfur eru enn fyrir hendi gengur trúnni ekki einu sinni jafn greiðlega (ef ég má komast svo að orði) og þegar allar eðlilegar horfur bregðast.

Að vera háður Guði

Takið eftir tvennu! Við gerðum það fyrir Guð þegar við frestuðum opinberu fundunum og útgáfu skýrslunnar; en vegur Guðs leiðir alltaf inn í prófraunir hvað varðar hið sýnilega og skynjanlega. Hið náttúrlega eðli verður alltaf reynt á vegum Guðs. Með þessari fátækt var Drottinn að segja: „Nú ætla Ég að sjá hvort þið styðjist í raun og veru við Mig og hvort þið horfið í raun og veru til Mín.“ Af öllum þeim tímabilum sem ég hafði gengið í gegnum síðan ég fór að lifa á þennan hátt og fram að þeim tíma, man ég aldrei eftir tímabili þar sem svo hart reyndi á trú mína eins og þessa fjóra mánuði frá 12. desember 1841 til 12. apríl 1842. En takið eftir fleiru: Við hefðum jafnvel þá getað skipt um skoðun varðandi opinberu fundina og útgáfu skýrslunnar, því að enginn vissi um ákvörðun okkar í því efni á þessum tíma. Þvert á móti vissum við með hve mikilli gleði mjög mörg Guðs börn hlökkuðu til að fá frekari frásagnir. En Drottinn hélt okkur staðföstum við þá niðurstöðu sem við höfðum komist að undir leiðsögn Hans.

Gjöf og náð trúarinnar

Mér virðist sem Drottni hafi í sumum tilvikum þóknast að gefa mér nokkuð í líkingu við gjöf (ekki náð) trúarinnar, þannig að ég gat beðið án skilyrða og vænst svars. Munurinn á gjöf og náð trúarinnar virðist mér vera þessi: Samkvæmt gjöf trúarinnar er ég fær um að gera eitthvað, eða trúa því að eitthvað muni verða, án þess að það væri synd að gera það ekki eða trúa því ekki. Samkvæmt náð trúarinnar er ég hins vegar fær um að gera eitthvað, eða trúa því að eitthvað muni verða, þar sem ég hef orð Guðs sem grundvöll til að byggja á, og því væri það synd að gera það ekki eða trúa því ekki. Til dæmis þyrfti gjöf trúarinnar til að trúa því að sjúkur maður næði aftur heilsu þótt engar mannlegar líkur séu á því, vegna þess að ekkert fyrirheit er til um slíkt. Hins vegar þarf náð trúarinnar til að trúa því að Drottinn muni gefa mér lífsnauðsynjar ef ég leita fyrst ríkis Guðs og réttlætis Hans, því að um það er til fyrirheit. (Matteusarguðspjall 6:33.)Matteus 6:33

Eiginvilji

Hinn náttúrlegi hugur hneigist alltaf til heilabrota þegar við ættum að trúa; til að vera að verki þegar við ættum að vera kyrr; til að fara okkar eigin leiðir þegar við ættum að ganga staðfastlega á vegum Guðs, hversu mjög sem það reynir á hið náttúrlega eðli.

Trúarprófraunir

Drottinn gefur trú í þeim beina tilgangi að reyna hana Sínu eigin nafni til dýrðar og þeim til góðs sem hefur hana. Einmitt þegar reynir á trú okkar hljótum við ekki aðeins blessun fyrir okkar eigin sál með því að kynnast Guði betur, ef við höldum fast í traust okkar á Honum, heldur styrkist trú okkar líka við þessa þjálfun. Þannig fer það svo, að ef við göngum með Guði af einhverri hjartans hreinskilni, þá verða trúarprófraunirnar æ meiri.

Það er kirkjunni til góðs að við erum settir í þessar þrengingar. Ef við tækjum því vörur út á krít á neyðarstundu yrði fyrsta og helsta markmið verksins algerlega að engu gert. Ekkert hjarta myndi þá styrkjast frekar í því að treysta Guði. Þá myndi heldur ekki lengur birtast sú sérstaka og nákvæma forsjón Guðs sem hingað til hefur sýnt sig svo ríkulega í gegnum þetta starf, jafnvel í augum vantrúaðra, svo að þeir hafa fengið að sjá að það er þó sannarlega veruleiki í málefnum Guðs, og margir hafa fyrir þessar prentuðu frásagnir snúist til sannrar trúar. Af þessum ástæðum teljum við það því dýrmæt forréttindi okkar, nú sem endranær, að halda áfram að bíða einungis frammi fyrir Drottni í stað þess að taka vörur út á krít eða fá lánaða peninga hjá góðum vinum þegar við erum í þörf. Já, við höfum í hyggju, eftir því sem Guð gefur okkur náð til, að horfa einungis til Hans, jafnvel þótt við ættum ekkert handbært til starfsins morgun eftir morgun – já, þótt við þyrftum að horfa til Hans frá einni máltíð til annarrar. Við erum þess fullvissir að Hann sem nú (1845) á tíunda ári mettar öll þessi munaðarlausu börn og hefur aldrei látið þau líða skort, og Hann sem nú (1845) á tólfta ári heldur uppi öðrum þáttum starfsins án þess að nokkur grein þess hafi þurft að stöðvast vegna skorts á fjármunum, muni einnig gera það í framtíðinni. Og hér þrái ég, djúpt meðvitaður um náttúrlegt hjálparleysi mitt og hve háður ég er Drottni, að játa að fyrir náð Guðs hefur sál mín notið friðar, þótt við höfum dag eftir dag þurft að bíða frammi fyrir Drottni eftir daglegum nauðsynjum okkar – já, þótt við höfum jafnvel þurft að gera það frá einni máltíð til annarrar.

Að gefa

Að biðja um gjafir o.fl.

Það er ekki nóg að afla fjármuna til verks Guðs, heldur verður að afla þessara fjármuna á þann hátt sem Guð vill. Að biðja vantrúaða um fjármuni er ekki leið Guðs; að ganga hart að jafnvel trúuðum til að gefa er ekki heldur leið Guðs. Hins vegar á að benda á þá skyldu og þau forréttindi að fá að leggja verki Guðs lið, og fylgja því síðan eftir með innilegri bæn, bæn í trú, og það mun skila þeim árangri sem óskað er eftir.

Kröfur Guðs

Það er satt að fagnaðarerindið krefst alls okkar; en ég óttast að í hinni almennu kröfu um allt okkar höfum við dregið úr kröfunni um hvern einstakan hlut. Við erum ekki undir lögmáli. Það er rétt; en það á ekki að gera hlýðni okkar ófullkomnari eða gjafmildi okkar rýrari. Er því ekki frekar þannig farið að þegar öllum kröfum lögmálsins hefur verið fullnægt, þá finnur hið nýja eðli gleði sína í að gera meira en lögmálið krefst? Verum æ auðugri í verki Drottins.

Að gefa í mótlæti

Undir lok átjándu aldar kom maður nokkur einn daginn að máli við mjög guðhræddan og örlátan kaupmann í Lundúnum til að biðja hann um fé til góðgerðarmála. Maðurinn bjóst við mjög litlu, þar sem hann hafði nýlega heyrt að kaupmaðurinn hefði orðið fyrir þungu fjárhagstjóni þegar nokkur skipa hans fórust. Þvert á allar væntingar fékk hann þó um það bil tífalt meira til málefnisins en hann hafði átt von á. Hann gat ekki stillt sig um að lýsa undrun sinni við kaupmanninn, sagði honum hvað hann hefði heyrt og hvernig hann hefði óttast að fá varla nokkurn skapaðan hlut, og spurði hvort fréttirnar af skipstapanum væru þá eftir allt saman á misskilningi byggðar. Kaupmaðurinn svaraði: „Það er alveg rétt, ég hef orðið fyrir miklu tjóni við það að þessi skip fórust, en það er einmitt ástæðan fyrir því að ég gef þér svona mikið; því að nú verð ég að nýta ráðsmennsku mína betur en nokkru sinni fyrr, svo að hún verði ekki tekin alveg frá mér.“

Hvernig eigum við að bregðast við ef velgengni í viðskiptum okkar, iðngrein, starfi o.s.frv. tekur skyndilega enda, þrátt fyrir að við höfum gefið drjúgan hluta fjármuna okkar til verks Drottins? Svar mitt er þetta: „Hugleið þetta á hinum vonda degi.“ Það er vilji Guðs að við íhugum vegu okkar og könnum hvort einhver sérstök ástæða sé fyrir því að Guð hefur leyft þessu að koma yfir okkur. Þegar við gerum það komumst við kannski að því að við höfum litið um of á velgengni okkar sem sjálfsagðan hlut, og ekki viðurkennt og metið hönd Guðs í velgengni okkar sem skyldi í verki. Eða þá að við höfum, meðan Drottni þóknaðist að láta okkur vegna vel, eytt of miklu í okkur sjálf og þannig misnotað blessun Guðs, án þess að ætla okkur það. Með þessari athugasemd ætla ég mér ekki að hneppa nein Guðs börn í fjötra, þannig að þau horfi með smásmyglislegu samviskubiti á hvert pens sem þau eyða í sjálf sig. Það er ekki vilji Guðs fyrir okkur. En á hinn bóginn er þó sannarlega til í dæminu að sitthvað sé annaðhvort við hæfi eða ekki í klæðaburði okkar, húsbúnaði, matarborði, húsnæði og heimilishaldi, sem og í þeirri árlegu upphæð sem við eyðum í okkur sjálf og fjölskyldu okkar.

Að gefa og að safna í sjóði

Ég hef fulla ástæðu til að ætla að hefði ég farið að leggja fyrir, þá hefði Drottinn stöðvað aðstreymið, og því var möguleikinn á að gera slíkt aðeins á yfirborðinu. Enginn skyldi segjast treysta Guði og leggja samt fyrir til framtíðarþarfa, því annars mun Drottinn fyrst vísa honum á sjóðinn sem hann hefur safnað áður en Hann getur svarað bæninni um meira.

„Sumir miðla öðrum mildilega, og eignast æ meira, aðrir halda í meira en rétt er, og verða þó fátækari.“ (Orðskviðirnir 11:24.) Takið hér eftir orðunum „meira en rétt er“. Það er ekki sagt að maðurinn haldi í allt, heldur „meira en rétt er“, það er að segja: þótt hann gefi, þá er það svo lítið í samanburði við það sem það gæti verið og ætti að vera, að það leiðir til fátæktar.Orðskviðirnir 11:24 · Biblían 1981

Hvatir til að gefa

Trúaðir ættu að leitast æ meir við að dýpka skilning sinn á náð og kærleika Guðs, sem gaf Sinn eingetna Son, og á náð og kærleika Drottins Jesú, sem gaf sjálfan Sig í okkar stað. Þannig munu þeir, knúðir af kærleika og þakklæti, í vaxandi mæli leiðast til að gefa líkamlegan og andlegan styrk sinn, tíma, gjafir, hæfileika, eignir, lífsstöðu, stétt og allt sem þeir eiga og eru á vald Drottins. Með þessu á ég ekki við að þeir eigi að leggja niður rekstur sinn, iðngrein eða starf og gerast prédikarar, og ekki heldur að þeir eigi að taka alla peninga sína og gefa þá fyrsta betlaranum sem biður um þá. Ég á við að þeir eigi að varðveita allt sem þeir eiga og eru fyrir Drottin, ekki sem eigendur heldur sem ráðsmenn, og vera fúsir til að nota hluta af eigum sínum eða þær allar fyrir Hann þegar Hann býður svo. Hversu langt sem hinn trúaði kann að eiga í land, ætti hann ekki að stefna að neinu minna en þessu.

Ráðsmennska

Það er regla Drottins að á hvern þann hátt sem Honum þóknast að gera okkur að ráðsmönnum Sínum, hvort heldur er yfir stundlegum eða andlegum gæðum, þá mun Hann setja okkur sem ráðsmenn yfir meira ef við komum í raun og veru fram sem ráðsmenn en ekki sem eigendur.

Jafnvel í þessu lífi, og hvað stundlega hluti varðar, vill Drottinn endurgjalda þeim sem starfa fyrir Hann sem ráðsmenn og leggja verki Hans eða fátækum lið eftir því sem Honum þóknast að láta þeim vegna vel. En hve miklu meiri er þó sú andlega blessun sem við hljótum, bæði í þessu lífi og í hinum komanda heimi, ef við, knúin af kærleika Krists, breytum sem ráðsmenn Guðs í öllu því sem Honum þóknast að trúa okkur fyrir!

Kerfisbundnar gjafir

Ákveddu bara jafnvel minnstu upphæð sem þú ætlar að gefa af tekjum þínum og gefðu hana reglulega. Eftir því sem Guði þóknast svo að auka þér ljós og náð, og láta þér vegna betur, skaltu gefa meira. Ef þú vanrækir að hafa það fyrir fastan vana að gefa – að gefa reglulega, af fastri sannfæringu og á biblíulegum grunni – og lætur það einungis ráðast af tilfinningum og skyndihugdettum eða sérstökum átakanlegum kringumstæðum, þá munt þú vissulega tapa á því.

Kaupmaður nokkur í Bandaríkjunum sagði, þegar hann var spurður út í hvernig hann hagaði gjöfum sínum: „Þegar ég helgaði líf mitt Guði að nýju var ég meðvitaður um hve auðæfin geta hæglega tælt mann, sem og nauðsyn þess að ákveða fasta reglu um góðgerðargjafir áður en auðurinn færi að bjaga dómgreind mína, og tók ég því upp eftirfarandi kerfi:

„Ég ákvað að gera upp bókhaldið eins nákvæmlega og ég gæti í hverjum mánuði og taka frá þann hluta hagnaðarins sem virtist nægja til að mæta líklegu tapi. Síðan ákvað ég að leggja til hliðar inn á góðgerðarreikning einn tíunda hluta af þeim hagnaði sem eftir stóð, hvort sem hann var mikill eða lítill, í sjóð til góðgerðarútgjalda, en framfleyta mér og fjölskyldu minni á hinum níu tíundu hlutunum. Enn fremur ákvað ég að ef hreinn hagnaður minn – það er hagnaður eftir að laun afgreiðslumanna og verslunarkostnaður höfðu verið dregin frá – færi nokkru sinni yfir fimm hundruð dollara á mánuði, skyldi ég gefa 12 prósent; ef hann færi yfir sjö hundruð dollara, 15 prósent; ef hann færi yfir níu hundruð dollara, 17 prósent; og ef hann færi yfir þrettán hundruð dollara, 22 prósent. Þannig myndi ég hækka hlutfallið af heildinni eftir því sem Guð léti mér vegna betur, þar til ég væri kominn í fimmtán hundruð dollara og gæfi þá 25 prósent, eða 375 dollara á mánuði. Þar sem höfuðstóll var afar mikilvægur fyrir velgengni mína í viðskiptum ákvað ég að hækka ekki þennan skala frekar fyrr en ég hefði eignast tiltekinn höfuðstól. Eftir það myndi ég gefa einn fjórða af öllum hreinum hagnaði, miklum eða litlum. Þegar ég hefði svo eignast aðra tiltekna upphæð í höfuðstól ákvað ég að gefa helminginn, og þegar ég hefði náð því sem ég taldi fullnægjandi höfuðstól, myndi ég gefa allan hreinan hagnað minn.

„Nú eru liðin allmörg ár síðan ég tók upp þessa áætlun, og með henni hef ég eignast myndarlegan höfuðstól og mér hefur vegnað framar mínum björtustu vonum. Þótt ég gefi stöðugt hef ég enn aldrei gengið svo á sjóðinn að í botninn sæi, og það hefur ítrekað komið mér á óvart hve háar úttektir hann hefur þolað. Að vísu hef ég í sumum mánuðum mætt hollri prófraun á trú mína, þegar þessi regla hefur leitt mig til að leggja tíunda hlutann til hliðar þótt afgangurinn hafi ekki dugað til framfærslu minnar; en dæmið hefur fljótt snúist við, og með þakklæti hef ég séð himneska hönd bæta upp allan fyrri skort og gott betur.“

Eftirfarandi afar áhugaverðu atriði er að finna í æviminningum herra Cobbs, kaupmanns í Boston. Þegar herra Cobb var tuttugu og þriggja ára gamall samdi hann og undirritaði þetta merkilega skjal:

„Af Guðs náð mun ég aldrei eiga meira en 50.000 dollara,

„Af Guðs náð mun ég gefa einn fjórða af hreinum hagnaði fyrirtækis míns til góðgerðar- og trúarmála.

„Ef eignir mínar ná nokkurn tíma 20.000 dölum mun ég gefa helminginn af hreinum hagnaði mínum. Ef þær ná nokkurn tíma 30.000 dölum mun ég gefa þrjá fjórðu hluta, og allan hagnaðinn eftir að þær ná 50.000 dölum. Svo hjálpi mér Guð, eða Hann feli það trúfastari ráðsmanni og setji mig til hliðar.“

„Þennan sáttmála,“ segir í æviminningum hans, „hélt hann af samviskusamri trúfestu. Hann úthlutaði hagnaðinum af rekstri sínum í vaxandi hlutfalli ár frá ári, allt þar til hann náði því marki sem hann hafði sett eignum sínum. Eftir það gaf hann allt það fé sem hann aflaði til málefnis Guðs. Eitt sinn, þegar hann komst að því að eignir hans höfðu vaxið umfram 50.000 dollara, gaf hann þegar í stað þessa 7.500 dollara sem umfram voru.

„Á dánarbeði sínum sagði hann: ‚Af Guðs náð – engu öðru – af Guðs náð hefur mér verið gert kleift, fyrir áhrif þessara ásetninga, að gefa meira en 40.000 dollara.‘ Hve góður hefur Drottinn verið mér!“

Herra Cobb var einnig virkur, auðmjúkur og einlægur kristinn maður sem leitaðist við að efla veika söfnuði og vann að framgangi líknarstofnana síns tíma. Hann mætti stundvíslega á bænastundir og var annt um að liðsinna leitandi syndurum. Hann vakti yfir eilífri velferð þeirra sem honum var trúað fyrir, var mildur og elskulegur í framkomu og í öllu lífi sínu og skapgerð fyrirmynd um heilsteypta guðrækni.

Síðustu veikindi hans og dauði voru friðsæl, já, sigursæl. „Það er dýrðlegt,“ sagði hann, „að deyja. Ég hef verið virkur og önnum kafinn í heiminum – ég hef notið lífsins eins mikið og nokkur annar – Guð hefur látið mér vegna vel – ég hef allt sem bundið gæti mig hér – ég á hamingjusama fjölskyldu – ég á nægar eignir – en hve smár og lítilmótlegur virðist þessi heimur á sóttarsæng! Ekkert jafnast á við fögnuð minn nú þegar himinninn er svo nærri. Von mín á Krist er óendanlega miklu meira virði en allt annað. Blóð Krists – blóð Krists – enginn nema Kristur! Ó, hve þakklátur ég er fyrir að Guð hefur búið veg til þess að ég, eins syndugur og ég er, geti með gleði hlakkað til annars heims fyrir Hans elskaða Son.“

Guð

Velþóknun Guðs

Í öllu verkinu þráum við að standa með Guði og vera ekki háðir hagstæðum eða óhagstæðum dómum fjöldans.

Ögun Guðs

Himneskur faðir okkar tekur aldrei neitt jarðneskt frá börnum Sínum nema Hann hyggist gefa þeim eitthvað betra í staðinn.

Í sjálfum kærleika Sínum og trúfesti vill Drottinn ekki, og getur ekki, látið okkur halda áfram á fráhvarfsbraut, heldur mun Hann hirta okkur með höggum til að leiða okkur aftur til Sín!

Drottinn leggur aldrei meiri hirtingu á okkur en hjartalag okkar gerir nauðsynlegt; um leið og Hann slær með annarri hendinni styður Hann okkur með hinni.

Ef við, sem trúum á Drottin Jesú, sjáum að himneskur faðir okkar beitir okkur aga eða hirtingu vegna rangra skrefa eða rangs hjartalags, eigum við að vera þakklátir fyrir það. Hann kemur þannig fram við okkur af sama kærleika og fékk Hann til að þyrma ekki eingetnum Syni Sínum, heldur gefa Hann fyrir okkur; og þakklæti okkar til Hans á að koma fram í orðum og jafnvel í verkum. Við verðum að varast að líta í raun smáum augum á aga Drottins, þótt við gerum það kannski ekki í orði, og eins að láta hugfallast undir öguninni, þar eð allt er þetta ætlað okkur til blessunar.

Trúfesti Guðs

Kannski hefur þú sagt í hjarta þínu: „Hvernig færi ef sjóðir handa munaðarlausum börnum gengju alveg til þurrðar, og þeir sem vinna að verkinu ættu ekkert sjálfir til að gefa, og matmálstími rynni upp og þið hefðuð engan mat handa börnunum?“ Þannig gæti vissulega farið, því að hjörtu okkar eru afar spillt. Ef við yrðum nokkurn tíma svo yfirgefnir og látnir sjálfráða, að við annaðhvort treystum ekki lengur á hinn lifandi Guð eða „hygðum á illt í hjarta okkar“, þá höfum við ástæðu til að ætla að slíkt ástand myndi skapast. En svo lengi sem okkur er gefið að treysta á hinn lifandi Guð, og svo lengi sem við erum að minnsta kosti varðveittir frá því að lifa í synd – þótt við séum á allan hátt langt frá því að vera það sem við gætum verið og ættum að vera – þá getur slíkt ástand ekki komið upp.

Til að sýna stöðuga umhyggju Sína fyrir okkur vekur Drottinn upp nýja hjálpara. Þeir sem treysta á Drottin verða aldrei til skammar! Sumir sem hjálpuðu um tíma kunna að sofna í Jesú; aðrir kunna að kólna í þjónustu Drottins; enn aðrir eru kannski jafn fúsir til að hjálpa og áður, en hafa ekki lengur fjárráð til þess; og sumir hafa bæði fúst hjarta til að hjálpa og einnig fjárráðin, en telja það vilja Drottins að verja þeim á annan hátt. Ef við reiddum okkur á menn myndum við þannig af einni eða annarri orsök vissulega verða til skammar. En þegar við reiðum okkur á hinn lifandi Guð einan erum við HAFNIR YFIR vonbrigði, og HAFNIR YFIR það að verða yfirgefnir vegna dauða, fjárskorts, kærleiksleysis eða vegna þarfa annarra verka. Hve dýrmætt er að hafa lært að einhverju marki að standa einn með Guði í heiminum, og vera samt glaður og vita að engu góðu verður synjað okkur meðan við göngum í grandvarleik!

Samfélag við Guð

Bróðir nokkur, sem er í því nær sama ástandi og hann var fyrir átta árum, nýtur mjög lítillar gleði og tekur engum framförum í því sem Guðs er. Ástæðan er sú að hann heldur áfram í starfi gegn samvisku sinni, starfi sem fer í bága við játningu trúaðs manns. Í Ritningunni erum við hvattir til að vera kyrrir í köllun okkar, en þó aðeins ef við getum verið í henni „frammi fyrir Guði“. (Fyrra Korintubréf 7:24.)Fyrra Korintubréf 7:24

Máttur Guðs

Til er veraldlegt máltæki, kæri kristni lesandi, sem við þekkjum öll, en það hljóðar svo: „Þar sem er vilji, þar er vegur.“ Ef þetta er máltæki þeirra sem þekkja ekki Guð, hve miklu fremur ættu þá þeir sem trúa á Drottin Jesú, og eiga mátt hjá Guði, að segja: „Þar sem er vilji, þar er vegur.“

Traust á Guð

Láttu það aðeins vera traust á Guð, ekki á menn, ekki á kringumstæður, ekki á neina eigin viðleitni þína, heldur raunverulegt traust á Guð, og þá munt þú hljóta hjálp í margvíslegum þörfum þínum. ... Ekki á kringumstæður, ekki á eðlilegar horfur, ekki á fyrri gefendur, heldur eingöngu á Guð. Það er einmitt þetta sem færir blessunina. Ef við segjumst treysta á Hann, en gerum það ekki í raun og veru, þá tekur Guð okkur á orðinu og lætur okkur sjá að við treystum Honum ekki í alvöru; og þaðan stafar bresturinn. Ef traust okkar á Drottin er hins vegar raunverulegt mun hjálpin vissulega berast: „Verði þér að trú þinni.“

Það veldur mér djúpri hryggð að svo margir skuli enn rekja hjálpina sem ég fæ til eðlilegra orsaka einvörðungu, þrátt fyrir að ég hafi svo oft áður vikið að þessu atriði til að hvetja þá sem trúa á Drottin Jesú til að velta öllum áhyggjum sínum á Guð og treysta Honum á öllum tímum. Það er eins og hinn lifandi Guð væri ekki lengur hinn lifandi Guð, og eins og vænta hefði mátt bænasvara á fyrri öldum, en á nítjándu öldinni mætti ekki búast við þeim.

Vilji Guðs

Hve mikilvægt er að ganga úr skugga um vilja Guðs áður en við tökum okkur nokkuð fyrir hendur, því að þá blessumst við ekki aðeins í okkar eigin sálum heldur mun verk handa okkar einnig dafna.

Í jafnmörgum atriðum og við breytum eftir huga Guðs, í jafnmörgum atriðum hljótum við blessun og verðum öðrum til blessunar. Lífshættir okkar eru í samræmi við huga Drottins, því að Hann hefur yndi af að sjá börn Sín koma þannig til Sín (Matteusarguðspjall 6). Þess vegna blessar Hann mig í þessu efni, þótt ég sé veikur og mér skjátlist á mörgum sviðum.

Í fyrsta lagi þarf maður að gæta vel að því að verkið sem hann þráir að taka sér fyrir hendur sé verk Guðs; í öðru lagi að hann sé rétti maðurinn til að vinna þetta verk; í þriðja lagi að tími Guðs sé kominn til að hann vinni þetta verk; og vera þá fullviss um að ef hann leitar hjálpar Guðs á þann hátt sem Hann sjálfur hefur fyrirskipað, þá mun Hann ekki bregðast honum. Við höfum ávallt reynt það svo og væntum þess að reyna það svo, á grundvelli fyrirheita Guðs, allt til enda vegferðar okkar.

1. Verið seinir til að stíga ný skref í þjónustu Drottins, í atvinnurekstri ykkar eða í fjölskyldum ykkar. Vegið allt og metið vandlega; vegið allt í ljósi heilagrar Ritningar og í guðsótta. 2. Leitist við að hafa engan eigin vilja þegar þið viljið komast að huga Guðs varðandi þau skref sem þið hyggist stíga, svo að þið getið í einlægni sagt að þið séuð fúsir til að gera vilja Guðs, ef Honum aðeins þóknast að fræða ykkur. 3. En þegar þið hafið komist að því hver vilji Guðs er, þá leitið hjálpar Hans, og leitið hennar í alvöru, af þrautseigju, þolinmæði, trú og eftirvæntingu; og þið munuð vissulega öðlast hana á Hans eigin tíma og hátt.

Við eigum ekki að ryðjast fram í eigin vilja og segja: Ég ætla að vinna verkið og ég ætla að treysta á Drottin um fjármuni. Þetta getur ekki verið raunverulegt traust; þetta er eftirlíking af trú, þetta er ofdirfska. Og þó að Guð í mikilli meðaumkun og miskunn kunni jafnvel að lokum að hjálpa okkur út úr skuldum, þá sannar það á engan hátt að við höfum haft rétt fyrir okkur með því að halda áfram áður en tími Hans var kominn. Við slíkar aðstæður ættum við miklu fremur að segja við okkur sjálfa: Vinn ég í raun og veru verk Guðs? Og ef svo er, þá er ég ef til vill ekki rétti maðurinn til að vinna það; eða ef ég er rétti maðurinn, þá er tími Hans ef til vill ekki enn kominn til að ég haldi áfram. Það kann að vera velþóknun Hans að reyna trú mína og þolinmæði. Ég ætti því að bíða tíma Hans í kyrrð, því að þegar hann rennur upp mun Guð hjálpa. Að breyta eftir þessari meginreglu færir blessun.

Til að komast að vilja Drottins ættum við að beita biblíulegum leiðum. Bænin, orð Guðs og Andi Hans ættu að haldast í hendur. Við ættum að ganga ítrekað fram fyrir Drottin í bæn og biðja Hann að kenna okkur með Anda Sínum fyrir orð Sitt. Ég segi með Anda Sínum fyrir orð Sitt. Því að ef við héldum að Andi Hans leiddi okkur til að gera hitt eða þetta vegna þess að tilteknar staðreyndir liggja þannig fyrir, en orð Hans væri samt andvígt því skrefi sem við erum í þann mund að stíga, þá værum við að blekkja okkur sjálfa. ... Guð mun enga stöðu og engan atvinnurekstur gefa mér þar sem ég hef ekki nægan tíma til að sinna sálu minni. Hvernig sem ytri kringumstæður kunna að líta út getur því aðeins verið um það að ræða að Guð hafi leyft þær til að prófa hreinleika kærleika míns, trúar og hlýðni, en alls ekki að forsjón Hans sé að leiða mig til að breyta gegn opinberuðum vilja Hans.

Hjónaband

Að ganga í hjónaband er einn allra mikilvægasti viðburður lífsins. Ekki er hægt að nálgast það með of mikilli bæn. Hamingja okkar, gagnsemi okkar og það hvort við lifum fyrir Guð eða okkur sjálf upp frá því eru oft með allra nánasta móti tengd vali okkar. Því ætti að taka þessa ákvörðun með sem allra mestri bæn. Hvorki fegurð, aldur, peningar né gáfur ættu að ráða ákvörðuninni; heldur ætti í 1. lagi að bíða mikið frammi fyrir Guði eftir leiðsögn; í 2. lagi að keppa eftir einlægum ásetningi um að vera fús til að láta Hann leiða sig; í 3. lagi ætti sönn guðrækni, án minnsta vafa, að vera fyrsta og algerlega ófrávíkjanlega skilyrðið fyrir kristinn mann þegar kemur að lífsförunaut. Auk þessa ætti þó á sama tíma að vega það og meta í ró og þolinmæði hvort hjónaefnin hæfi hvort öðru að öðru leyti. Til dæmis er óviturlegt fyrir menntaðan mann að velja sér algerlega ómenntaða konu; því að hversu fús sem kærleikurinn kann að vera af hans hálfu til að breiða yfir þann annmarka, mun það reynast mjög óheppilegt þegar kemur að börnunum.

Bæn

Bænasvör

Sjálfur hef ég í tuttugu og níu ár beðið eftir bænasvari varðandi tiltekna andlega blessun. Dag eftir dag hefur mér verið gefið að halda áfram í bæn um þessa blessun. Heima og að heiman, á Englandi og í öðrum löndum, við góða heilsu og í veikindum, hversu önnum kafinn sem ég hef verið, hefur mér dag eftir dag með Guðs hjálp verið gefið að bera þetta mál fram fyrir Hann; og enn hef ég ekki fengið svarið að fullu. Engu að síður horfi ég fram til þess. Ég vænti þess með fullu trausti. Einmitt sú staðreynd að dag eftir dag og ár eftir ár, í tuttugu og níu ár, hefur Drottinn gert mér kleift að halda áfram í þolinmæði og trú að bíða frammi fyrir Honum eftir blessuninni, hvetur mig enn frekar til að halda áfram að bíða. Og svo fullviss er ég um að Guð heyri mig í þessu máli að mér hefur oft verið gefið að lofa Hann fyrir fram fyrir hið fulla svar, sem ég mun að lokum hljóta við bænum mínum um þetta efni. Þannig sérðu, kæri lesandi, að þótt ég fái hundruð, já, þúsundir bænasvara ár hvert, þá reynir líka á trú mína varðandi tiltekin mál, rétt eins og hjá þér og öðrum trúuðum.

Kvíða bægt frá með bæn

Þó að allir sem trúa á Drottin Jesú séu ekki kallaðir til að stofna munaðarleysingjaheimili, skóla fyrir fátæk börn og svo framvegis, og treysta Guði fyrir fjármunum, þá mega allir trúaðir, samkvæmt vilja Guðs varðandi þá í Kristi Jesú, varpa – og eiga að varpa – allri áhyggju sinni á Hann sem ber umhyggju fyrir þeim. Þeir þurfa ekki að vera kvíðafullir út af neinu, eins og glöggt má sjá af Fyrra Pétursbréfi 5:7; Filippíbréfinu 4:6; Matteusarguðspjalli 6:25-34.Fyrra Pétursbréf 5:7 · Biblían 1981 · Filippíbréfið 4:6 · Matteus 6:25–34

Drottinn minn er ekki takmarkaður; Hann getur aftur séð fyrir þörfum; Hann veit að þetta tilvik sem nú liggur fyrir hefur verið sent til mín. Þannig leiðir þessi lífsmáti síður en svo til kvíða vegna hugsanlegs skorts í framtíðinni, heldur er hann miklu fremur leiðin til að forða mér frá honum. ... Þessi lífsmáti hefur oft orðið til þess að glæða verk náðarinnar í hjarta mínu þegar ég hef verið að kólna, og hann hefur einnig orðið til þess að leiða mig aftur til Drottins þegar ég hef verið á fráhvarfsbraut. Því að það gengur ekki – það er ekki hægt – að lifa í synd og draga á sama tíma niður af himni, í samfélagi við Guð, allt sem maður þarf fyrir þetta líf sem nú er. ... Bænasvör, sem fengin eru á þennan hátt, hafa orðið til þess að lífga sálu mína og fylla mig mikilli gleði.

Ég hitti nokkra trúaða í húsi bróður nokkurs, og þá sagði systir ein að hún hefði oft hugsað um þá áhyggju og byrði sem hlyti að hvíla á huga mínum varðandi það að útvega nauðsynlegar birgðir handa svo mörgu fólki. Þar sem þetta er ef til vill ekki einsdæmi vil ég taka fram að af Guðs náð veldur þetta mér engum kvíða. Börnunum varpaði ég á Drottin fyrir mörgum árum. Allt verkið er Hans, og mér sæmir að vera áhyggjulaus. Hvað sem mér kann að vera ábótavant á öðrum sviðum, þá get ég á þessu sviði, af Guðs náð, velt byrðinni á himneskan föður minn. Þótt sjóðir okkar hafi nú (í júlí 1845) í um það bil sjö ár verið svo þurrausnir að það hafi verið tiltölulega sjaldgæft að handbærir fjármunir hafi verið til fyrir því sem munaðarlaus börn þurfa til þriggja daga í senn, þá hefur aðeins einu sinni reynt á mig í anda, en það var þann 18. september 1838, þegar svo virtist í fyrsta sinn sem Drottinn gæfi ekki gaum að bæn okkar. En þegar Hann sendi hjálp í það skiptið, og ég sá að við vorum aðeins leidd svo langt niður til að reyna trú okkar, en ekki vegna þess að Hann hefði yfirgefið verkið, þá styrktist sál mín og efldist svo mjög að mér hefur ekki aðeins verið forðað frá því að vantreysta Drottni síðan þá, heldur hef ég ekki einu sinni látið hugfallast í dýpstu fátækt. Engu að síður er ég nú sem fyrr algerlega háður Drottni í þessu efni líka, og ég bið innilega um fyrirbænir allra þeirra sem dýrð Guðs er kær, bæði fyrir sjálfum mér og samverkamönnum mínum. Hve mikil yrði vanvirðingin við nafn Guðs ef við, sem höfum svo opinberlega hrósað okkur af Honum, skyldum falla svo að við færum að breyta í þessum sömu atriðum eins og heimurinn gerir! Hjálpið okkur því, kæru bræður, með bænum ykkar, svo að við megum treysta á Guð allt til enda. Við getum ekki búist við öðru en að enn muni reyna á trú okkar, og það ef til vill meira en nokkru sinni fyrr; og við munum falla ef Drottinn heldur okkur ekki uppi.

Lántökur og bæn

Hvað varðar það að taka peninga að láni hef ég litið svo á að engin ástæða sé til að hverfa frá dyrum Drottins að dyrum trúaðs manns, svo lengi sem Hann er fús til að sjá fyrir þörfum okkar.

Samfélag við Guð í bæn

Hve sannarlega dýrmætt er það að sérhver maður, sem reiðir sig á Drottin Jesú einan til hjálpræðis, á sér föður í hinum lifandi Guði, sem hann getur opnað hjarta sitt fullkomlega fyrir varðandi minnstu smáatriði lífs síns og allt sem honum liggur á hjarta! Kæri lesandi, þekkir þú hinn lifandi Guð? Er Hann, í Jesú, faðir þinn? Vertu viss um að kristindómurinn er eitthvað meira en ytri form, trúarjátningar og helgisiðir: það er líf, kraftur og veruleiki í okkar heilögu trú. Ef þú hefur aldrei enn kynnst þessu, komdu þá og reyndu það sjálfur. Ég bið þig í kærleika að íhuga og biðja yfir eftirfarandi versum: Jóhannesarguðspjall 3:16; Rómverjabréfið 10:9, 10; Postulasagan 10:43; Fyrsta Jóhannesarbréf 5:1.Jóhannes 3:16 · Rómverjabréfið 10:9, 10 · Postulasagan 10:43 · Fyrra Jóhannesarbréf 5:1

Skilyrði bænarinnar

Farðu sjálfur með allar stundlegar og andlegar þarfir þínar til Drottins. Berðu einnig þarfir vina þinna og ættingja fram fyrir Drottin. Láttu aðeins á það reyna, og þú munt skynja hve megnugur og fús Hann er til að hjálpa þér. Ef þú skyldir hins vegar ekki fá svör við bænum þínum þegar í stað, þá láttu ekki hugfallast, heldur haltu áfram af þolinmæði, trú og þrautseigju að bíða frammi fyrir Drottni. Og jafn víst og það sem þú biður um er þér í raun og veru til góðs, og þar með Drottni til heiðurs, og jafn víst og þú biður um það eingöngu á grundvelli verðleika Drottins okkar Jesú, jafn víst munt þú að lokum hljóta blessunina. Sjálfur hef ég þurft að bíða frammi fyrir Drottni árum saman varðandi tiltekin mál áður en ég fékk svör við bænum mínum; en að lokum komu þau. Einmitt á þessum tíma þarf ég enn að endurnýja beiðnir mínar daglega frammi fyrir Guði varðandi tiltekna blessun sem ég hef beðið Hann um í ellefu og hálft ár. Ég hef enn sem komið er aðeins hlotið hana að hluta, en ég efast ekki um að full blessun verði veitt að lokum. ... Aðalatriðið er að við biðjum aðeins um það sem Guði væri til dýrðar að gefa okkur; því að það, og það eitt, getur verið okkur í raun og veru til góðs. En það nægir ekki að það sem við biðjum Guð um sé Honum til heiðurs og dýrðar, heldur verðum við í öðru lagi að biðja um það í nafni Drottins Jesú, það er að segja að vænta þess eingöngu á grundvelli ágætis Hans og verðleika. Í þriðja lagi ættum við að trúa því að Guð sé megnugur og fús til að gefa okkur það sem við biðjum Hann um. Í fjórða lagi ættum við að halda áfram í bæn þar til blessunin er veitt, án þess að setja Guði tímamörk um hvenær, eða við hvaða kringumstæður, Hann eigi að gefa svarið. Þolinmæðin ætti að fá að njóta sín í tengslum við bæn okkar. Í fimmta lagi ættum við á sama tíma að skima eftir svari og vænta þess þar til það kemur. Ef við biðjum á þennan hátt munum við ekki aðeins fá svör, þúsundir svara við bænum okkar, heldur munu okkar eigin sálir endurnærast og eflast stórlega í tengslum við þessi svör.

Ef það væri þér ekki raunverulega til góðs að fá bænum þínum svarað, eða ef það yrði Guði ekki til vegsemdar, gætir þú beðið lengi án þess að fá það sem þú þráir. Börn Guðs ættu alltaf að hafa dýrð Guðs fyrir augum í því sem þau biðja Hann um. Og þar sem þeirra eigið andlega gagn er svo náið tengt vegsemd Guðs ættu þau aldrei að missa sjónar á því í bænabeiðnum sínum. En gefum okkur nú að við trúum á Drottin Jesú og berum bónir okkar fram fyrir Guð í trausti á Drottin Jesú einan sem grundvöll þess að þær verði veittar. Gefum okkur einnig að svo langt sem við getum dæmt af einlægni og hreinskilni yrði það okkur til sanns andlegs gagns og Guði til vegsemdar að fá bænum okkar svarað. Þá þurfum við samt að lokum að halda áfram í bæninni uns okkur hlotnast blessunin. Það nægir ekki að byrja að biðja og ekki heldur að biðja rétt. Það er ekki heldur nóg að halda áfram að biðja um tíma, heldur verðum við að halda áfram í bæninni af þolinmæði og í trú uns við fáum svar. Og enn fremur þurfum við ekki aðeins að halda út í bæninni allt til enda, heldur verðum við líka að trúa því að Guð heyri til okkar og muni svara bænum okkar. Oftast mistekst okkur vegna þess að við höldum ekki áfram í bæninni uns blessunin er fengin og eigum ekki von á blessuninni.

Trú, bæn og orð Guðs

Bænin og trúin, hin almennu bjargráð við hverri þörf og hverjum vanda, ásamt heilögu orði Guðs sem nærir bænina og trúna, hjálpuðu mér yfir alla erfiðleikana. – Ég man aldrei til þess á allri minni kristnu vegferð, sem nú (í mars 1895) spannar sextíu og níu ár og fjóra mánuði, að ég hafi nokkurn tíma leitað vilja Guðs AF EINLÆGNI og ÞOLINMÆÐI með fræðslu heilags anda og fyrir tilstilli orðs Guðs, án þess að mér hafi ALLTAF verið vísað á rétta braut. En ef mig skorti heilindi í hjarta og hreinskilni frammi fyrir Guði, eða ef ég beið ekki þolinmóður frammi fyrir Drottni eftir leiðsögn, eða ef ég tók ráð samferðamanna minna fram yfir yfirlýsingar í orði hins lifandi Guðs, þá gerði ég mikil mistök.

Bæn í einrúmi

Enginn skyldi ætla að hann geti að nokkru leyti náð tökum á sinni innri spillingu án þess að leita í veikleika sínum aftur og aftur til Drottins eftir styrk. Og hvorki bænir með öðrum né samtöl við bræðurna geta komið í staðinn fyrir bæn í einrúmi.

Snörur Satans hvað bænina varðar

Það er algeng freisting Satans að fá okkur til að hætta lestri Orðsins og bænagjörð þegar ánægjan er horfin, rétt eins og það væri til einskis að lesa Ritninguna þegar við njótum hennar ekki, og til einskis að biðja þegar við höfum engan bænaranda. Sannleikurinn er hins vegar sá að til þess að njóta Orðsins eigum við að halda áfram að lesa það, og leiðin til að öðlast bænaranda er að halda áfram að biðja; því að því minna sem við lesum orð Guðs, þeim mun minna þráum við að lesa það, og því minna sem við biðjum, þeim mun minna þráum við að biðja.

Starf og bæn

Oft getur sjálft starf Drottins orðið okkur sú freisting að halda okkur frá því samfélagi við Hann sem er svo lífsnauðsynlegt til heilla fyrir okkar eigin sálir. ... Enginn skyldi halda að opinber bænagjörð geti komið í staðinn fyrir samfélag í leynum.

Hér liggur hinn mikli leyndardómur velgengninnar. Starfaðu af öllum mætti, en treystu ekki hið minnsta á starf þitt. Biddu af öllum mætti um blessun Guðs, en starfaðu jafnframt af allri kostgæfni, allri þolinmæði og allri þrautseigju. Biddu því og starfaðu. Starfaðu og biddu. Og biddu enn á ný og starfaðu svo. Og haltu þannig áfram alla ævidaga þína. Árangurinn verður án efa ríkuleg blessun. Hvort sem þú sérð mikinn ávöxt eða lítinn mun slík þjónusta hljóta blessun. ... Talaðu einnig fyrir Drottin eins og allt velti á framtaki þínu; en treystu þó ekki hið minnsta á eigið framtak, heldur á Drottin, sem einn getur látið erfiði þitt bera árangur, samferðamönnum þínum eða trúsystkinum til góðs. Mundu líka að Guð hefur yndi af því að veita blessun, en þó yfirleitt í kjölfar innilegrar bænar í trú.

Prédikun

Mér flaug strax í hug að slík prédikun gæti dugað ólærðu sveitafólki, en að hún myndi aldrei ganga fyrir vel menntaðan söfnuð í bænum. Ég hugsaði með mér að boða ætti sannleikann hvað sem það kostaði, en setja ætti hann fram í öðru formi sem hæfði áheyrendum. Þannig var ég áfram óviss í huga mínum um það hvernig bæri að prédika. Það er heldur ekki undarlegt að ég skyldi ekki sjá sannleikann í þessu máli þá, því að ég skildi ekki verk Andans og sá þar af leiðandi ekki vanmátt mannlegrar mælskulistar. Enn fremur hafði ég ekki í huga að ef ólærðasta fólkið í söfnuðinum getur skilið ræðuna, þá munu hinir menntuðustu skilja hana líka; en að því er ekki öfugt farið.

Að bæta fyrir rangindi

Það er opinberaður vilji Guðs að við bætum fyrir rangindi. Ef það er vanrækt þegar við höfum tök á að gera það, situr sektin eftir á samviskunni og tálmar andlegri framför. Jafnvel þótt því fylgi erfiðleikar, sjálfsafneitun og mikið tap, verður að ganga í málið. Sé fólkið sem hlunnfarið var látið, ber að hafa uppi á erfingjum þess ef nokkur kostur er og bæta þeim tjónið. Þó geta komið upp tilvik þar sem þetta er ógerlegt, og aðeins þá ætti að gefa peningana til Drottins, til verks Hans eða fátæklinga Hans. Eitt orð enn. Stundum hefur hinn seki ekki næga náð til að gera hinum réttmætu eigendum grein fyrir syndinni, séu þeir á lífi. Við slíkar aðstæður, þótt það sé ekki besta leiðin né heldur sú sem samræmist Ritningunni best, er betra að bæta tjónið nafnlaust en alls ekki, fremur en að láta sektina hvíla áfram á samviskunni. Fyrir um það bil fimmtíu árum þekkti ég mann sem hafði áhyggjur af sáluhjálp sinni. Hann hafði svikið tvo poka af hveiti út úr húsbónda sínum, og ég hvatti hann eindregið til að játa þessa synd fyrir fyrri vinnuveitanda sínum og bæta honum tjónið. Hann vildi þó ekki gera það, og afleiðingin varð sú að í tuttugu ár öðlaðist hann aldrei sannan sálarfrið, allt þar til gengið var í málið.

Laun

Kristið fólk man ekki eftir því í verki að þótt við frelsumst af náð, algjörlega af náð, þannig að verk eru með öllu útilokuð þegar kemur að hjálpræðinu, þá er engu að síður náið samband á milli lífs hins kristna manns hér og gleðinnar og dýrðarinnar á degi opinberunar Krists, hvað varðar laun náðarinnar í hinum komandi heimi.

Synd og hjálpræði

Ólgan innra með okkur varir alla ævi. Jesús kom ekki til að frelsa gervisyndara, heldur raunverulega syndara; en Hann hefur frelsað okkur og mun vissulega gera það opinbert.

Andi Guðs

Í Stuttgart höfðu hinir kæru bræður enga fræðslu fengið um sannindin varðandi kraft og nærveru heilags anda í söfnuði Guðs, né heldur um það hvernig við þjónum hvert öðru sem samlimir á líkama Krists. Ég hafði séð nógu margar sársaukafullar afleiðingar þess þegar bræður tóku að koma saman og sögðust reiða sig á heilagan anda án þess að vita hvað í því fólst, svo að samkomurnar urðu vettvangur fyrir ónytjuhjal fremur en guðrækilega uppbyggingu. ... Öll þessi mál ætti að fela stjórn heilags anda, og hefði það í raun og veru verið þeim til góðs, hefði Drottinn ekki aðeins leitt mig til að tala við þetta tækifæri, heldur einnig um einmitt það efni sem þeir óskuðu eftir að ég ræddi við þá um.

Sannleikurinn – hlutfall trúarinnar

Hvaða þættir sannleikans sem gert er of mikið úr – jafnvel þótt það séu hin dýrmætustu sannindi sem tengjast því að við séum upprisin í Kristi, eða himneskri köllun okkar, eða spádómsorðinu – þá munu þeir sem leggja óhóflega áherslu á þessa þætti sannleikans, og gera þeim þannig of hátt undir höfði, fyrr eða síðar bíða tjón á eigin sál, og séu þeir kennarar munu þeir vinna þeim tjón sem þeir kenna.

Kenningin um frelsun allra

Varðandi frelsun allra manna komst ég að því að þeir höfðu leiðst út í þessa villu af tveimur ástæðum: (1) Þeir sáu ekki muninn á jarðneskri köllun Gyðinga og himneskri köllun þeirra sem trúa á Drottin Jesú undir núverandi ráðstöfun. Þess vegna héldu þeir því fram að fyrst orðið „eilífur“ og önnur slík eru notuð um „eignarhaldið á Kanaanslandi“ og „prestdóm Arons“, þá gæti refsing hinna óguðlegu ekki heldur verið endalaus, þar eð eignarhaldið á Kanaan og prestdómur Arons eru ekki án enda. Ég kappkostaði því að sýna bræðrunum muninn á jarðneskri köllun Ísraels og okkar himnesku köllun og sanna út frá Ritningunni að hvenær sem orðið „eilífur“ er notað um það sem er alls ekki af jörðinni, heldur handan tímans, þá merki það tímabil án enda. (2) Þeir höfðu lagt óhóflega mikla áherslu á nokkra ritningarstaði þar sem orðið helvíti kemur fyrir í þýskri biblíuþýðingu Lúthers, en þar sem hefði átt að þýða það annaðhvort sem „dánarheima“ á sumum stöðum eða „gröf“ á öðrum. Þar lásu þeir út frelsun úr helvíti og að menn væru leiddir upp úr helvíti í staðinn fyrir „upp úr gröfinni“.

Orð Guðs

Okkar eini mælikvarði er orð Guðs og heilagur andi okkar eini kennari.

Auk Heilagrar ritningar, sem ætti alltaf að vera BÓKIN, AÐALBÓKIN í okkar augum, ekki aðeins í orði heldur líka á borði, virðast mér slíkar bækur gagnlegastar til vaxtar fyrir hinn innri mann. Þó verður maður að vera varkár í valinu og varast að lesa of mikið.

Starf fyrir Guð

Þegar Hann býður að eitthvað skuli gert nafni Hans til dýrðar, er Hann bæði fær og fús til að finna rétta fólkið til verksins og þau fjárráð sem til þarf. Þegar reisa átti samfundatjaldið í eyðimörkinni gerði Hann menn ekki aðeins hæfa til verksins, heldur snerti Hann líka hjörtu Ísraelsmanna svo að þeir færðu þangað nauðsynlegt efni ásamt gulli, silfri og gimsteinum. Og allt þetta var ekki aðeins fært þangað, heldur í slíkum gnægðum að gefa þurfti út tilkynningu í herbúðunum um að ekki skyldi koma með fleiri gjafir, því að meira en nóg væri til. Eins var það þegar Guð vildi láta Salómon reisa musterið nafni Hans til lofs; þá sá Hann fyrir slíku magni af gulli, silfri, gimsteinum, eiri, járni og svo framvegis til byggingarinnar, að allar hallir eða musteri sem reist hafa verið síðan eru harla ómerkileg í samanburði við það.