Prédikunarstóllinn og hirðisþjónustan

Engu starfi í þjónustu Guðs fylgir meiri virðing eða ábyrgð en hinni kristnu prédikunarþjónustu. Hún er í senn fegursta blómið sem Guð hefur gróðursett og ómetanleg gjöf til kirkju Hans, og fyrir hana verkar kraftur Guðs til hjálpræðis.

George Müller hafði hafið „undirbúning sinn undir prestsembætti“ sem ófrelsaður maður. Þá sóttist hann aðeins eftir jarðnesku starfi í von um góðar tekjur. En síðan hafði hann heyrt kall Guðs til himneskrar köllunar og prédikaði nú fagnaðarerindið við og við, þó ekki á neinum föstum vettvangi.

Snemma árs 1830 dvaldi hann í Teignmouth þar sem honum hafði verið boðið að prédika. Þar var hann beðinn að taka við af prestinum sem var í þann mund að láta af störfum. Hann svaraði því til að á þeirri stundu fyndist honum Guð ekki kalla sig til fastrar safnaðarþjónustu, heldur fremur til þess að ferðast um og boða trúna. Á þessum tíma prédikaði hann í Shaldon fyrir Henry Craik. Þannig kynntist hann betur þessum bróður, og hjörtu þeirra bundust böndum kærleika og samhugar sem styrktust eftir því sem kynnin urðu nánari.

Sumum áheyrendum í Teignmouth, og þar á meðal nokkrum prédikurum, mislíkuðu ræður hans, þótt Guð blessaði þær. Þetta varð til þess að hann fór að íhuga hvað líklega byggi að baki þessari andstöðu og hvort hún benti honum á hvað honum bæri að gera. Hann taldi víst að þau leituðu eftir ytri mælskulist hjá prédikara. Þess vegna höfðu þau lítinn áhuga á útlendingi sem bjó hvorki yfir ræðusnilld né talaði einu sinni reiprennandi ensku. En hann var sannfærður um að dýpri ástæða lægi að baki óvild þeirra. Hann komst nefnilega ekki hjá því að taka eftir að sumarið áður, þegar hann var sjálfur minna andlega sinnaður og hafði grynnri innsýn í sannleikann, hafði sama fólk og nú snerist gegn honum verið ánægt með hann. Að lokum komst hann að þeirri niðurstöðu að Drottinn ætlaði Sér að starfa fyrir hans tilstilli í Teignmouth, en að Satan væri að venju að tálma verkinu og eggjaði jafnvel bræðurna sjálfa til að rísa gegn sannleikanum. Þrátt fyrir andstæðingana óskuðu svo margir og svo oft eftir því að hann þjónaði í kapellunni að hann ákvað að verða um kyrrt um sinn, allt þar til honum yrði opinberlega hafnað sem vitni Guðs eða hann fengi skýra leiðsögn frá Guði á annan starfsvettvang.

Hann tilkynnti þessa ákvörðun sína og tók jafnframt skýrt fram að þótt þau héldu eftir launum hans myndi það engu breyta um ásetning hans. Hann prédikaði ekki sem leigumaður manna, heldur sem þjónn Guðs, og vildi fúslega fela Honum að sjá fyrir stundlegum þörfum sínum. Um leið minnti hann þau þó á að það væri bæði skylda þeirra og forréttindi að styðja með jarðneskum gæðum þá sem þjónuðu þeim í andlegum efnum. Sjálfur sæktist hann ekki eftir gjöfinni, heldur eftir þeim ávexti sem yrði þeim sjálfum til ríkulegs ábata.

Þessi reynsla í Teignmouth var dæmigerð: „Sumir létu sannfærast af því sem sagt var, en aðrir trúðu ekki.“ Sumir yfirgáfu kapelluna en aðrir urðu eftir. Sumir fengu leiðsögn og andlega næringu á meðan aðrir sýndu kalt tómlæti, ef ekki beinan fjandskap. En Drottinn stóð með honum, styrkti hann og setti innsigli Sitt á vitnisburð hans. Jehóva Jíre vakti líka tvo bræður til þess, óbeðna, að sjá fyrir öllum daglegum þörfum þjóns Síns. Eftir nokkurn tíma kallaði litli söfnuðurinn, sem taldi átján manns, þennan unga prédikara einróma til forstöðumannsþjónustu. Hann féllst á að dvelja hjá þeim um hríð, án þess þó að hverfa frá upphaflegum ásetningi sínum um að fara stað úr stað eins og Drottinn kynni að leiða hann. Honum var boðin launagreiðsla upp á fimmtíu og fimm pund á ári, og hækkaði hún nokkuð eftir því sem söfnuðurinn stækkaði. Þannig var háskólaneminn frá Halle sestur í sinn fyrsta prédikunarstól og tekinn við sinni fyrstu forstöðumannsþjónustu.

Þegar hann var í Sidmouth að prédika í apríl 1830 áttu þrjár trúaðar systur samtal í nærveru hans um „skírn trúaðra“. Það varð kveikjan að öðru mikilvægu skrefi í lífi hans, sem hafði víðtækari þýðingu en virðist við fyrstu sýn.

Þær spurðu hann eðlilega um álit hans á málinu sem þær voru að ræða. Hann svaraði því til að þar sem hann hefði verið skírður sem barn sæi hann enga þörf á að láta skírast aftur. Þegar þær spurðu hann enn fremur hvort hann hefði nokkurn tíma rannsakað orð Guðs í bæn til að komast að því hvað það segði um þetta efni, viðurkenndi hann hreinskilnislega að það hefði hann ekki gert.

Þá svaraði ein af þessum systrum í Kristi þegar í stað, af ótvíræðri hreinskilni og sjaldgæfri trúfesti: „Ég sárbæni þig þá um að tala aldrei framar um þetta mál fyrr en þú hefur gert það.“

George Müller var ekki sá maður sem reiddist slíku svari eða spyrnti gegn því. Hann var of heiðarlegur og samviskusamur til að vísa á bug, án rækilegrar umhugsunar, áskorun um að rannsaka vitnisburð Guðs orðs um tiltekið málefni. Ef eitthvað einkenndi prédikun hans einmitt á þessum tíma, þá var það sú djörfung sem hann lagði í að brýna fyrir fólki að öll kennsla úr prédikunarstól og öll kristileg breytni yrði að standast eina mikla prófraun: prófstein orðs Guðs. Hann hafði þegar anda Elía, og hans æðsta markmið var að endurreisa hið niðurrifna altari Drottins, afhjúpa og ávíta allt sem stóð í vegi fyrir sannri biblíulegri tilbeiðslu og þjónustu og endurvekja, ef unnt væri, postullegan einfaldleika í kenningu og líferni.

Þegar hann hugleiddi þetta mál og bað yfir því, varð hann að viðurkenna fyrir sjálfum sér að hann hafði aldrei rannsakað Ritninguna í fullri alvöru til að sjá hvað hún kenndi um stöðu og hlutverk skírnarinnar í lífi hins trúaða. Hann hafði ekki heldur beðið um ljós yfir þessu efni. Engu að síður hafði hann ítrekað talað gegn skírn trúaðra, og því sá hann að vel gæti verið að hann hefði sjálfur staðið gegn kenningu Orðsins. Hann einsetti sér því að rannsaka málið þar til hann kæmist að endanlegri, fullnægjandi og biblíulegri niðurstöðu. Upp frá því skyldi hann, hvort sem hann yrði leiddur til að verja barnaskírn eða skírn trúaðra, gera það á biblíulegum grunni einum saman.

Aðferðin sem hann beitti við rannsóknina var einföld, ítarleg og markviss, eins og honum var líkt, og henni fylgdi hann ætíð síðan. Fyrst bað hann Guð um leiðsögn Andans, svo að augu hans mættu opnast fyrir vitnisburði Orðsins og hugur hans upplýsast. Síðan tók hann að rannsaka Nýja testamentið kerfisbundið frá upphafi til enda. Eftir því sem frekast var unnt leitaðist hann við að losa sig algerlega við alla hlutdrægni sem stafaði af fyrri skoðunum eða venjum, fyrirframgefnum hugmyndum eða fordómum. Hann bað og kappkostaði að vera óháður mannlegum erfikenningum, almennum siðum og viðurkenningu kirkjunnar, sem og þeirri lúmsku hindrun sem felst í persónulegu stolti manns yfir því að vera sjálfum sér samkvæmur. Hann var nógu auðmjúkur til að vera fús að draga til baka sérhverja ranga kenningu og láta af sérhverri rangri afstöðu, og tileinka sér það viturlega spakmæli: „Vertu ekki sjálfum þér samkvæmur, heldur vertu einfaldlega sannur!“ Hvað sem segja má um aðra sem kveðast hafa rannsakað þetta sama mál af eigin raun, þá varð niðurstaðan í hans tilviki sú – og hann trúði að hún væri fengin af orði Guðs og Anda Guðs – að engir nema trúaðir eigi að þiggja skírn og að niðurdýfing ein sé réttur skírnarmáti. Tveir ritningarstaðir höfðu sérstaklega mikið vægi og knúðu hann til þessarar niðurstöðu, en það voru Postulasagan 8:36-38 og Rómverjabréfið 6:3-5. Frásögnin af eþíópska hirðmanninum sannfærði hann sterklega um að skírnin sé aðeins réttmæt sem athöfn trúaðs manns er játar Krist. Og ritningarstaðurinn í Rómverjabréfinu fullvissaði hann jafnframt um að niðurdýfing í vatn geti ein tjáð þá táknrænu greftrun með Kristi og upprisu með Honum sem þar og víðar er lögð svo rík áhersla á. Hann ætlaði sér ekki að ráðast á bræðurna sem höfðu aðrar skoðanir þegar hann gerði svo skýra grein fyrir þessari einlægu og óhjákvæmilegu sannfæringu sinni í dagbók sinni. En hann var of trúr bæði orði Guðs og eigin samvisku til að leyna skoðunum sínum eftir að hafa komist að þeim af slíkri vandvirkni og bæn við rannsókn Ritninganna.Rómverjabréfið 6:3–5

Sannfæringin knúði hann til athafna, því í honum bjó enginn málamiðlunarandi, og hann lét því skírast án tafar. Mörgum árum síðar, þegar hann leit yfir farinn veg, skráði hann þá einlægu sannfæringu sína að „af öllum opinberuðum sannindum eru engin skýrar opinberuð í Ritningunni – ekki einu sinni kenningin um réttlætingu af trú – og að málið hefur aðeins orðið óljóst vegna þess að menn hafa ekki viljað láta Ritninguna eina skera úr um það“.

Í leiðinni ber hann því vitni að ekki einn einasti sannur vinur í Drottni hafi nokkurn tíma snúið við honum baki vegna skírnar hans, eins og hann hafði þó búist við að sumir myndu gera, og að nær allir þessir vinir hafi síðan látið skírast sjálfir. Að vísu varð hann á einn hátt fyrir nokkru fjárhagslegu tjóni vegna þessa skrefs sem hann steig í hlýðni við sannfæringu sína. En Drottinn lét hann ekki tapa á því þegar upp var staðið, heldur bætti Hann honum ríkulega upp hverja slíka fórn, jafnvel í tímanlegum efnum þessa lífs. Hann lýkur þessu yfirliti yfir vegferð sína á því að bæta við að fordæmi hans hafi orðið mörgum öðrum hvatning til að rannsaka skírnarmálið upp á nýtt og gangast undir þessa helgiathöfn.

Slík reynsla vekur þá áleitnu spurningu hvort ekki sé brýn þörf á að láta alla ríkjandi trúarsiði og venjur gangast undir það eina próf hvort þau samrýmist fyrirmynd Ritningarinnar. Drottinn okkar ávítaði faríseana á Sínum dögum harðlega fyrir að „ógilda boðorð Guðs með erfikenningu sinni“, og eftir að hafa nefnt eitt dæmi bætti Hann við: „Og margt annað þessu líkt gjörið þér.“* Það er mjög auðvelt fyrir kenningar og venjur sem sprottnar eru af kirkjulegu valdboði að öðlast viðurkenningu, þótt þær eigi sér hvorki stoð í orði Guðs né þoli að vera rannsakaðar í ljósi vitnisburðar þess. Kýpríanus varar okkur við því að jafnvel hár aldur sé enginn mælikvarði á réttmæti, heldur geti hann einfaldlega verið *vetustas erroris* – elli villunnar. Hvílíkar róttækar umbætur yrðu ekki gerðar á nútíma guðsþjónustu, kennslu og breytni – á allri framgöngu lærisveinanna og stjórn safnaðar Guðs – ef hinn eini og endanlegi mælikvarði allrar dómgreindar væri þessi: „Hvað kennir Ritningin?“ Og hvílík bylting gæti ekki orðið í okkar eigin lífi sem trúaðra manna ef við prófuðum fyrst sérhverja hugmynd okkar um sannleikann og sérhverja lífsvenju í ljósi valds Ritningarinnar, og hefðum síðan hugrekki sannfæringarinnar til að breyta samkvæmt því orði – án þess að skeyta um kostnaðinn, heldur með það að markmiði að reynast hæfir fyrir Guði! Getur verið að enn séu til lærisveinar á okkar tímum sem „ógilda boðorð Guðs til þess að halda sína eigin erfikenningu“?

* Matteusarguðspjall 15:6. Markúsarguðspjall 7:9-13.Matteus 15:6

Þetta skref sem Müller steig í skírnarmálinu var aðeins undanfari margra annarra, sem hann trúði að væru öll í samræmi við hið sama Orð er lýsir sem lampi við fót hins trúaða og varpar ljósi á veg hans.

Þetta sama sumar árið 1830 sannfærðist hann við frekari rannsókn á Orðinu um að þótt engin bein skipun væri gefin um það, hefði það verið biblíulegur og postullegur siður að brjóta brauðið á hverjum degi Drottins (Postulasagan 20:7 o.fl.). Eins þótti honum skýrt kennt í Rómverjabréfinu 12, Fyrra Korintubréfi 12, Efesusbréfinu 4 og víðar að Andi Guðs ætti að hafa óhindrað frelsi til að starfa fyrir tilstilli sérhvers trúaðs manns í samræmi við þær náðargjafir sem Hann hefði gefið. Þessum niðurstöðum leitaðist þessi þjónn Guðs einnig við að hrinda þegar í framkvæmd, og slík hlýðni hafði í för með sér vaxandi andlega blessun.

Um svipað leyti þróuðust efasemdir samvisku hans í þá föstu sannfæringu að hann gæti ekki lengur, út frá sömu meginreglu um hlýðni við orð Guðs, þegið föst laun sem þjónn Krists. Fyrir þessari afstöðu, sem hafði svo djúpstæð áhrif á líf hans, færði hann eftirfarandi rök, og eru þau nefnd hér til að sýna á hverju ævilöng afstaða hans byggðist:

1. Föst laun fela í sér fasta upphæð sem erfitt er að greiða nema með föstum tekjum af bekkjaleigu eða annarri slíkri tekjulind. Þetta virtist augljóslega stríða gegn kenningu Anda Guðs í Jakobsbréfinu 2:1-6, þar eð hinn fátæki bróðir hefur ekki efni á jafn góðum sætum og hinn ríki. Þannig er óréttlátur greinarmunur og manngreinarálit leitt inn í samkomur safnaðarins og ýtt undir stéttaskiptingu.Jakobsbréfið 2:1–6

2. Föst bekkjaleiga getur stundum orðið jafnvel hinum fúsasta lærisveini þung byrði. Sá sem myndi glaður leggja sitt af mörkum til framfærslu forstöðumanns, ef hann fengi að gera það eftir efnum og þegar honum hentar, getur fundið fyrir þungbærri kvöð þegar krafist er fastrar upphæðar á ákveðnum tíma. Aðstæður breytast þannig að sá sem hefur sama fúsa hugarfarið og áður getur verið ófær um að gefa eins og hann var vanur, og verður þá fyrir sárum vandræðum og auðmýkingu ef honum er gert að greiða fasta upphæð.

3. Allt þetta fyrirkomulag hefur þá tilhneigingu að hneppa þjón Krists í fjötra. Maður þarf að vera óvenjulega trúr og óttalaus ef hann finnur enga freistingu til að halda einhverju aftur eða milda boðskap sinn að einhverju leyti til að þóknast mönnum, þegar hann minnist þess að einmitt þeir sem helst þurfa á ávítun að halda og eiga auðveldast með að hneykslast eru ef til vill þeir sem leggja mest af mörkum til launa hans.

Hvað sem öðrum kann að finnast um þessi rök, þá nægðu þau honum svo fyllilega að hann kynnti þau bræðrunum hreinskilnislega og án tafar. Þannig tók hann strax haustið 1830, þegar hann var nýorðinn tuttugu og fimm ára, þá afstöðu sem hann hvikaði aldrei frá síðan: að upp frá því myndi hann engin föst laun þiggja fyrir nokkra þjónustu við lýð Guðs. Um leið og hann færði í mestu ró biblíuleg rök fyrir þessari afstöðu, hvatti hann á sama grunni til frjálsra framlaga, hvort heldur í peningum eða öðru lífsviðurværi, sem réttmætrar viðurkenningar fyrir þjónustu Guðs þjóns og sem fórnar er væri Guði þæg og velþóknanleg. Litlu síðar sá hann að þegar slíkar frjálsar gjafir komu beint frá gefendunum sjálfum var hætta á að sumir fylltust sjálfsánægju yfir því hve háa upphæð þeir gáfu, en aðrir fyndu til minnimáttar vegna þess hve smá framlög þeirra voru, báðum hópum gefenda til skaða. Hann gekk því skrefi lengra og lét setja upp bauk í kapellunni. Yfir honum stóð skrifað að hver sá sem hefði löngun til að leggja eitthvað af mörkum til framfærslu hans gæti lagt þar í slíka gjöf sem efni og hugur stæðu til. Ætlun hans var sú að gjöfin yrði þannig gefin eingöngu í augsýn Guðs, án hættu á syndsamlegu stolti eða falskri auðmýkt.

Enn fremur taldi hann að til þess að vera fullkomlega samkvæmur sjálfum sér ætti hann ekki að biðja nokkurn mann um aðstoð, ekki einu sinni til að standa straum af nauðsynlegum ferðakostnaði í þjónustu Drottins, né heldur nefna þarfir sínar fyrir fram á þann hátt að í því fælist óbein beiðni um hjálp. Allar slíkar aðferðir leit hann á sem svo að treyst væri á holdlegan arm og leitað til manna um hjálp í stað þess að leita þegar í stað, alltaf og eingöngu, til Drottins. Og hann bætir við: „Það krafðist meiri náðar að komast að þessari niðurstöðu frammi fyrir Guði en að segja af mér laununum.“

Þessi skref eru rakin hér skýrt og í réttri röð vegna þess að þau leiða beint að lokamarkmiði ævistarfs hans og vitnisburðar. Slíkar ákvarðanir voru ómissandi hlekkir sem tengdu þennan merkilega mann við „málefni Föður síns“, sem hann átti brátt eftir að helga sig enn frekar. Þær voru allar nauðsynlegar til að fullkomna þann vitnisburð sem hann átti eftir að bera um víða veröld um Guð sem bænheyrir og um hversu fullkomlega óhætt er að treysta á Hann og á Hann einan.

Þann 7. október 1830 fann George Müller sér eiginkonu, og fann þar með lán og hlaut nýja náðargjöf sem Drottinn veitti honum. Ungfrú Mary Groves, systir hins fórnfúsa tannlæknis sem hafði haft svo djúp áhrif á hann nokkrum árum áður þegar hann fórnaði öllu fyrir kristniboðsstarfið, giftist þessum Guðs manni og reyndist honum meðhjálp við hans hæfi í fjörutíu blessuð ár. Þetta var nánast, ef ekki algerlega, fullkomið hjónaband sem hann þakkaði Guði stöðugt fyrir. Og þótt ríki hennar kæmi „ekki þannig að á því bæri“, náði veldissproti áhrifa hennar miklu lengra en þeir munu nokkurn tíma gera sér grein fyrir sem ekki þekktu persónulegt líf hennar og heimilislíf. Hún var einstök kona og miklu dýrmætari en perlur. Hjarta manns hennar treysti henni óhikað, og munaðarlausu börnin, sá stóri hópur sem var henni sem eigin börn, rísa enn þann dag í dag upp og segja hana sæla.

Í hjónabandi koma oft tímabil fjarlægðar, jafnvel þótt tímabundinn kuldi víki síðar fyrir dýpri kærleika þegar hjónin tengjast sannari böndum og hið innra líf þeirra mótast hvort af öðru. En hjá Müller-hjónunum kom aldrei nokkurt slíkt tímabil, ekki heldur skammvinn fjarlægð. Frá fyrstu tíð óx kærleikurinn, og með honum gagnkvæmt trúnaðartraust. Eitt af fyrstu böndunum sem batt þau tvö saman í eitt var sameiginleg sjálfsafneitun. Í bókstaflegri hlýðni við Lúkasarguðspjall 12:33 seldu þau það litla sem þau áttu og gáfu ölmusu, og söfnuðu sér upp frá því engum fjársjóðum á jörðu (Matteusarguðspjall 6:19-34; 19:21). Þau sáu aldrei eftir þessu skrefi – að gangast af fúsum vilja undir fátækt vegna Krists – heldur glöddust þau æ meir yfir því. Hversu dyggilega hann hélt áfram á þessari sömu braut stöðugrar fórnfýsi sést best á því að nærri sextíu og átta árum síðar, þegar George Müller gekk skyndilega inn í lífið handan grafar, dó hann sem fátækur maður. Þegar erfðaskrá hans var lögð fram til skipta kom í ljós, samkvæmt eiðsvarinni yfirlýsingu, að allar persónulegar eignir hans námu aðeins eitt hundrað og sextíu pundum! Og jafnvel það hefði ekki verið í eigu hans hefði hann ekki þurft á daglegum nauðsynjum fyrir líkamann og verkfærum til starfs síns að halda. Hluti þessarar upphæðar var í reiðufé sem honum hafði borist skömmu áður og hafði enn ekki verið varið í þjónustu Meistara hans, heldur var það geymt til ráðstöfunar fyrir Hann. Ekkert, ekki einu sinni fötin sem hann klæddist, leit hann á sem sína eigin eign. Hann var trúr ráðsmaður í hvívetna.Lúkas 12:33 · Matteus 6:19–34

Þegar þessi nýgiftu hjón kvöddu þannig allar jarðneskar eignir fyrir fullt og allt árið 1830, áttu þau engan annan að líta til en Drottin. Upp frá því áttu þau dag hvern eftir að láta ríkulega reyna á bæði trú sína á hinn mikla Gjafara og trúfesti hins mikla Fyrirheitagjafa. Það er ekki úr vegi að nefna hér fyrir fram það sem síðar verður rakið nánar: að dag eftir dag og stund eftir stund í meira en sextíu ár fékk George Müller að staðfesta að Guð er sannorður. Ef fáum mönnum hefur nokkurn tíma auðnast að rekja umhyggju Guðs fyrir börnum Sínum jafn greinilega í hinum smæstu atriðum, þá er það að hluta til vegna þess að fáir hafa gefið sig jafn algerlega á vald þeirrar umhyggju. Hann þorði að treysta Honum sem hefur talið öll hárin á höfði okkar og minnir okkur svo fallega á að Hann ber umhyggju fyrir því sem kallað hefur verið „aukaspörfuglinn“. Matteus greinir frá því (Matteusarguðspjall 10:29) að tveir spörvar séu seldir fyrir eitt fjórðungspens, en Lúkas (Lúkasarguðspjall 12:6) að fimm séu seldir fyrir tvö fjórðungspens. Því virðist sem svo að þegar tvö fjórðungspens voru greidd hafi einum spörvi verið bætt við í kaupbæti, enda svo lítils virði að gefa mátti hann með hinum fjórum. Og þó ber Guð umhyggju jafnvel fyrir þessum eina spörvi sem ekki þótti taka því að reikna með í kaupunum. Ekki einn einasti þeirra er gleymdur frammi fyrir Guði eða fellur til jarðar án Hans. Hvílíkur kraftur býr þá ekki í þeirri fullvissu: „Óttist því ekki, þér eruð meira verðir en margir spörvar!“

Þannig reyndist þetta George Müller. Upp frá þessu fékk hann að þekkja betur en nokkru sinni fyrr, og betur en flestir aðrir hafa nokkurn tíma lært, hve sannarlega má nálgast Guð sem „Þú sem heyrir bænir“. Guð megnar að varðveita börn Sín sem treysta Honum, ekki aðeins frá falli heldur einnig frá því að hrasa. Öll þau ár sem á eftir fóru, og spönnuðu æviskeið tveggja kynslóða, hörfaði hann aldrei til baka. Hin dýrmætu fyrirheit, sem hann „greip“ í trú og von árið 1830, „hélt hann fast við“ allt til enda (Hebreabréfið 6:18; 10:23). Og trúfesti Guðs reyndist öruggt akkerislægi í hinum lengstu og harðskeyttustu óveðrum. Akkeri vonarinnar, traust og öruggt, sem nær alla leið inn fyrir fortjaldið, losnaði aldrei úr öruggri festu sinni í Guði. Müller reiknaði út að í fimmtíu þúsund tilvikum gæti hann rakið skýr svör við ákveðnum bænum. Og í ótal tilvikum þar sem umhyggja Guðs varð ekki rakin til einstakra atvika, var hún dag frá degi líkt og umlykjandi en ósýnileg nærvera eða andrúmsloft lífs og styrks.Hebreabréfið 6:18

Þann 9. ágúst 1831 fæddi frú Müller andvana barn og lá alvarlega veik í sex vikur á eftir. Á meðan harmaði eiginmaður hennar hve hjarta hans var kalt og holdlegt og bænir hans oft hikandi og formlegar. Hann greindi jafnvel mjög óandlegt hugarfar á bak við kostgæfni sína fyrir Guði. Einkum áfelldist hann sjálfan sig fyrir að hafa ekki gert sér betur grein fyrir hættunni sem fylgdi barnsburðinum og beðið þeim mun innilegar fyrir eiginkonu sinni. Hann sá skýrt að hann hafði ekki fagnað tilhugsuninni um foreldrahlutverkið sem blessun, heldur fremur litið á það sem nýja byrði og hindrun í verki Drottins.

Þegar þessi Guðs maður opnar hjarta sitt í dagbók sinni hlýtur lesandinn að finna að „eins og andlit horfir við andliti í vatni, svo er hjarta eins manns gagnvart öðrum“. Hve margir þjónar Guðs hafa ekki jafn lítilfjörlega hugmynd um hin guðlegu forréttindi sem felast í helguðu foreldrahlutverki! Eiginkona og barn eru afar dýrmætar gjafir Guðs þegar tekið er á móti þeim sem bænheyrn úr hendi Hans. Þau eru alls engin hindrun, heldur þvert á móti hjálp sem nýtist betur en nokkur annar undirbúningur til að búa þjón Krists undir tiltekna þætti í starfi hans. Þau kenna honum margar ómetanlegar lexíur og móta skapgerð hans til mun fegurra jafnvægis og meira gagns. Og þegar haft er í huga hvernig þannig má eignast guðrækilegt samfélag í heilagleika og nytsamlegri þjónustu, og umfram allt guðrækilega afkomendur um margar kynslóðir, sést vel hve ranglátur sá andi er sem lítur á hið heilaga hjónaband og ávöxt þess í börnum af léttúð og fyrirlitningu. Við skulum ekki heldur gleyma þessu fyrirheiti: „Hverja þá bæn, sem tveir yðar verða einhuga um á jörðu, mun faðir minn á himnum veita þeim.“ (Matteusarguðspjall 18:19.) Gríska orðið sem þýtt er „verða einhuga“ er *symphonize* – að hljóma saman – og vísar til samhljóms í tónlist þar sem strengir eru stilltir í sömu tóntegund og slegnir af meistarahönd. Hugleiðið hvílíkur blessaður undirbúningur undir slíkan fastan samhljóm í bæn felst í einingu eiginmanns og eiginkonu í samfélagi við Drottin! Getur ekki verið að Andinn vísi einmitt til þessa þegar Hann býður eiginmönnum og konum þeirra að búa saman í einingu, „því að þær munu erfa með yður náðina og lífið“, og bætir við: „Þá hindrast bænir yðar ekki“? (Fyrra Pétursbréf 3:7.)Matteus 18:19 · Biblían 1981 · Fyrra Pétursbréf 3:7 · Biblían 1981

Guð notaði þessa hörðu lexíu George Müller til varanlegrar blessunar. Hann sýndi honum hve opið hjarta hans var fyrir hinu lúmska valdi eigingirni og holdlegs hugarfars, og hve nauðsynleg þessi ögun var til að kenna honum helgi hjónabandsins og ábyrgð foreldrahlutverksins. Upp frá því dæmdi hann sjálfan sig, til þess að Drottinn dæmdi hann ekki (Fyrra Korintubréf 11:31).Fyrra Korintubréf 11:31

Neyðarástand eins og hin alvarlegu veikindi eiginkonu hans hafði í för með sér mikinn aukakostnað sem ekkert hafði verið lagt til hliðar fyrir – þó ekki af kæruleysi eða fyrirhyggjuleysi, heldur af fastri sannfæringu. Müller taldi að það að safna í sjóði samrýmdist ekki fullu trausti á Guði, sem myndi í slíku tilviki vísa okkur á sparnað okkar áður en Hann svaraði bænum um frekari aðföng. Reynslan í þessari neyð sannaði réttmæti trúar hans. Ekki aðeins var séð fyrir öllum ófyrirséðum þörfum, heldur einnig fyrir því góðgæti og þeirri hressingu sem hin sjúka og máttfarna þurfti á að halda, og læknarnir tveir sem önnuðust hana afþökkuðu góðfúslega alla þóknun fyrir sex vikna þjónustu sína. Þannig gaf Drottinn meira en hægt hefði verið að leggja fyrir til að mæta þessum reynslutíma, jafnvel þótt reynt hefði verið að gera það.

Þessari meginreglu, að fela framtíðarþarfir í umsjá Drottins eins og þarna var gert, fylgdu þau hjónin samviskusamlega svo lengi sem þau lifðu og störfuðu saman. Reynslan styrkti þau í þeirri sannfæringu að líf í trausti banni mönnum að safna fjársjóðum fyrir ófyrirséðum jafnt sem fyrirséðum þörfum, þar eð ekkert neyðarástand er ófyrirséð hjá Guði og engin þörf án bjargráða hjá Honum. Það má treysta Honum jafn skilyrðislaust fyrir óvenjulegum þörfum og fyrir okkar daglega brauði.

Önnur lífsregla, skyld þessari og rækilega samofin lífsháttum Müllers, var að stofna aldrei til skulda, hvorki vegna eigin þarfa né vegna verks Drottins. Þetta mál var útkljáð í eitt skipti fyrir öll á biblíulegum grunni (Rómverjabréfið 13:8), og þau hjónin ákváðu að svelta fremur, ef svo bæri undir, en að kaupa nokkurn hlut án þess að staðgreiða hann. Þannig vissu þau alltaf hve mikið þau höfðu handbært til innkaupa og hvað þau áttu afgangs til að gefa öðrum eða nota fyrir þarfir annarra.Rómverjabréfið 13:8

Enn ein lífsregla var snemma mótuð í persónulegum boðorðum Müllers. Hann leit svo á að fjármunir sem hann hafði undir höndum, en höfðu þegar verið eyrnamerktir eða ætlaðir til ákveðinna nota, væru ekki hans til að nota í neinum öðrum tilgangi, ekki heldur tímabundið. Þótt efni hans til stundlegra þarfa væru oft nær á þrotum, tók hann því aldrei með í reikninginn neina slíka sjóði sem teknir höfðu verið frá fyrir öðrum útgjöldum eða tilheyrðu öðrum verkefnum. Þúsundum sinnum lenti hann í slíkum þrengingum að eina og auðveldasta útgönguleiðin virtist vera sú að grípa tímabundið í slíka sjóði, en það hefði aðeins leitt hann út í ný vandræði. Þessari reglu, sem tekin var upp af hyggindum, var fylgt fast eftir: að það sem með réttu tilheyrir tilteknum þætti verksins, eða hefur þegar verið lagt til hliðar til ákveðinna nota, skuli ekki teljast tiltækt fyrir neina aðra þörf, hversu brýn sem hún er, jafnvel þótt féð sé enn í höndum manns. Traust á Guði felur í sér að Hann þekkir aðstæður svo nákvæmlega að Hann mun aldrei neyða okkur til slíkrar misbeitingar á fé. Alvarlegustu og afdrifaríkustu mistök hafa hlotist af skorti á samviskusemi jafnt sem trú í slíkum þrengingum – þegar gengið er á einn sjóð til að mæta yfirdrætti á öðrum í þeirri von að hægt verði að greiða það til baka síðar. Vel þekktur háskólarektor hafði næstum steypt stofnuninni sem hann veitti forstöðu í gjaldþrot, og sjálfum sér í enn verri siðferðilega glötun, allt vegna einna mistaka: fé sem gefið hafði verið í styrktarsjóði tiltekinna prófessorsembætta hafði verið notað í daglegan rekstur þar til traust almennings hafði beðið nánast óbætanlegan hnekki.

Þannig verður líf í trú ekki síður að vera líf í samviskusemi. Trú og traust á Guði, og sannleikur og trúfesti gagnvart mönnum, héldust í hendur á þessari lífsgöngu í órofa samhljómi.