Endurfæðingin og nýja lífið

Glataðir dagar syndarinnar voru nú liðnir fyrir fullt og allt, og himneskir dagar á jörðu tóku að renna upp og vaxa að birtu allt fram á hinn fullkomna dag.

Við komum nú að öðru tímabilinu í þeirri ævisögu sem við rýnum í. Eftir tuttugu ár í synd og spillingu sneri George Müller sér til Guðs. Sú gagngera breyting sem varð á honum sýnir og sannar á sláandi hátt drottinvald almáttugrar náðar. Hann hafði verið varðveittur mitt í svívirðilegri og blygðunarlausri synd, leiddur í gegnum margar hættur og tvenn alvarleg veikindi, vegna þess að guðlegur miskunnartilgangur átti að rætast í lífi hans. Engin önnur skýring nær utan um staðreyndirnar.

Þeir sem vilja skýra slíkt afturhvarf án þess að taka Guð með í reikninginn ættu að minnast þess að þetta gerðist þegar þessi ungi syndari var jafn skeytingarlaus og nokkru sinni fyrr; þegar hann hafði ekki lesið Biblíuna árum saman né átt eintak af henni; þegar hann hafði sjaldan sótt guðsþjónustu og aldrei enn heyrt eina einustu prédikun þar sem fagnaðarerindið var boðað. Þetta var þegar enginn trúaður maður hafði enn sagt honum hvað það er að trúa á Drottin Jesú Krist og lifa með hjálp Guðs og samkvæmt orði Hans; þegar hann hafði í raun enga hugmynd um frumatriði kenningar Krists og þekkti ekki hið sanna eðli heilags lífernis, heldur hélt að allir aðrir væru eins og hann sjálfur og aðeins misjafnlega djúpt sokknir í spillingu og ranglæti. Þessi ungi maður var þannig orðinn fulltíða án þess að hafa lært þau grundvallarsannindi að munurinn á syndurum og heilögum er ekki stigsmunur heldur eðlismunur – að sé nokkur í Kristi, þá er hann ný sköpun. Samt vann heilagur andi svo á hörðu hjarta slíks manns, á slíkum tíma og við slíkar aðstæður, að hann fékk skyndilega inngöngu í nýtt lífssvið og hæfni til að lifa í hinu nýja andrúmslofti þess.

Hönd Guðs í þessari sögu sést tvöfalt skýrar þegar við lítum nú um öxl og sjáum að þetta var einnig undirbúningstími fyrir ævistarf hans. Sá undirbúningur var þeim mun dularfyllri þar sem hann hafði enn enga hugmynd eða forboða um hvert það starf yrði. Næstu tíu árin munum við fylgjast með hinum guðlega leirkerasmiði, sem hafði valið Sér George Müller sem útvalið ker til þjónustu, móta kerið og gera það hæft til nota fyrir Hann. Hvert einasta skref er liður í þeim undirbúningi. Það verður þó aðeins skilið í því ljósi sem framtíðin varpar til baka yfir hina einstöku þjónustu við kirkjuna og heiminn – þjónustu sem Guð tók þennan nýsnúna mann frá til að sinna, án þess að hann gerði sér nokkra grein fyrir því sjálfur, og sem hann átti eftir að helga sig á svo sérstakan hátt.

Síðdegis á laugardegi um miðjan nóvember 1825 voru þeir Beta og Müller á heimleið úr gönguferð. Beta sagði honum þá að hann ætlaði um kvöldið á samkomu í húsi trúaðs manns, en þangað var hann vanur að fara á laugardögum þar sem nokkrir vinir komu saman til að syngja, biðja og lesa orð Guðs og prentaða prédikun. Slík dagskrá hafði ekkert við sig sem gat laðað að veraldarsinnaðan mann sem sótti sína daglegu nautn í spilaborðið og vínbikarinn, dansinn og leikhúsið, og átti sér eingöngu svallsama unga menn að félögum. Samt kviknaði þegar í stað löngun hjá George Müller til að fara á þessa samkomu, þótt hann hefði ekki getað sagt hvers vegna. Eflaust fann hann innra með sér tóm sem aldrei hafði verið fyllt, og einhver ósjálfráð innri rödd hvíslaði að þar kynni hann að finna næringu fyrir hungraða sál sína – eitthvað sem gæti seðjað hann og hann hafði alla ævi þreifað eftir í blindni án þess að gera sér grein fyrir því. Hann lýsti því yfir að hann langaði að koma með, en vinur hans hikaði við að hvetja hann til þess, af ótta við að svo glaðvær og hirðulaus unnandi syndugra skemmtana myndi kunna illa við sig í slíkum hópi. Hann kom þó við hjá hinum unga Müller og tók hann með sér á samkomuna.

Á villigötum sínum sem fráhverfingur hafði Beta bæði tekið þátt í spilltu líferni George Müllers og stutt hann í því. En þegar þeir sneru aftur úr Svissferðinni hafði syndavitund hans vaknað á ný svo sterkt að hún knúði hann til að játa allt fyrir föður sínum. Og fyrir milligöngu kristins vinar, dr. Richters nokkurs sem áður hafði verið stúdent í Halle, hafði hann kynnst þessum herra Wagner sem hélt samkomurnar á heimili sínu. Ungu mennirnir tveir fóru því saman og Guð notaði hinn fyrrverandi fráhverfing til að „snúa syndara frá villu vegar hans, frelsa sálu frá dauða og hylja fjölda synda“.

Þetta laugardagskvöld markaði tímamót í sögu og hlutskipti George Müllers. Hann var þarna kominn í ókunnugan félagsskap, í nýstárlegu umhverfi, og andaði að sér nýju andrúmslofti. Hann var svo vandræðalegur og óviss um hvort hann væri velkominn að hann baðst hálfpartinn afsökunar á komu sinni. En hann gleymdi aldrei hinu hlýlega svari bróður Wagners: „Komdu eins oft og þú vilt! Hús og hjarta standa þér opin.“ Hann grunaði ekki þá, sem hann lærði síðar af blessaðri reynslu, hvílík gleði fyllir og hrífur hjörtu biðjandi heilagra þegar illvirkinn beinir skrefum sínum, hversu hikandi sem þau eru, þangað sem beðið er!

Allir viðstaddir settust niður og sungu sálm. Síðan féll bróðir einn – sem síðar fór til Afríku á vegum Kristniboðsfélags Lundúna – á kné og bað Guð um blessun yfir samkomunni. Það að sjá mann krjúpa á kné í bæn frammi fyrir Guði hafði ógleymanleg áhrif á Müller. Hann var á tuttugasta og fyrsta aldursári en hafði þó aldrei áður séð nokkurn mann biðja á hnjánum, og hafði auðvitað aldrei sjálfur kropið frammi fyrir Guði, enda var það siður í Prússlandi að standa við almenna bæn.

Lesinn var kafli úr orði Guðs, og þar eð allar samkomur þar sem Ritningin var útskýrð af öðrum en presti voru bannaðar sem ólöglegar, var lesin prentuð prédikun. Þegar sunginn hafði verið annar sálmur og húsbóndinn bað, hugsaði George Müller með sjálfum sér: „Ég er miklu lærðari en þessi ómenntaði maður, en ég gæti ekki beðið jafn vel og hann.“ Undarlegt nokk var ný gleði þegar farin að spretta upp í sál hans, og hann hefði jafn lítið getað skýrt hana og hina óskiljanlegu löngun sína til að fara á þessa samkomu. En svona var það nú samt, og á heimleiðinni gat hann ekki stillt sig um að segja við Beta: „Allt sem við sáum á ferð okkar til Sviss og allar okkar fyrri skemmtanir eru sem ekkert í samanburði við þetta kvöld.“

Hann mundi ekki síðar hvort hann kraup sjálfur á kné til að biðja þegar hann kom inn í herbergi sitt, en hann gleymdi því aldrei að nýr og undarlegur friður og hvíld færðist á einhvern hátt yfir hann þar sem hann lá í rúmi sínu þessa nótt. Voru það vængir Guðs sem lögðust yfir hann eftir allt hans fánýta flug burt úr hinu sanna hreiðri, þar sem hinn guðlegi örn svífur yfir ungum Sínum?

Hvílíkt drottinvald birtist ekki í starfsháttum Guðs! Í fari syndara á borð við Müller hefðu guðfræðingar krafist mikils „verks lögmálsins“ sem nauðsynlegrar dyragættar að nýju lífi. Samt var á þessari stundu jafn lítið um djúpa sektarkennd og vitund um fordæmingu og um djúpa þekkingu á Guði og guðlegum efnum. Kannski var svo lítið um hið fyrrnefnda einmitt vegna þess hve lítið var um hið síðarnefnda.

Allar okkar stífu kenningar um afturhvarf bresta frammi fyrir slíkum staðreyndum. Við höfum heyrt um lítið barn, telpu sem treysti Kristi svo einfaldlega til frelsis að hún gat enga grein gert fyrir neinu „verki lögmálsins“. Þegar einn af gömlu prófdómurunum, sem taldi að ekkert ekta afturhvarf gæti átt sér stað án tímabils djúprar syndaneyðar, spurði hana: „En elskan mín, hvað þá um Örvæntingarmýrina?“ hneigði hún sig pent og svaraði: „Afsakið, herra, ég kom ekki þá leiðina!“

Augu George Müllers voru aðeins hálfopnuð, líkt og hann sæi menn sem tré er ganga, en Kristur hafði snert þessi augu. Hann þekkti lítið til hins mikla Læknis, en á einhvern hátt hafði hann snert faldinn á náðarklæði Hans. Og kraftur gekk út frá Honum sem klæðist hinum saumlausa kyrtli og svarar jafnvel veikustu snertingu þeirrar sálar sem þreifar sig áfram í leit að hjálpræði. Þannig mætum við hér enn einni sönnun þess hve starfshættir Guðs eru óendanlega fjölbreyttir, en sú fjölbreytni er jafn undursamleg og sjálft verkið. Þetta laugardagskvöld í nóvember 1825 markaði vegamót í lífi þessa unga stúdents í Halle. Hann hafði smakkað hvað Drottinn er góður, þótt hann gæti ekki sjálfur skýrt þessa nýju lyst á guðlegum efnum sem gerði það að verkum að honum þótti of langt að bíða í heila viku eftir næstu máltíð. Því leitaði hann þrisvar sinnum á heimili bróður Wagners fyrir næsta laugardag, þar sem bræðurnir hjálpuðu honum að rannsaka Ritningarnar.

Við færum á mis við einn helsta lærdóminn af þessari ævisögu ef við hlypum of hratt yfir atburð á borð við þetta afturhvarf og hvernig það bar nákvæmlega að, því hér er að finna fyrsta stóra skrefið í því hvernig Guð bjó verkamanninn undir verk sitt.

Ekkert í mannkynssögunni er undursamlegra en hin ótvíræðu merki og sannanir um fyrirfram ákveðna samlögun. Atburðir lífs okkar eru ekki *disjecta membra* – dreifð, ósamstæð og tilviljanakennd brot. Í bók Guðs voru allir þessir atburðir skráðir fyrir fram, þegar ekkert var enn til nema áætlunin í huga Guðs, sem síðan átti að mótast dag frá degi í raunverulegri sögu, líkt og ef til vill er gefið í skyn í Sálmunum 139:16 (í spássíugrein).Sálmarnir 139:16

Við sjáum steina og bjálka flutta á byggingarstað – steinana úr ólíkum námum og bjálkana af ýmsum verkstæðum. Ólíkir iðnaðarmenn hafa unnið að þeim á tímum og stöðum sem útilokuðu öll meðvituð samskipti eða samvinnu. Aðstæðurnar koma í veg fyrir allt samráð, en samt þarf hvorki að höggva til né saga: steinn fellur að steini og bjálki að bjálka. Tappar og tapphol, hlutföll og mál, allt passar þetta svo nákvæmlega saman að þegar byggingin er fullgerð er hún jafn formfögur og nákvæmlega samsett og ef allt hefði verið smíðað á einu og sama verkstæðinu og sett saman fyrir fram til prufu. Við slíkar aðstæður myndi enginn heilvita maður efast um að einn ráðandi hugur – einn arkitekt og byggingameistari – hefði hannað mannvirkið, hversu margar sem námurnar, smíðastofurnar og verkamennirnir voru.

Og þannig er því einnig farið með þessa ævisögu sem við erum að rita. Efniviðurinn sem byggja átti úr eitt þjónustumannvirki kom úr þúsund áttum og var mótaður af mörgum höndum. En þar ríkti svo gagnkvæm samsvörun og sameiginleg hæfni fyrir hið setta markmið að það sannar að Hann, sem spannar aldirnar í huga Sínum og áætlun, hafði æðsta tilgang sem allir mannlegir gerendur þjónuðu óafvitandi. Lotning okkar fyrir þessari sýn á smíðisverk Guðs mun vaxa eftir því sem við skyggnumst undir og á bak við hina jarðnesku atburði og sjáum hönd Guðs móta og fella saman alla þessa að því er virðist ótengdu atburði og reynslu í eitt ævistarf.

Hvað höfum við til dæmis séð að var fyrsta skrefið og áfanginn í andlegri sögu George Müllers? Á lítilli samkomu trúaðra, þar sem hann sá barn Guðs í fyrsta sinn biðja á hnjánum, nálgaðist hann í fyrsta sinn Guð sem fyrirgefur. Við skulum taka eftir einu: upp frá þessu átti þessi maður eftir að verða á einstakan og sérstakan hátt kenndur við einfaldar, biblíulegar samkomur trúaðra að frumkristinni og postullegri fyrirmynd. Þetta voru samkomur til bæna og lofgjörðar, lestrar og skýringar á Orðinu, líkt og eflaust voru haldnar í húsi Maríu, móður Jóhannesar Markúsar. Þær voru fyrst og fremst ætlaðar trúuðum, haldnar hvar sem húsnæði fékkst, án þess að nokkur áhersla væri lögð á helgaðar byggingar og án allra veraldlegra eða fagurfræðilegra tálbeita. Slíkar samkomur áttu eftir að fléttast svo saman við allt líf, starf og vitnisburð George Müllers að þær urðu óaðskiljanlegar frá nafni hans, og það var á slíkri samkomu kvöldið áður en hann lést sem hann tilkynnti síðasta sálminn og flutti síðustu bæn sína.

Og ekki nóg með það, heldur átti bænin, beðin á hnjánum bæði í einrúmi og í slíku samfélagi trúaðra, upp frá þessu að verða hinn mikli og miðlægi leyndardómur heilags lífs hans og heilagrar þjónustu. Á þessum hyrningarsteini bænarinnar átti allt ævistarf hans að byggjast. Meðan á uppreisninni í Lucknow stóð voru innfæddir hermenn vanir að segja um Sir Henry Lawrence að „þegar hann liti tvisvar upp til himins, einu sinni niður til jarðar og stryki sér svo um skeggið, þá vissi hann hvað gera skyldi“. Og um George Müller má með sanni segja að í meira en sjötíu ár hafi hann öðrum fremur verið maðurinn sem leit upp til himins til að fá að vita hvað hann ætti að gera. Bæn um beina guðlega leiðsögn á hverri ögurstundu, stórri sem smárri, átti eftir að verða leyndardómur alls lífshlaups hans. Getur það talist tilviljun hvernig hann var nákvæmlega leiddur til Guðs í fyrstu, eða hvernig þær aðstæður voru sem fengu þannig svo varanlegt gildi og mikilvægi?

Þessi hugsun um guðlega áætlun, sem hér er lögð svo rík áhersla á, mun birtast okkur með einstökum hætti þegar við fylgjumst með því hvernig steinn eftir stein og bjálki eftir bjálka eru fluttir á byggingarstaðinn, og allt fellur svo vel hvert að öðru að ekkert hljóð frá mannlegu verkfæri heyrist meðan ævistarfið er í smíðum.

Auðvitað hlaut maður sem hafði lifað í annarri eins lausung og óhófi að minnsta kosti að byrja að lifa breyttu lífi við afturhvarfið. Ekki svo að skilja að hann hafi látið af öllum gömlu syndunum á einu augabragði, því slík algjör umbreyting krefst dýpri þekkingar á orði og vilja Guðs en George Müller bjó enn yfir. En innra með honum var nýr kraftur að verki sem skildi hann frá heiminum og helgaði hann. Hann fékk óbeit á syndugum skemmtunum og fyrri félögum; krárferðir lögðust alveg af og lygin tunga fann ný og framandi bönd halda aftur af sér. Vörður var settur við dyr varanna og hvert orð sem út gekk var tekið til skoðunar, svo að gamlar venjur ótaminnar tungu voru stöðvaðar og leiðréttar.

Um þetta leyti var hann að þýða franska skáldsögu yfir á þýsku til prentunar og vonaðist til að geta notað tekjurnar af verkinu í ferð til Parísar og fleira. Fyrst hætti hann við áformin um skemmtiferðina, en þá vaknaði sú spurning hvort hann ætti ekki einnig að hætta við sjálft verkið. Hvort sem sannfæring hans var ekki nógu skýr eða siðferðisþrek hans ekki nægilegt, þá hélt hann áfram með skáldsöguna. Hann lauk við hana en hún var aldrei gefin út. Hindranir af Guðs forsjón komu í veg fyrir eða töfðu sölu og útgáfu handritsins, allt þar til skýrari andleg sýn sýndi honum að allt þetta mál var ekki af trú og þar með synd. Hann vildi því hvorki selja skáldsöguna né láta prenta hana, heldur brenndi hann hana. Þetta var annað mikilvægt skref, því það var hans fyrsta hugrakka verk í sjálfsafneitun þar sem hann gaf sig rödd andans á vald – og þannig var enn einn steinn eða bjálki tilbúinn í bygginguna sem rísa skyldi.

Hann hóf nú góða baráttu gegn hinu illa á ýmsum sviðum. Þótt hann væri enn veikburða og biði oft lægri hlut fyrir freistingunni, þá var það ekki lengur vani hans að „halda áfram í syndinni“ né heldur braut hann gegn Guði án hryggðar Guði að skapi. Opinberar syndir urðu fátíðari og leyndar syndir héldu honum síður í snöru sinni. Hann las orð Guðs, bað oft, elskaði trúsystkini sín, sótti kirkjusamkomur af réttum hvötum og tók djarflega afstöðu með sínum nýja Meistara, þótt það kostaði hann háð og spott frá samstúdentum sínum.

Næsta markverða skref George Müllers á hinni nýju braut var að uppgötva hversu dýrmætt orð Guðs er.

Í fyrstu fékk hann aðeins örlitla vísbendingu um þær djúpu gullnámur sem hann átti síðar eftir að kanna. En öll ævisaga hans snýst svo mjög um ákveðin stórbrotin ritningarvers að hvenær sem þau ber á góma í þessari frásögn ættu þau að standa með hástöfum til að undirstrika vægi þeirra. Og af þeim öllum er „litla guðspjallið“ í Jóhannesarguðspjalli 3:16 hið fyrsta, því fyrir það öðlaðist hann fullt hjálpræði:Jóhannes 3:16

„SVO ELSKAÐI GUÐ HEIMINN, AÐ HANN GAF SON SINN EINGETINN, TIL ÞESS AÐ HVER SEM Á HANN TRÚIR GLATIST EKKI, HELDUR HAFI EILÍFT LÍF.“

Af þessum orðum fékk hann sína fyrstu innsýn í rökfestu hjálpræðisáætlunarinnar – hvers vegna og hvernig Drottinn Jesús Kristur bar syndir okkar á líkama Sínum upp á tréð sem staðgengill okkar og þjáður ábyrgðarmaður, og hvernig þjáningar Hans í Getsemane og á Golgata gerðu það að eilífu óþarft að iðrandi og trúaður syndari bæri sína eigin misgjörð og dæi fyrir hana.

Að skynja þessa staðreynd til fulls er upphaf sannrar og frelsandi trúar – það sem andinn kallar að „höndla“. Sá sem trúir og veit að Guð elskaði hann svo heitt að fyrra bragði finnur að hann elskar Guð á móti, og trúin verkar í kærleika til að hreinsa hjartað, umbreyta lífinu og sigra heiminn.

Þannig var því farið með George Müller. Hann fann í orði Guðs eina mikla staðreynd: kærleika Guðs í Kristi. Trúin, en ekki tilfinningin, greip þessa staðreynd, og þá fylgdi tilfinningin eðlilega í kjölfarið án þess að beðið væri eftir henni eða leitað að henni. Kærleikur Guðs í Kristi knúði hann til kærleika á móti – sem var að vísu óendanlega óverðugur þeim kærleika sem hann svaraði, en veitti honum þó nýjan drifkraft sem hann hafði aldrei þekkt áður. Það sem öll fyrirmæli, hirtingar og fortölur föður hans, ásamt öllum áköfum áminningum eigin samvisku, hagkvæmnisráðum og ítrekuðum áformum um betrun, höfðu alls ekki megnað að áorka, það bæði knúði kærleikur Guðs hann til að gera og gaf honum kraft til þess: að segja skilið við líf syndugs sjálfsdekurs og nautnahyggju. Þannig lærði hann snemma þann tvöfalda sannleika sem hann hafði síðar brennandi yndi af að kenna öðrum: að í blóði friðþægingarlambs Guðs er lind bæði fyrirgefningar og hreinsunar. Hvort sem við leitum að fyrirgefningu synda eða sigurvaldi yfir syndinni, þá er eina uppsprettan og leyndardómurinn fólginn í verki Krists í okkar þágu.

Nýja árið 1826 var í sannleika nýtt ár fyrir þessa nýfæddu sál. Hann tók nú að lesa kristniboðstímarit sem kveiktu nýjan eld í hjarta hans. Hann fann hjá sér þrá – þótt ekki væri hún mjög upplýst enn sem komið var – til að verða sjálfur sendiboði til þjóðanna, og tíðar bænir dýpkuðu þá tilfinningu og staðfestu hana. Eftir því sem þekking hans á akri heimsins jókst urðu nýjar upplýsingar um neyð og eymd heiðinna þjóða sem eldsneyti á þennan loga kristniboðsandans.

Holdleg ást slökkti þó næstum þennan eld Guðs innra með honum um tíma. Hann laðaðist að ungri konu á svipuðum aldri, sem játaði trúna og hann hafði kynnst á laugardagskvöldssamkomunum. Hann hafði hins vegar ástæðu til að ætla að foreldrar hennar myndu ekki leyfa henni að fara út í kristniboðsstarf, og hann tók hálfómeðvitað að vega og meta þrá sína til þjónustu annars vegar og ástríðu sína til dauðlegrar manneskju hins vegar. Tilhneigingin vó því miður þyngra en skyldan. Bænin missti kraft sinn og lagðist nánast af um stund, og gleðin dvínaði að sama skapi. Hjarta hans sneri sér frá kristniboðsakrinum erlendis og raunar frá allri fórnfúsri þjónustu. Sex vikur liðu í þessari andlegu afturför, en þá fór Guð óvenjulega leið til að leiða fráhverfinginn aftur heim.

Ungur bróðir, Hermann Ball að nafni, auðugur og menntaður maður sem átti allar glæsilegustu framtíðarhorfur þessa heims fyrir sér, færði mikla fórn. Hann valdi sér Pólland sem starfsvettvang og kristniboð meðal Gyðinga sem köllun sína, og neitaði að sitja heima í mjúku hreiðri sjálfsdekurs og munaðarfulls hæglætis. Þetta val hafði djúp áhrif á hinn unga Müller. Hann komst ekki hjá því að bera sína eigin breytni saman við þetta. Vegna ástríðufullrar ástar á ungri konu hafði hann gefið upp á bátinn það starf sem hann fann að Guð kallaði hann til, og var orðinn bæði gleðisnauður og bænalaus. Annar ungur maður, sem hafði miklu meira sem dró hann að heiminum, hafði hins vegar sagt skilið við allar nautnir og fjársjóði veraldarinnar til að ganga inn í fórnfúsa þjónustu meðal fyrirlitinna pólskra Gyðinga. Hermann Ball breytti og valdi eins og Móse gerði á ögurstundu í sögu sinni, á meðan hann, George Müller, breytti og valdi miklu fremur eins og hinn vanheilagi Esaú, þegar hann lét af hendi frumburðarrétt sinn fyrir einn málsverð. Niðurstaðan varð ný afneitun: hann sleppti hendinni af stúlkunni sem hann elskaði og batt enda á samband sem stofnað hafði verið til án trúar og bænar og reynst gera hann fráhverfan Guði.

Hér sjáum við enn eitt nýtt og mikilvægt skref í undirbúningnum fyrir ævistarf hans – ákveðið framfaraskref sem varð að fyrirmynd fyrir líf hans upp frá því. Í annað sinn hafði ákvörðun fyrir Guð kostað hann mikla sjálfsafneitun. Áður hafði hann brennt skáldsögu sína; nú lagði hann á sama altari, í hinn eyðandi eld, mannlega ástríðu sem hafði haft óheilög áhrif á hann. Eftir því ljósi sem George Müller hafði fram að þessu öðlast hafði hann nú gefið sig Guði algjörlega og skilyrðislaust á vald, og gekk því í ljósinu. Hann þurfti ekki að bíða lengi eftir laununum, því velþóknunarbros Guðs bætti honum upp missi mannlegrar ástar, og friður Guðs var hans vegna þess að Guð friðarins var með honum.

Sérhver ný uppspretta innri gleði leitar sér farvegs til að streyma fram, og því fann hann sig knúinn til að bera vitni. Hann skrifaði föður sínum og bróður um sína eigin sæluríku reynslu og grátbað þá að leita og finna sams konar hvíld í Guði. Hann hélt að þeir þyrftu ekki annað en að þekkja veginn sem liggur til slíkrar gleði til að verða jafn ákafir í að ganga hann. En reiðilegt svar var allt sem bréf hans kallaði fram.

Um sama leyti tók hinn kunni dr. Tholuck við prófessorsstöðu í guðfræði við háskólann í Halle. Koma svo guðrækins manns í kennaraliðið laðaði trúaða stúdenta frá öðrum menntastofnunum, og þannig stækkaði hringur trúsystkina George Müllers, sem urðu honum til mikillar hjálpar fyrir Guðs náð. Að sjálfsögðu vaknaði kristniboðsandinn á ný, og það af svo auknum eldmóði að hann fór fram á leyfi föður síns til að ganga til liðs við einhverja kristniboðsstofnun í Þýskalandi. Faðir hans varð ekki aðeins stórlega óánægður heldur einnig fyrir miklum vonbrigðum, og jós yfir hann ásökunum sem mjög þungbært var að sitja undir. Hann minnti George á allt það fé sem hann hefði varið til menntunar hans í þeirri von að hann myndi endurgjalda sér það með því að hljóta svo gott „brauð“ að það tryggði föður hans þægilegt heimili og framfærslu í ellinni. Og í æðiskasti hrópaði hann upp að hann myndi ekki lengur líta á hann sem son sinn.

En þegar hann sá að sonur hans haggaðist ekki í hljóðlátri festu sinni skipti hann um tón, og sneri sér frá hótunum að tárvotum sárbænum sem miklu erfiðara var að standast en ásakanirnar. Niðurstaðan af þessu samtali varð þriðja mikilvæga skrefið í undirbúningnum fyrir ætlunarverk sonarins í lífinu. Ásetningur hans um að fylgja leiðsögn Drottins hvað sem það kostaði var óhaggaður, en nú sá hann skýrt að hann gat aðeins orðið óháður mönnum með því að verða enn fyllilegar háður Guði, og að upp frá þessu ætti hann ekki að þiggja meiri peninga frá föður sínum. Að þiggja slíkan stuðning fól í sér hlýðni við óskir hans, því það virtist augljóslega rangt að ætlast til þess að faðir hans greiddi fyrir námið þegar hann hafði hvorki í hyggju né útlit fyrir að uppfylla þekktar væntingar hans. Ef hann ætlaði að lifa á fé föður síns var hann bundinn óyrtri skyldu til að hrinda áformum hans í framkvæmd og sækjast eftir góðu prestakalli heima fyrir. Þannig lærði George Müller snemma á ævinni þann dýrmæta lærdóm að maður verður að varðveita sjálfstæði sitt ef hann vill ekki stefna heilindum sínum í hættu.

Guð var að leiða þjón Sinn í æsku hans til að varpa sér á Hann varðandi stundlegar þarfir. Þetta skref var ekki stigið án kostnaðar, því þau tvö ár sem hann átti enn ólokið við háskólann kröfðust meiri útgjalda en nokkru sinni fyrr. En jafn snemma á ævinni reyndi hann líka að Guð er trúr Forsjónari og vinur í raun. Skömmu síðar voru nokkrir bandarískir herramenn staddir í Halle, þar á meðal þrír háskólaprófessorar,* og óskuðu eftir kennslu í þýsku. Dr. Tholuck mælti þá með því að þeir réðu George Müller sem einkakennara, og launin fyrir kennslustundirnar og fyrir að skrifa upp fyrirlestra handa þeim voru svo rífleg að þau nægðu rúmlega fyrir öllum þörfum hans. Þannig var einnig snemma á ævi hans ritað stórum stöfum í minni hans annað gullið ritningarorð úr orði Guðs:

„ÓTTIST DROTTIN, ÞÉR HANS HEILÖGU,ÞVÍ AÐ ÞEIR ER ÓTTAST HANN LÍÐA ENGAN SKORT.“ (Sálmarnir 34:10.)

* Einn þeirra var séra Charles Hodge, sem síðar varð svo vel þekktur sem prófessor við Princeton Theological Seminary o.s.frv.