Orð Guðs og bænin

Vaninn bæði sýnir manninn og mótar hann, því hann segir í senn sögu hans og spáir fyrir um framtíðina: hann er spegill mannsins eins og hann er og mótið að þeim manni sem hann á eftir að verða. Á þessum tímapunkti er því vel við hæfi að beina athyglinni sérstaklega að þeim tveimur áberandi venjum sem höfðu hvað mest að segja um manninn sem við erum að kynna okkur.

Snemma árs 1838 tók hann að lesa þriðju ævisöguna sem ásamt ævisögum Franckes og Johns Newtons hafði svo einstök áhrif á líf hans – *Philip's Life of George Whitefield*. Lífssaga vinar hinna munaðarlausu hafði gefið honum fyrstu hvatninguna til starfsins. Lífssaga hins frelsaða guðlastara hafði vakið hjá honum hugmyndina að frásögninni um handleiðslu Drottins. Og nú blessaði Guð lífssögu hins mikla kristniboða til að móta skapgerð hans almennt og veita prédikun hans og víðtækari sálnaþjónustu nýjan kraft. Þessar þrjár ævisögur höfðu líklega samanlagt meiri áhrif á allt hið innra og ytra líf Georges Müllers en nokkrar aðrar bækur nema bók Guðs, og þær voru af visku Guðs vel til þess fallnar að vinna saman að svo blessuðum árangri. Fyrirmynd Franckes hvatti til trúar í bæn og til starfs sem hvíldi eingöngu á Guði. Vitnisburður Newtons um náðina leiddi til vitnisburðar um hinn sama algjöra kærleika og miskunn í hans eigin lífi. Reynsla Whitefields blés honum í brjóst meiri trúmennsku og alvöru við prédikun orðsins og dýpra trausti á krafti Andans sem smyr.

Eitt greyptist þó sérstaklega djúpt í huga og hjarta Müllers: að hinn einstaka árangur Whitefields í boðunarstarfinu mátti greinilega rekja til tveggja orsaka og ekki var hægt að skilja hann frá þeim sem beina afleiðingu – nefnilega óvenjulegrar bænrækni hans og þeirrar venju hans að lesa Biblíuna á hnjánum.

Hinn mikli kristniboði síðustu aldar hafði lært fyrstu lexíuna í þjónustunni, sinn eigin algjöra vanmátt og hjálparleysi: að hann væri ekkert og gæti ekkert gert án Guðs. Hann gat hvorki skilið orðið sjálfur, fært það út í eigið líf né heimfært það á aðra af krafti, nema heilagur andi veitti honum bæði innsæi og smurningu. Þar lá lykillinn að árangri hans; hann var fylltur Andanum, og það eitt skýrir bæði gæði og umfang starfs hans. Hann lést árið 1770 á fimmtugasta og sjötta aldursári, en fyrstu prédikun sína hafði hann flutt í Gloucester árið 1736. Þessi þrjátíu og fjögur ár hafði hann unnið sleitulaust og óþreytandi. Á ferðum sínum um Ameríku prédikaði hann hundrað sjötíu og fimm sinnum á sjötíu og fimm dögum, auk þess að ferðast meira en átta hundruð mílur í hægfara farartækjum þess tíma. Þegar heilsunni hrakaði og honum var settur „skertur skammtur“ fólst jafnvel það í einni prédikun hvern virkan dag og þremur á sunnudögum. Auk þess hvíldi yfir prédikun hans einhver óskýranlegur töfraljómi sem hélt þrjátíu þúsund áheyrendum svo hugföngnum á Boston Common að þeir héldu nærri niðri í sér andanum, og fékk tárin til að streyma niður sótsvört andlit kolanámumannanna í Kingswood.

Hjartans þrá Georges Müllers var að þekkja til hlítar leyndardóma þess að hafa sigur hjá Guði og mönnum. Líf Georges Whitefields færði honum heim sanninn um að Guð einn gæti skapað í honum heilaga alvöru til að vinna sálir. Aðeins Guð gat gert hann hæfan til slíks guðlegs verks með því að veita honum meðaumkun með hinum glötuðu, svo að hún yrði að brennandi ástríðu fyrir hjálpræði þeirra. Og – tökum vel eftir þessu sem enn einum leyndardómi þessa þjónustulífs – nú tók hann sjálfur að lesa orð Guðs á hnjánum og hlaut oft mikla blessun tímunum saman í slíkri íhugun og bæn yfir einum sálmi eða kafla.

Hér stöldrum við við og spyrjum hvaða gagn geti verið að því að lesa og rannsaka Ritninguna með þessum hætti, í bænaranda og í sjálfri bænastellingunni. Þar sem við höfum reynt það sjálf getum við lagt okkar eigin auðmjúka vitnisburð við um gildi þess.

Í fyrsta lagi er þessi venja stöðug áminning og viðurkenning á því að við þurfum andlega tilsögn til að skilja hin heilögu guðsorð. Enginn lesandi orðs Guðs getur beygt sig þannig frammi fyrir Guði og opinni bók Hans án þess að finna til nýrrar lotningar fyrir Ritningunni og þess hve háður hann er höfundi hennar um innsýn í leyndardóma hennar. Stelling tilbeiðslunnar kallar eðlilega fram yfirvegun og djúpa alvöru og rekur á brott alla léttúð. Að umgangast þessa bók af léttúð eða virðingarleysi væri tvöfalt vanheilagt þegar maður er í bænastellingu.

Enn fremur leiðir slík venja eðlilega til sjálfsrannsóknar og þess að maður ber eigið líf saman við þá fyrirmynd og það snið sem birtist í orðinu. Boðorðið neyðir breytnina til að láta skoða sig í ljósi kenningar þess; skipunin skorar á hegðunina að mæta til prófunar. Bænin, hvort sem hún er töluð eða ótöluð, hlýtur óhjákvæmilega að verða:

„Prófa mig, Guð, og þekktu hjarta mitt,rannsaka mig og þekktu hugsanir mínar,og sjá þú, hvort ég geng á glötunarvegi,og leið mig hinn eilífa veg.“ (Sálmarnir 139:23, 24.)Sálmarnir 139:23, 24 · Biblían 1981

Orðin sem lesin eru af slíkri lotningu munu færast út í lífið og móta skapgerðina eftir mynd Guðs. „En allir vér, sem með óhjúpuðu andliti endurspeglum dýrð Drottins, ummyndumst til hinnar sömu myndar, frá dýrð til dýrðar. Þetta gjörir andi Drottins.“*

* Síðara Korintubréf 3:18.Seinna Korintubréf 3:18

En mesti ávinningurinn er þó kannski sá að Heilög ritning leggur okkur þannig á tungu sjálf orðin sem verða tungutak bænarinnar. „Vér vitum ekki, hvers vér eigum að biðja eins og ber“ – hvorki hvers né hvernig við eigum að biðja. En hér eru innblásin orð Andans sjálfs, og ef bænin mótast af fyrirmynd kenningar Hans, hvernig getum við þá farið villur vegar? Hér er okkar guðgefna helgisiðabók og bænaskrá – guðleg bænabók. Hér höfum við fyrirheit Guðs, boðorð, viðvaranir og heilræði, svo ekki sé minnst á allar þær bókstaflegu bænir sem þar er að finna, innblásnar af Andanum. Þegar við íhugum þetta allt mótast bænir okkar í þessu móti. Við snúum boðorði og fyrirheiti, viðvörun og heilræði í bænabeiðni, í þeirri fullvissu að við getum ekki verið að biðja um neitt sem ekki er eftir vilja Hans,* því erum við ekki að snúa Hans eigin orði í bæn?

* Fyrsta Jóhannesarbréf 5:13.Fyrra Jóhannesarbréf 5:13

Þannig reyndist þetta Müller. Þegar hann íhugaði Hebreabréfið 13:8: „Jesús Kristur er í gær og í dag hinn sami og um aldir,“ og sneri því í bæn, sárbændi hann Guð í þeirri fullvissu að bæninni væri þegar svarað: að eins og Jesús hefði þegar í kærleika Sínum og mætti séð fyrir öllu sem þurfti, myndi Hann í sama óbreytanlega kærleika og mætti halda áfram að sjá fyrir þörfum þeirra. Þannig breyttist fyrirheit ekki aðeins í bæn heldur í spádóm – fullvissu um blessun – og gleðielfur streymdi þegar í stað inn í sál hans og um hana alla.Hebreabréfið 13:8 · Biblían 1981

Sú bænavenja að krjúpa á kné með orðið opið fyrir framan lærisveininn hefur þannig kosti sem erfitt er að koma orðum að: Hún skapar heilagan farveg til að nálgast Guð. Hin innblásna Ritning er verkfæri Andans til að veita okkur þekkingu á vilja Guðs. Ef við hugsum okkur Guð annars vegar og manninn hins vegar, þá er orð Guðs sú leið sem Guð notar til að færa manninum huga Sinn og hjarta. Það verður því farvegur Guðs til að nálgast okkur, farvegur sem Andinn hefur búið til í þeim tilgangi og er sem slíkur ósegjanlega heilagur. Þegar hinn trúaði notar því orð Guðs sem leiðarvísi til að móta bæði anda og tungutak bænar sinnar, snýr hann ferli hinnar guðlegu opinberunar við og notar farveg Guðs til sín sem farveg sinn til Guðs. Hvernig gæti slík notkun á orði Guðs annað en hjálpað og styrkt hið andlega líf? Hvaða leið eða farvegur til að nálgast Guð gæti betur tryggt hinni biðjandi sál bæði þóknanlegt hugarfar og málfar sem kennt er af heilögum anda? Ef fyrsta skrefið er ekki að biðja heldur að hlusta, þá er þetta svo sannarlega að hlusta eftir því hvað Guð segir við okkur, svo að við megum vita hvernig við eigum að tala við Hann.

Lífsvenjur sem þessar, en ekki skyndilegar tilfinningar og hverful hughrif, gerðu þennan Guðs mann að því sem hann var og styrktu hann til að hefja hendur sínar í nafni Guðs, halda sér fast við Hann og gleðjast í Honum.* Jafnvel hin þunga þraut hans varð björt þegar hún sást í ljósi slíkrar bænar – bænar sem sjálf var upplýst af orði Guðs. Sál hans komst í það ástand að hann hafði slíkt yndi af vilja Guðs að hann gat sagt af heilu hjarta að hann vildi ekki láta fjarlægja veikindi sín fyrr en Guð hefði fyrir þau unnið þá blessun sem þeim var ætlað að veita. Og þegar hann hafði þannig sætt sig fullkomlega við vilja Guðs fann hann ósjálfrátt á sér að hann myndi brátt fá heilsu á ný.

* Sálmarnir 63:5, 9, 12.

Síðar, þegar hann las Orðskviðina 3:5–12, tóku orðin „og lát þér ekki leiðast umvöndun Hans“ (Orðskviðirnir 3:11, KJV) hann föstum tökum. Hann fann að þótt honum hefði verið forðað frá því að „lítilsvirða aga Drottins“, hafði hann stundum að nokkru leyti „látið sér leiðast umvöndun Hans“. Hann bar því fram þá bæn að hann mætti bera hana af slíkri þolinmæði að hann hvorki örmagnaðist né þreyttist undir henni, uns fullum tilgangi hennar væri náð.Orðskviðirnir 3:5–12

Dæmin um þá venju hans að snúa fyrirheitum í bænir og heimfæra þegar í stað sannleikann sem honum hafði birst voru mörg. Til dæmis, eftir langa íhugun yfir fyrsta versi 65. sálms, „Þú sem heyrir bænir“, bar hann þegar fram ákveðnar bænabeiðnir og skráði þær hjá sér. Það að skrifa niður tilteknar beiðnir til varanlegs minnis hefur blessunarrík áhrif á bænalífið. Það tryggir að bænabeiðnir okkar fái hagnýtt og nákvæmt form, festir í huga og minni það sem beðið er um af Guði og leiðir eðlilega til þess að bænasvörin eru skráð þegar þau berast. Þannig söfnum við sönnunargögnum í okkar eigin reynslu um að Guð sé okkur persónulega Guð sem bænheyrir, og við það fær vantrúin ofanígjöf en þrautseigjan í bæninni hvatningu.

Við þetta tækifæri eru átta tilteknar beiðnir skráðar, ásamt þeirri hátíðlegu sannfæringu að þar sem hann hafi beðið í samræmi við orð og vilja Guðs, og í Jesú nafni, hafi hann það traust til Hans að Hann heyri og að hann hafi þegar öðlast þær bónir sem hann hefur beðið Hann um.* Hann skrifar:

* Fyrsta Jóhannesarbréf 5:13.Fyrra Jóhannesarbréf 5:13

„Ég trúi því að Hann hafi bænheyrt mig. Ég trúi því að Hann muni gera það opinbert á Sínum rétta tíma að Hann hafi bænheyrt mig; og ég hef skráð þessar bænabeiðnir mínar þennan fjórtánda dag janúarmánaðar 1838, til þess að þegar Guð hefur svarað þeim fái Hann fyrir þetta dýrðina nafni Sínu til handa.“

Athugull lesandi hlýtur að sjá í öllu þessu mann með veika trú sem nærir og eflir traust sitt á Guði til þess að trú hans megi vaxa og styrkjast. Hann notar fyrirheit Guðs sem bænheyrir eins og staf til að styðja við eigin veikleika, sem hann er sér vel meðvitaður um, svo að hann geti hallað sér fast að hinu sterka orði sem aldrei bregst. Hann skráir hjá sér daginn þegar hann tekur þennan staf í hönd sér og sjálfar bænabeiðnirnar, sem eru byrðarnar sem hann leitast við að leggja á Guð, svo að sú athöfn að fela þær í hendur Hans verði því mun heilli og endanlegri. Gæti Guð nokkru sinni brugðist slíku trausti?

Við þennan einlæga lestur á hnjánum hrærðist öll sál hans fyrst djúpt við þessi orð:

„FAÐIR FÖÐURLAUSRA.“ (Sálmarnir 68:6.)

Hann sá að þetta var eitt af þeim „nöfnum“ Jehóva sem Hann opinberar lýð Sínum til að leiða hann til að treysta Honum, eins og ritað er í Sálmunum 9:11:

„Þeir er þekkja nafn þitt,treysta þér.“

Þessi tvö orð úr sextugasta og áttunda sálminum urðu annað af lífsorðum hans, einn af hornsteinum alls starfs hans í þágu hinna föðurlausu. Þetta eru hans eigin orð:

„Með hjálp Guðs skulu þetta vera rök mín frammi fyrir Honum varðandi munaðarlausu börnin á neyðarstundu. Hann er faðir þeirra og hefur því, ef svo má segja, skuldbundið sig til að sjá fyrir þeim; og ég þarf aðeins að minna Hann á þörf þessara fátæku barna til að henni verði mætt.“

Þetta er að snúa fyrirheitum orðs Guðs, ekki aðeins í bæn, heldur í líf, verk og þjónustu. Blessuð var sú stund þegar Müller lærði að eitt af útvöldum nöfnum Guðs er „faðir föðurlausra“!

Að bera slíkar byrðar hefði verið með öllu ógerlegt ef ekki hefði komið til trú á slíkan Guð. Gestir og áhorfendur, sem gátu ekki skilið leyndardóminn á bak við frið hans eða hvernig nokkur maður sem þurfti að fæða og klæða svo mörg börn gat borið slíkan ofurþunga áhyggna, höfðu oft orð á þessu við hann, en hann átti alltaf eitt og sama svarið: „Fyrir náð Guðs veldur þetta mér engum kvíða. Þessum börnum varpaði ég fyrir mörgum árum á Drottin. Allt verkið er Hans og mér sæmir að vera áhyggjulaus. Hvað sem mér kann að vera áfátt á öðrum sviðum, þá get ég á þessu sviði fyrir náð Guðs velt byrðinni yfir á minn himneska föður.“*

* Journal 1:285

Í tugþúsundum tilvika varð þessi sérstaki titill Guðs, sem Hann hafði sjálfur valið og sjálfur kunngjört, Müller að sérstakri opinberun á Guði sem hæfði brýnni þörf hans. Þær eðlilegu ályktanir sem draga mátti af slíkum titli urðu að kröftugum rökum í bæn og ofanígjöf við allri vantrú. Þannig lagði orð Guðs, strax í upphafi starfs hans fyrir munaðarlausu börnin, bjargfasta undirstöðu undir fætur hans, svo að hann gat treyst hinum almáttuga föður til að halda verkinu uppi. Og eftir því sem áhyggjur starfsins lögðust þyngra á hann, varpaði hann þeim byrðum sem hann gat ekki borið á Hann sem var faðir föðurlausra löngu áður en George Müller fæddist.

Um þetta leyti sjáum við önnur merki um þá baráttu sem átti sér stað í sál Müllers sjálfs. Hann gat ekki lokað augunum fyrir þeim skorti á alvöru í bæn og brennandi anda sem virtist stundum ræna hann bæði friði og krafti. Og við tökum eftir því hvernig hann upplifði, líkt og svo margir heilagir menn, þversögn hins andlega lífs. Hann sá að „slíkur brennandi andi er alfarið gjöf Guðs“, og þó bætir hann við: „Ég verð að kenna sjálfum mér um að hafa glatað honum.“ Hann lét ekki drottinvald Guðs snúast upp í blinda forlagatrú eins og svo margir gera. Hann sá að Guð hlýtur að ráða einn gjöfum Sínum, en þó hlýtur maðurinn að vera frjáls að því að þiggja þær eða hafna þeim. Hann viðurkenndi leyndardóminn án þess að reyna að sætta það sem virtist vera mótsögn. Hann játar einnig að sama bók, *Philip's Life of Whitefield*, sem Guð hafði notað til að kveikja slíkan nýjan eld á altari hjarta hans, hefði Satan einnig notað til að freista hans til að vanrækja vegna hennar markvissan lestur hinnar mestu allra bóka.

Þannig er líf George Müllers við hvert fótmál fullt af bæði hvatningu og áminningu til annarra lærisveina. Á meðan hann dvaldi fjarri Bristol skrifaði hann í febrúar 1838 hlýlegt bréf til hinna heilögu þar, sem opinberar enn á ný hjarta þessa manns. Hann minnist með þakklæti á miskunn Guðs í sinn garð, einkum mildi Hans, langlyndi og trúfesti, og þann lærdóm sem hann hafði dregið af þrengingunni. Af bréfinu má glöggt sjá að mikill sætleiki blandast í bikar þjáningarinnar og að við metum ekki forréttindi okkar að verðleikum fyrr en við erum svipt þeim um stund. Hann nefnir sérstaklega hvernig bæn í einrúmi létti alltaf á höfði hans, jafnvel þegar lestur, samræður eða bæn með öðrum var honum ofviða. Samtal við föðurinn var honum ómissandi uppspretta endurnæringar og blessunar á öllum tímum. Eins og J. Hudson Taylor segir: „Satan, hindrarinn, getur reist múr í kringum okkur, en hann getur aldrei sett þak yfir okkur svo að við getum ekki litið upp.“ Müller bendir einnig á dýrmætan sannleika sem hefur þegar reynst mörgum þjáðum Guðs börnum mikils virði: hann komst að því að hann gat hjálpað til við að heyja bardaga Drottins með bæninni, jafnvel þegar hann gat það ekki með prédikun. Eftir stutta heimsókn til Þýskalands, bæði til heilsubótar og í kristniboðserindum, og eftir meira en tuttugu og tveggja vikna hlé frá venjulegum opinberum skyldustörfum, var hann orðinn mun betri í höfðinu, þótt andlegt þrek hans leyfði aðeins um þriggja stunda vinnu á dag. Meðan hann var í Þýskalandi hafði hann aftur hitt föður sinn og eldri bróður og rætt við þá um hjálpræði þeirra. Orð hans virtust verða föður hans til blessunar, því hann virtist að minnsta kosti finna að hann skorti hið eina nauðsynlega. Kveðjustundin við hann var þeim mun sárari þar sem svo lítil von var til þess að þeir myndu hittast aftur hér á jörð.

Í maí tók hann á ný þátt í opinberum samkomum í Bristol, en þá voru liðnir sex mánuðir síðan hann hafði síðast gert það. Hann var enn veikburða í höfðinu, en andlegir kraftar hans virtust óskertir.

Um þremur mánuðum eftir dvöl hans í Þýskalandi kom hluti ávaxta heimsóknarinnar í ljós, þegar tólf bræður og þrjár systur sigldu til Austur-Indía.

Þann 13. júní 1838 ól frú Müller andvana barn – sem voru enn ein þungbær vonbrigði fyrir foreldrana – og í meira en tvær vikur hékk líf hennar á bláþræði. En enn á ný hafði bænin sigur og dagar hennar voru lengdir.

Mánuði síðar mætti þeim önnur trúarraun í starfinu meðal munaðarleysingjanna. Ári áður höfðu sjö hundruð og áttatíu pund verið í sjóði, en nú var sú upphæð komin niður í einn þrítugasta og níunda hluta af því – tuttugu pund. Hjónin Müller, ásamt Craik og einum öðrum bróður sem tengdist munaðarleysingjaheimili drengjanna, voru þau fjögur einu sem fengu að vita hve lítið fé var í sjóði, og þau helguðu sig sameiginlegri bæn. Og tökum vel eftir því að Müller vitnar um að hans eigin trú hafi haldist jafnvel enn sterkari en þegar hin háa upphæð var til staðar ári áður. Þessi trú var heldur engin ímyndun, því þótt sjóðurinn væri svo rýr og brátt þyrfti þrjátíu pund, var tilkynnt að sjö börn til viðbótar gætu komið inn á heimilið, og að auki var lagt til að lýsa því yfir að hægt væri að taka á móti fimm í viðbót!

Reynslustundin var runnin upp, en hún var ekki liðin hjá. Tæpum tveimur mánuðum síðar var svo lítið fé eftir að Drottinn þurfti að gefa frá degi til dags og nánast frá klukkustund til klukkustundar ef mæta átti þörfunum. Sem svar við bænum um hjálp virtist Guð segja: „Minn tími er ekki enn kominn.“ Brátt myndi þurfa mörg pund, en ekki var eitt einasta pens til í sjóði upp í þá þörf. Þegar rúm fjögur pund bárust dag einn flaug sú hugsun í gegnum huga Müllers: „Hví ekki að leggja þrjú pund til hliðar fyrir þörfinni sem fram undan er?“ En samstundis minntist hann þess að ritað er: „HVERJUM DEGI NÆGIR SÍN ÞJÁNING.“* Hann varpaði sér hiklaust á Guð og greiddi út alla upphæðina í laun sem þá voru fallin í gjalddaga, og stóð þá aftur uppi peningalaus.

* Matteusarguðspjall 6:34.Matteus 6:34

Um þetta leyti fékk Craik innblástur til að lesa prédikun um Abraham út frá 12. kafla Fyrstu Mósebókar, þar sem tvær staðreyndir voru dregnar skýrt fram: í fyrsta lagi, að svo lengi sem hann breytti í trú og gekk í vilja Guðs gekk allt vel; en í öðru lagi, að því leyti sem hann bar ekki traust til Drottins og óhlýðnaðist Honum fór allt út um þúfur. Müller hlýddi á þessa prédikun og heimfærði hana samviskusamlega upp á sjálfan sig. Hann dró af henni tvær afar hagnýtar ályktanir sem hann fékk ríkulegt tækifæri til að framkvæma í verki:

Í fyrsta lagi, að hann mætti enga króka né eigin leiðir fara til að losna úr neyð;

Og í öðru lagi, að í sama mæli og honum hafði veist sú náð að heiðra Guð og færa nafni Hans nokkra dýrð með því að treysta Honum, væri honum hætt við að vanheiðra Hann.

Eftir að hafa kennt honum þessi blessuðu sannindi reyndi Drottinn hann til að sjá hve langt hann myndi hætta sér á grundvelli þeirra. Á meðan svo brýn þörf var á fé fyrir starfið meðal munaðarlausu barnanna átti hann í bankanum um tvö hundruð og tuttugu pund sem honum hafði verið trúað fyrir í öðrum tilgangi. Hann hefði getað notað þessa peninga, að minnsta kosti um stundarsakir, og létt þannig á þeirri neyð sem þá steðjaði að. Freistingin til að gera þetta var þeim mun sterkari sem hann þekkti gefendurna og vissi að þeir studdu munaðarlaus börn af örlæti; hann hefði aðeins þurft að útskýra fyrir þeim í hvaða kröggum hann væri og þeir hefðu fúslega samþykkt hvaða ráðstöfun á gjöf sinni sem honum þætti best! Flestir hefðu höggvið á þann Gordíonshnút vandræðanna án þess að hika.

Þannig fór George Müller ekki að. Hann sá strax að með því væri hann að finna sína eigin leið út úr vandanum í stað þess að bíða frammi fyrir Drottni eftir hjálp í neyð. Auk þess sá hann að þannig myndi hann venja sig á að treysta á slík eigin úrræði, sem myndi í öðrum prófraunum leiða hann út á sömu braut og hindra þannig vöxt trúarinnar. Við skáletrum þessi orð hér vegna þess að í þeim birtist ein af þeim prófraunum sem þessi maður trúarinnar var reyndur í. Við sjáum líka hvernig hann hélt sér samkvæmur sjálfum sér og þrautseigur við hinn eina mikla tilgang lífs síns – að sýna öllum mönnum fram á að eina leiðin til að þekkja trúfesti Guðs af eigin raun og sanna trúfesti Hans fyrir öðrum er sú að hvíla eingöngu á fyrirheiti trúfasts Guðs.

Á þessari neyðarstund – sem var dæmigerð fyrir svo margar aðrar – sneri þessi maður, sem hafði einsett sér að leggja allt undir fyrirheitisorð Guðs, baki við vafasömum ráðum og hæpnum bjargráðum og tók þess í stað að flytja mál sitt fyrir Guði í bæn. Það er vert að gefa því gaum hvernig hann flutti mál sitt. Hann beitti rökfærslu í bæninni og við þetta tækifæri tínir hann til ellefu ástæður fyrir því hvers vegna Guð bæði ætti að senda hjálp og myndi gera það.

Þessi aðferð heilagrar rökfærslu – að leggja mál okkar skipulega fram fyrir Guð eins og málsvari flytur mál fyrir dómara – er ekki aðeins nánast glötuð list, heldur virðist hún mörgum í raun næstum barnaleg. Samt er hún ríkulega kennd í Ritningunni og þar er að finna fjölda dæma um hana. Bæn Abrahams fyrir Sódómu er fyrsta stóra dæmið um þetta. Móse skaraði fram úr í þessari list. Á mörgum ögurstundum gekk hann fram í fyrirbæn fyrir lýðinn af fullkominni færni og fylkti rökum sínum líkt og yfirhershöfðingi fylkir hersveitum. Elía á Karmelfjalli er sláandi dæmi um þann kraft sem býr í slíkri málafærslu. Hvílíkur heilagur ákafi og vandlæting fyrir Guð! Ef við hefðum fyllri frásagnir er líklegt að við myndum sjá að allir sem báðu þannig til Guðs, menn á borð við Nóa, Job, Samúel, Davíð, Daníel, Jeremía, Pál og Jakob, beittu sömu aðferð.

Auðvitað þarf ekki að sannfæra Guð. Engin rök geta gert Honum ljósara hvaða tilkall trúaðar sálir eiga til inngrips Hans – tilkall sem byggist á Hans eigin orði og er staðfest með eiði Hans. Samt vill Hann að menn leiti til Hans og færi rök fyrir máli sínu við Hann. Það er leið Hans til að veita blessun. Hann elskar að við leggjum mál okkar og Hans eigin fyrirheit fram fyrir Hann. Hann hefur yndi af vel ígrundaðri málafærslu þar sem rökum er hlaðið ofan á rök. Sjáið hvernig Drottinn Jesús Kristur hrósaði þrautseigri rökfærslu kanversku konunnar, sem af snjallri þrábeiðni sneri mótbáru Hans sjálfs upp í röksemd. Hann sagði: „Ekki sæmir að taka brauð barnanna og kasta því fyrir litlu hundana.“* „Satt er það, Drottinn,“ svaraði hún, „þó eta litlu hundarnir undir borðum húsbændanna af molunum sem falla frá munni barnanna!“ Hvílíkur sigur rökfærslunnar! Þarna veiddi hún Meistarann sjálfan í orðum Hans, eins og Hann hafði einmitt ætlað henni að gera, og sneri því sem virtist vera ástæða Hans til að synja bón hennar upp í ástæðu til að veita henni hana! „Kona,“ sagði Hann, „mikil er trú þín! Verði þér sem þú vilt“ – og „kastaði þannig taumunum fram á háls hennar,“ eins og Lúther komst að orði.

* Sbr. Matteusarguðspjall 7:6; 15:26, 27. Ekki kyōn, heldur kynarion, smækkunarorðið yfir litla gæluhunda.Matteus 7:6

Þetta dæmi er einstakt í orði Guðs og það er einmitt þessi rökfærsla í bæninni sem gerir það svo einstætt í tign sinni. Aðeins eitt annað dæmi er á einhvern hátt hliðstætt – frásögnin af hundraðshöfðingjanum í Kapernaúm.* Þegar Drottinn okkar lofaði að koma og lækna þjón hans færði hundraðshöfðinginn rök fyrir því að slík koma væri óþörf, því Hann þyrfti aðeins að mæla orðið sem læknar. Og takið eftir grundvellinum undir rökfærslu hans: Ef hann, herforingi sem fór með vald og laut jafnframt æðra valdi, bæði hlýddi orði yfirmanns síns og krafðist hlýðni af undirmanni sínum, hve miklu fremur gat þá Læknirinn mikli í fjarveru Sinni, með einu valdboði, beitt þeim lækningarmætti sem í nærveru Hans hlýddi vilja Hans! Um hann sagði Drottinn okkar sömuleiðis: „Þvílíka trú hef ég ekki fundið hjá neinum í Ísrael!“

* Matteusarguðspjall 8:8.Matteus 8:8

Við eigum að færa rök fyrir máli okkar frammi fyrir Guði, þó ekki til að sannfæra Hann, heldur til að sannfæra okkur sjálf. Með því að sanna fyrir Honum að Hann hafi með eigin orði, eiði og eðli bundið sjálfan Sig til að grípa inn í, sýnum við okkar eigin trú fram á að Hann hefur gefið okkur rétt til að biðja og gera tilkall til fyrirheitanna, og að Hann mun svara bæn okkar vegna þess að Hann getur ekki afneitað sjálfum Sér.

Á tveimur stöðum dregur heilagur andi upp einstaklega fagra mynd þar sem rétturinn til að færa þannig rök fyrir máli sínu frammi fyrir Guði er lagður fyrir íhugulan lesanda. Í Míka 7:20 lesum við:Míka 7:20

„Þú munt auðsýna Jakob trúfestiog Abraham miskunnsemi,eins og þú sórst feðrum vorumforðum daga.“

Takið eftir framvindu hugsunarinnar. Það sem var miskunnsemi við Abraham var trúfesti við Jakob. Guði bar engin skylda til að veita blessanir sáttmálans og því var þetta gagnvart Abraham einungis verk hreinnar miskunnsemi. En eftir að Hann hafði þannig gengist undir sjálfviljugar skuldbindingar gat Jakob gert tilkall til þess sem trúfesti, er við Abraham hafði verið miskunnsemi. Eins segir í Fyrsta Jóhannesarbréfi 1:9:Fyrra Jóhannesarbréf 1:9

„Ef vér játum syndir vorar,þá er hann trúr og réttlátur,svo að hann fyrirgefur oss syndirnarog hreinsar oss af öllu ranglæti.“

Fyrirgefning og hreinsun eru augljóslega ekki í upphafi spurning um trúfesti og réttlæti, heldur miskunn og náð. En eftir að Guð hafði skuldbundið Sig til að fyrirgefa og hreinsa hinn iðrandi syndara sem játar syndir sínar og lætur af þeim,* verður það sem í upphafi var náð og miskunn að trúfesti og réttlæti. Guð skuldar nefnilega sjálfum Sér og sköpunarverki Sínu að standa við eigið loforð og uppfylla þá réttmætu væntingu sem Hans eigin náðuga fullvissa hefur vakið.

* Orðskviðirnir 28:13.Orðskviðirnir 28:13

Þannig höfum við ekki aðeins dæmi um rökfærslu í bæn, heldur viðurkenningu hins lifandi Guðs sjálfs á því að þegar við höfum orð Hans til að bera fyrir okkur megum við gera tilkall til uppfyllingar fyrirheitis Hans, ekki aðeins á grundvelli miskunnar Hans, heldur einnig sannleika Hans, trúfesti og réttlætis. Þaðan er komin sú heilaga djörfung sem okkur er boðið að bera fram bæn okkar með frammi fyrir hásæti náðarinnar. Guð skuldar trúfesti Sinni að gera það sem Hann hefur lofað, og réttlæti Sínu að krefjast ekki þeirrar refsingar af syndaranum sem Hans eigin Sonur hefur þegar borið í hans stað.

Enginn maður af hans kynslóð hefur ef til vill verið vanari því að biðja þannig til Guðs, með heilagri rökfærslu, en sá sem við ritum nú ævisögu um. Hann var einn hinna fáu útvöldu sem var gefið að endurvekja og endurreisa þessa glötuðu list að flytja mál sitt frammi fyrir Guði. Og ef allir lærisveinar gætu lært þá blessuðu lexíu, hvílíkt endurreisnarskeið trúarinnar myndi þá renna upp fyrir kirkju Guðs!

George Müller safnaði í sjóð ástæðum fyrir því að Guð gripi inn í. Í hvert sinn sem hann rakst á fyrirheit, opinberar yfirlýsingar Guðs um sjálfan Sig, nöfn og sæmdarheiti sem Hann hafði valið til að tjá og opinbera Sitt sanna eðli og vilja, eða fyrirmæli og boð sem veittu hinum trúaða rétt til að biðja og djörfung í bænabeiðni – og þegar hann sá allt þetta styrkt og skýrt með dæmum um bænir sem höfðu sigur – þá geymdi hann þessi rök í minni sínu. Þegar mikil neyð steðjaði að dró hann þau síðan fram og lagði þau fyrir Guð sem bænheyrir. Það er hrífandi og fagurt að fylgja þessum auðmjúka guðsmanni inn í einrúmið og heyra hann úthella sálu sinni þar í slíkri rökstuddri málafærslu, rétt eins og hann vildi leggja mál sitt þannig fyrir Guð að hann sannfærði Hann um að Hann yrði að grípa inn í til að bjarga Sínu eigin nafni og orði frá vanvirðu!

Þetta voru Hans munaðarlausu börn, því hafði Hann ekki lýst því yfir að Hann væri faðir föðurlausra? Þetta var Hans verk, því hafði Hann ekki kallað þjón Sinn til að hlýða boði Sínu, og hvað var sá þjónn annað en verkfæri sem gat hvorki gert sig hæft né notað sig sjálft? Getur stafurinn lyft sér sjálfur, sögin hreyft sig sjálf, hamarinn greitt sitt eigið högg eða sverðið lagt til af sjálfu sér? Og ef þetta var verk Guðs, bar Honum þá ekki að annast Sitt eigið verk? Var þetta ekki allt saman áformað af ásettu ráði og unnið Honum sjálfum til dýrðar? Og myndi Hann líða að Hans eigin dýrð fölnaði? Hafði Hann ekki gefið Sitt eigið orð og staðfest það með eiði Sínum, og gat Guð látið slíkt eiðsvarið fyrirheit verða að vanvirðu, þó ekki væri nema í hinu smæsta atriði? Horfðu ekki hin hálftrúaða kirkja og hinn vantrúaði heimur á til að sjá hvernig hinn lifandi Guð myndi standa við Sitt eigið óbreytanlega loforð, og myndi Hann færa efasemdamanninum og spottaranum rök í hendur? Myndi Hann ekki – og hlyti Hann ekki fremur – að leggja nýjar sannanir um trúfesti Sína í munn Sinna heilögu og veita sífellt fleiri rök til að þagga niður í aðfinnslusamri tungu og láta lærisveininn sem hikar blygðast sín?*

* Müller segir sjálfur frá því hvernig hann færði rök fyrir máli sínu fyrir augliti Drottins á þessum tíma. (Viðauki F. Narrative, 1. bindi, bls. 243, 244)

Á þennan hátt flutti þessi auðmjúki guðsmaður í Bristol mál sitt frammi fyrir Guði í meira en sextíu ár og hafði sigur – líkt og hver sannur trúmaður getur gert sem gengur með sömu djörfung að hásæti náðarinnar til að öðlast miskunn og hljóta náð til hjálpar á hverri neyðarstund. Hve fá okkar geta sungið af einlægni:

Ég trúi að Guð svari bæn,svari ávallt, alls staðar;ég má varpa áhyggju minni,byrðum sem ég gæti aldrei borið,á þann Guð sem heyrir bæn.Aldrei þarf sál mín að örvæntaþví Hann býður mér með djörfung að þoraað leita inn í einrúmið,og reyna þar að Hann svarar bæn.