Að fylgja skýstólpanum og eldstólpanum

„Frá Drottni kemur skrefum mannsins festa.“ (Sálmarnir 37:23.) Einhver bætti hnyttilega við: „Já, og stoppunum líka!“ Skýstólpinn og eldstólpinn er tákn um þá guðlegu leiðsögn sem stýrir bæði skrefunum fram á við og hvíldarhléunum. Müller reyndist það blessunarríkt að fylgja Honum eitt skref í einu, eftir því sem Guð vísaði honum veginn, og að nema staðar og bíða þegar Hann virtist bjóða honum að staldra við.Sálmarnir 37:23 · Biblían 1981

Í lok maí 1843 dró til tíðinda. Þau tímamót voru nýtt dæmi um þá reynslu sem trúin getur orðið fyrir á göngunni með Guði. Þau sýndu jafnframt á nýjan leik hve ljúf skylda það er að reiða sig á Hann í öllu og fyrir allt, að hafa það að föstum vana að bíða frammi fyrir Honum og treysta Honum til að ryðja öllum hindrunum úr vegi þjónustunnar.

Um átján mánuðum áður hafði þýsk kona frá Württemberg komið að máli við hann til að leita ráða um eigin fyrirætlanir. Þegar hann fann að hún var Guði nánast ókunnug ræddi hann við hana um andlegt ástand hennar og gaf henni fyrstu tvo hluta Frásagnar sinnar. Lestur þessara blaðsíðna varð henni til svo mikillar blessunar að hún sneri sér til Guðs. Í kjölfarið fann hún sig knúna til að þýða Frásögnina á móðurmál sitt, svo að hún mætti verða farvegur svipaðrar blessunar til annarra hjartna.

Hún kom þessu þýðingarverki að hluta í verk, þótt nokkuð væri því ábótavant. Allt þetta atvik hafði þau áhrif á Müller að hann leit á það sem vísbendingu um að Guð væri enn á ný að leiða hann í átt til Þýskalands til að starfa um hríð í föðurlandi sínu. Eftir mikla bæn styrktist sú sannfæring hans að hann hefði ekki misskilið tákn Guðs og að tími Hans væri nú fyllilega runninn upp. Hann skráir nokkrar af þeim ástæðum sem leiddu hann til þessarar niðurstöðu.

1. Í fyrsta lagi þráði hann að uppörva trúaða bræður sem höfðu samvisku sinnar vegna fundið sig knúna til að segja skilið við ríkiskirkjurnar, og komu nú saman til guðsþjónustu við aðstæður sem samrýmdust betur meginreglum Nýja testamentisins og tryggðu meiri uppbyggingu.

2. Þar sem hann var sjálfur Þjóðverji og þekkti því tungumál þeirra, siði og hugsunarhátt, sá hann að hann var betur til þess fallinn að hafa mikil áhrif meðal samlanda sinna en ella hefði verið.

3. Hann hafði í hyggju að gefa Frásögn sína út á móðurmáli sínu, ekki fyrst og fremst sem beina þýðingu, heldur sem sjálfstæða frásögn af lífsreynslu sinni sem væri sérstaklega sniðin að þessu nýja hlutverki.

4. Víðar dyr og verkmiklar höfðu opnast fyrir honum, og nú enn frekar en nokkru sinni fyrr, einkum í Stuttgart. Þótt andstæðingarnir væru margir gerðu þeir hjálp hans aðeins enn nauðsynlegri fyrir þá sem voru í andlegri hættu staddir.

5. Skýr byrði hafði verið lögð á hjarta hans, líkt og Drottinn hefði lagt hana á hann, og bænin létti henni ekki af honum heldur þyngdi hana. Hann fann fyrir þessari byrði án þess að geta útskýrt hana, þannig að sú ákvörðun að heimsækja föðurland sitt veitti honum ákveðinn frið sem hann hafði ekki þegar hann hugsaði sér að vera um kyrrt heima.

Til að forðast mistök skráir hann mótrökin af sömu nákvæmni.

1. Til stóð að opna nýja munaðarleysingjaheimilið, nr. 4, innan skamms, og nærvera hans þar var æskileg ef ekki beinlínis nauðsynleg.

2. Þörf var á nokkur hundruð pundum til að skilja eftir hjá samstarfsfólki hans fyrir daglegum útgjöldum í fjarveru hans.

3. Einnig þurfti fé fyrir ferðakostnaði hans sjálfs og eiginkonu hans, en heilsu hennar vegna þurfti hún á umhverfisbreytingu að halda.

4. Fjármuni vantaði til að gefa út fjögur þúsund eintök af Frásögn hans og komast hjá því að söluverðið yrði of hátt.

5. Enn var ófundin forstöðukona fyrir nýja munaðarleysingjaheimilið sem væri hæf í starfið.

Þegar kemur að því að vega og meta mál af slíkri kostgæfni bregst mörgum einlægum lærisveinum bogalistin, því þeim hættir til óþolinmæði ef dráttur verður á ákvörðunum. Skyndihvötin ræður of oft för og áætlanir sprottnar af eiginþótta tæla menn út í rangar ákvarðanir og jafnvel afdrifarík mistök. Lífið er of dýrmætt til að hætta á ein slík mistök. Okkur er gefið fyrirheit sem býr yfir djúpri merkingu:

„Hina hógværu mun Hann leiða í dómgreind,og hinum hógværu mun Hann kenna veg Sinn.“ (Sálmarnir 25:9, KJV.)

Hér er tvöföld áhersla lögð á hógværð sem skilyrði fyrir slíkri leiðsögn og kennslu. Hógværð felst í því að taka vilja Guðs í raun og veru fram yfir sinn eigin. Þar sem þetta heilaga hugarfar ríkir verður öll tilvera mannsins svo opin fyrir áhrifum Hans að maðurinn skynjar hið innra hver vilji Guðs er og velur hann, án nokkurs ytra tákns eða merkis. Guð leiðir ekki með sýnilegu tákni, heldur með því að hafa áhrif á dómgreindina. Að bíða frammi fyrir Honum, vega og meta af hreinskilni á vogarskálunum öll rök með eða á móti fyrirhugaðri leið og vera fús til að sjá hvoru megin þunginn liggur – þannig er það hugarfar og hjartalag sem gerir manninn móttækilegan fyrir leiðsögn. Þá snertir Guð vogarskálarnar og lætur þær hallast eins og Hann vill. En hendur okkar mega ekki koma nærri vogarskálunum, því annars getum við ekki vænst þess að Hann grípi inn í málin okkur til góðs. Svo við hverfum aftur að líkingunni í upphafi þessa kafla, þá bíður hin hógværa sál einfaldlega í auðmýkt og fylgist með hreyfingu stólpans.

Eitt öruggt merki um þennan anda hógværðarinnar er sú algjöra ró sem ríkir þegar horft er á sýnilegar hindranir í vegi fyrirhugaðrar áætlunar eða stefnu. Þegar maður bíður og þráir það eitt að þekkja og gera vilja Guðs valda hindranir engum kvíða, heldur nokkurs konar gleði, því þær gefa Guði nýtt tækifæri til að grípa inn í. Ef það er stólpi Guðs sem við fylgjum mun Rauðahafið ekki skelfa okkur. Það verður aðeins nýr vettvangur þar sem máttur Hans birtist – máttur Hans sem getur látið vötnin standa sem hrönn og verða að múr beggja vegna við okkur meðan við göngum þurrum fótum gegnum hafið.

Müller hafði lært þessa fágætu lexíu og segir um þetta tilvik: „Ég fann til leynilegrar ánægju yfir því hve miklir erfiðleikar voru í veginum. Þeir drógu mig alls ekki niður heldur glöddu þeir sál mína, því að ég þráði það eitt að gera vilja Drottins í þessu máli.“

Hér birtist annar leyndardómur heilagrar þjónustu. Sá sem hefur Drottin ætíð fyrir augum sér og hefur yndi af vilja Guðs tileinkar sér hugarfar sem leysir fyrir fram þúsund erfiðar og flóknar spurningar.

Þetta mál er skýrt dæmi um þá blessun sem fylgir því að láta velþóknun Guðs í hógværð ganga fyrir öllu öðru. Ef það væri vilji Drottins að farin yrði þessi ferð til meginlandsins á þessum tíma þyrftu erfiðleikar ekki að draga hann niður, því þeir gátu ekki verið frá Guði komnir. Og ef þeir voru ekki frá Guði áttu þeir ekki að valda honum neinum óróa, því að þeim yrði öllum rutt úr vegi sem bænheyrsla. Ef þessi fyrirhugaða ferð til meginlandsins væri hins vegar alls ekki áætlun Guðs, heldur aðeins ávöxtur eiginþótta – ef einhverjar leynilegar, eigingjarnar og ef til vill lúmskar hvatir réðu þar för – þá gætu hindranirnar vel verið inngrip Guðs til að stöðva för hans. Müller mat það réttilega svo að í síðara tilvikinu myndu erfiðleikar á veginum eðlilega ergja hann og valda honum gremju. Honum myndi þá vera illa við að horfast í augu við þá og hann myndi reyna að ryðja þeim úr vegi af eigin rammleik. Í stað þess að veita honum innri ánægju yfir því að Guð fengi tækifæri til að grípa inn í honum til handa, myndu þeir vekja óþolinmæði og gremju vegna þess að þeir kæmu í veg fyrir að eiginþóttinn fengi sínu framgengt.

Það þarf ekki annað en að nefna slíkan greinarmun við andlega sinnaðan mann til að viskan í honum blasi þegar við. Hvert trúað Guðs barn getur með öruggum hætti metið hversu mjög það hefur gefið sig vilja Guðs á vald í hverju máli út frá því hve mikillar óþolinmæði það finnur til vegna hindrana á veginum. Eftir því sem eiginþóttinn hefur meiri tök á manninum mun allt sem virðist standa í vegi fyrir áætlunum hans eða tefja þær valda honum truflun og ergelsi. Í stað þess að láta í kyrrð allar slíkar tafir og hindranir í hendur á Drottni, svo að Drottinn geti farið með þær eins og Honum þóknast á Sínum tíma og á Sinn hátt, mun hinn þrjóski lærisveinn ráðast í það af óþolinmæði og holdlegum krafti að ryðja þeim úr vegi með eigin klókindum og basli, og hann mun enga bið þola.

Hvenær sem Satan reynir að hindra för okkar (Fyrra Þessaloníkubréf 2:18) þurfa þær hindranir sem hann leggur í veg okkar ekki að skelfa okkur. Guð leyfir að þær tefji okkur eða haldi aftur af okkur um stund, eingöngu til að reyna þolinmæði okkar og trú. Hinum djöfullega tálmara mun mæta guðlegur Hjálpari sem sópar burt öllum hindrunum hans, líkt og með andardrætti munns Síns.Fyrra Þessaloníkubréf 2:18

Müller skynjaði þetta og beið frammi fyrir Guði eftir ljósi og hjálp. En eftir fjörutíu daga bið virtust hindranirnar fremur vaxa en hitt. Mun meira fé fór út en kom inn. Í stað þess að önnur hæf forstöðukona fyndist virtist svo sem systir, sem þegar var við störf, væri í þann mund að láta af störfum, þannig að fylla þyrfti tvær stöður í stað einnar. Engu að síður var hvíld hans og hugarró óhagganleg. Þar sem hann var sannfærður um að hann hefði gefið sig vilja Guðs á vald hélt trúin honum ekki aðeins föstum við áform sitt, heldur sá hún hindranirnar þegar yfirstignar, svo að hann færði þakkir fyrir fram. Vegna þess að Kaleb „fylgdi Drottni trúlega“ vöktu jafnvel hinir risavöxnu Anakítar með sínum víggirtu borgum og járnvögnum honum engan ótta. Vörn þeirra var frá þeim horfin, en Drottinn var með trúuðum fylgjanda Sínum og gaf honum styrk til að stökva þeim á flótta og taka sjálft vígi þeirra sér til eignar og erfðahlutar.

Á þessum tíma þolinmóðrar biðar sagði Müller við trúaða systur: „Sál mín hefur frið. Tími Drottins er ekki enn kominn, en þegar hann rennur upp mun Hann feykja öllum þessum hindrunum burt eins og sáðum fyrir vindi.“ Stundarfjórðungi síðar barst gjöf upp á sjö hundruð pund sem nýta mátti í þessu skyni, og þar með var þremur af fimm hindrunum fyrir þessari ferð til meginlandsins rutt úr vegi í einu vetfangi. Nú var séð fyrir öllum ferðakostnaði þeirra hjóna, öllu nauðsynlegu fé til starfsins heima fyrir tvo mánuði fram í tímann og öllum kostnaði við útgáfu Frásagnarinnar á þýsku. Þetta var þann 12. júlí, og svo fljótt var hinum tálmununum rutt úr vegi að þann 9. ágúst voru Müller-hjónin lögð af stað til Þýskalands.

Ferðin stóð aðeins yfir í sjö mánuði og þann 6. mars 1844 voru þau komin aftur til Bristol. Engin dagbók var haldin á meðan á þessari dvöl erlendis stóð, en bréf Müllers gegna hlutverki heimildar um ferðina. Þau heimsóttu Rotterdam, Weinheim, Köln, Mainz, Stuttgart, Heidelberg og fleiri staði, og á leiðinni dreifði Müller smáritum og ræddi við einstaklinga. Aðalstarf hans fólst þó í því að skýra Orðið í litlum samkomum trúaðra sem höfðu skilið sig frá ríkiskirkjunni vegna þess sem þeir töldu vera villur í kenningu, breytni, tilbeiðsluháttum og öðru slíku.

Strax á fyrstu klukkustund dvalar hans í Stuttgart varð hann fyrir einni hörðustu trúarprófraun sem hann hafði nokkru sinni reynt fram að þeim tíma. Hann greinir ekki frá eðli hennar í dagbók sinni, en nú er komið í ljós að hún stafaði af því að gjöfin upp á sjö hundruð pund, sem hafði orðið til þess að hann fór til Þýskalands, var afturkölluð. Ekki var hægt að skrá þessa staðreynd á þeim tíma vegna þess að gefandinn hefði tekið það sem áfellisdóm. Og þetta var ekki eina prófraun trúarinnar á meðan á dvöl hans erlendis stóð. Raunar voru sumar þessara prófrauna svo margar, svo miklar, svo margvíslegar og svo langvinnar að þær kröfðust allrar þeirrar visku og náðar sem hann hafði þegið frá Guði, og allt sem hann hafði áður lært í skóla reynslunnar kom nú að gagni. Samt var friður hans ekki aðeins óhaggaður, heldur ber hann því vitni að sú sannfæring hafi skotið svo djúpum rótum í hans innsta manni að gæska Guðs birtist í öllu þessu, að hann hefði engu viljað breyta. Mestu prófraunirnar báru ávöxt í ríkulegustu blessunum og stundum í heilum klösum blessana. Það vakti með honum sérstaka lotningu, undrun og lofgjörð að sjá visku Guðs í því að hafa frestað ferð hans fram á þann nákvæma tíma þegar hún var farin. Hefði hann farið eitthvað fyrr hefði hann farið of snemma, áður en hann bjó yfir allri þeirri reynslu sem þurfti til að takast á við flókinn vanda starfsins. Þegar myrkur virtist hylja veginn fram undan hélt trúin honum í eftirvæntingu eftir ljósi, eða að minnsta kosti leiðsögn í myrkrinu, og hann reyndi að þetta fyrirheit rættist bókstaflega:

„Á göngu þinni, skref fyrir skref, mun vegurinn opnast fyrir þér.“ (Sjá hebreska textann í Orðskviðunum 4:12.)

Orðskviðirnir 4:12

Í Stuttgart sá hann og fann, líkt og Júdas, að nauðsyn bar til „að berjast í alvöru fyrir trúnni, sem heilögum hefur í eitt skipti fyrir öll verið fengin í hendur“. Jafnvel meðal trúaðra höfðu villukenningar skotið allt of djúpum rótum. Einkum var lögð óhófleg áhersla á skírnina, en henni var skipað í slíkt öndvegi og gefið slíkt vægi að úr öllu hófi keyrði miðað við heilbrigða trú. Einn bróðir hafði kennt að án hennar ætti sér engin endurfæðing stað og að enginn gæti þar af leiðandi gert tilkall til fyrirgefningar synda fyrir skírn. Hann kenndi einnig að postularnir hefðu ekki verið fæddir að ofan fyrr en á hvítasunnudag, og að Drottinn okkar sjálfur hefði ekki endurfæðst fyrr en við Sína eigin skírn og hefði upp frá því, það sem eftir var jarðneskrar ævi Hans, hætt að vera undir lögmálinu! Margar aðrar furðuhugmyndir reyndust þar ríkjandi, svo sem að skírnin væri bókstaflegur dauði hins gamla manns með drukknun og að hún væri sáttmáli sem Guð gerði við hinn trúaða. Eins var því haldið fram að það væri synd að brjóta brauðið með óskírðum trúuðum eða meðlimum ríkiskirkjunnar, og að brauðið og bikarinn í kvöldmáltíð Drottins táknuðu ekki aðeins heldur væru sjálfur líkami og blóð Drottins, og svo framvegis.

Enn alvarlegri og hættulegri kenning sem nauðsynlegt var að mæta og hrekja var það sem Müller nefnir „þá hræðilegu villu“, sem var nánast almennt útbreidd meðal trúaðra í því landi, að að lokum „muni allir frelsast“ – ekki aðeins syndugir menn, heldur „jafnvel djöflarnir sjálfir“.

Af rósemi og kurteisi, en þó af festu og hugrekki, var þessum villum og öðrum skyldum mætt með skýrum vitnisburði Orðsins. Þegar rangar kenningar voru hraktar vakti það beiskju hjá andstæðingum sannleikans, og eins og allt of oft vill verða varð trúr vitnisburður tilefni til harðvítugra deilna. En Drottinn stóð með þjóni Sínum og styrkti hann svo að hann varðveitti bæði trúfesti sína og innri frið.

Einn alvarlegur misbrestur í safnaðarlífinu, sem Müller leitaðist við að bæta úr, var vanþekking á þeim dýpri sannindum Orðsins sem lúta að krafti og nærveru heilags Anda Guðs í kirkjunni og að þjónustu hinna heilögu hvers við annan sem samlima á líkama Krists, en þeim úthlutar þessi sami Andi hverjum fyrir sig andlegum náðargjöfum til þjónustu eins og Hann vill. Þar sem engin fræðsla hafði farið fram um þessi mikilvægu hagnýtu atriði höfðu samkomur hinna trúuðu eðlilega fremur orðið vettvangur fyrir ónytjuhjal en guðrækilega uppbyggingu í trú. Eina vonin til að mæta slíkum villum og bæta úr þessum skorti fólst í dyggri fræðslu úr Ritningunni. Hann tók því að sér um tíma að vera eini kennarinn á þessum samkomum, svo að orð Guðs fengi framgang og yrði vegsamað. Síðar, þegar bræðurnir virtust hafa öðlast nokkurn réttan skilning á grundvallarsannindum andans, tók hann af sinni venjulegu samkvæmni og auðmýkt aftur sæti sitt sem einfaldur bróðir meðal trúsystkina sinna, þar sem allir höfðu frelsi til að kenna eftir því sem Andinn leiddi og vísaði veginn. Hann vék sér þó aldrei undan neinni skyldu eða ábyrgð sem hvíldi á honum vegna dýpri og skýrari þekkingar á sannleikanum eða fyllri reynslu af mætti hans. Þegar bræður hans kölluðu hann til að skýra Orðið á opinberum samkomum greip hann fegins hendi hvert tækifæri til frekari fræðslu úr heilagri Ritningu og til að vitna um Guð. Hann lagði ríka áherslu á nærveru hins blessaða Anda, sem fer með forsæti á öllum samkomum heilagra, og á þá skyldu og þau forréttindi að fela alla stjórn slíkra samkoma Hans guðlegu handleiðslu. Í fullu samræmi við þá kenningu sýndi hann fram á að ef heilagur Andi fengi frelsi til að stjórna öllu myndi Hann leiða þá bræður til að tala, á þeim tímum og um þau efni sem Honum þóknaðist; og að hvenær sem þrár þeirra og óskir væru andlegar en ekki holdlegar myndi val Andans ávallt vera í samhljómi við þeirra eigið val.

Þessi viðhorf til stjórnar Andans á samkomum trúaðra, og til þess hvernig Hann birtist í öllum trúuðum til sameiginlegs gagns, eru í fullu samræmi við kenningu Ritningarinnar. (Fyrra Korintubréf 12, Rómverjabréfið 12, Efesusbréfið 4 o.fl.) Ef slíkum viðhorfum væri fylgt í verki í kirkju nútímans myndi það valda róttækri byltingu og óhjákvæmilega leiða til endurvakningar á postullegri trú og frumkristnu safnaðarlífi. Enginn einn þáttur er ef til vill jafn misskilinn, eða jafn lítið skilinn, jafnvel meðal þeirra sem játa trúna, og persóna, embætti og hlutverk Anda Guðs. John Owen benti á það fyrir löngu að hinn raunhæfi prófsteinn á heilbrigði í trúnni á núverandi tímabili fagnaðarerindisins væri afstaða kirkjunnar til heilags Anda. Ef svo er getur hið mikla fráhvarf ekki verið langt undan, ef það er þá ekki þegar skollið á okkur, því að skammarleg vanþekking og skeytingarleysi ríkir um allt sem lýtur að tilkalli Hans til heilagrar lotningar og hlýðni.

Í tengslum við þessa heimsókn til Þýskalands kom upp undarlegur misskilningur, sem trúarlegt tímarit hafði komið á kreik, um að enskir baptistar hefðu sent Müller til að starfa meðal þýskra baptista í því skyni að leiða þá aftur inn í ríkiskirkjuna. Þessi orðrómur var auðvitað með öllu tilhæfulaus, en hann fékk ekkert tækifæri til að leiðrétta hann fyrr en rétt áður en hann sneri aftur til Bretlands, þar sem hann hafði ekki heyrt af honum fyrr en þá. Drottinn hafði leyft þessari röngu fregn að breiðast út og notað hana í Sínum eigin tilgangi, því að það var að hluta til þessari röngu hugmynd um erindi Müllers að þakka að embættismenn stjórnvalda áreittu hann ekki né skiptu sér af honum. Þótt hann kenndi um mánaðabil opinskátt og afdráttarlaust meginsannindi fagnaðarerindisins meðal trúaðra sem höfðu sagt skilið við hina opinberu kirkju, varð hann ekki fyrir neinum hömlum. Svo lengi sem talið var að erindi hans í Þýskalandi væri að leiða þá sem höfðu villst af leið aftur í faðm ríkiskirkjunnar átti hann að sjálfsögðu ekki á hættu að embættismenn ríkisins gripu inn í störf hans.

Drottinn fór einnig á undan þjóni Sínum og ruddi brautina fyrir útgáfu Frásagnar hans. Hann leiddi hann til bóksala sem tók að sér umboðssölu á bókinni, þannig að höfundurinn gat haldið eftir tvö þúsund eintökum til að gefa, en afgangurinn var skilinn eftir til sölu.

Um þetta leyti minnist Müller sérstaklega á þá gleði og huggun sem hann fann í þeirri andlegu blessun sem fylgdi starfi hans og því augljósa og sýnilega gagni sem útgáfa Frásagnar hans hafði í för með sér. Margir trúaðir höfðu verið leiddir til að leggja meiri trú á fyrirheit hins mikla Forsjónara, og vantrúaðir höfðu snúið sér til Guðs við að lesa þessa einföldu frásögn af handleiðslu Drottins. Slíkar fregnir bárust úr öllum áttum þangað sem Frásögnin hafði þegar ratað.

Nafn Henrys Craik, sem hingað til hafði staðið undir hverri skýrslu ásamt nafni Georges Müller, birtist í síðasta sinn í ársskýrslunni árið 1844. Það að nafn hans var dregið til baka stafaði ekki af neinum skoðanaágreiningi eða minnkandi samhug, heldur eingöngu af þeirri sannfæringu herra Craiks að sá heiður að vera verkfæri í hendi Guðs til að efla hið mikla starf sem Biblíufræðslustofnunin vann að tilheyrði George Müller einum.

Trúarprófraununum linnti ekki þótt tilefnin til lofgjörðar margfölduðust svo mjög. Að morgni 4. september 1844, í dögun, var aðeins einn fjórðungspeningur eftir í sjóði og metta þurfti hundrað og fjörutíu munna við morgunverðarborðið!

Skortur á peningum og öðrum slíkum nauðsynjum var þó aðeins ein hlið á þessum prófraunum trúarinnar og hvatningum til bænar. Raunar taldi hann þetta léttustu byrðar sínar, því að til voru aðrar áhyggjur og önnur umhugsunarefni sem kröfðust enn meiri trúar til að varpa þeim einbeitt á Hann sem gefur Sinn eigin fullkomna frið í stað áhyggjunnar. Hver sá sem hugsar málið sér þegar í stað hverjar þessar prófraunir voru, ef hann minnist þess að öll þessi munaðarlausu börn þurftu ekki aðeins daglegt fæði og klæði, heldur einnig bóklega og siðferðilega menntun, undirbúning fyrir lífið og vistun á hentugum heimilum, auk nákvæmrar heilsuverndar og allra hugsanlegra varúðarráðstafana til að koma í veg fyrir sjúkdóma. Jafnframt varð að kanna vandlega skapgerð allra starfsmanna áður en þeir voru teknir inn og fylgjast grannt með framferði þeirra eftir á, svo að enginn óverðugur eða óhæfur einstaklingur fengi stöðu við starfið eða héldi henni.

Þessi mál og ótal önnur, sem of langt yrði upp að telja, varð daglega að bera fram fyrir hinn mikla Hjálpara, því að án Hans eilífu arma hefði verið ógerningur að bera þau. Og Müller leitast stöðugt við að brýna fyrir öllum sem lásu skrif hans eða heyrðu rödd hans hve fullkomlega má treysta Guði. Fyrir öllum þörfum starfsins, hverjar sem þær voru, barst ávallt hjálp, og hún kom aldrei of seint. Hversu fátækur sem hinn biðjandi trúaði maður er og hversu lengi sem hann bíður frammi fyrir Guði bregst það aldrei að hann fái hjálp, ef hann treystir fyrirheitunum og gengur á vegi skyldunnar. Jafnvel dráttur á bænheyrslu þjónar tilgangi. Guð leyfir okkur að ákalla Sig án þess að Hann svari einu orði, bæði til að reyna trú okkar og þrautseigju í bæninni og til að uppörva aðra sem heyra af handleiðslu Hans í lífi okkar.

Þannig var því farið að hvort sem mikið eða lítið var handbært hélt stofnandi þessara heimila ró sinni fyrir Guðs náð, fullviss um að hjálpin myndi vissulega berast á besta hátt og á réttum tíma – ekki aðeins hvað varðaði stundlegar þarfir, heldur í öllu sem nauðsyn bar til.

Í sögu stofnunarinnar fram að þessu hafði vöxtur og viðgangur verið lögmál hennar. Hjarta Müllers stækkaði svo að það rúmaði víðtækari þjónustu, og trú hans óx að styrk og trausti. Samhliða því að hann var leiddur til að ráðast í stærri verk fyrir Guð var hann einnig leiddur til að vænta stærri hluta frá Guði. Hin merkingarþrungnu orð Krists við Natanael hafa oft vakið slíka aukna eftirvæntingu: „Trúir þú? Þú munt sjá það, sem þessu er meira.“ (Jóhannesarguðspjall 1:50.)Jóhannes 1:50

Árið 1846 tóku þarfir kristniboðsakursins mun dýpri tökum á honum en nokkru sinni fyrr. Hann hafði þegar veitt bræðrum erlendis stuðning, í Bresku Gvæjana og víðar, og einnig á starfssvæðum nær heimahögunum. En hann fann nú sterka þrá eftir því að Guð notaði hann í enn ríkari mæli til að senda út á akurinn og styðja við störf útvalinna þjóna Drottins sem unnu á biblíulegum grunni og þurftu á hjálp að halda. Hann hafði tekið eftir því að hvenær sem Guð hafði lagt honum í brjóst að ráðgera stórhuga verk hafði Hann jafnframt lagt honum í hendur fjármuni til að hrinda slíkum göfugum áformum í framkvæmd. Upp frá þessu einsetti hann sér, eftir því sem Guð gæfi honum föng á, að styðja bræður sem höfðu gott orð á sér og lögðu hart að sér í prédikun og kennslu vítt og breitt um Bretlandseyjar – menn sem voru trúir vottar Guðs og höfðu engin föst laun. Sérstakt markmið hans var að rétta hjálparhönd þeim sem höfðu samvisku sinnar og Krists vegna sagt lausum fyrri embættistekjum eða veraldlegum hlunnindum.

Hver sú stækkun sem átti sér stað í starfinu var þó enginn vottur um að afgangur væri í sjóði. Hver grein þjónustunnar eða sérhvert nýtt kall skyldunnar hlaut sérstaka íhugun í bæn. Skref fram á við voru aðeins stigin þegar, þar og jafnhratt og stólpinn hreyfðist, og oft var ráðist í ný verkefni á tímum þegar fremur var skortur en gnægð fjármuna.

Sumir sem fréttu af fjarveru Müllers í Þýskalandi drógu þá ályktun að nóg væri til af fé í sjóði, en sú ályktun var hvorki sönn né réttmæt. Á tímum þegar fátæktin svarf hvað harðast að var hvorki vikist undan auknum útgjöldum né nýrri ábyrgð ef Drottinn virtist, eftir mikla bæn, greinilega leiða í þá átt. Og það var fagurt að sjá hvernig Hann leyfði aldrei að neitt það starf sem fyrir var lenti í kröggum vegna þess að ráðist var í nýtt verk að boði Hans.

Eitt meginlögmál fyrir alla sem vilja í sannleika láta leiðast af skýstólpa og eldstólpa Guðs er að stíga ekkert skref að boði eiginþóttans eða án þess að hinn himneski Leiðtogi hreyfi Sig skýrt. Þótt stefnan sé ný og vegurinn virðist þyrnum stráður er aldrei nein áhætta á ferðum, svo fremi sem við látum aðeins leiðast af Guði. Hvert nýtt skref fram á við krefst sérstaks og skýrs umboðs frá Honum, og leiðsögn gærdagsins nægir ekki fyrir daginn í dag.

Einnig er mikilvægt að hafa í huga að þótt ein grein starfsins eigi í þrengingum er það ekki endilega ástæða til að leggja niður aðra grein þjónustunnar. Verk Guðs er háð Honum einum. Ef allt tréð er gróðursett af Honum þurfum við ekki að höggva eina grein af til að bjarga annarri. Allur líkaminn tilheyrir Honum, og ef einn limur er veikur er engin þörf á að sníða annan af til að gera hann sterkan, því að hver einstakur hluti byggir á styrk alls líkamans. Í okkar margþættu þjónustu verður hver grein að sækja lífskraft sinn og þrótt í sömu uppsprettuna í Guði. Gleymum því þó ekki að Drottinn stýrir bæði stoppum og skrefum góðs manns. Ef verkið er Hans verk skulum við láta Hann stjórna því, og hvort sem við færum út kvíarnar eða drögum saman seglin skulum við gera það að Hans boði, og láta hvort tveggja vera þjóni Hans jafnmikið ánægjuefni.