B. Skilningur á sannleikanum

Nokkur atriði sem Guð tók að sýna Müller meðan hann dvaldi í Teignmouth árið 1829:

1. Að orð Guðs eitt er mælikvarði okkar í andlegum efnum, að aðeins heilagur andi getur útskýrt það, og að Hann er kennari fólks Síns á okkar dögum rétt eins og fyrr á tímum. Fram að þeim tíma hafði ég ekki skilið hlutverk heilags anda af eigin raun. Raunar hafði ég ekki þekkt af eigin raun hlutverk hverrar og einnar af hinum blessuðu persónum í því sem jafnan er kallað þrenningin. Ég hafði ekki áður séð í ritningunum að faðirinn útvaldi okkur áður en heimurinn var grundvallaður, að þessi dásamlega áætlun um endurlausn okkar átti upptök sín hjá Honum og að Hann ákvað einnig allar þær leiðir sem áttu að verða til þess að hún næði fram að ganga. Enn fremur hafði ég ekki séð að sonurinn hafði uppfyllt lögmálið til að frelsa okkur, svo að kröfum þess og um leið heilagleika Guðs væri fullnægt, og að Hann hafði borið þá refsingu sem syndir okkar verðskulduðu og þannig fullnægt réttlæti Guðs. Og loks að heilagur andi einn getur kennt okkur um ástand okkar að eðlisfari, sýnt okkur þörfina á frelsara, gert okkur kleift að trúa á Krist, útskýrt ritningarnar fyrir okkur, hjálpað okkur við prédikun og svo framvegis. Einkum hafði það mikil áhrif á mig að ég tók nú að skilja þetta síðastnefnda atriði. Drottinn gerði mér nefnilega kleift að reyna það í verki með því að leggja til hliðar skýringarrit og nánast allar aðrar bækur, og lesa einfaldlega orð Guðs og rannsaka það. Árangurinn varð sá að fyrsta kvöldið sem ég lokaði mig inni í herbergi mínu til að helga mig bæn og íhugun ritninganna, lærði ég meira á fáeinum klukkustundum en ég hafði gert á nokkrum mánuðum þar á undan. En mesti munurinn var þó sá að við þetta öðlaðist ég raunverulegan styrk fyrir sál mína. Nú tók ég að prófa í ljósi ritninganna það sem ég hafði lært og séð, og komst að raun um að aðeins þær grundvallarreglur sem stóðust prófið voru einhvers virði í raun og veru.

2. Fyrir þennan tíma hafði ég verið mjög andsnúinn kenningunum um útvalningu, sérstaka endurlausn og náð sem varðveitir allt til enda. Raunar gekk það svo langt að fáeinum dögum eftir komu mína til Teignmouth kallaði ég útvalninguna djöfullega kenningu. Ég trúði því ekki að ég hefði sjálfur leitt mig til Drottins, því það var allt of augljóslega rangt, en þó hélt ég því fram að ég hefði getað veitt viðnám allt til loka. Þar að auki vissi ég ekkert um útvalningu fólks Guðs og trúði því ekki að barn Guðs væri óhult að eilífu þegar það væri einu sinni orðið það. Í holdlegu hugarfari mínu hafði ég margoft sagt: Ef ég gæti í eitt skipti fyrir öll sannað að ég sé barn Guðs að eilífu, þá gæti ég farið aftur út í heiminn í eitt eða tvö ár, snúið síðan aftur til Drottins og loks orðið hólpinn. En nú var ég leiddur til að rannsaka þessi dýrmætu sannindi í ljósi orðs Guðs. Ég hafði verið gerður fús til að eigna mér engan heiður af afturhvarfi syndara, heldur líta aðeins á sjálfan mig sem verkfæri, og ég var orðinn fús til að taka við því sem ritningarnar sögðu. Ég sneri mér því að orðinu og las Nýja testamentið frá upphafi með þessi sannindi sérstaklega í huga. Til mikillar undrunar komst ég að því að þeir ritningarstaðir sem mæla eindregið með útvalningu og náð sem varðveitir voru um það bil fjórum sinnum fleiri en hinir sem virðast mæla gegn þessum sannindum. Og jafnvel þessir fáu staðir urðu til þess skömmu síðar, þegar ég hafði rannsakað þá og skilið, að styrkja mig enn frekar í ofangreindum kenningum. Hvað varðar áhrifin sem trú mín á þessar kenningar hafði á mig, þá er ég knúinn til að lýsa því yfir, Guði til dýrðar, að þótt ég sé enn ákaflega veikburða og engan veginn eins dauður fýsnum holdsins, fýsn augnanna og auðæfa-oflæti og ég gæti verið og ætti að vera, þá hef ég samt fyrir náð Guðs gengið í nánara samfélagi við Hann síðan á þessum tíma. Líf mitt hefur ekki verið eins reikult. Ég get sagt að ég hafi lifað mun meira fyrir Guð en áður. Og til þess hef ég að miklu leyti fengið styrk frá Drottni fyrir tilstilli þessara sanninda. Þegar freistingar hafa sótt að mér hef ég ítrekað verið leiddur til að segja: Á ég að syndga svona? Með því myndi ég aðeins kalla eymd yfir sál mína um tíma og vanvirða Guð; því þar sem ég er sonur Guðs að eilífu yrði að leiða mig aftur til baka, þótt það kynni að verða með harðri hirtingu. Þannig segi ég að sá kærleikur Guðs í Kristi sem útvelur – þegar mér hefur auðnast að gera mér grein fyrir honum – hefur oft orðið til þess að vekja heilagleika í stað þess að leiða mig út í synd. Það sem er hættulegt er aðeins það að skilja slík sannindi sem tóma hugmynd – að hafa þau í höfðinu án þess að hafa þau í hjartanu.

3. Önnur sannindi, sem ég var að nokkru leyti leiddur inn í, vörðuðu komu Drottins. Fram að þeim tíma höfðu skoðanir mínar á þessu atriði verið fullkomlega óljósar og óbiblíulegar. Ég hafði trúað því sem aðrir sögðu mér án þess að prófa það í ljósi orðsins. Ég hélt að ástandið yrði sífellt betra og að brátt myndi allur heimurinn snúa sér til trúar. En nú sá ég í orðinu að við höfum ekki minnstu biblíulegu rök fyrir því að vænta afturhvarfs heimsins fyrir endurkomu Drottins okkar. Ég sá í ritningunum að það sem mun færa kirkjunni dýrðina og hinum heilögu óslitna gleði er endurkoma Drottins Jesú, og að þangað til mun meiri eða minni ringulreið ríkja. Ég sá í orðinu að endurkoma Jesú, en ekki dauðinn, var von hinna kristnu á dögum postulanna, og að mér bæri því að vænta opinberunar Hans. Þessi sannindi gengu mér svo til hjarta að þótt ég færi til Devonshire afar veikburða og ætti varla von á að snúa aftur til Lundúna, þá hætti ég þegar í stað, er ég sá þessi sannindi, að horfa fram til dauðans og tók í staðinn að vænta endurkomu Drottins. Þegar ég hafði séð þessi sannindi gerði Drottinn mér einnig í náð Sinni kleift að heimfæra þau, að minnsta kosti að nokkru leyti, upp á eigið hjarta og spyrja sjálfan mig hinnar alvarlegu spurningar: Hvað get ég gert fyrir Drottin áður en Hann snýr aftur, þar eð Hann getur komið brátt?

4. Auk þessara sanninda þóknaðist Drottni að leiða mig til að sjá hærri mælikvarða á helgun en ég hafði áður séð. Hann leiddi mig að nokkru leyti til að sjá hver mín sanna dýrð er í þessum heimi: að vera fyrirlitinn og að vera fátækur og smár með Kristi. Ég sá þá að nokkru leyti, þótt ég hafi séð það enn betur síðan, að illa sæmir það þjóninum að sækjast eftir því að verða ríkur, mikill og virtur í þeim heimi þar sem Drottinn hans var fátækur, smár og fyrirlitinn.