Nýir lærdómar í bænaskóla Guðs

Kennarinn verður líka að vera nemandi. Þess vegna er sá einn hæfur til að halda áfram að kenna sem heldur áfram að læra. Ekkert nema nýr lærdómur, sem við tileinkum okkur dag hvern, getur haldið vitnisburði okkar ferskum og lífgandi og gert okkur kleift að veita dýpri fræðslu. Í stað þess að vera sífellt í einhvers konar upprifjun mun kennsla okkar og vitnisburður þannig spretta dag hvern af nýju og æðra stigi.

Reynsla George Müllers af sigursælli bæn jókst stöðugt. Það gerði hann hæfan til að tala við aðra um þetta efni, ekki sem heilabrot, kenningu eða trúarsetningu, heldur sem langa, fjölbreytta og árangursríka persónulega reynslu. Af þolinmæði og nákvæmni lagði hann sig oft fram um að brýna fyrir öðrum skilyrði árangursríkrar bænabeiðni. Við og við hitti hann fólk sem skildi ekkert í hinu hugrakka og barnslega trausti hans á Guð. Stundum fengu leynilegar efasemdir vantrúarinnar rödd í þeirri spurningu hvað hann myndi gera ef Guð sendi enga hjálp! Hvað ef matmálstími rynni upp og enginn matur væri til og engir peningar til að kaupa hann, eða ef fötin væru útslitin og ekkert fengist í staðinn?

Við öllum slíkum spurningum átti hann alltaf eitt svar á reiðum höndum: að óhugsandi væri að Guð brygðist með þeim hætti og slíkt yrði því að teljast til hins ómögulega. Hins vegar eru ákveðin skilyrði sem maðurinn þarf að uppfylla: sálin sem biður verður að koma fram fyrir Guð með réttu hugarfari og í réttum anda. Vegna þeirra lesenda sem kynnu að þurfa frekari leiðsögn um hvernig bæri að nálgast Guð á réttan og Honum þóknanlegan hátt, var hann vanur að útskýra kenningu Ritningarinnar um þetta efni mjög skýrt.

Fimm meginskilyrði sigursællar bænar voru honum ætíð ofarlega í huga:

1. Að treysta í einu og öllu á verðskuldun og milligöngu Drottins Jesú Krists sem eina grundvöllinn fyrir því að biðja um nokkra blessun. (Sjá Jóhannesarguðspjall 14:13, 14; 15:16 o.fl.)Jóhannes 14:13, 14

2. Að segja skilið við alla synd sem okkur er kunnugt um. Ef við hyggjum á illt í hjarta okkar, þá heyrir Drottinn okkur ekki, því að annars væri Hann að leggja blessun Sína yfir syndina. (Sálmarnir 66:18.)Sálmarnir 66:18 · Biblían 1981

3. Trú á fyrirheitisorð Guðs eins og það er staðfest með eiði Hans. Að trúa Honum ekki er að gera Hann bæði að lygara og meinsærismanni. (Hebreabréfið 11:6; 6:13-20.)Hebreabréfið 11:6

4. Að biðja í samræmi við vilja Hans. Hvatir okkar verða að vera guðræknar: við megum ekki sækjast eftir neinni gjöf Guðs til þess að eyða henni í eigin girndir. (Fyrsta Jóhannesarbréf 5:14; Jakobsbréfið 4:3.)Fyrra Jóhannesarbréf 5:14 · Jakobsbréfið 4:3

5. Þrautseigja í bænabeiðni. Við verðum að bíða frammi fyrir Guði og bíða eftir Guði, líkt og akuryrkjumaðurinn bíður með mikilli þolinmæði eftir uppskerunni. (Jakobsbréfið 5:7; Lúkasarguðspjall 18:1-10.)Jakobsbréfið 5:7 · Lúkas 18:1–10

Ekki er hægt að leggja of mikla áherslu á hve mikilvægt er að festa slíkar meginreglur sér rækilega í minni. Sú fyrsta leggur grunninn að allri bæn, sem felst í einingu okkar við hinn mikla æðsta prest. Sú önnur tiltekur skilyrði bænarinnar, sem er að láta af syndinni. Sú þriðja minnir okkur á nauðsyn þess að heiðra Guð með trú á að Hann sé til og að Hann umbuni þeim sem leita Hans í einlægni. Sú fjórða lýsir þeirri samhljóman við Guð sem hjálpar okkur að biðja um það sem er okkur til góðs og Honum til dýrðar. Sú síðasta kennir okkur að þegar við höfum gripið í Guð í bæninni eigum við að halda fast þar til armur Hans réttist út til blessunar.

Þar sem þessi skilyrði eru ekki fyrir hendi væri það bæði vanvirðing við Guð sjálfan og til skaða fyrir þann sem biður ef Hann bænheyrði. Ef Hann uppörvaði þá sem koma til Hans í eigin nafni, eða í anda sjálfsréttlætingar, eigingirni og óhlýðni, væri Hann í raun að verðlauna menn fyrir að halda áfram í syndinni. Að svara bænum hins vantrúaða væri að líta fram hjá þeirri tvöföldu móðgun sem felst í því að véfengja fyrirheitisorð Hans og staðfestingareið með þrálátum efasemdum um sannsögli Hans og vantrausti á trúfesti Hans. Í rauninni er ekki eitt einasta skilyrði fyrir sigursælli bæn sem leiðir ekki af sjálfu eðli málsins. Þetta eru ekki geðþóttatakmarkanir sem einræðisvilji hefur sett bæninni, heldur eru þær nauðsynlegar bæði vegna eðlis Guðs og manninum til heilla.

Allt það sem Müller lærði í bænaskóla Guðs gerði tilfinningar hans og sannfæringu í þessu efni enn dýpri og auðmýkri. Hann sá hin lífsnauðsynlegu tengsl milli bænar og heilagleika og reyndi sífellt að brýna þau fyrir bæði áheyrendum sínum og lesendum. Hann hafði hugfast að endurtekningin er áhrifaríkasta stílbragðið til að sannfæra menn, og því hikaði hann ekki við að ítreka þessi sannindi svo oft sem þurfa þótti til að þau gætu fest rætur í huga og hjörtum annarra.

Aldrei hefur verið til sá heilagi maður, frá dögum Abels til okkar daga, sem ekki hefur fengið þessa sömu grundvallarkennslu. Öll bæn sem nokkru sinni hefur kallað fram blessun hefur borið sigur úr býtum samkvæmt sama lögmáli – hinni innri hvöt heilags anda Guðs. Ef kenningar Andans eru því virtar að vettugi eða þeim óhlýðnast, eða ef innri hreyfingar Hans eru hindraðar, verður bænin að sama skapi innantómt form eða leggst alveg af. Synd sem menn láta sér vísvitandi eftir, eða skylda sem er vanrækt gegn betri vitund, gerir bænabeiðnina að móðgun við Guð.

Enn fremur nær öll bæn aðeins árangri að því marki sem við eigum raunverulega, þótt ekki sé nema ómeðvitaða, einingu við Drottin Jesú Krist sem grundvöll þess að við nálgumst Guð, og eftir því hve mjög við treystum á Hann sem leiðina að Guði.

Og enn má nefna að öll bæn nær aðeins tilgangi sínum þegar hún er borin fram í trú, og bænheyrsla slíkrar bænar verður aðeins þekkt og meðtekin á vettvangi trúarinnar. Við verðum með öðrum orðum að varðveita trúarhugann, vænta blessunarinnar og vera reiðubúin að taka á móti henni á þann hátt, á þeim tíma og í því formi sem Guð kýs, en ekki við sjálf.

Sú trú sem þannig væntir getur ekki orðið hissa á bænheyrslum. Í nóvember 1840 gaf systir ein tíu pund handa munaðarlausu börnunum á sérstaklega heppilegri stundu. Müller segir í frásögn sinni að sigurgleði sín í Guði hafi verið svo mikil að engin orð fengju henni lýst. Samt var hann laus við allan æsing og ekki hið minnsta undrandi, því að fyrir náð hafði hann beðið í trausti frammi fyrir Guði eftir hjálp. Hjálpin hafði dregist svo lengi að í einu húsanna var ekkert brauð til, og í engu þeirra var til mjólk eða peningar til að kaupa annað hvort. Þessir peningar bárust aðeins fáeinum mínútum áður en vagn mjólkurpóstsins átti að koma.

Hversu trúföst og traustfull sem við erum í bæninni ber okkur engu að síður að sýna fyllstu aðgát og kostgæfni við að nýta öll réttmæt úrræði. Hér er allt líf Müllers öðrum trúuðum enn á ný til fyrirmyndar. Þegar hann ferðaðist um önnur lönd eða hjálpaði öðrum bræðrum að komast leiðar sinnar, bað hann Drottin um stöðuga vernd yfir þeim farartækjum sem notuð voru, og meira að segja yfir farangrinum sem svo auðveldlega gat týnst. En sjálfur kannaði hann vandlega sjóhæfni skipsins sem hann átti að sigla með og öll önnur skilyrði þess að hann og aðrir kæmust hratt og örugglega á leiðarenda. Eitt sinn, þegar nokkrir þýskir bræður og systur voru að leggja upp í siglingu til fjarlægra stranda, tók hann eftir því hvernig vagnstjórinn kom smáfarangrinum fyrir í leiguvagninum. Hann sá að nokkrum ferðatöskum var troðið í flýti inn í farangursrýmið aftan á vagninum. Hann taldi líka farangurinn nákvæmlega og tók eftir því að töskurnar voru sautján talsins. Þegar komið var niður á bryggju, þar sem jafnan er mikill asi og handagangur í öskjunni, hefði hinn óheiðarlegi vagnstjóri ekið á brott með stóran hluta af eigum ferðahópsins ef ekki hefði komið til þessi guðsmaður, sem ekki aðeins bað heldur vakti líka. Hann sem treysti Guði skilyrðislaust fylgdist engu síður grannt með heiðarleika vagnstjórans. Eftir að vagnstjórinn þóttist hafa afhent burðarmönnunum allan farangurinn var hann neyddur til að opna geymsluna að aftan og skila af sér, sér til mikillar skammar, þeim fimm eða sex töskum sem hann hafði falið þar. Müller bætir því við í frásögn sinni að „slíkt atvik ætti að kenna manni að gera jafnvel hin minnstu málefni að bænarefni, eins og til dæmis að allur farangurinn skili sér heilu og höldnu út úr leiguvagni“. Megum við ekki bæta því við að slíkt atvik kenni okkur líka aðra lexíu sem er engu ómerkari á sinn hátt: að við eigum bæði að vaka og biðja, og gæta þess að óheiðarlegur vagnstjóri stingi ekki af með eigur annarra!

Þessi biðjandi guðsmaður, sem hafði auga með mönnum, horfði þó fyrst og fremst til Guðs. Jafnvel í smæstu atriðum starfs síns skimaði hann ætíð eftir hinni óbrigðulu forsjón Guðs og veitti athygli guðlegri leiðsögn og handleiðslu. Og á eftir fylgdi alltaf ávöxtur varanna sem lofuðu nafn Hans. Hér opinberast annar leyndardómur: bænrækni og þakklæti – þessar tvær þernur Guðs – fylgjast alltaf að og styðja hvor aðra. „Biðjið án afláts, þakkið alla hluti.“ (Fyrra Þessaloníkubréf 5:17, 18.) Þessi tvö boð standa hlið við hlið þar sem þau eiga heima, og sá sem vanrækir annað þeirra mun komast að raun um að hann óhlýðnast hinu líka. Þessi maður, sem bað svo mikið og svo vel, bar án afláts fram lofgjörðarfórn fyrir Guð.Fyrra Þessaloníkubréf 5:17, 18

Til dæmis er að finna sérstaka færslu í frásögninni frá 21. september 1840, sem er svo einföld, barnsleg og á allan hátt einkennandi fyrir hann að hvert einasta orð í henni er dýrmætt.

„Til að sýna stöðuga umhyggju Sína fyrir okkur vekur Drottinn upp nýja hjálpara. Þeir sem treysta á Drottin verða aldrei til skammar. Sumir sem hafa hjálpað um hríð kunna að sofna í Jesú; aðrir kólna í þjónustu Drottins; enn aðrir þrá jafn heitt og áður að hjálpa en eru ekki lengur aflögufærir, eða eiga fjármuni en finnst það vera vilji Hans að verja þeim á annan hátt. En þegar við styðjumst við Guð, hinn lifandi Guð einan, erum við HAFIN YFIR VONBRIGÐI og HAFIN YFIR það að verða yfirgefin vegna dauða, fjárskorts, kærleiksleysis eða vegna krafna frá öðru starfi. Hve dýrmætt er að hafa lært, þótt ekki sé nema að nokkru leyti, að láta sér nægja að standa með Guði einum í heiminum og vita að okkur mun vissulega einskis góðs synjað meðan við göngum í grandvarleik!“

Meðal þeirra gjafa sem bárust á þessari löngu ævi í ráðsmennsku fyrir Guð verðskulda sumar að þeirra sé sérstaklega getið.

Sérstök saga tengist fórnargjöf einni sem barst í mars 1839, og atvikin í kringum hana höfðu djúp áhrif á hann. Hann hafði gefið trúuðum bróður eintak af ársskýrslunni, og við lestur hennar hafði þessi bróðir fyllst miklum bænaranda. Hann vissi að systir hans, sem einnig var lærisveinn, átti ýmsa dýra skartgripi og djásn, svo sem þunga gullkeðju, tvenn gullarmbönd og forkunnarfagran hring alsettan fínum demöntum. Bróðirinn bað Drottin því innilega að sýna henni fram á hve gagnslaus slíkur hégómi væri, svo að hún leiddist til að leggja þetta allt á altari Hans sem fórnargjöf til munaðarleysingjastarfsins. Þessari bæn var bókstaflega svarað. Skartgripafórn hennar kom starfinu að gagni á stundu svo brýnnar neyðar að hjarta Müllers gladdist alveg sérstaklega í Guði. Andvirði þessara skartgripa dugði til að standa straum af útgjöldum í heila viku og greiða að auki laun sem starfsfólkið átti inni. En áður en hann seldi demantshringinn risti hann með honum í gluggarúðuna í herbergi sínu hið dýrmæta nafn og sæmdarheiti Drottins – „JEHÓVA JÍRE“. Upp frá því, í hvert sinn sem hann í djúpri fátækt leit á þessi tvö orð sem rist voru óafmáanlega með demantsoddi í rúðuna, minntist hann þess með þakklæti að „DROTTINN MUN SJÁ FYRIR“.

Hve margir trúbræður hans gætu ekki fundið óþrjótandi endurnæringu og innblástur í því að dvelja við fyrirheit Guðs! Trúuðum mönnum til forna var boðið að rita orð Guðs í lófa sína, á dyrastafi húsa sinna og á hlið sín, svo að handaverk þeirra, útgangur þeirra og inngangur, einkalíf og heimilislíf, minntu þá stöðugt á eilífa trúfesti Jehóva. Hann sem risti þetta útvalda nafn Guðs í gluggarúðuna á heimili sínu komst að raun um að hver einasti sólargeisli sem skein inn í herbergi hans lýsti upp fyrirheit Drottins hans.

Hann dregur reynslu ársins 1840 saman með þessum hætti:

1. Þrátt fyrir margvíslegar trúarprófraunir hefur munaðarlausu börnin ekkert skort.

2. Í stað þess að hann yrði fyrir vonbrigðum í væntingum sínum eða starfi hafði hið gagnstæða komið á daginn, því að slíkar prófraunir reyndust nauðsynlegar til að sýna fram á að Drottinn væri hjálpari þeirra á neyðartímum.

3. Slíkur lífsmáti færir Drottin mjög nærri, sem þann er kannar þörfina dag hvern svo að Hann geti sent hjálpina á hárréttri stundu.

4. Að treysta þannig stöðugt og á hverju augnabliki á guðlega hjálp bindur hugann ekki svo við stundlega hluti að hann verði óhæfur til andlegra starfa og gleði, heldur hvetur það þvert á móti til reglubundins samfélags við Drottin og orð Hans.

5. Önnur Guðs börn eru ef til vill ekki kölluð til svipaðs starfs, en þau eru kölluð til sams konar trúar og geta reynt svipaða íhlutun Hans ef þau lifa samkvæmt vilja Hans og leita hjálpar Hans.

6. Að stofna til skulda stríðir gegn Ritningunni og er synd sem þarf að játa og láta af ef við þráum óhindrað samfélag við Guð og viljum reyna íhlutun Hans.

Þetta sama ár, 1840, bættist enn eitt markmið við starf Biblíufræðslustofnunarinnar, en það var dreifing kristilegra bóka og smárita. En eftir því sem þessari líknarstarfsemi var haldið áfram og hún aukin að umfangi jukust þarfirnar, og þá veitti hönd hins mikla gjafara líka ríkulegri birgðir sem svar við bæn.

Sá sem helgar sig bæninni líkt og George Müller mun aldrei efast um guðlega íhlutun. Samræmið milli þarfar og úrbóta, og milli þess tíma þegar beðið er og svarið berst, reynist bæði of nákvæmt og of títt til að hægt sé að efast um að Guð hafi hjálpað.

Í „siðfræði tungumálsins“ felst margur lærdómurinn. Til dæmis lýsir hugtakið „ljóðræn makleg málagjöld“ dómi þar sem refsingin hæfir glæpnum á alveg sérstakan hátt. Líkt og ljóðlínur falla saman í rími og hrynjandi og bera vitni um verk markvissrar handar, þannig er oft samhljómur milli brots og refsingar. Það sást til dæmis þegar þumalfingur og stórutær voru höggvin af Adóní Besek, sem hafði sjálfur unnið sextíu og fimm herteknum konungum sama tjón, eða þegar Haman var sjálfur hengdur í gálganum sem hann hafði reist handa Mordekai. Við lesum í Sálmunum 9:17:

„Drottinn er kunnur orðinn: Hann hefir háð dóm,hinn óguðlegi festist í því, er hendur hans höfðu gjört.“

Hin innblásna hugsun hér er sú að refsing illvirkjanna sé í svo nákvæmu samræmi við eðli illvirkja þeirra að það sýni að Drottinn sé að framkvæma hefnd – refsingin ber vott um markvissa hönd. Sá sem virðir fyrir sér hina sérstöku refsidóma Guðs, hvernig Hann lætur þá sem leggja snörur og grafa gryfjur fyrir aðra falla í þær sjálfa, mun ekki efast um að á bak við slík „ljóðræn makleg málagjöld“ sé vitur dómari.

Á svipaðan hátt þaggar hinn ljóðræni samhljómur milli bænar og bænheyrslu niður allar efasemdir um að til sé sá sem hlustar af glöggskyggni á sálina sem biður. Eitt einstakt tilvik slíkrar bænheyrslu mætti ef til vill skrifa á reikning tilviljunar. En allt frá því að menn hófu að ákalla nafn Drottins hefur svo oft borið á slíku eftirtektarverðu og undursamlegu samræmi milli beiðna mannsins og svara Guðs að ályktunin er fullkomlega örugg. Grundvöllurinn er of breiður og dæmin of mörg til að hægt sé að fara villur vegar. Tilviljanirnar eru bæði of margar og of nákvæmar til að kenningin um hendingu fái staðist. Við erum knúin til að draga þá ályktun – og höfum raunar fullan rétt til þess – að einu nægjanlegu og skynsamlegu skýringuna sé að finna í Guði sem heyrir og svarar bænum.

Müller var ekki eini aðilinn að þessum samskiptum og ekki heldur sá eini sem var þannig sannfærður um að Guð stæði á bak við allt starfið og fjárhagslegan stuðning við það. Gefendurnir voru ekki síður meðvitaðir um guðlega leiðsögn en viðtakandinn.

Það kom líka oft fyrir að þeir sem veittu hjálp á hárréttum tíma sögðu Müller frá þeirri reynslu sem fylgdi gjöfum þeirra eða fór á undan þeim. Þannig gerðist það til dæmis, án þess að nokkur maður hefði gefið þeim nokkra vísbendingu um að sérstök þörf væri fyrir hendi, að sú tilfinning var lögð þeim á hjarta í bæn til Guðs að neyð væri á ferðum sem krefðist tafarlausrar aðstoðar.

Í júní 1841 bárust til dæmis fimmtíu pund ásamt þessum orðum: „Ég hef ekki áhyggjur af því að hafa í svo marga daga verið hindraður í að senda þessa peninga; ég er viss um að ekki hefur verið þörf á þeim.“

„Þessi síðasta setning er merkileg,“ segir Müller. „Nú eru liðin nærri þrjú ár síðan sjóðir okkar tæmdust í fyrsta sinn, og aðeins á þessu tímabili síðan þá hefði verið hægt að segja með sanni, svo langt sem ég man, að ekki væri þörf á fimmtíu punda framlagi. Allt frá upphafinu í júlí 1838 og fram til þessa hafði aldrei komið sá tími að við ættum jafn mikið aflögu og þegar þessi gjöf barst, því að þá voru á bilinu tvö til þrjú hundruð pund í munaðarleysingjasjóðnum og hinum sjóðunum! Orð bróður okkar eru þeim mun merkilegri þar sem við vorum alltaf í þörf, já, í mikilli neyð, í hin fjögur skiptin áður þegar hann gaf einnig rausnarleg framlög, eins og hann komst síðar að í prentuðu skýrslunum.“

Sigursæl bæn er að miklu leyti háð stöðugri hlýðni. „Hvað sem vér biðjum um fáum vér hjá honum, af því að vér höldum boðorð hans og gjörum það, sem honum er þóknanlegt.“ (Fyrsta Jóhannesarbréf 3:22.) Það er engin leið að halda nánu sambandi við Guð nema stigið sé nýtt skref fram á við í hvert sinn sem nýtt ljós er gefið. Hér er annar af lífsleyndardómum George Müllers. Án þess að reikna út kostnaðinn úr hófi fram fylgdi hann sérhverri leiðsögn Guðs.Fyrra Jóhannesarbréf 3:22 · Biblían 1981

Í júlí 1841 komust bæði herra Craik og Müller á þá skoðun að sá háttur sem hafður var á við að taka á móti frjálsum framlögum frá þeim sem þeir störfuðu á meðal væri óheppilegur. Þessi framlög voru lögð í bauka, og yfir þeim voru nöfn þeirra ásamt skýringu á því til hvers slíkum gjöfum væri varið. En þeim fannst að þetta gæti litið út fyrir að hefja þá óþarflega upp yfir aðra, rétt eins og þeir væru að taka sér embættislegt mikilvægi eða útiloka aðra frá fullri og jafnri viðurkenningu sem verkamenn í orði og kenningu. Þeir ákváðu því að hætta að taka við slíkum framlögum með þessum hætti.

Slík hlýðni kann að virðast í meira lagi smásmuguleg í augum sumra, en hún kostaði nokkra innri baráttu. Hún hafði í för með sér mögulega og raunar líklega skerðingu á tekjum til eigin framfærslu, og sú spurning vaknaði eðlilega hvernig bæta ætti upp slíkan skort. Sem betur fer hafði Müller fyrir löngu gert það upp við sig að það væri alltaf óhætt að fylgja skýrri skyldutilfinningu. Á hverri slíkri ögurstundu gat hann sagt: „Ó Guð, hjarta mitt er stöðugt, hjarta mitt er stöðugt, ég treysti Þér.“ (Sálmarnir 112:7.) Þegar hann hafði í eitt skipti fyrir öll tekið slíka ákvörðun raskaði slík sýnileg áhætta ekki friði hans eitt einasta augnablik. Á einn eða annan hátt myndi Drottinn sjá fyrir þörfum hans, og það eina sem hann þurfti að gera var að þjóna Honum, treysta Honum og fela föðurlegri umhyggju Hans allt hitt.Sálmarnir 112:7

Haustið 1841 þóknaðist Guði að leggja harðari prófraun á trúna en á nokkru fyrra tímabili. Í nokkra mánuði höfðu birgðir verið tiltölulega ríkulegar, en nú varð auga trúarinnar að beinast til Drottins frá einum degi til annars og frá einni máltíð til annarrar. Þrátt fyrir linnulausa bæn virtist hjálpin stundum ætla að bregðast, svo mjög að það var sérstakt merki um náð Guðs að traust Müllers og samverkamanna hans skyldi ekki bresta alveg í þessari löngu bið og prófraun. En þeim var öllum haldið uppi og hann hvíldi óhagganlegur í föðurlegri miskunn Guðs.

Eitt sinn gaf fátæk kona tvö pens og bætti við: „Þetta eru bara smámunir, en ég verð að gefa þér þetta.“ Samt kom gjöf þessara „tveggja smápeninga“ á svo heppilegu augnabliki að annað þessara tveggja pensa var einmitt það sem vantaði upp á þá upphæð sem þurfti til að kaupa brauð sem nota átti þegar í stað. Í annað skipti vantaði átta pens til að hægt væri að útvega næstu máltíð, en aðeins sjö pens voru í handraðanum. Þegar einn baukurinn var opnaður fannst þar aðeins eitt pens, og þannig mátti rekja eitt einasta pens til umhyggju föðurins.

Í desember þetta sama ár, 1841, var ákveðið að fresta því um hríð að halda nokkurn opinberan fund og prenta ársskýrsluna, til þess að sýna hve eingöngu var treyst á himneskan gjafara. Müller var fullviss um að þótt ekkert orð væri talað eða prentað um starfið og þarfir þess myndu fjármunir samt sem áður berast. Raunar var skýrslunni fyrir árið 1841–42 frestað með þessum hætti í fimm mánuði. Í miðri djúpri fátækt, og að hluta til einmitt vegna þungans af slíkri neyð, var þannig stigið annað djarft skref. Líkt og þegar höggvin voru böndin sem héldu skipsbátnum í strandinu á Miðjarðarhafinu forðum, varpaði þetta Müller og öllum sem með honum voru í starfinu enn fyllilegar á fyrirheit og forsjón Guðs.

Ætla mætti að þegar slík ákvörðun hafði verið tekin myndi Drottinn flýta Sér að umbuna svo hugrökku trausti þegar í stað. Og þó eru vegir Hans svo órannsakanlegir að aldrei fram að þeim tíma hafði trú Müllers orðið fyrir jafn harðri prófraun og á tímabilinu frá 12. desember 1841 til 12. apríl 1842. Þessa fjóra mánuði var aftur eins og Guð væri að segja: „Nú ætla Ég að sjá hvort þú styðjist í raun og sannleika við Mig og horfir til Mín.“ Hvenær sem var á þessum reynslutíma hefði Müller getað breytt um stefnu, haldið opinbera fundinn og gefið út skýrsluna. Enginn vissi af þessum ásetningi nema þeir fáu sem hann hafði í ráðum með sér, og raunar voru mörg Guðs börn, sem væntu hinnar venjulegu ársskýrslu um „handleiðslu Drottins“, undrandi á töfinni. En þeirri niðurstöðu sem hann hafði komist að eftir samvisku sinni var fylgt jafn staðfastlega eftir Drottni til dýrðar, og enn á ný opinberaði Jehóva Jíre trúfesti Sína.

Á þessu fjögurra mánaða tímabili, hinn 9. mars 1842, var neyðin svo sár að starfið hefði ekki getað haldið áfram ef engin hjálp hefði borist. En þann dag bárust tíu pund frá bróður einum sem bjó nálægt Dyflinni. Hönd Drottins birtist greinilega í þessari gjöf, því að þegar pósturinn var kominn og ekkert bréf hafði borist með honum, vaknaði sú sterka fullvissa í huga Müllers að lausn væri í nánd. Og sú varð raunin, því að skömmu síðar var honum fært bréfið, en því hafði verið skilað í eitt af hinum húsunum. Í þessum sama mánuði reyndist einu sinni nauðsynlegt að fresta hádegisverði um hér um bil hálfa klukkustund vegna birgðaskorts. Slík frestun hafði varla nokkru sinni þekkst áður, og afar sjaldan endurtók hún sig í allri síðari sögu starfsins, þótt metta þyrfti þúsundir munna á hverjum degi.

Vorið 1843 fann Müller sig leiddan til að opna fjórða munaðarleysingjaheimilið, en nærri sex ár voru þá liðin síðan hið þriðja var opnað. Þetta skref var stigið af sömu samviskusemi, yfirvegun og bænrækni og ævinlega einkenndi hann. Hann hafði séð margar ástæður fyrir slíkri stækkun starfsins, en hafði þó ekki sagt neitt um málið, ekki einu sinni við ástkæra eiginkonu sína. Dag eftir dag beið hann frammi fyrir Guði í bæn og kaus að leita aðeins ráða hjá Honum, svo að hann gerði ekki neitt í fljótræði, færi ekki á undan skýrri leiðsögn eða yrði fyrir óeðlilegum áhrifum af mannlegri dómgreind.

Óvæntar hindranir komu í veg fyrir að hann fengi það húsnæði sem þegar hafði staðið til boða og reynst heppilegt, en hann lét það á engan hátt raska ró sinni. Kjarni bænar hans var: „Drottinn, ef Þú hefur enga þörf fyrir annað munaðarleysingjaheimili, þá hef ég það ekki heldur.“ Hann mat það réttilega svo að hin rólega yfirvegun sem hann hafði sýnt í öllu málinu, og hinn órofni friður sem hann mætti nýjum hindrunum með, væru sönnun þess að hann fylgdi leiðsögn Guðs en ekki hvötum eigin vilja.

Þar sem opinbera fundinum og útgáfu ársskýrslunnar hafði vísvitandi verið frestað til að sýna að ekki væri treyst úr hófi fram á jafnvel óbeinar beiðnir til manna, voru margar sérstakar bænir bornar fram fyrir Guð. Beðið var um að fyrir 15. júlí 1844, þegar halda átti opinbera fundinn, myndi Hann uppfylla allar þarfir svo ríkulega að öllum mætti verða ljóst að trúarbænin hefði kallað fram hjálp að ofan, þrátt fyrir að þessi lögmætu úrræði til að upplýsa þjóna Hans um starfið hefðu ekki verið notuð um hríð. Þar sem reikningsárinu hafði lokið í maí voru þá liðin meira en tvö ár síðan fyrri skýrsla var lögð fyrir almenning.

George Müller brann af vandlætingu fyrir Drottin, Guð allsherjar. Hann þráði að „kippt yrði fótunum undan jafnvel hinni minnstu tylliástæðu til þess að menn gætu sagt: ‚Þeir fá ekki meiri peninga og þess vegna gefa þeir nú út aðra skýrslu.‘“ Þótt hann vildi í allri framvindu starfsins standa með Meistara sínum án þess að skeyta nokkuð um jákvæða eða neikvæða dóma manna, fann hann sterkt í brjósti sér að Guð yrði mikið heiðraður og vegsamaður sem sá Guð sem bænheyrir ef ríkulegar birgðir bærust áður en almenningi væri yfirhöfuð gerð grein fyrir stöðunni. Í stað þess að virðast biðja menn um aðstoð gætu hann og samverkamenn hans þá borið kirkjunni og heiminum vitni um trúfesti Guðs og fært Honum lofgjörð glaðra og þakklátra hjartna. Eins og hann hafði beðið, svo varð honum. Peningar og aðrar nauðsynjar streymdu inn, og daginn áður en reikningunum var lokað bárust svo rausnarlegar gjafir að yfir tuttugu punda afgangur var á öllu starfinu.