K. Fleiri endurminningar um Müller

Herra Perry deilir einnig eftirfarandi endurminningum: Síðdegis á sunnudegi, um þremur vikum áður en George Müller kvaddi þennan heim til að vera hjá Drottni, sat hann á óþvinguðu og heimilislegu spjalli við vini sína. Þar minntist hann á tvær heimsóknir í vikunni á undan til tveggja gamalla og kærra vina. Hann hafði gert sér fulla grein fyrir því að þótt þeir væru um tíu árum yngri en hann sjálfur hafði hann miklu meira þrek en þeir, bæði til gangs og einkum til að halda áfram þjónustu sinni fyrir Drottin sinn. Hann sagði því glettnislega og brosti blítt: „Þegar ég kvaddi elskuðu bræðurna báða fannst mér ég vera býsna ungur í samanburði við þá hvað krafta snertir, þótt ég sé svo miklu eldri.“ Og í sömu andrá fylgdi lofgjörð til Guðs fyrir gæsku Hans í hans garð: „Ó, hvað himneski faðir minn hefur verið mér einstaklega mildur og góður! Ég kenni mér engra verkja eða þrauta, er laus við alla gigt, og nú á nítugasta og þriðja aldursári mínu get ég unnið dagsverk á munaðarleysingjaheimilunum jafn auðveldlega og þægilega fyrir mig sjálfan og nokkru sinni fyrr.“

Ein setning lýsir afar vel eftirtektarverðum þætti í kristilegri skapgerð hans, en hún er þessi: George Müller, ekkert. Í sjálfum sér verri en ekkert.

Drottinn Jesús, allt. Af náð, í Kristi, konungssonur.

Og þannig lifði hann. Allir þeir sem þekktu þennan elskaða og virta þjón Krists best og unnu honum mest myndu bera vitni um að fastur hugsunarháttur hans gagnvart Drottni var að umgangast Hann sem almáttugan og kærleiksríkan vin sem er ávallt nærri – vin sem elskaði hann miklu meira en hann gæti nokkurn tíma endurgoldið og hafði yndi af því að njóta óskoraðs trausts hans í öllum hlutum. Hann var ekki aðeins ávallt til taks til að hlusta á bænir hans og lofgjörð um stór og mikilvæg mál, heldur var ekkert svo smávægilegt að ekki mætti ræða það við Hann. Þetta var svo raunverulegt að það var nánast ómögulegt að njóta þeirra forréttinda að eiga við hann innilegt trúnaðarsamtal í einrúmi án þess að skynja að fyrir honum að minnsta kosti var Drottinn raunverulega viðstaddur. Hann var sá sem hann sneri sér til í leit að ráðum, í bæn eða lofgjörð, jafn óþvingað og flestir myndu tala við þriðja mann sem staddur væri hjá þeim. Og aftur og aftur hafa borist afar greinileg bænasvör við beiðnum sem þannig voru bornar sameiginlega fram fyrir Drottin, algerlega óháð hans eigin sérstaka starfi.