Þrautseigja

ÞAÐ STÖÐUGA ÁTAK SEM ÞARF TIL AÐ VEKJA TRÚ

Áttunda skrefið til auðs

ÞRAUTSEIGJA er ómissandi þáttur í því ferli að umbreyta ÞRÁ í peningalegt jafngildi hennar. Grundvöllur þrautseigjunnar er VILJASTYRKURINN.

Viljastyrkur og þrá mynda ómótstæðilega tvennu þegar þau eru rétt tengd saman. Menn sem safna miklum auðæfum eru almennt taldir kaldrifjaðir og stundum miskunnarlausir. Oft eru þeir misskildir. Það sem þeir búa yfir er viljastyrkur sem þeir blanda saman við þrautseigju og leggja á bak við þrár sínar til að tryggja að þeir nái markmiðum sínum.

Henry Ford hefur almennt verið misskilinn og talinn miskunnarlaus og kaldrifjaður. Þessi misskilningur spratt af þeim vana Fords að fylgja öllum áætlunum sínum til enda af ÞRAUTSEIGJU.

Meirihluti fólks er vís til að varpa markmiðum sínum og tilgangi fyrir róða og gefast upp við fyrsta vott um mótbyr eða óhapp. Fáeinir halda áfram ÞRÁTT FYRIR alla andstöðu uns þeir ná marki sínu. Þessir fáu eru menn á borð við Ford, Carnegie, Rockefeller og Edison.

Það hvílir ef til vill enginn hetjuljómi yfir orðinu „þrautseigja“, en þessi eiginleiki er skapgerð mannsins það sama og kolefnið er stálinu.

Að byggja upp auðæfi felur almennt í sér að öllum þrettán þáttum þessarar heimspeki sé beitt. Þessar grundvallarreglur verður að skilja, og allir sem safna peningum verða að beita þeim af ÞRAUTSEIGJU.

Ef þú lest þessa bók með það í huga að hagnýta þér þekkinguna sem hún miðlar, mun fyrsta prófraunin á ÞRAUTSEIGJU þína renna upp þegar þú tekur að fylgja skrefunum sex sem lýst er í öðrum kafla. Nema þú sért í hópi þeirra tveggja af hverjum hundrað sem nú þegar hafa SKÝRT MARKMIÐ sem þeir stefna að, og SKÝRA ÁÆTLUN um hvernig því skuli náð, gætir þú lesið leiðbeiningarnar, haldið svo áfram þínu daglega amstri og aldrei farið eftir þeim.

Höfundurinn gengur á þig á þessum tímapunkti vegna þess að skortur á þrautseigju er ein helsta orsök þess að fólki mistekst. Þar að auki hefur reynslan af þúsundum manna sannað að skortur á þrautseigju er veikleiki sem hrjáir meirihluta fólks. Þetta er veikleiki sem hægt er að sigrast á með ástundun. Hversu auðveldlega tekst að sigrast á skorti á þrautseigju veltur alfarið á því hve ÁKÖF ÞRÁIN ER.

Upphafspunktur alls árangurs er ÞRÁ. Hafðu þetta stöðugt í huga. Veikar þrár skila veikum árangri, rétt eins og lítill eldur gefur frá sér lítinn hita. Ef þú finnur að þig skortir þrautseigju má bæta úr þeim veikleika með því að kynda sterkari eld undir þrám þínum.

Haltu áfram að lesa bókina til enda, farðu síðan aftur í annan kafla og byrjaðu þegar í stað að framfylgja leiðbeiningunum sem gefnar eru í tengslum við skrefin sex. Ákafinn sem þú sýnir við að fylgja þessum leiðbeiningum mun gefa skýrt til kynna hversu mikið, eða hversu lítið, þú ÞRÁIR í raun og veru að safna peningum. Ef þú finnur til áhugaleysis máttu treysta því að þú hafir enn ekki öðlast þá „peningavitund“ sem þú verður að búa yfir áður en þú getur verið þess fullviss að safna auðæfum.

Auðæfi leita til þeirra manna sem hafa búið huga sinn undir að „laða“ þau að sér, alveg jafn örugglega og vatnið leitar til sjávar. Í þessari bók er að finna alla þá hvatningu sem þarf til að „stilla“ hvern eðlilegan huga inn á þær sveiflur sem munu laða að það sem þrá manns beinist að.

Ef þú finnur að þú stendur höllum fæti hvað varðar ÞRAUTSEIGJU skaltu beina athyglinni að leiðbeiningunum í kaflanum um „Kraft“; umkringdu þig „HUGARBANDALAGI“ og með samstilltu átaki liðsmanna þess hóps getur þú þroskað með þér þrautseigju. Þú munt finna frekari leiðbeiningar um hvernig efla má þrautseigju í köflunum um sjálfsefjun og undirmeðvitundina. Fylgdu leiðbeiningunum sem dregnar eru upp í þessum köflum uns vaninn færir undirmeðvitund þinni skýra mynd af því sem ÞRÁ þín beinist að. Upp frá því mun skortur á þrautseigju ekki standa þér fyrir þrifum.

Undirmeðvitund þín starfar óslitið, bæði meðan þú vakir og meðan þú sefur.

Rykkjótt eða tilfallandi viðleitni til að beita reglunum mun ekki koma þér að neinu gagni. Til að ná ÁRANGRI verður þú að beita öllum reglunum uns beiting þeirra er orðin þér fastur vani. Með engu öðru móti getur þú þroskað með þér hina nauðsynlegu „peningavitund“.

FÁTÆKT laðast að þeim sem hefur huga sem er henni hliðhollur, rétt eins og peningar laðast að þeim sem hefur markvisst búið huga sinn undir að laða þá að sér, og samkvæmt sömu lögmálum. FÁTÆKTARVITUND MUN AF SJÁLFSDÁÐUM LEGGJA UNDIR SIG ÞANN HUGA SEM EKKI ER UPPTEKINN AF PENINGAVITUND. Fátæktarvitund þróast án þess að maður temji sér meðvitað venjur sem eru henni hagfelldar. Peningavitundina verður hins vegar að skapa af ásettu ráði, nema maður sé fæddur með slíka vitund.

Ef þú nærð fullum skilningi á staðhæfingunum í málsgreininni hér á undan muntu skilja mikilvægi ÞRAUTSEIGJU við söfnun auðæfa. Án ÞRAUTSEIGJU munt þú bíða ósigur áður en þú svo mikið sem byrjar. Með ÞRAUTSEIGJU munt þú sigra.

Ef þú hefur einhvern tíma fengið martröð gerir þú þér grein fyrir gildi þrautseigjunnar. Þú liggur í rúminu, hálfvakandi, og finnst þú vera að kafna. Þú getur hvorki snúið þér við né hreyft nokkurn vöðva. Þú áttar þig á því að þú VERÐUR AÐ BYRJA að ná aftur stjórn á vöðvunum. Með þrautseigju og viljastyrk tekst þér loks að hreyfa fingurna á annarri hendinni. Með því að halda áfram að hreyfa fingurna færir þú stjórnina út í vöðva annars handleggsins þar til þú getur lyft honum. Síðan nærðu stjórn á hinum handleggnum á sama hátt. Loks nærðu stjórn á vöðvunum í öðrum fætinum og færir hana svo yfir í hinn fótinn. ÞÁ – MEÐ EINU OFURMANNSLEGU VILJAÁTAKI – endurheimtir þú fulla stjórn á vöðvakerfi þínu og „hrekkur“ upp úr martröðinni. Sigurinn vannst skref fyrir skref.

Þér kann að reynast nauðsynlegt að „hrökkva“ upp úr huglægri tregðu þinni með svipuðum hætti, þokast hægt áfram í fyrstu og auka síðan hraðann uns þú nærð fullri stjórn á vilja þínum. Sýndu ÞRAUTSEIGJU, hversu hægt sem þú þarft að fara í byrjun. MEÐ ÞRAUTSEIGJUNNI KEMUR VELGENGNIN.

Ef þú velur í „hugarbandalag“ þitt af kostgæfni muntu hafa þar að minnsta kosti einn einstakling sem hjálpar þér að þroska með þér ÞRAUTSEIGJU. Sumir þeirra sem hafa safnað miklum auðæfum gerðu það af NAUÐSYN. Þeir tömdu sér ÞRAUTSEIGJU vegna þess að aðstæður gengu svo nærri þeim að þeir urðu að vera þrautseigir.

EKKERT KEMUR Í STAÐ ÞRAUTSEIGJU! Enginn annar eiginleiki getur leyst hana af hólmi! Mundu þetta, og það mun stappa í þig stálinu í upphafi þegar róðurinn virðist þungur og hægur.

Þeir sem hafa gert þrautseigjuna að VANA virðast njóta tryggingar gegn því að mistakast. Sama hversu oft þeir bíða ósigur komast þeir að lokum upp á efstu þrep stigans. Stundum er engu líkara en til sé hulinn leiðsögumaður sem hefur það hlutverk að reyna menn með alls kyns mótlæti sem dregur úr þeim kjark. Þeir sem rísa á fætur eftir ósigur og halda áfram að reyna komast á leiðarenda; og heimurinn hrópar: „Bravó! Ég vissi að þú gætir þetta!“ Hinn huldi leiðsögumaður leyfir engum að njóta mikils árangurs án þess að standast ÞRAUTSEIGJUPRÓFIÐ. Þeir sem þola ekki álagið ná einfaldlega ekki máli.

Þeir sem „þola álagið“ hljóta ríkulega umbun fyrir ÞRAUTSEIGJU sína. Þeir fá að launum hvert það markmið sem þeir keppa að. Og það er ekki allt! Þeir öðlast nokkuð sem er óendanlega mikilvægara en efnisleg umbun – þá vitneskju að „HVERJUM ÓSIGRI FYLGIR FRÆ JAFNGILDS ÁVINNINGS.“

Til eru undantekningar frá þessari reglu; fáeinir þekkja af eigin raun hversu traust þrautseigjan er. Það eru þeir sem hafa ekki sætt sig við að ósigur sé annað eða meira en tímabundinn. Það eru þeir sem fylgja ÞRÁM sínum eftir af slíkri ÞRAUTSEIGJU að ósigri er að lokum snúið í sigur. Við sem stöndum á hliðarlínu lífsins sjáum hinn gríðarlega fjölda sem bíður lægri hlut og rís aldrei upp aftur. Við sjáum þessa fáu sem taka refsingu ósigursins sem hvatningu til enn meira átaks. Þeir læra sem betur fer aldrei að sætta sig við bakkgír lífsins. En það sem við SJÁUM EKKI, og flesta grunar aldrei að sé til, er hinn þögli en ómótstæðilegi KRAFTUR sem kemur þeim til bjargar sem berjast áfram þrátt fyrir mótlæti og kjarkleysi. Ef við tölum þá nokkuð um þennan kraft köllum við hann ÞRAUTSEIGJU og látum þar við sitja. Eitt vitum við þó öll: ef maður býr ekki yfir ÞRAUTSEIGJU nær maður ekki teljandi árangri á nokkru sviði.

Þegar þessar línur eru ritaðar lít ég upp frá verki mínu og sé fram undan mér, í varla einnar húsalengju fjarlægð, hið mikla og dularfulla „Broadway“, „grafreit dauðra vona“ og „forstofu tækifæranna“. Alls staðar að úr heiminum hefur fólk streymt til Broadway í leit að frægð, auði, völdum, ást eða hverju því sem mannfólkið kallar velgengni. Endrum og eins stígur einhver út úr hinni löngu fylkingu þeirra sem leita og heimurinn fréttir að enn ein manneskjan hafi lagt Broadway að fótum sér. En Broadway verður hvorki auðveldlega né fljótt unnið. Það viðurkennir hæfileika, metur snilligáfu og borgar út í peningum, en þó aðeins eftir að maður hefur neitað að GEFAST UPP.

Þá vitum við að sá hinn sami hefur uppgötvað leyndarmálið á bak við það hvernig sigra má Broadway. Leyndarmálið er ævinlega óaðskiljanlega tengt einu orði: ÞRAUTSEIGJU!

Leyndarmálið birtist í baráttu Fannie Hurst, sem sigraði Ljósastrætið mikla með ÞRAUTSEIGJU sinni. Hún kom til New York árið 1915 til að breyta ritstörfum í auðæfi. Umbreytingin gekk ekki fljótt fyrir sig, EN HÚN KOM. Í fjögur ár kynntist ungfrú Hurst „gangstéttum New York-borgar“ af eigin raun. Hún eyddi dögunum í strit og nóttunum í VON. Þegar vonin tók að dvína sagði hún ekki: „Jæja þá, Broadway, þú vinnur!“ Hún sagði: „Gott og vel, Broadway, þú getur kannski bugað suma, en ekki mig. Ég ætla að neyða þig til að gefast upp.“

Einn útgefandi (The Saturday Evening Post) sendi henni þrjátíu og sex höfnunarbréf áður en hún „braut ísinn“ og fékk sögu birta. Meðalrithöfundurinn, líkt og „meðalmaðurinn“ á öðrum sviðum lífsins, hefði lagt árar í bát þegar fyrsta höfnunarbréfið barst. Hún þrammaði gangstéttirnar í fjögur ár undir stöðugu „NEI-i“ útgefendanna vegna þess að hún var staðráðin í að sigra.

Þá kom „uppskeran“. Álögunum hafði verið létt, hinn ósýnilegi leiðsögumaður hafði prófað Fannie Hurst og hún stóðst raunina. Upp frá því lá troðin slóð útgefenda að dyrum hennar. Peningarnir streymdu svo hratt inn að hún hafði varla undan að telja þá. Síðan uppgötvuðu kvikmyndaframleiðendurnir hana og þá komu peningarnir ekki í smáskömmtum, heldur í flóðbylgjum. Kvikmyndarétturinn að nýjustu skáldsögu hennar, „Great Laughter“, gaf af sér 100.000 dali, sem sagt er vera hæsta verð sem nokkru sinni hefur verið greitt fyrir sögu fyrir útgáfu. Höfundarlaun hennar af sölu bókarinnar munu sennilega nema enn hærri fjárhæð.

Hér hefur þú í stuttu máli lýsingu á því hverju ÞRAUTSEIGJAN getur áorkað. Fannie Hurst er engin undantekning. Hvar sem karlar og konur safna miklum auðæfum máttu treysta því að þau hafi fyrst tileinkað sér ÞRAUTSEIGJU. Broadway gefur hvaða betlara sem er kaffibolla og samloku, en það krefst ÞRAUTSEIGJU af þeim sem sækjast eftir stóru vinningunum.

Kate Smith mun segja „amen“ þegar hún les þetta. Árum saman söng hún, án peninga og endurgjaldslaust, í hvern þann hljóðnema sem hún komst í tæri við. Broadway sagði við hana: „Komdu og sæktu það, ef þú þolir álagið.“ Hún þoldi það uns sá sællegi dagur rann upp að Broadway þreyttist og sagði: „Æ, til hvers? Þú veist ekki hvenær þú ert sigruð, svo nefndu bara verðið og taktu til óspilltra málanna.“ Ungfrú Smith nefndi sitt verð! Það var engin smásmíði. Svo háar tölur að einnar viku laun eru langt umfram það sem flestir vinna sér inn á heilu ári.

Sannarlega borgar sig að sýna ÞRAUTSEIGJU!

Og hér er uppörvandi staðhæfing sem felur í sér mikilvæga vísbendingu – ÞÚSUNDIR SÖNGVARA SEM STANDA KATE SMITH FRAMAR GANGA UPP OG NIÐUR BROADWAY Í LEIT AÐ „TÆKIFÆRI“ – ÁN ÁRANGURS. Ótal aðrir hafa komið og farið, margir þeirra sungu nógu vel, en þeir náðu ekki máli vegna þess að þá skorti kjarkinn til að halda ótrauðir áfram uns Broadway yrði þreytt á að vísa þeim frá.

Þrautseigja er hugarástand og því er hægt að rækta hana með sér. Líkt og öll hugarástönd byggist þrautseigjan á ákveðnum orsökum, þar á meðal þessum:

[a] SKÝR TILGANGUR. Að vita hvað maður vill er fyrsta og ef til vill mikilvægasta skrefið í þá átt að þroska með sér þrautseigju. Sterk hvatning knýr mann til að sigrast á mörgum erfiðleikum.

[b] ÞRÁ. Það er tiltölulega auðvelt að öðlast og viðhalda þrautseigju þegar keppt er að því sem heit þrá stendur til.

[c] SJÁLFSBJARGARVIÐLEITNI. Trú á eigin getu til að hrinda áætlun í framkvæmd hvetur mann til að fylgja áætluninni til enda af þrautseigju. (Þroska má sjálfsbjargarviðleitni með þeirri grundvallarreglu sem lýst er í kaflanum um sjálfsefjun).

[d] SKÝRAR ÁÆTLANIR. Skipulagðar áætlanir, jafnvel þótt þær kunni að vera veikar og með öllu óraunhæfar, ýta undir þrautseigju.

[e] NÁKVÆM ÞEKKING. Vitneskjan um að áætlanir manns séu traustar og byggðar á reynslu eða athugun eflir þrautseigju; að „giska“ í stað þess að „vita“ brýtur niður þrautseigju.

[f] SAMVINNA. Samhugur, skilningur og samstillt samvinna við aðra eiga sinn þátt í að efla þrautseigju.

[g] VILJASTYRKUR. Sá vani að einbeita hugsunum sínum að gerð áætlana til að ná skýrum tilgangi leiðir til þrautseigju.

[h] VANI. Þrautseigja er bein afleiðing af vana. Hugurinn drekkur í sig og verður hluti af þeirri daglegu reynslu sem hann nærist á. Óttann, sem er allra óvina verstur, má lækna með árangursríkum hætti með því að knýja sig til að endurtaka hugrekkisverk. Þetta vita allir sem hafa tekið virkan þátt í hernaði.

Áður en við skiljum við efnið ÞRAUTSEIGJU skaltu líta í eigin barm og komast að raun um á hvaða sviði, ef nokkru, þig skortir þennan lífsnauðsynlega eiginleika. Mettu þig af hugrekki, lið fyrir lið, og sjáðu hversu marga af átta þáttum þrautseigjunnar þig vantar. Sú greining kann að leiða til uppgötvana sem gefa þér nýtt tak á eigin lífi.

EINKENNI ÞESS AÐ ÞRAUTSEIGJU SKORTI

Hér finnur þú hina raunverulegu óvini sem standa á milli þín og eftirtektarverðs árangurs. Hér finnur þú ekki aðeins „einkennin“ sem benda til veikrar ÞRAUTSEIGJU, heldur einnig hinar djúpstæðu orsakir þessa veikleika í undirmeðvitundinni. Kynntu þér listann vandlega og horfðu af hreinskilni í eigin barm EF ÞÚ VILT Í RAUN OG VERU VITA HVER ÞÚ ERT OG HVERJU ÞÚ GETUR ÁORKAÐ. Þetta eru þeir veikleikar sem allir sem safna auðæfum verða að ná tökum á.

1. Misbrestur á því að gera sér grein fyrir og skilgreina skýrt hvað maður vill nákvæmlega.

2. Frestunarárátta, með eða án ástæðu. (Yfirleitt studd mikilli fylkingu afsakana og fyrirslátta).

3. Áhugaleysi á að afla sér sérþekkingar.

4. Óákveðni, sá ávani að „varpa ábyrgðinni á aðra“ við hvert tækifæri, í stað þess að horfast beint í augu við vandamálin. (Einnig stutt afsökunum).

5. Sá ávani að reiða sig á afsakanir í stað þess að móta skýra áætlun til lausnar á vandamálum.

6. Sjálfsánægja. Lítið er um lækningu við þessum kvilla og engin von fyrir þá sem þjást af honum.

7. Skeytingarleysi, sem endurspeglast yfirleitt í því að maður er ætíð reiðubúinn til málamiðlana, fremur en að mæta andstöðu og berjast gegn henni.

8. Sá ávani að kenna öðrum um eigin mistök og sætta sig við óhagstæðar kringumstæður sem óumflýjanlegar.

9. VEIK ÞRÁ, vegna vanrækslu við val á HVÖTUM sem knýja til athafna.

10. Fúsleiki, og jafnvel ákafi, til að gefast upp við fyrstu merki um ósigur. (Byggt á einum eða fleirum af óttunum sex).

11. Skortur á SKIPULÖGÐUM ÁÆTLUNUM, sem færðar hafa verið í letur þannig að hægt sé að greina þær.

12. Sá ávani að láta hjá líða að hrinda hugmyndum í framkvæmd eða grípa tækifærið þegar það gefst.

13. AÐ ÓSKA í stað þess AÐ VILJA.

14. Sá ávani að gera málamiðlun við FÁTÆKT í stað þess að stefna að auðæfum. Almennur skortur á metnaði til að vera, gera og eiga.

15. Leit að öllum skyndileiðum til auðæfa, tilraunir til að FÁ án þess að GEFA sanngjarnt endurgjald, sem birtist yfirleitt í fjárhættuspilum og viðleitni til að ná „slungnum“ samningum.

16. ÓTTI VIÐ GAGNRÝNI, vanræksla á því að móta áætlanir og hrinda þeim í framkvæmd vegna þess hvað annað fólk kynni að hugsa, gera eða segja. Þessi óvinur á heima efst á listanum, því hann býr yfirleitt í undirmeðvitund manns þar sem maður gerir sér ekki grein fyrir nærveru hans. (Sjá umfjöllun um það sem Óttarnir sex eru í síðari kafla).

Við skulum skoða nokkur einkenni óttans við gagnrýni. Meirihluti fólks leyfir ættingjum, vinum og almenningi öllum að hafa slík áhrif á sig að það getur ekki lifað sínu eigin lífi, vegna þess að það óttast gagnrýni.

Gríðarlega margt fólk gerir mistök í hjónabandi, stendur við gerðan samning og fer í gegnum lífið vansælt og óhamingjusamt, vegna þess að það óttast þá gagnrýni sem kann að fylgja í kjölfarið ef það leiðréttir mistökin. (Hver sá sem hefur látið undan þessari tegund ótta þekkir þann óbætanlega skaða sem hann veldur með því að eyðileggja metnað, sjálfsbjargarviðleitni og þrána til að ná árangri).

Milljónir manna láta hjá líða að afla sér menntunar síðar á ævinni, eftir að hafa hætt í skóla, vegna þess að þær óttast gagnrýni.

Ótal karlar og konur, jafnt ung sem aldin, leyfa ættingjum að leggja líf sitt í rúst í nafni SKYLDUNNAR, vegna þess að þau óttast gagnrýni. (Skyldurækni krefst þess ekki af nokkrum manni að hann láti persónulegan metnað sinn og réttinn til að lifa eigin lífi á eigin forsendum verða að engu).

Fólk neitar að taka áhættu í viðskiptum vegna þess að það óttast gagnrýnina sem kann að fylgja ef því mistekst. Óttinn við gagnrýni er í slíkum tilvikum sterkari en ÞRÁIN eftir velgengni.

Allt of margir neita að setja sér háleit markmið, eða vanrækja jafnvel að velja sér ævistarf, vegna þess að þeir óttast gagnrýni ættingja og „vina“ sem kynnu að segja: „Ekki stefna svona hátt, fólk mun halda að þú hafir misst vitið.“

Þegar Andrew Carnegie lagði til að ég helgaði tuttugu ár því að móta heimspeki um einstaklingsbundinn árangur voru fyrstu hugsanaviðbrögð mín ótti við hvað fólk kynni að segja. Tillagan setti mér markmið sem var langt umfram allt sem ég hafði nokkru sinni látið mér detta í hug. Á svipstundu tók hugur minn að spinna upp afsakanir og fyrirslætti, sem öll mátti rekja til hins meðfædda ÓTTA VIÐ GAGNRÝNI. Eitthvað innra með mér sagði: „Þú getur þetta ekki – verkefnið er of stórt og krefst of mikils tíma – hvað munu ættingjar þínir halda um þig? – hvernig ætlar þú að sjá fyrir þér? – enginn hefur nokkru sinni sett saman heimspeki um velgengni, hvaða rétt hefur þú til að trúa því að þú getir það? – hver ert þú eiginlega, að stefna svona hátt? – mundu eftir fátæklegum uppruna þínum – hvað veist þú um heimspeki – fólk mun halda að þú sért vitlaus – (og það gerði það) – hvers vegna hefur einhver annar ekki gert þetta nú þegar?“

Þessar spurningar og margar fleiri skutu upp kollinum í huga mínum og kröfðust athygli. Það var líkast því sem allur heimurinn hefði skyndilega beint sjónum sínum að mér í þeim tilgangi að hæðast svo að mér að ég gæfi upp á bátinn alla þrá til að hrinda tillögu herra Carnegies í framkvæmd.

Ég hafði prýðilegt tækifæri, þarna á staðnum, til að kæfa metnaðinn áður en hann næði tökum á mér. Síðar á ævinni, eftir að hafa greint þúsundir manna, uppgötvaði ég að FLESTAR HUGMYNDIR ERU ANDVANA FÆDDAR OG BLÁSA ÞARF Í ÞÆR LÍFSANDA MEÐ SKÝRUM ÁÆTLUNUM UM TAFARLAUSA FRAMKVÆMD. Besti tíminn til að hlúa að hugmynd er um leið og hún fæðist. Hver mínúta sem hún lifir veitir henni betri líkur á að komast af. ÓTTINN VIÐ GAGNRÝNI liggur til grundvallar tortímingu flestra þeirra hugmynda sem aldrei ná á stig ÁÆTLUNARGERÐAR og FRAMKVÆMDA.

Margir trúa því að efnisleg velgengni sé árangur af heppilegum „tækifærum“. Nokkur fótur er fyrir þeirri trú, en þeir sem treysta eingöngu á heppnina verða nær alltaf fyrir vonbrigðum, vegna þess að þeim yfirsést annar mikilvægur þáttur sem verður að vera til staðar áður en hægt er að treysta á velgengni. Það er sú þekking sem gerir manni kleift að skapa heppileg „tækifæri“ eftir pöntun.

Á kreppuárunum tapaði gamanleikarinn W. C. Fields öllum peningunum sínum og stóð uppi tekjulaus og atvinnulaus, auk þess sem lifibrauð hans (revíuleikhúsið) var ekki lengur til. Þar að auki var hann kominn yfir sextugt, en á þeim aldri telja margir menn sig „gamla“. Hann var svo ákafur í að snúa aftur á sjónarsviðið að hann bauðst til að vinna kauplaust á nýjum vettvangi (í kvikmyndum). Ofan á aðrar hremmingar datt hann og slasaðist á hálsi. Fyrir marga hefði það verið rétti tímapunkturinn til að leggja árar í bát og GEFAST UPP. En Fields var ÞRAUTSEIGUR. Hann vissi að ef hann héldi ótrauður áfram myndi hann fá „tækifærin“ fyrr eða síðar, og hann fékk þau, en ekki af tilviljun.

Marie Dressler stóð uppi slypp og snauð, peningalaus og atvinnulaus, þegar hún var um sextugt. Hún sótti líka „tækifærin“ fast og hreppti þau. ÞRAUTSEIGJA hennar færði henni undraverðan sigur á efri árum, löngu eftir þann aldur þegar flestir karlar og konur hafa lagt metnaðinn til að afreka eitthvað á hilluna.

Eddie Cantor tapaði öllu fé sínu í verðbréfahruninu 1929, en hann átti enn ÞRAUTSEIGJU sína og hugrekki. Með þessu tvennu, auk tveggja áberandi augna, vann hann sig aftur upp í 10.000 dollara vikulaun! Sannarlega kemst sá sem býr yfir ÞRAUTSEIGJU prýðilega af án margra annarra eiginleika.

Eina „tækifærið“ sem nokkur maður hefur efni á að treysta á er sjálfskapað „tækifæri“. Slík tækifæri verða til þegar ÞRAUTSEIGJU er beitt. Upphafspunkturinn er SKÝR TILGANGUR.

Rannsakaðu fyrstu hundrað manneskjurnar sem þú hittir, spurðu þær hvers þær óski sér heitast í lífinu og níutíu og átta þeirra munu ekki geta svarað þér. Ef þú gengur á þær eftir svari munu sumar segja – ÖRYGGI, margar munu segja – PENINGA, fáeinar munu segja – HAMINGJU, aðrar munu segja – FRÆGÐ OG VÖLD, og enn aðrar munu segja – FÉLAGSLEGA VIÐURKENNINGU, ÞÆGILEGT LÍF, HÆFILEIKA TIL AÐ SYNGJA, DANSA eða SKRIFA, en engin þeirra mun geta skilgreint þessi hugtök eða gefið minnstu vísbendingu um ÁÆTLUN sem þær vonast til að nota til að ná þessum óljósu óskum. Auðæfi svara ekki óskum. Þau svara aðeins skýrum áætlunum, sem studdar eru skýrri þrá, með stöðugri ÞRAUTSEIGJU.

Hvernig ÞRÓA MÁ ÞRAUTSEIGJU

Fjögur einföld skref leiða til þess að ÞRAUTSEIGJA verði að ávana. Þau krefjast engrar ofurgáfu, engrar sérstakrar menntunar og aðeins lítils tíma eða fyrirhafnar. Skrefin sem þarf að stíga eru:–

1. SKÝR TILGANGUR STUDDUR BRENNANDI ÞRÁ EFTIR ÞVÍ AÐ HANN NÁI FRAM AÐ GANGA.

2. SKÝR ÁÆTLUN SEM BIRTIST Í STÖÐUGUM ATHÖFNUM.

3. HUGUR SEM ER HARÐLOKAÐUR FYRIR ÖLLUM NEIKVÆÐUM OG LETJANDI ÁHRIFUM, þar á meðal neikvæðum ábendingum ættingja, vina og kunningja.

4. VINSAMLEGT BANDALAG VIÐ EINN EÐA FLEIRI EINSTAKLINGA SEM HVETJA MANN TIL AÐ FYLGJA BÆÐI ÁÆTLUN OG TILGANGI TIL ENDA.

Þessi fjögur skref eru nauðsynleg til að ná árangri á öllum sviðum lífsins. Allur tilgangurinn með hinum þrettán meginreglum þessarar heimspeki er að gera manni kleift að taka þessi fjögur skref af vana.

Þetta eru skrefin sem gera manni kleift að ráða efnahagslegum örlögum sínum.

Þetta eru skrefin sem leiða til frelsis og sjálfstæðis í hugsun.

Þetta eru skrefin sem leiða til auðæfa, í litlum eða miklum mæli.

Þau vísa veginn til valda, frægðar og veraldlegrar viðurkenningar.

Þetta eru skrefin fjögur sem tryggja heppileg „tækifæri“.

Þetta eru skrefin sem breyta draumum í efnislegan veruleika.

Þau leiða einnig til yfirráða yfir ÓTTA, KJARKLEYSI, SINNULEYSI.

Stórkostleg verðlaun bíða allra sem læra að stíga þessi fjögur skref. Þau felast í þeim forréttindum að ákveða eigin kjör og fá Lífið til að greiða hvert það verð sem sett er upp.

Ég hef enga leið til að þekkja staðreyndir málsins, en ég leyfi mér að geta þess til að hin mikla ást frú Wallis Simpson á karlmanni hafi hvorki verið tilviljun né eingöngu sprottin af heppilegum „tækifærum“. Þar bjó að baki brennandi þrá og vandleg leit við hvert fótmál. Fyrsta skylda hennar var að elska. Hvað er það æðsta á jörðu? Meistarinn kallaði það ást – ekki mannasetningar, gagnrýni, beiskju, rógburð eða pólitísk „hjónabönd“, heldur ást.

Hún vissi hvað hún vildi, ekki eftir að hún hitti prinsinn af Wales, heldur löngu áður. Tvisvar sinnum, þegar henni hafði mistekist að finna það, hafði hún kjark til að halda leitinni áfram. „Vertu sjálfum þér trúr, og þá hlýtur hitt að fylgja, líkt og nóttin deginum, að þú getur engum manni reynst falskur.“

Uppgangur hennar úr nafnleysi var hægur, jafn og ÞRAUTSEIGUR, en hann var ÖRUGGUR! Hún sigraðist á ótrúlegum ofureflum; og hver sem þú ert, eða hvað sem þér kann að finnast um Wallis Simpson eða konunginn sem fórnaði krúnu sinni fyrir ást hennar, þá er hún undraverð fyrirmynd um hagnýtta ÞRAUTSEIGJU og kennari í lögmálum sjálfsákvörðunar sem allur heimurinn hefði gagn af að læra af.

Þegar þú hugsar til Wallis Simpson skaltu hugsa um konu sem vissi hvað hún vildi og skók mesta heimsveldi jarðar til að hreppa það. Konur sem kvarta yfir því að þetta sé heimur karlmanna, og að konur eigi ekki jafna möguleika á sigri, skulda sjálfum sér að kynna sér vandlega ævi þessarar óvenjulegu konu, sem á þeim aldri er flestar konur telja „gamlan“ vann ást eftirsóttasta piparsveins í öllum heiminum.

En hvað um Edward konung? Hvaða lærdóm getum við dregið af hlutdeild hans í mesta sjónleik heimsins á síðari tímum? Greiddi hann of hátt verð fyrir ást konunnar sem hann valdi sér?

Vissulega getur enginn nema hann sjálfur gefið rétta svarið.

Við hin getum aðeins getið okkur til. Það eitt vitum við að konungurinn kom í heiminn án eigin samþykkis. Hann fæddist til mikilla auðæfa án þess að biðja um þau. Ákaft var sóst eftir ráðahag við hann; stjórnmálamenn og ríkismenn um alla Evrópu lögðu hefðarekkjur og prinsessur að fótum hans. Vegna þess að hann var frumburður foreldra sinna erfði hann krúnu sem hann sóttist ekki eftir, og bar ef til vill enga þrá til. Í meira en fjörutíu ár var hann ekki sjálfs sín ráðandi, gat ekki lifað lífinu á eigin forsendum, naut lítils næðis og tók loks við skyldum sem voru lagðar á herðar honum þegar hann steig í hásætið.

Sumir munu segja: „Með allar þessar blessanir hefði Edward konungur átt að finna hugarró, ánægju og lífsgleði.“

Sannleikurinn er sá að á bak við öll forréttindi krúnunnar, alla peningana, frægðina og valdið sem Edward konungur tók í arf, var tómleiki sem aðeins ástin gat fyllt.

Hans heitasta ÞRÁ var þráin eftir ást. Löngu áður en hann kynntist Wallis Simpson fann hann eflaust þessa miklu, alheimslegu tilfinningu toga í hjartastrengi sína, knýja á dyr sálar sinnar og hrópa á tjáningu.

Og þegar hann mætti skyldri sál, sem hrópaði á þessi sömu helgu forréttindi tjáningarinnar, þekkti hann hana, opnaði hjarta sitt án ótta eða afsakana og bauð henni inn. Allir slúðurberar heimsins geta ekki spillt fegurð þessa alþjóðlega sjónleiks, þar sem tvær manneskjur fundu ástina og höfðu kjark til að mæta opinberri gagnrýni og afsala sér ÖLLU ÖÐRU til að veita henni heilaga tjáningu.

Sú ÁKVÖRÐUN Edwards konungs að láta af hendi krúnu voldugasta heimsveldis jarðar, fyrir þau forréttindi að ganga það sem eftir var lífsleiðarinnar með konunni sem hann hafði valið sér, var ákvörðun sem krafðist hugrekkis. Ákvörðunin kostaði einnig sitt, en hver hefur rétt til að segja að verðið hafi verið of hátt? Vissulega ekki Hann sem sagði: „Sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum.“

Sem ábendingu til hvers þess illgjarna manns sem kýs að finna að hertoganum af Windsor, vegna þess að ÞRÁ hans beindist að ÁST, og fyrir að lýsa opinberlega yfir ást sinni á Wallis Simpson og afsala sér hásætinu vegna hennar, má minna á að OPINBER YFIRLÝSING var ekki nauðsynleg. Hann hefði getað fylgt þeirri venju leynilegs ástarsambands sem tíðkast hefur í Evrópu um aldir, án þess að láta af hendi hvorki hásæti sitt né konuna sem hann valdi sér, og þá hefði ENGIN KVÖRTUN HEYRST, HVORKI FRÁ KIRKJU NÉ LEIKMÖNNUM. En þessi óvenjulegi maður var úr sterkara efni gerður. Ást hans var hrein. Hún var djúp og einlæg. Hún var það eina sem hann í raun ÞRÁÐI framar ÖLLU ÖÐRU, og því tók hann það sem hann vildi og greiddi verðið sem krafist var.

Ef Evrópu hefði hlotnast sú blessun á liðinni öld að eiga fleiri valdhafa með hið mannlega hjarta og heiðarleika Edwards, fyrrverandi konungs, hefði þessi ógæfusami heimshluti, þar sem nú kraumar græðgi, hatur, girnd, pólitískt makk og stríðshótanir, AÐRA OG BETRI SÖGU AÐ SEGJA. Sögu þar sem Ástin en ekki Hatrið réði ríkjum.

Með orðum Stuarts Austin Wier lyftum við bikar okkar og drekkum þessa skál fyrir Edward, fyrrverandi konungi, og Wallis Simpson:

„Sæll er sá maður sem hefur öðlast vitneskju um að þöglar hugsanir okkar eru okkar ljúfustu hugsanir.„Sæll er sá maður sem úr sortanum dýpsta fær greint hina skínandi mynd ÁSTARINNAR, og við þá sýn syngur; og syngjandi segir: ‚Langtum ljúfari en sungin ljóð eru hugsanir mínar til þín.‘“

Með þessum orðum viljum við votta virðingu okkar þeim tveimur manneskjum sem, meira en allir aðrir á nútíma, hafa orðið fórnarlömb gagnrýni og skotspónn svívirðinga, vegna þess að þau fundu dýrmætasta fjársjóð Lífsins og gerðu tilkall til hans.

*Frú Simpson las og samþykkti þessa greiningu.

Meginhluti heimsins mun hylla hertogann af Windsor og Wallis Simpson vegna ÞRAUTSEIGJU þeirra við að leita þar til þau fundu mestu verðlaun lífsins. VIÐ GETUM ÖLL HAFT GAGN AF ÞVÍ að fylgja fordæmi þeirra í okkar eigin leit að því sem við krefjumst af lífinu.

Hvaða dularfulli máttur veitir mönnum sem búa yfir ÞRAUTSEIGJU getuna til að sigrast á erfiðleikum? Vekur eiginleiki ÞRAUTSEIGJUNNAR upp í huga manns einhvers konar andlega, huglæga eða efnafræðilega virkni sem veitir manni aðgang að yfirnáttúrulegum öflum? Tekur Óendanleg viska sér stöðu við hlið þeirrar manneskju sem enn berst áfram eftir að orrustan er töpuð og allur heimurinn er í andstöðu við hana?

Þessar spurningar og margar aðrar áþekkar hafa vaknað í huga mínum þegar ég hef virt fyrir mér menn á borð við Henry Ford, sem byrjaði með tvær hendur tómar og reisti iðnaðarveldi af gríðarlegri stærðargráðu með fátt annað í veganesti í upphafi en ÞRAUTSEIGJU. Eða Thomas A. Edison, sem með minna en þriggja mánaða skólagöngu að baki varð fremsti uppfinningamaður heims og breytti ÞRAUTSEIGJU í talvélina, kvikmyndavélina og glóperuna, svo ekki sé minnst á hálft hundrað aðrar nytsamlegar uppfinningar.

Ég naut þeirra ánægjulegu forréttinda að greina bæði herra Edison og herra Ford, ár eftir ár um langt árabil, og hafði því tækifæri til að rannsaka þá í návígi; ég tala því af raunverulegri þekkingu þegar ég segi að ég fann engan eiginleika í fari hvorugs þeirra, annan en ÞRAUTSEIGJU, sem gaf svo mikið sem í skyn hver væri meginstofninn að baki stórbrotnum afrekum þeirra.

Þegar maður rannsakar með óhlutdrægum hætti spámenn, heimspekinga, „kraftaverkamenn“ og trúarlega leiðtoga fyrri tíma, kemst maður óhjákvæmilega að þeirri niðurstöðu að ÞRAUTSEIGJA, einbeitt átak og SKÝR TILGANGUR hafi verið meginuppsprettur afreka þeirra.

Íhugaðu til dæmis hina undarlegu og heillandi sögu Múhameðs; greindu ævi hans, berðu hann saman við afreksmenn á okkar nútímaöld iðnaðar og fjármála, og taktu eftir því hvernig þeir eiga allir eitt áberandi einkenni sameiginlegt: ÞRAUTSEIGJU!

Ef þú hefur brennandi áhuga á að kynna þér hinn undarlega mátt sem ljær ÞRAUTSEIGJUNNI kraft sinn skaltu lesa ævisögu Múhameðs, einkum þá sem Essad Bey ritaði. Þessi stutti ritdómur um þá bók eftir Thomas Sugrue í Herald-Tribune gefur forsmekkinn af þeirri fágætu ánægju sem bíður þeirra er gefa sér tíma til að lesa alla söguna um eitt furðulegasta dæmið um mátt ÞRAUTSEIGJUNNAR sem siðmenningin þekkir.

SÍÐASTI MIKLI SPÁMAÐURINN

Ritdómur eftir Thomas Sugrue

****

„Múhameð var spámaður, en hann gerði aldrei neitt kraftaverk. Hann var enginn dulhyggjumaður; hann hlaut enga formlega skólagöngu; hann hóf ekki köllun sína fyrr en hann varð fertugur. Þegar hann lýsti því yfir að hann væri sendiboði Guðs og færði boðskap um hina sönnu trú var hann hafður að háði og spotti og stimplaður geðveikur. Börn brugðu fyrir hann fæti og konur köstuðu á hann óhreinindum. Hann var gerður útlægur úr fæðingarborg sinni, Mekka, og fylgjendur hans voru sviptir veraldlegum eigum sínum og reknir út í eyðimörkina á eftir honum. Þegar hann hafði prédikað í tíu ár hafði hann ekkert upp úr krafsinu annað en útlegð, fátækt og háðung. Samt var hann, áður en önnur tíu ár voru liðin, orðinn einvaldur allrar Arabíu, drottnari Mekka og leiðtogi nýrra heimstrúarbragða sem áttu eftir að breiðast út allt til Dónár og Pýreneafjalla áður en sá skriðþungi sem hann gaf þeim þvarr. Sá kraftur var þríþættur: máttur orðsins, virkni bænarinnar og skyldleiki mannsins við Guð.

„Ferill hans gekk aldrei upp samkvæmt venjulegri rökhyggju. Múhameð fæddist fátækum foreldrum úr einni af fremstu ættum Mekka. Þar sem Mekka, krossgötur heimsins, heimkynni töfrasteinsins sem kallaður var Kaaba, hin mikla verslunarborg og miðstöð verslunarleiða, var óheilnæm, voru börn borgarinnar send út í eyðimörkina í fóstur til bedúína. Þannig ólst Múhameð upp og dró í sig styrk og heilbrigði úr mjólk hirðingjakvenna sem gengu honum í móðurstað. Hann gætti sauða og réð sig brátt í þjónustu auðugrar ekkju sem leiðtogi úlfaldalesta hennar. Hann ferðaðist um alla hluta Austurlanda, ræddi við marga menn af ólíkum trúarbrögðum og fylgdist með hnignun kristninnar sem klofnaði í stríðandi sértrúarsöfnuði. Þegar hann var tuttugu og átta ára gamall fékk ekkjan, Khadija, velþóknun á honum og giftist honum. Faðir hennar hefði lagst gegn slíku hjónabandi, svo að hún hellti hann fullan og hélt honum uppi á meðan hann veitti föðurlega blessun sína. Næstu tólf árin lifði Múhameð sem ríkur, virtur og afar glöggskyggn kaupmaður. Þá tók hann upp á því að reika um eyðimörkina, og dag nokkurn sneri hann aftur með fyrsta vers Kóransins og sagði Khadiju að Gabríel erkiengill hefði birst sér og sagt að hann ætti að verða sendiboði Guðs.

„Kóraninn, hið opinberaða orð Guðs, var það sem komst næst kraftaverki í lífi Múhameðs. Hann hafði ekki verið skáld; hann hafði enga orðsnilld að geyma. Samt voru vers Kóransins, eins og hann tók við þeim og þuldi þau fyrir hina trúuðu, betri en nokkur þau ljóð sem atvinnuskáld ættbálkanna gátu ort. Í augum Araba var þetta kraftaverk. Í þeirra huga var skáldgáfan mesta gjöfin og skáldið almáttugt. Að auki sagði í Kóraninum að allir menn væru jafnir fyrir Guði og að heimurinn ætti að vera lýðræðisríki íslams. Þessi pólitíska villutrú, ásamt þrá Múhameðs til að gereyða öllum þeim 360 skurðgoðum sem stóðu í forgarði Kaaba, olli því að hann var gerður útlægur. Skurðgoðin drógu ættbálka eyðimerkurinnar til Mekka og það þýddi viðskipti. Kaupsýslumennirnir í Mekka, auðkýfingarnir sem hann hafði sjálfur verið í hópi, réðust því gegn Múhameð. Þá hörfaði hann út í eyðimörkina og krafðist yfirráða yfir heiminum.

„Uppgangur íslams hófst. Út úr eyðimörkinni barst logi sem ekki varð slökktur – lýðræðislegur her sem barðist sem ein heild og var reiðubúinn að deyja án þess að blikna. Múhameð hafði boðið gyðingum og kristnum mönnum að ganga til liðs við sig; því hann var ekki að stofna ný trúarbrögð. Hann skoraði á alla sem trúðu á einn Guð að sameinast í einni trú. Ef gyðingar og kristnir menn hefðu þegið boð hans hefði íslam lagt undir sig heiminn. Það gerðu þeir ekki. Þeir vildu ekki einu sinni fallast á þá nýbreytni Múhameðs að heyja mannúðlegan hernað. Þegar hersveitir spámannsins héldu inn í Jerúsalem var ekki ein einasta manneskja drepin vegna trúar sinnar. Þegar krossfararnir héldu inn í borgina, öldum síðar, var engum múslima þyrmt, hvorki karli, konu né barni. En kristnir menn tóku þó upp eina hugmynd múslima – menntasetrið, háskólann.“