Trú

AÐ SJÁ ÞRÁNA FYRIR SÉR OG TRÚA Á UPPFYLLINGU HENNAR

Annað skrefið til auðs

TRÚIN er yfirefnafræðingur hugans. Þegar TRÚ er blandað saman við sveiflu hugsunarinnar nemur undirmeðvitundin sveifluna samstundis, snýr henni yfir í andlegt jafngildi sitt og sendir hana áfram til Óendanlegrar visku, rétt eins og gerist í bæninni.

Tilfinningarnar TRÚ, ÁST og KYNHVÖT eru þær öflugustu af öllum helstu jákvæðu tilfinningunum. Þegar þeim þremur er blandað saman hafa þær þau áhrif að „lita“ sveiflu hugsunarinnar þannig að hún nær samstundis til undirmeðvitundarinnar, þar sem henni er breytt í andlegt jafngildi sitt, sem er eina formið sem vekur svörun hjá Óendanlegri visku.

Ást og trú eru sálrænar; þær tengjast andlegri hlið mannsins. Kynhvötin er alfarið líffræðileg og tengist eingöngu hinu líkamlega. Þegar þessum þremur tilfinningum er blandað saman opnast bein samskiptaleið milli hins takmarkaða, hugsandi huga mannsins og Óendanlegrar visku.

HVERNIG ÞROSKA MÁ TRÚ

Nú kemur fullyrðing sem veitir betri skilning á því hversu mikilvægu hlutverki meginreglan um sjálfsefjun gegnir við umbreytingu þrár í efnislegt eða peningalegt jafngildi sitt; nefnilega: TRÚ er hugarástand sem hægt er að framkalla, eða skapa, með staðhæfingum eða endurteknum fyrirmælum til undirmeðvitundarinnar, fyrir tilstilli meginreglunnar um sjálfsefjun.

Tökum sem dæmi tilganginn með því að þú ert, að öllum líkindum, að lesa þessa bók. Markmiðið er auðvitað að öðlast hæfni til að umbreyta hinu óáþreifanlega hugsanaboði ÞRÁRINNAR í efnislega hliðstæðu sína, peninga. Með því að fylgja fyrirmælunum sem sett eru fram í köflunum um sjálfsefjun og undirmeðvitundina, eins og þau eru dregin saman í kaflanum um sjálfsefjun, getur þú SANNFÆRT undirmeðvitundina um að þú trúir því að þú munir öðlast það sem þú biður um, og hún mun bregðast við þeirri vissu, sem undirmeðvitund þín skilar svo aftur til þín í formi „TRÚAR“, ásamt skýrum áætlunum um hvernig þú getir aflað þér þess sem þú þráir.

Aðferðinni við að þroska með sér TRÚ, þar sem hún er ekki þegar fyrir hendi, er afar erfitt að lýsa; raunar næstum jafn erfitt og það væri að lýsa rauðum lit fyrir blindum manni sem hefur aldrei séð liti og hefur ekkert til að bera saman við það sem þú lýsir fyrir honum. Trú er hugarástand sem þú getur þroskað með þér að vild, eftir að þú hefur náð valdi á þrettán meginreglunum, vegna þess að hún er hugarástand sem þroskast með meðvituðum vilja við beitingu og notkun þessara meginreglna.

Endurteknar staðhæfingar í formi fyrirmæla til undirmeðvitundar þinnar eru eina þekkta aðferðin til að þroska tilfinningu trúarinnar af eigin vilja.

Ef til vill má skýra merkinguna betur með eftirfarandi lýsingu á því hvernig menn verða stundum að glæpamönnum. Svo vitnað sé í orð frægs afbrotafræðings: „Þegar menn komast fyrst í snertingu við glæpi hafa þeir viðbjóð á þeim. Ef þeir eru í tengslum við glæpi um hríð venjast þeir þeim og umbera þá. Ef þeir eru í tengslum við þá nógu lengi taka þeir þeim að lokum opnum örmum og verða fyrir áhrifum af þeim.“

Þetta jafngildir því að segja að sérhvert hugsanaboð, sem sent er ítrekað til undirmeðvitundarinnar, sé að lokum meðtekið af undirmeðvitundinni sem bregst við því og tekur til við að snúa boðinu yfir í efnislegt jafngildi sitt með hagnýtasta hætti sem völ er á.

Í tengslum við þetta skaltu íhuga aftur þá staðhæfingu að ALLAR HUGSANIR SEM HAFA VERIÐ GÆDDAR TILFINNINGU (hlaðnar tilfinningahita) OG BLANDAÐAR TRÚ, taka þegar í stað að snúa sér yfir í efnislegt jafngildi sitt eða hliðstæðu.

Tilfinningarnar, eða „tilfinningahluti“ hugsananna, eru þeir þættir sem gæða hugsanir þrótti, lífi og athafnakrafti. Þegar tilfinningunum Trú, Ást og Kynhvöt er blandað saman við eitthvert hugsanaboð ljá þær því meiri slagkraft en nokkur þessara tilfinninga getur gert ein og sér.

Ekki aðeins hugsanaboð sem blönduð hafa verið TRÚ, heldur einnig þau sem blönduð hafa verið hvaða jákvæðri tilfinningu eða neikvæðri tilfinningu sem er, geta náð til undirmeðvitundarinnar og haft áhrif á hana.

Af þessari fullyrðingu máttu skilja að undirmeðvitundin snýr hugsanaboði af neikvæðum eða eyðileggjandi toga yfir í efnislegt jafngildi sitt alveg jafn fúslega og hún bregst við hugsanaboðum af jákvæðum eða uppbyggilegum toga. Þetta skýrir hið undarlega fyrirbæri sem svo margar milljónir manna upplifa og kallað er „ógæfa“ eða „óheppni“.

Milljónir manna TELJA sig „dæmda“ til fátæktar og ósigurs vegna einhvers undarlegs afls sem þeir TELJA sig enga stjórn hafa á. Þeir eru skaparar sinnar eigin „ógæfu“ vegna þessarar neikvæðu SANNFÆRINGAR, sem undirmeðvitundin nemur og snýr yfir í efnislegt jafngildi sitt.

Hér er viðeigandi að benda á það enn á ný að þú getur haft gagn af því að senda undirmeðvitund þinni hvaða ÞRÁ sem er, sem þú vilt fá snúið yfir í efnislegt eða peningalegt jafngildi sitt, í ástandi eftirvæntingar eða VISSU um að umbreytingin muni í raun eiga sér stað. VISSA þín, eða TRÚ, er sá þáttur sem ræður athöfnum undirmeðvitundar þinnar. Það er ekkert því til fyrirstöðu að þú „blekkir“ undirmeðvitund þína þegar þú gefur henni fyrirmæli með sjálfsefjun, líkt og ég blekkti undirmeðvitund sonar míns.

Til að gera þessa „blekkingu“ raunverulegri skaltu haga þér nákvæmlega eins og þú myndir gera ef þú HEFÐIR ÞEGAR Í HÖNDUM HINN EFNISLEGA HLUT SEM ÞÚ KREFST, þegar þú ákallar undirmeðvitund þína.

Undirmeðvitundin mun umbreyta hverjum þeim fyrirmælum sem henni eru gefin í ástandi VISSU, eða TRÚAR á að fyrirmælunum verði hlýtt, í efnislegt jafngildi sitt eftir beinustu og hagnýtustu leiðum sem völ er á.

Vissulega hefur nú nógu margt verið sagt til að gefa útgangspunkt þaðan sem maður getur, með tilraunum og æfingu, öðlast hæfni til að blanda TRÚ saman við hvaða fyrirmæli sem er til undirmeðvitundarinnar. Fullkomnun næst með æfingu. Hún næst ekki með því einu að lesa leiðbeiningar.

Sé það satt að maður geti orðið glæpamaður af samneyti við glæpi (og það er þekkt staðreynd), þá er það alveg jafn satt að maður getur þroskað með sér trú með því að telja undirmeðvitundinni viljandi trú um að maður hafi trú. Hugurinn tekur að lokum á sig eðli þeirra áhrifa sem ríkja yfir honum. Skiljir þú þennan sannleika muntu vita hvers vegna þér er nauðsynlegt að örva jákvæðu tilfinningarnar sem ráðandi öfl í huga þínum, en bæla niður – og uppræta – neikvæðar tilfinningar.

Hugur sem stjórnast af jákvæðum tilfinningum verður kjörinn bústaður fyrir það hugarástand sem nefnist trú. Hugur sem þannig er ástatt um getur að vild gefið undirmeðvitundinni fyrirmæli, sem hún tekur við og bregst við samstundis.

TRÚ ER HUGARÁSTAND SEM FRAMKALLA MÁ MEÐ SJÁLFSEFJUN

Öldum saman hafa trúarleiðtogar brýnt fyrir stritandi mannkyni að „hafa trú“ á þessari, hinni og annarri kennisetningu eða trúarjátningu, en þeim hefur láðst að segja fólki HVERNIG það eigi að hafa trú. Þeir hafa ekki tekið fram að „trú sé hugarástand og að framkalla megi hana með sjálfsefjun“.

Á máli sem sérhver heilbrigð manneskja getur skilið munum við nú lýsa öllu sem vitað er um þá meginreglu sem gerir kleift að þroska TRÚ, þar sem hún er ekki þegar fyrir hendi.

Hafðu Trú á sjálfum þér; Trú á hinu Óendanlega. Áður en við byrjum er rétt að minna þig aftur á að:

TRÚIN er hinn „eilífi lífsdrykkur“ sem gæðir hugsanaboðið lífi, mætti og athafnakrafti!

Setninguna hér að framan er vert að lesa öðru sinni, og í þriðja sinn, og hið fjórða. Það er þess virði að lesa hana upphátt!

TRÚIN er upphafspunktur allrar söfnunar auðæfa!

TRÚIN er grundvöllur allra „kraftaverka“ og allra þeirra leyndardóma sem ekki verða greindir eftir reglum vísindanna!

TRÚIN er eina þekkta móteitrið við ÓSIGRI!

TRÚIN er frumþátturinn, „efnið“ sem, þegar því er blandað saman við bæn, veitir manni bein samskipti við Óendanlega visku.

TRÚIN er sá þáttur sem breytir venjulegri sveiflu hugsunar, sem sköpuð er af hinum takmarkaða huga mannsins, í andlegt jafngildi sitt.

TRÚIN er eini miðillinn sem gerir manninum kleift að beisla og nýta sér alheimskraft Óendanlegrar visku.

SÉRHVERJA ÞESSARA FULLYRÐINGA HÉR AÐ FRAMAN ER HÆGT AÐ SANNA!

Sönnunin er einföld og auðvelt að sýna fram á hana. Hún er fólgin í meginreglunni um sjálfsefjun. Beinum því athygli okkar að efninu sjálfsefjun og komumst að því hvað hún er og hverju hún getur áorkað.

Það er vel þekkt staðreynd að maður fer að lokum að TRÚA hverju því sem maður endurtekur við sjálfan sig, hvort sem staðhæfingin er sönn eða ósönn. Ef maður endurtekur lygi aftur og aftur mun hann á endanum taka lyginni sem sannleika. Þar að auki mun hann TRÚA því að hún sé sannleikurinn. Sérhver maður er það sem hann er vegna þeirra RÍKJANDI HUGSANA sem hann leyfir að dvelji í huga sínum. Hugsanir sem maður setur af ásettu ráði inn í eigin huga, hlúir að af hluttekningu og blandar einni eða fleiri tilfinningum, mynda þau driföfl sem stýra og stjórna sérhverri hreyfingu hans, athöfn og verki!

Nú kemur afar mikilvæg sannleiksyfirlýsing:

HUGSANIR SEM BLANDAÐAR ERU EINHVERJUM TILFINNINGAHITA MYNDA „SEGULAFL“ SEM DREGUR AÐ SÉR, ÚR SVEIFLUM LJÓSVAKANS, AÐRAR SVIPAÐAR EÐA SKYLDAR HUGSANIR. Hugsun sem þannig er „segulmögnuð“ með tilfinningu má líkja við fræ sem, þegar því er sáð í frjóa jörð, spírar, vex og margfaldar sig aftur og aftur, þar til það sem upphaflega var eitt lítið fræ er orðið að óteljandi milljónum fræja af SÖMU GERÐ!

Ljósvakinn er mikill alheimsmassi eilífra sveiflukrafta. Hann er samsettur úr bæði eyðileggjandi sveiflum og uppbyggilegum sveiflum. Hann ber með sér, öllum stundum, sveiflur ótta, fátæktar, sjúkdóma, ósigurs og eymdar; og sveiflur velsældar, heilsu, velgengni og hamingju, alveg jafn örugglega og hann ber með sér hljóminn frá hundruðum hljómsveitarverka og hundruðum mannsradda, sem allar halda sínum eigin sérkennum og auðkennum fyrir tilstilli útvarpsins.

Úr hinu mikla forðabúri ljósvakans dregur mannshugurinn sífellt að sér sveiflur sem samræmast því sem RÍKIR í mannshuganum. Sérhver hugsun, hugmynd, áætlun eða tilgangur sem maður geymir í huga sér dregur til sín, úr sveiflum ljósvakans, heilan skara ættingja sinna, bætir þessum „ættingjum“ við sinn eigin kraft og vex uns hún verður hinn ráðandi, DRÍFANDI HÚSBÓNDI þess einstaklings sem hýst hefur hana í huga sínum.

Hverfum nú aftur til upphafspunktsins og kynnum okkur hvernig sá má hinu upprunalega fræi hugmyndar, áætlunar eða tilgangs í hugann. Þeim upplýsingum er auðvelt að koma á framfæri: hvaða hugmynd, áætlun eða tilgang sem er má festa í huga sér með endurtekningu hugsunar. Þess vegna er farið fram á að þú skrifir niður yfirlýsingu um megintilgang þinn, eða Skýra höfuðmarkmið, lærir hana utanbókar og endurtakir hana upphátt, dag eftir dag, uns þessar sveiflur hljóðsins hafa náð til undirmeðvitundar þinnar.

Við erum það sem við erum vegna þeirra sveiflna hugsunar sem við nemum og skrásetjum í gegnum áreiti okkar daglega umhverfis.

Einsettu þér að hrista af þér áhrif hvers kyns óheppilegs umhverfis og byggja upp þitt eigið líf EFTIR PÖNTUN. Þegar þú gerir úttekt á andlegum eignum þínum og skuldum muntu uppgötva að mesti veikleiki þinn er skortur á sjálfstrausti. Þessa fötlun má yfirstíga, og snúa hugleysi upp í hugrekki, með hjálp meginreglunnar um sjálfsefjun. Beita má þessari meginreglu með einfaldri samsetningu jákvæðra hugsanaboða sem sett eru fram skriflega, lærð utanbókar og endurtekin, þar til þau verða hluti af starfsbúnaði undirmeðvitundarinnar í huga þínum.

FORMÚLA TIL AÐ EFLA SJÁLFSTRAUST

Í fyrsta lagi. Ég veit að ég bý yfir getu til að ná því takmarki sem skýr tilgangur minn í lífinu miðar að, og þess vegna KREFST ég þess af mér að sýna þrautseiga og samfellda athafnasemi til að ná því, og hér og nú lofa ég að sýna slíka athafnasemi í verki.

Í öðru lagi. Ég geri mér grein fyrir því að ríkjandi hugsanir í huga mínum munu að lokum endurspeglast í ytri, líkamlegum athöfnum og smám saman breytast í efnislegan veruleika, og þess vegna mun ég einbeita hugsunum mínum í þrjátíu mínútur á dag að því verkefni að hugsa um þá manneskju sem ég ætla mér að verða, og skapa þannig í huga mínum skýra hugarmynd af þeirri manneskju.

Í þriðja lagi. Ég veit að samkvæmt meginreglunni um sjálfsefjun mun sérhver þrá, sem ég held fast við í huga mínum, að lokum leita sér útrásar í einhverjum hagnýtum leiðum til að ná því takmarki sem að baki henni býr, og þess vegna mun ég verja tíu mínútum á dag í að krefjast þess af mér að ég þroski með mér SJÁLFSTRAUST.

Í fjórða lagi. Ég hef skrifað niður skýra lýsingu á SKÝRU HÖFUÐMARKMIÐI mínu í lífinu og ég mun aldrei hætta að reyna fyrr en ég hef þroskað með mér nægilegt sjálfstraust til að ná því.

Í fimmta lagi. Ég geri mér fulla grein fyrir því að enginn auður né staða getur haldist til lengdar nema hvort tveggja sé byggt á sannleika og réttlæti, og þess vegna mun ég ekki taka þátt í neinum viðskiptum sem ekki koma öllum til góða sem hlut eiga að máli. Ég mun ná árangri með því að laða til mín þá krafta sem ég óska að nýta mér og samvinnu annars fólks. Ég mun fá aðra til að þjóna mér vegna fúsleika míns til að þjóna öðrum. Ég mun uppræta hatur, öfund, afbrýðisemi, eigingirni og tortryggni með því að rækta með mér kærleika til alls mannkyns, því að ég veit að neikvætt viðhorf til annarra getur aldrei fært mér velgengni. Ég mun fá aðra til að trúa á mig, því að ég mun trúa á þá og hafa trú á mér.

Ég mun rita nafn mitt undir þessa formúlu, læra hana utanbókar og fara með hana upphátt einu sinni á dag, í fullri TRÚ á að hún muni smám saman hafa áhrif á HUGSANIR mínar og ATHAFNIR þannig að ég verði sjálfstæð og farsæl manneskja.

Að baki þessari formúlu býr náttúrulögmál sem engum manni hefur enn tekist að útskýra. Það hefur vafist fyrir vísindamönnum á öllum öldum. Sálfræðingar hafa nefnt þetta lögmál „sjálfsefjun“ og látið þar við sitja.

Hvaða nafni menn nefna þetta lögmál skiptir litlu máli. Mikilvæga staðreyndin er sú að það VIRKAR mannkyninu til dýrðar og farsældar, EF því er beitt á uppbyggilegan hátt. Ef því er hins vegar beitt á niðurrífandi hátt er það alveg jafn fljótt að tortíma. Í þessari fullyrðingu felst afar mikilvægur sannleikur, nefnilega sá að þeir sem bíða ósigur og enda ævi sína í fátækt, eymd og volæði gera það vegna neikvæðrar beitingar á meginreglunni um sjálfsefjun. Orsökina má rekja til þeirrar staðreyndar að ÖLL HUGSANABOÐ HAFA TILHNEIGINGU TIL AÐ KLÆÐAST EFNISLEGU JAFNGILDI SÍNU.

Undirmeðvitundin (efnarannsóknarstofan þar sem öllum hugsanaboðum er blandað saman og þau búin undir að verða umskrifuð í efnislegan veruleika) gerir engan greinarmun á uppbyggilegum og niðurrífandi hugsanaboðum. Hún vinnur úr því efni sem við færum henni með hugsanaboðum okkar. Undirmeðvitundin mun alveg jafn fúslega breyta hugsun sem knúin er af ÓTTA í veruleika eins og hún breytir hugsun sem knúin er af HUGREKKI eða TRÚ í veruleika.

Spjöld læknisfræðisögunnar eru auðug af dæmum um „sjálfsvíg af völdum sefjunar“. Maður getur framið sjálfsvíg með neikvæðri sefjun á alveg jafn árangursríkan hátt og með hverjum öðrum hætti. Í borg einni í Miðvesturríkjunum tók bankamaður að nafni Joseph Grant háa fjárhæð úr sjóðum bankans „að láni“ án samþykkis bankastjórnarinnar. Hann tapaði fénu í fjárhættuspili. Síðdegis nokkru síðar kom bankaeftirlitsmaðurinn og tók að fara yfir bókhaldið. Grant yfirgaf bankann, tók sér herbergi á hóteli í bænum, og þegar þeir fundu hann þremur dögum síðar lá hann í rúminu, kveinaði og stundi og endurtók þessi orð í sífellu: „Guð minn góður, þetta mun gera út af við mig! Ég ber ekki þessa smán.“ Skömmu síðar var hann allur. Læknarnir úrskurðuðu að hér væri um „hugrænt sjálfsvíg“ að ræða.

Rétt eins og rafmagnið snýr hjólum iðnaðarins og gerir mikið gagn ef því er beitt á uppbyggilegan hátt, en slekkur líf ef rangt er með það farið, eins mun lögmálið um sjálfsefjun leiða þig til friðar og velmegunar eða niður í dal eymdar, mistaka og dauða, allt eftir því hversu vel þú skilur það og hvernig þú beitir því.

Ef þú fyllir huga þinn ÓTTA, efasemdum og vantrú á eigin getu til að tengjast og nýta krafta Óendanlegrar visku, mun lögmálið um sjálfsefjun taka þennan anda vantrúarinnar og nota hann sem sniðmát sem undirmeðvitund þín fer eftir þegar hún breytir honum í efnislegt jafngildi sitt.

ÞESSI FULLYRÐING ER JAFN SÖNN OG SÚ FULLYRÐING AÐ TVEIR OG TVEIR SÉU FJÓRIR!

Líkt og vindurinn sem ber eitt skip í austur en annað í vestur, mun lögmálið um sjálfsefjun lyfta þér upp eða draga þig niður, allt eftir því hvernig þú hagar seglum HUGSUNAR þinnar.

Lögmálinu um sjálfsefjun, sem gerir hverjum manni kleift að rísa til slíkra hæða í afrekum sínum að það er ofar öllu ímyndunarafli, er vel lýst í eftirfarandi ljóði:

„Ef þú telur þig sigraðan, þá ertu það,ef þú telur þig ekki þora, þá þorirðu ekki,ef þú vilt sigra, en telur þig ekki geta það,er næsta víst að þú nærð því ekki.

„Ef þú telur að þú tapir, þá hefurðu tapað,því úti í heiminum kemur í ljósað velgengni hefst með vilja mannsins –allt veltur þetta á hugarástandinu.

„Ef þú telur þig standa öðrum að baki, þá gerirðu það,þú verður að hugsa hátt til að komast hátt,þú verður að vera viss í þinni sök áður enþú getur nokkurn tíma hlotið sigurlaun.

„Orrustur lífsins vinnast ekki alltafaf þeim sem er sterkari eða fljótari,heldur er sá sem sigrar fyrr eða síðarsá maður SEM TELUR SIG GETA ÞAÐ!“

Veittu orðunum sem lögð er áhersla á athygli og þá muntu nema þá djúpu merkingu sem skáldið hafði í huga.

Einhvers staðar í eðli þínu (ef til vill í heilafrumum þínum) blundar fræ afreka sem myndi, ef það væri vakið og virkjað til athafna, bera þig til slíkra hæða sem þú hefur kannski aldrei gert þér vonir um að ná.

Rétt eins og tónlistarmeistari getur laðað fegurstu tóna fram úr strengjum fiðlunnar, eins getur þú vakið snilligáfuna sem blundar í heila þínum og látið hana knýja þig upp á við að hvaða marki sem þú óskar að ná.

Abraham Lincoln mistókst allt sem hann tók sér fyrir hendur þar til hann var kominn vel yfir fertugt. Hann var óþekktur maður úr engu þar til mikil lífsreynsla varð á vegi hans, vakti hina sofandi snilligáfu í hjarta hans og heila og gaf heiminum eitt af sínum sönnu mikilmennum. Sú „lífsreynsla“ var blandin tilfinningum sorgar og ÁSTAR. Hún vitjaði hans í gegnum Anne Rutledge, einu konuna sem hann elskaði nokkurn tíma af öllu hjarta.

Það er þekkt staðreynd að tilfinningin ÁST er náskyld því hugarástandi sem nefnist TRÚ, og stafar það af því að ástin kemst mjög nærri því að breyta hugsanaboðum manns í andlegt jafngildi sitt. Við rannsóknarstörf sín uppgötvaði höfundurinn, með því að greina ævistarf og afrek hundraða manna sem náð höfðu afburðaárangri, að áhrif kvenlegrar ástar bjuggu að baki NÆRRI SÉRHVERJUM ÞEIRRA. Ástartilfinningin í mannshjartanu og heilanum skapar hagstætt segulsvið aðdráttarafls sem veldur innstreymi hinna æðri og fínni sveiflna sem svífa um í ljósvakanum.

Ef þú óskar eftir sönnunum fyrir mætti TRÚARINNAR skaltu kynna þér afrek þeirra karla og kvenna sem hafa beitt henni. Efstur á blaði er Nasaretinn. Kristnin er stærsta einstaka aflið sem hefur áhrif á huga manna. Grundvöllur kristninnar er TRÚ, óháð því hve margir kunna að hafa afskræmt eða rangtúlkað merkingu þessa mikla afls, og óháð því hve margar kennisetningar og trúarjátningar hafa verið smíðaðar í hennar nafni sem endurspegla ekki grundvallarkenningar hennar.

Kjarni og inntak kenninga og afreka Krists, sem kunna að hafa verið túlkuð sem „kraftaverk“, voru hvorki meira né minna en TRÚ. Ef til eru nokkur slík fyrirbæri sem „kraftaverk“ verða þau einungis til fyrir tilverknað þess hugarástands sem nefnist TRÚ! Sumir trúarbragðakennarar, og margir sem kalla sig kristna, hvorki skilja né iðka TRÚ.

Við skulum íhuga mátt TRÚARINNAR eins og hann birtist nú í verki hjá manni sem er vel þekktur um allan hinn siðmenntaða heim, Mahatma Gandhi á Indlandi. Í þessum manni á heimurinn eitt furðulegasta dæmi sem siðmenningin þekkir um möguleika TRÚARINNAR. Gandhi býr yfir meira mögulegu valdi en nokkur annar maður sem nú er á lífi, og það þrátt fyrir þá staðreynd að hann ræður yfir engum af hinum hefðbundnu tækjum valdsins, svo sem peningum, orrustuskipum, hermönnum og hergögnum. Gandhi á enga peninga, hann á ekkert heimili, hann á ekki jakkaföt, en HANN BÝR YFIR VALDI. Hvernig hefur hann öðlast það vald?

HANN SKAPAÐI ÞAÐ ÚR SKILNINGI SÍNUM Á MEGINREGLUNNI UM TRÚ OG MEÐ HÆFILEIKA SÍNUM TIL AÐ GRÓÐURSETJA ÞÁ TRÚ Í HUGA TVÖ HUNDRUÐ MILLJÓNA MANNA.

Gandhi hefur áorkað því fyrir áhrif TRÚARINNAR sem öflugasta herveldi jarðar gæti ekki, og mun aldrei geta áorkað með hermönnum og hergögnum. Hann hefur unnið það undraverða afrek að HAFA ÁHRIF á tvö hundruð milljónir manna svo að hugir þeirra RENNI SAMAN OG HREYFIST Í TAKT, SEM EINN HUGUR.

Hvaða annað afl á jörðinni en TRÚ gæti áorkað slíku?

Sá dagur mun renna upp að bæði launþegar og vinnuveitendur uppgötva möguleika TRÚARINNAR. Sá dagur er í nánd. Allur heimurinn hefur fengið ærið tækifæri í nýafstaðinni viðskiptakreppu til að verða vitni að því hvernig SKORTUR Á TRÚ leikur viðskiptalífið.

Vissulega hefur siðmenningin alið af sér nægilega marga greinda einstaklinga til að draga lærdóm af þessari miklu lexíu sem kreppan hefur kennt heiminum. Í þessari kreppu fékk heimurinn ótal sannanir fyrir því að útbreiddur ÓTTI lamar hjól iðnaðar og viðskipta. Upp úr þessari reynslu munu rísa leiðtogar í viðskiptum og iðnaði sem munu njóta góðs af því fordæmi sem Gandhi hefur gefið heiminum, og þeir munu beita sömu aðferðum í viðskiptalífinu og hann hefur notað til að byggja upp stærsta fylgjendahóp sem þekkist í veraldarsögunni. Þessir leiðtogar munu koma úr röðum hinna óþekktu verkamanna sem nú strita í stálverksmiðjunum, kolanámunum, bílaverksmiðjunum og í smábæjum og borgum Ameríku.

Umbætur eru í vændum í viðskiptalífinu, vertu viss um það! Aðferðir fortíðarinnar, sem byggðust á efnahagslegu samspili VALDS og ÓTTA, munu víkja fyrir betri meginreglum TRÚAR og samvinnu. Verkamenn munu fá meira en daglaun; þeir munu fá greiddan arð af rekstrinum, rétt eins og þeir sem leggja til fjármagnið; en fyrst verða þeir að GEFA VINNUVEITENDUM SÍNUM MEIRA og hætta þessu þrefi og nauðungarsamningum á kostnað almennings. Þeir verða að ávinna sér réttinn til arðs!

Þar að auki, og þetta er það mikilvægasta af öllu – ÞEIR MUNU LÚTA FORYSTU LEIÐTOGA SEM SKILJA OG BEITA ÞEIM MEGINREGLUM SEM MAHATMA GANDHI HEFUR NOTAÐ. Aðeins með þessum hætti geta leiðtogar kallað fram hjá fylgjendum sínum anda FULLRAR samvinnu, sem er vald í sinni æðstu og varanlegustu mynd.

Þessi tröllaukna vélaöld sem við lifum á, og erum rétt að stíga út úr, hefur rænt menn sálinni. Leiðtogar hennar hafa keyrt menn áfram eins og þeir væru kaldir vélarhlutir; þeir neyddust til þess vegna starfsmanna sem hafa prúttað, á kostnað allra sem hlut eiga að máli, í því skyni að þiggja en ekki gefa. Kjörorð framtíðarinnar verður MANNLEG HAMINGJA OG ÁNÆGJA, og þegar því hugarástandi verður náð mun framleiðslan sjá um sig sjálf, á mun árangursríkari hátt en nokkuð sem áunnist hefur þar sem menn blönduðu hvorki né gátu blandað TRÚ og persónulegum áhuga saman við vinnu sína.

Vegna þarfarinnar fyrir trú og samvinnu í rekstri fyrirtækja og iðnaðar verður bæði áhugavert og gagnlegt að greina atburð sem veitir afbragðsgóða innsýn í þá aðferð sem iðnjöfrar og kaupsýslumenn beita til að safna miklum auðæfum með því að gefa áður en þeir reyna að þiggja.

Atburðurinn sem valinn var sem dæmi um þetta átti sér stað árið 1900, þegar United States Steel Corporation var í burðarliðnum. Hafðu þessar grundvallarstaðreyndir í huga þegar þú lest söguna og þá muntu skilja hvernig HUGMYNDUM hefur verið breytt í gríðarleg auðæfi.

Í fyrsta lagi fæddist hið risavaxna fyrirtæki United States Steel Corporation í huga Charles M. Schwab í formi HUGMYNDAR sem hann skapaði með ÍMYNDUNARAFLI sínu! Í öðru lagi blandaði hann TRÚ saman við HUGMYND sína. Í þriðja lagi mótaði hann ÁÆTLUN um hvernig breyta mætti HUGMYNDINNI í efnislegan og fjárhagslegan veruleika. Í fjórða lagi hrinti hann áætlun sinni í framkvæmd með sinni frægu ræðu í University Club. Í fimmta lagi beitti hann ÁÆTLUN sinni og fylgdi henni eftir af ÞRAUTSEIGJU og studdi hana fastri ÁKVÖRÐUN uns henni hafði verið hrint í framkvæmd að fullu. Í sjötta lagi ruddi hann brautina til velgengni með BRENNANDI ÞRÁ eftir velgengni.

Ef þú ert í hópi þeirra sem hafa oft velt því fyrir sér hvernig mikil auðæfi verða til, mun þessi saga af stofnun United States Steel Corporation reynast fróðleg. Ef þú efast á nokkurn hátt um að menn geti HUGSAÐ OG AUÐGAST ætti þessi saga að eyða þeim efa, því í sögunni af United States Steel má glögglega sjá hvernig meginhluta hinna þrettán meginreglna sem lýst er í þessari bók er beitt.

Þessa furðulegu lýsingu á mætti HUGMYNDAR setti John Lowell fram með tilþrifum í blaðinu New York World-Telegram, og er hún endurbirt hér með góðfúslegu leyfi þess.

„LAGLEG RÆÐA EFTIR KVÖLDVERÐ UPP Á MILLJARÐ DALI

„Þegar um áttatíu manns úr fjármálaaðli þjóðarinnar komu saman í veislusal University Club við Fifth Avenue að kvöldi 12. desember árið 1900, til að heiðra ungan mann að vestan, gerði ekki hálfur tugur gestanna sér grein fyrir því að þeir ættu eftir að verða vitni að merkasta atburði í bandarískri iðnaðarsögu.

„Þeir J. Edward Simmons og Charles Stewart Smith, með hjörtun full af þakklæti fyrir þá höfðinglegu gestrisni sem Charles M. Schwab hafði sýnt þeim í nýlegri heimsókn til Pittsburgh, höfðu efnt til kvöldverðarins til að kynna þennan þrjátíu og átta ára gamla stálmann fyrir bankamannastétt austurstrandarinnar. En þeir bjuggust ekki við að hann myndi taka samkunduna með trompi. Raunar vöruðu þeir hann við því að brjóstin bak við stífpressuðu skyrturnar í New York væru lítt móttækileg fyrir mælskulist, og ef hann vildi ekki láta þeim Stillman, Harriman og Vanderbilt leiðast væri honum hollast að láta fimmtán eða tuttugu mínútur af kurteislegu hjali duga og láta þar við sitja.

„Jafnvel John Pierpont Morgan, sem sat Schwab á hægri hönd eins og keisaralegri tign hans sæmdi, hugðist aðeins heiðra veisluborðið með nærveru sinni um stutta stund. Og hvað fjölmiðla og almenning varðaði þótti öll samkoman svo lítilsverð að ekki stafkrókur um hana rataði á prent daginn eftir.

„Þannig snæddu gestgjafarnir tveir og hinir tignu gestir þeirra sig í gegnum hina hefðbundnu sjö eða átta rétti. Fátt var rætt og þær samræður sem áttu sér stað voru hófstilltar. Fáir bankamannanna og verðbréfamiðlaranna höfðu hitt Schwab, en starfsferill hans hafði blómstrað á bökkum Monongahela-fljótsins, og enginn þeirra þekkti hann vel. En áður en kvöldið var úti átti hann eftir að hrífa þá alla með sér – og peningajöfurinn Morgan þar á meðal – og milljarðs dala óskabarn, United States Steel Corporation, átti eftir að verða getið.

„Sögunnar vegna er það ef til vill miður að ræða Charlies Schwab við þennan kvöldverð skyldi aldrei hafa verið skrásett. Hann endurtók nokkra hluta hennar síðar á svipuðum fundi bankamanna í Chicago. Og enn síðar, þegar ríkisstjórnin höfðaði mál til að leysa upp stálauðhringinn, gaf hann sína eigin útgáfu úr vitnastúkunni af þeim ummælum sem vöktu slíkan eldmóð hjá Morgan til fjármálaathafna.

„Líklegt er þó að ræðan hafi verið ‚alþýðleg‘, nokkuð málfræðilega óhefluð (því Schwab lét sér fátt um fínni blæbrigði tungumálsins finnast), full af hnyttiyrðum og ofin fyndni. En að því slepptu hafði hún rafmagnaðan kraft og áhrif á þá fimm milljarða í áætluðu fjármagni sem matargestirnir voru fulltrúar fyrir. Þegar henni var lokið og samkoman var enn í álögum, þótt Schwab hefði talað í níutíu mínútur, leiddi Morgan ræðumanninn afsíðis í gluggaskot þar sem þeir sátu á háu, óþægilegu sæti, dingluðu fótunum og ræddust við í klukkustund til viðbótar.

„Töfrum persónuleika Schwabs hafði verið beitt af fullum þunga, en það sem var enn mikilvægara og varanlegra var hin fullmótaða og skýra áætlun sem hann lagði fram um stóreflingu stáliðnaðarins. Margir aðrir höfðu reynt að vekja áhuga Morgans á því að hnoða saman stálauðhring eftir fyrirmynd samsteypnanna í kringum kex, vír og gjarðir, sykur, gúmmí, viskí, olíu eða tyggigúmmí. Fjárhættuspilarinn John W. Gates hafði lagt fast að honum, en Morgan vantreysti honum. Moore-bræðurnir, Bill og Jim, verðbréfabraskarar frá Chicago sem höfðu límt saman eldspýtnahring og kexfyrirtæki, höfðu einnig reynt það án árangurs. Elbert H. Gary, hinn skinhelgi sveitalögfræðingur, vildi koma slíku á koppinn en var ekki nógu stór karl til að vekja hrifningu. Þar til mælska Schwabs hóf J. P. Morgan upp í þær hæðir að hann gat séð fyrir sér traustan árangur af djörfustu fjármálaframkvæmd sem nokkru sinni hafði verið hugsuð, var litið á verkefnið sem óráðsdraum sérvitringa í leit að skjótfengnum gróða.

„Sá fjárhagslegi segulkraftur sem tók fyrir einni kynslóð að draga þúsundir lítilla og stundum illa rekinna fyrirtækja saman í stórar samsteypur sem kramið gátu alla samkeppni, var farinn að verka í stálheiminum fyrir tilstilli hins glaðværa viðskiptasjóræningja, Johns W. Gates. Gates hafði þegar myndað American Steel and Wire Company úr keðju smærri fyrirtækja og ásamt Morgan hafði hann komið á fót Federal Steel Company. Fyrirtækin National Tube og American Bridge voru tvö önnur fyrirtæki á vegum Morgans, og Moore-bræður höfðu yfirgefið eldspýtna- og kexviðskiptin til að mynda ‚American‘-samsteypuna – í blikkplötum, stálgjörðum og stálplötum – auk National Steel Company.

„En við hliðina á hinum risavaxna lóðrétta auðhring Andrews Carnegie, auðhring sem fimmtíu og þrír meðeigendur áttu og ráku, voru hinar samsteypurnar smámunir einir. Þeir máttu sameinast eins og þá lysti en allur hópurinn gat ekki einu sinni rispað yfirborðið á veldi Carnegies, og það vissi Morgan.

„Gamli sérvitri Skotinn vissi það líka. Úr hinum glæsilegu hæðum Skibo-kastala hafði hann fylgst með tilraunum smærri fyrirtækja Morgans til að saxa á viðskipti hans, fyrst með kátínu en síðar með gremju. Þegar tilraunirnar urðu of djarfar breyttist skap Carnegies í reiði og hefndarhug. Hann ákvað að reisa nákvæmar hliðstæður við hverja einustu verksmiðju sem keppinautar hans áttu. Fram að þessu hafði hann engan áhuga haft á vír, rörum, gjörðum eða þynnum. Þess í stað hafði hann látið sér nægja að selja slíkum fyrirtækjum hrástálið og leyfa þeim að vinna það í hvaða form sem þau vildu. Nú, með Schwab sem sinn æðsta og hæfasta liðsforingja, hugðist hann króa óvini sína af.

„Þannig vildi það til að í ræðu Charles M. Schwab sá Morgan lausnina á sameiningarvanda sínum. Auðhringur án Carnegies – sem var risinn á meðal þeirra allra – yrði enginn auðhringur, heldur eins og plómubúðingur án plómanna, líkt og einn rithöfundur komst að orði.

„Ræða Schwabs að kvöldi 12. desember árið 1900 fól án efa í sér þá vísbendingu, þótt ekkert loforð væri gefið, að hægt væri að fá hið víðfeðma fyrirtæki Carnegies inn undir tjaldskör Morgans. Hann talaði um framtíð stálsins á heimsvísu, um endurskipulagningu í þágu hagkvæmni, um sérhæfingu, um að leggja niður óarðbærar verksmiðjur og beina kröftunum að blómlegum eignum, um sparnað í málmflutningum, um hagræðingu í föstum rekstrarkostnaði og stjórnunardeildum og um að leggja undir sig erlenda markaði.

„Þar að auki sagði hann sjóræningjunum í hópnum hvar mistökin í hinu venjubundna ránsferli þeirra lægju. Hann gaf í skyn að tilgangur þeirra hefði verið sá að mynda einokun, hækka verð og greiða sjálfum sér digran arð í krafti sérréttinda. Schwab fordæmdi þetta kerfi af miklum þunga. Hann sagði áheyrendum sínum að skammsýni slíkrar stefnu fælist í því að hún takmarkaði markaðinn á tímum þegar allt kallaði á útþenslu. Með því að lækka framleiðslukostnað stáls, hélt hann fram, myndi skapast sívaxandi markaður; fundin yrðu upp fleiri notagildi fyrir stál og hægt yrði að ná góðum hluta heimsviðskiptanna. Í rauninni var Schwab postuli nútíma fjöldaframleiðslu, þótt hann gerði sér ekki grein fyrir því sjálfur.

„Þannig lauk kvöldverðinum í University Club. Morgan hélt heim á leið til að íhuga bjartsýnisspár Schwabs. Schwab sneri aftur til Pittsburgh til að stýra stálfyrirtækinu fyrir ‚Wee Andra Carnegie‘, á meðan Gary og hinir sneru aftur að verðbréfariturunum sínum til að fikta við hlutabréf í eftirvæntingu eftir næsta leik.

„Ekki þurfti að bíða lengi eftir honum. Það tók Morgan um það bil viku að melta þá röksemdaveislu sem Schwab hafði borið á borð fyrir hann. Þegar hann hafði fullvissað sig um að engar fjárhagslegar meltingartruflanir myndu hljótast af sendi hann eftir Schwab – og komst að því að ungi maðurinn var heldur dræmur. Schwab gaf í skyn að herra Carnegie kynni að mislíka ef hann kæmist að því að hinn trausti forstjóri fyrirtækis hans hefði verið að daðra við keisarann á Wall Street, en á þá götu hafði Carnegie einsett sér að stíga aldrei fæti. Þá stakk milligöngumaðurinn John W. Gates upp á því að ef svo ‚vildi til‘ að Schwab yrði staddur á Bellevue-hótelinu í Fíladelfíu, gæti svo ‚viljað til‘ að J. P. Morgan yrði þar líka. En þegar Schwab mætti þangað lá Morgan hins vegar veikur á afar óhentugum tíma á heimili sínu í New York, og því fór Schwab til New York eftir áköfu boði eldri mannsins og gaf sig fram við dyrnar á bókasafni fjármálajöfursins.

„Nú hafa sumir hagsagnfræðingar lýst þeirri skoðun sinni að Andrew Carnegie hafi sviðsett leikritið frá upphafi til enda – að kvöldverðurinn til heiðurs Schwab, hin fræga ræða og sunnudagskvöldfundurinn milli Schwabs og peningakonungsins hafi verið atburðir sem hinn slungni Skoti skipulagði. Sannleikurinn er þveröfugur. Þegar Schwab var kallaður til í því skyni að ganga frá samningnum vissi hann ekki einu sinni hvort ‚litli stjórinn‘, eins og Andrew var kallaður, myndi svo mikið sem ljá máls á sölutilboði, einkum frá hópi manna sem Andrew taldi gædda nokkuð minna en heilagleika. En Schwab tók þó með sér inn á fundinn sex arkir af tölum, skrifaðar með hans eigin fagurskrift, sem sýndu að hans mati efnislegt verðmæti og mögulega tekjugetu hvers einasta stálfyrirtækis sem hann taldi nauðsynlega stjörnu á hinni nýju festingu málmiðnaðarins.

„Fjórir menn rýndu í þessar tölur alla nóttina. Fremstur í flokki var auðvitað Morgan, staðfastur í trú sinni á hinn guðlega rétt peninganna. Með honum var aðalsborinn meðeigandi hans, Robert Bacon, fræðimaður og heiðursmaður. Sá þriðji var John W. Gates, sem Morgan fyrirleit sem fjárhættuspilara en notaði sem verkfæri. Sá fjórði var Schwab, sem vissi meira um framleiðslu og sölu á stáli en nokkur annar hópur manna sem þá var uppi. Allan þennan fund voru tölur mannsins frá Pittsburgh aldrei dregnar í efa. Ef hann sagði að fyrirtæki væri svo og svo mikils virði, þá var það svo mikils virði og engu meira. Hann var einnig fastur fyrir um að í samsteypunni yrðu aðeins þau fyrirtæki sem hann tilnefndi. Hann hafði hugsað sér stórfyrirtæki þar sem enginn tvíverknaður ætti sér stað, ekki einu sinni til að seðja græðgi vina sem vildu losa sig við fyrirtæki sín yfir á breiðar herðar Morgans. Þannig skildi hann af ásettu ráði út undan fjölda stærri fyrirtækja sem rostungarnir og smiðirnir á Wall Street höfðu rennt gráðugum augum til.

„Þegar tók að daga reis Morgan á fætur og rétti úr bakinu. Aðeins einni spurningu var ósvarað.

„‚Heldurðu að þú getir talið Andrew Carnegie á að selja?‘ spurði hann.

„‚Ég get reynt,‘ sagði Schwab.

„‚Ef þú getur fengið hann til að selja mun ég ráðast í málið,‘ sagði Morgan.

„Allt gott og blessað enn sem komið var. En myndi Carnegie selja? Hve mikið myndi hann fara fram á? (Schwab giskaði á um 320.000.000 dali). Hvernig vildi hann fá greitt? Í almennum hlutabréfum eða forgangshlutabréfum? Skuldabréfum? Reiðufé? Enginn gat útvegað þriðjung úr milljarði dala í reiðufé.

„Leikið var golf í janúar á frosinni heiðinni á St. Andrews-vellinum í Westchester, þar sem Andrew var kappklæddur í peysur gegn kuldanum og Charlie talaði í belg og biðu, líkt og venjulega, til að halda honum í góðu skapi. En ekki var minnst einu orði á viðskipti fyrr en þeir tveir settust niður í notalegri hlýjunni í sumarbústað Carnegies þar skammt frá. Þá, með sama sannfæringarkrafti og hafði dáleitt áttatíu milljónamæringa í University Club, jós Schwab úr skálum glitrandi fyrirheita um náðug elliár, um ótaldar milljónir til að fullnægja félagslegum duttlungum gamla mannsins. Carnegie gaf sig, skrifaði tölu á pappírsmiða, rétti Schwab hann og sagði: ‚Allt í lagi, við seljum á þessu verði.‘

„Upphæðin nam um það bil 400.000.000 dölum, og var fengin með því að taka þá 320.000.000 dali sem Schwab hafði nefnt sem grunntölu og bæta við hana 80.000.000 dölum fyrir auknu eignarverðmæti síðustu tveggja ára.

„Síðar, á þilfari úthafsskips á leið yfir Atlantshafið, sagði Skotinn mæðulega við Morgan: ‚Ég vildi að ég hefði beðið þig um 100.000.000 dölum meira.‘

„‚Ef þú hefðir beðið um það hefðirðu fengið það,‘ svaraði Morgan honum glaðlega.

****

„Að sjálfsögðu varð uppi fótur og fit. Breskur fréttaritari sendi skeyti um að hinn erlendi stálheimur væri ‚skelfingu lostinn‘ yfir þessari risavöxnu samsteypu. Hadley, rektor Yale-háskóla, lýsti því yfir að ef böndum yrði ekki komið á auðhringana mætti landið eiga von á ‚keisara í Washington innan næstu tuttugu og fimm ára‘. En hinn slyngi verðbréfarefur, Keene, gekk svo rösklega til þess verks að pranga nýju hlutabréfunum inn á almenning að allt umframvatnið í verðmatinu – sem sumir mátu á nærri 600.000.000 dali – dróst í sig á svipstundu. Þannig fékk Carnegie milljónirnar sínar, fjármálahópur Morgans fékk 62.000.000 dali fyrir allt ‚ómakið‘ og allir ‚strákarnir‘, allt frá Gates til Garys, fengu sínar milljónir.

****

„Schwab, sem þá var þrjátíu og átta ára gamall, fékk sín laun. Hann var gerður að forstjóra hins nýja stórfyrirtækis og hélt um stjórnartaumana til ársins 1930.“

Þessi dramatíska saga úr heimi „stórviðskipta“, sem þú varst að ljúka við að lesa, var tekin með í þessa bók vegna þess að hún er fullkomið dæmi um þá aðferð sem gerir það að verkum að HÆGT ER AÐ UMBREYTA ÞRÁ Í EFNISLEGT JAFNGILDI SITT!

Ég geri ráð fyrir að sumir lesendur muni draga í efa þá fullyrðingu að hægt sé að breyta tómri, óáþreifanlegri ÞRÁ í efnislegt jafngildi sitt. Eflaust munu einhverjir segja: „Það er ekki hægt að breyta ENGU í EITTHVAÐ!“ Svarið er að finna í sögunni af United States Steel.

Þetta risavaxna fyrirtæki varð til í huga eins manns. Áætlunin sem tryggði fyrirtækinu þær stálverksmiðjur sem veittu því fjárhagslegan stöðugleika varð til í huga sama manns. TRÚ hans, ÞRÁ hans, ÍMYNDUNARAFL hans og ÞRAUTSEIGJA voru hin raunverulegu hráefni sem fóru í United States Steel. Stálverksmiðjurnar og vélbúnaðurinn sem fyrirtækið eignaðist, EFTIR AÐ ÞAÐ HAFÐI VERIÐ STOFNAÐ AÐ LÖGUM, voru aukaatriði, en nákvæm greining leiðir í ljós þá staðreynd að metið verðmæti þeirra eigna sem fyrirtækið keypti jókst að virði um áætlaðar SEX HUNDRUÐ MILLJÓNIR DALA við þann gjörning einan að sameina þær undir eina stjórn.

Með öðrum orðum var HUGMYND Charles M. Schwab, ásamt þeirri TRÚ sem hann miðlaði henni með inn í huga J. P. Morgans og hinna, seld með um það bil 600.000.000 dala hagnaði. Ekki nein smáupphæð fyrir eina HUGMYND!

Hvað varð um suma þeirra manna sem tóku sinn skerf af milljóna dala hagnaðinum af þessum viðskiptum er mál sem okkur kemur ekki við hér. Mikilvægasti þátturinn í þessu undraverða afreki er sá að það er óyggjandi sönnun fyrir réttmæti þeirrar lífsspeki sem lýst er í þessari bók, því að þessi speki var uppistaðan og ívafið í öllum viðskiptunum. Þar að auki hefur hagnýtt gildi þessarar speki verið staðfest með þeirri staðreynd að United States Steel Corporation dafnaði og varð eitt auðugasta og voldugasta stórfyrirtæki Bandaríkjanna, sem veitti þúsundum manna atvinnu, þróaði ný notagildi fyrir stál og opnaði nýja markaði; og sannaði þannig að unnið var fyrir þeim 600.000.000 dala hagnaði sem HUGMYND Schwabs skilaði. AUÐÆFI eiga upptök sín í HUGSUN!

Upphæðin takmarkast aðeins af þeirri manneskju sem hrindir HUGSUNINNI af stað í huga sér. TRÚIN ryður takmörkunum úr vegi! Mundu þetta þegar þú býrð þig undir að semja við Lífið um hvaðeina sem þú setur upp sem verð þitt fyrir að hafa átt hér leið um.

Mundu líka að maðurinn sem skapaði United States Steel Corporation var nánast óþekktur á þeim tíma. Hann var einungis „hægri hönd“ Andrews Carnegie þar til hann ól af sér sína frægu HUGMYND. Eftir það reis hann skjótt til valda, frægðar og auðæfa.