Leyndardómurinn um umbreytingu kynorkunnar

HVER SEM ER getur ÓSKAÐ sér auðs, og flestir gera það, en aðeins fáir vita að skýr áætlun, ásamt BRENNANDI ÞRÁ eftir auðæfum, er eina áreiðanlega leiðin til að safna auðæfum.

Tíunda skrefið til auðs

MERKING orðsins að „umbreyta“ er á einföldu máli „breyting eða tilfærsla á einum þætti, eða einu formi orku, yfir í annað“.

Kyntilfinningin kallar fram ákveðið hugarástand.

Vegna vanþekkingar á efninu er þetta hugarástand almennt tengt hinu líkamlega, og vegna óæskilegra áhrifa, sem flestir hafa orðið fyrir þegar þeir öðluðust vitneskju um kynlíf, hafa hlutir sem eru í eðli sínu líkamlegir haft afar hlutdræg áhrif á hugann.

Að baki kyntilfinningunni búa þrír uppbyggilegir möguleikar, en þeir eru:

1. Viðhald mannkynsins.

2. Varðveisla heilsunnar (sem lækningaafl á hún sér engan líka).

3. Ummyndun meðalmennsku í snilligáfu fyrir tilstilli umbreytingar.

Umbreyting kynorku er einföld og auðskýrð. Hún felst í því að beina huganum frá hugsunum um líkamlega útrás yfir á hugsanir af öðrum toga.

Kynþráin er öflugust allra mannlegra þráa. Þegar menn eru knúðir áfram af þessari þrá þróa þeir með sér skarpt ímyndunarafl, hugrekki, viljastyrk, þrautseigju og sköpunargáfu sem þeim er annars ókunn. Svo sterk og knýjandi er þráin eftir kynferðislegu sambandi að menn leggja fúslega líf sitt og mannorð að veði til að fá henni fullnægt. Þegar þessi drifkraftur er virkjaður og honum beint í aðra farvegi heldur hann öllum eiginleikum sínum, svo sem skörpu ímyndunarafli, hugrekki o.s.frv., sem nýta má sem volduga sköpunarkrafta í bókmenntum, listum eða í hvaða annarri starfsgrein eða köllun sem er, þar á meðal, að sjálfsögðu, við söfnun auðæfa.

Umbreyting kynorku krefst þess vissulega að menn beiti viljastyrk sínum, en umbunin er erfiðisins virði. Þráin eftir kynferðislegri útrás er meðfædd og eðlileg. Þessa þrá er hvorki hægt né rétt að bæla niður eða uppræta. En henni ætti að veita útrás í gegnum tjáningarform sem auðga líkama, huga og anda mannsins. Ef henni er ekki veitt slík útrás með umbreytingu mun hún leita sér útrásar í gegnum hreint líkamlega farvegi.

Stífla má fljót og halda vatni þess í skefjum um tíma, en að lokum mun það brjóta sér leið. Hið sama gildir um kyntilfinninguna. Það má bæla hana niður og hemja um stund, en sjálft eðli hennar veldur því að hún leitar sér sífellt útrásar. Ef henni er ekki umbreytt í eitthvert skapandi framtak mun hún finna sér ómerkilegri farveg.

Sá er í sannleika lánsamur sem hefur uppgötvað hvernig veita má kyntilfinningunni útrás í einhvers konar skapandi starfi, því með þeirri uppgötvun hefur hann hafið sjálfan sig á stall snillingsins.

Vísindarannsóknir hafa leitt þessar mikilvægu staðreyndir í ljós:

1. Þeir menn sem mestum árangri hafa náð eru menn með ríkt og þroskað kyneðli; menn sem hafa numið listina við umbreytingu kynorku.

2. Þeir menn sem hafa safnað miklum auðæfum og öðlast framúrskarandi viðurkenningu í bókmenntum, listum, iðnaði, byggingarlist og sérfræðigreinum, voru knúðir áfram af áhrifum konu.

Rannsóknirnar, sem leiddu til þessara undraverðu uppgötvana, náðu meira en tvö þúsund ár aftur í tímann í gegnum síður ævisagna og mannkynssögu. Hvarvetna þar sem heimildir lágu fyrir um líf karla og kvenna sem unnið höfðu stórvirki, bentu þær með afar sannfærandi hætti til þess að þau hefðu búið yfir ríku og þroskuðu kyneðli.

Kyntilfinningin er „ómótstæðilegt afl“ og gegn henni getur engin fyrirstaða staðist líkt og „óhagganlegur hlutur“. Þegar menn eru knúðir áfram af þessari tilfinningu öðlast þeir ofurkraft til athafna. Skiljir þú þennan sannleika munt þú skynja mikilvægi þeirrar fullyrðingar að umbreyting kynorku geti hafið manninn á stall snillingsins.

Kyntilfinningin býr yfir leyndarmáli sköpunargáfunnar.

Eyðileggir þú kynkirtlana, hvort heldur í manni eða dýri, hefur þú fjarlægt helstu uppsprettu athafna. Til sönnunar þessu má virða fyrir sér hvað verður um hvaða dýr sem er eftir að það hefur verið gelt. Naut verður jafn spakt og kýr eftir að búið er að breyta kyneðli þess. Slík breyting á kyneðli tekur úr karldýrinu, hvort sem um er að ræða mann eða skepnu, allan þann BARÁTTUANDA sem í því bjó. Breyting á kyneðli kvendýrsins hefur sömu áhrif.

HINIR TÍU HUGARHVATAR

Mannshugurinn bregst við örvun, eða hvötum, sem geta „stillt hann inn á“ háa tíðni sveiflna, sem við þekkjum sem eldmóð, skapandi ímyndunarafl, ákafa þrá o.s.frv. Þeir hugarhvatar sem hugurinn bregst greiðast við eru:

1. Þráin eftir kynferðislegri útrás

2. Ást

3. Brennandi þrá eftir frægð, völdum eða fjárhagslegum ávinningi, PENINGUM

4. Tónlist

5. Vinátta, annaðhvort milli fólks af sama kyni eða gagnstæðu kyni.

6. Hugarbandalag byggt á samhljómi tveggja eða fleiri einstaklinga sem bindast samtökum um andlega eða veraldlega framþróun.

7. Sameiginleg þjáning, líkt og sú sem ofsótt fólk upplifir.

8. Sjálfsefjun

9. Ótti

10. Fíkniefni og áfengi.

Þráin eftir kynferðislegri útrás trónir efst á lista þeirra hugarhvata sem efla sveiflur hugans á sem virkastan hátt og koma „hjólum“ líkamlegra athafna á snúning. Átta þessara hvata eru eðlilegir og uppbyggilegir. Tveir valda eyðileggingu. Listinn er birtur hér í þeim tilgangi að gera þér kleift að bera saman helstu uppsprettur hugarörvunar. Af þeim samanburði má glöggt sjá að kyntilfinningin er, svo ekki verður um villst, langákafasti og öflugasti hugarhvatinn af þeim öllum.

Þessi samanburður er nauðsynlegur sem grunnur að sönnun þeirrar fullyrðingar að umbreyting kynorku geti hafið manninn á stall snillingsins. Við skulum nú kanna hvað það er sem gerir mann að snillingi.

Einhver gárungurinn hefur sagt að snillingur sé maður sem „er með sítt hár, borðar undarlegan mat, býr einn og er skotspónn brandarakarla“. Betri skilgreining á snillingi er: „maður sem hefur uppgötvað hvernig auka má sveiflur hugsunarinnar upp á það stig að hann geti átt óhindruð samskipti við uppsprettur þekkingar sem eru ekki aðgengilegar við venjulegan hraða sveiflna í hugsuninni.“

Sú manneskja sem hugsar mun vilja spyrja nokkurra spurninga varðandi þessa skilgreiningu á snilligáfu. Fyrsta spurningin verður: „Hvernig getur maður átt samskipti við uppsprettur þekkingar sem eru ekki aðgengilegar við VENJULEGAN hraða sveiflna í hugsuninni?“

Næsta spurning verður: „Eru til þekktar uppsprettur þekkingar sem standa aðeins snillingum til boða, og ef svo er, HVERJAR ERU ÞESSAR UPPSPRETTUR og hvernig nákvæmlega má ná til þeirra?“

Við munum leggja fram sönnun fyrir réttmæti nokkurra af mikilvægari fullyrðingum þessarar bókar – eða að minnsta kosti leggja fram gögn sem gera þér kleift að afla þér eigin sönnunar með tilraunum, og um leið munum við svara báðum þessum spurningum.

„SNILLIGÁFA“ ÞRÓAST Í GEGNUM SJÖTTA SKILNINGARVITIÐ

Tilvist „sjötta skilningarvitsins“ hefur verið nokkuð vel sönnuð. Þetta sjötta skilningarvit er „skapandi ímyndunarafl“. Hæfileikinn til að beita skapandi ímyndunarafli er þess eðlis að meirihluti fólks notar hann aldrei á allri ævi sinni, og sé hann yfirhöfuð notaður gerist það yfirleitt fyrir hreina tilviljun. Tiltölulega fáir nota skapandi ímyndunarafl sitt AF YFIRVEGUN OG MEÐ ÁSETNINGI. Þeir sem beita þessum hæfileika af fúsum og frjálsum vilja, og með skilningi á virkni hans, eru SNILLINGAR.

Hæfileikinn til að beita skapandi ímyndunarafli er beinn tengiliður milli hins takmarkaða mannshuga og Óendanlegrar visku. Allar svokallaðar opinberanir, sem vísað er til á sviði trúarbragða, og allar uppgötvanir á grundvallarlögmálum eða nýjum lögmálum á sviði uppfinninga, eiga sér stað fyrir tilstilli skapandi ímyndunarafls.

Þegar hugmyndum eða hugtökum lýstur niður í huga manns, í gegnum það sem í daglegu tali er kallað „hugboð“, koma þau úr einni eða fleiri af eftirtöldum uppsprettum:

1. Óendanleg viska

2. Undirmeðvitund manns sjálfs, þar sem geymd eru öll þau skynhrif og hugsanaboð sem nokkurn tíma hafa borist heilanum í gegnum eitthvert skilningarvitanna fimm

3. Frá huga einhverrar annarrar manneskju sem hefur nýlega sent frá sér hugsunina, eða myndina af hugmyndinni eða hugtakinu, með meðvitaðri hugsun, eða

4. Úr forðabúri undirmeðvitundar hinnar manneskjunnar.

Engar aðrar ÞEKKTAR uppsprettur eru til þaðan sem unnt er að fá „innblásnar“ hugmyndir eða „hugboð“.

Hið skapandi ímyndunarafl virkar best þegar hugurinn sveiflast (vegna einhvers konar hugarörvunar) á afar miklum hraða. Það er að segja þegar hugurinn starfar á hærri tíðni sveiflna en gerist við venjulega, eðlilega hugsun.

Þegar heilastarfsemin hefur verið örvuð með einum eða fleiri af hugarhvötunum tíu, hefur það þau áhrif að lyfta einstaklingnum langt upp fyrir sjóndeildarhring venjulegrar hugsunar, og gerir honum kleift að sjá fyrir sér fjarlægð, umfang og gæði HUGSANA sem ekki eru tiltækar á hinu lægra sviði, líkt og því sem maður er staddur á meðan unnið er að lausn vandamála í daglegu amstri viðskipta- og starfslífs.

Þegar einstaklingi er lyft upp á þetta æðra stig hugsunar, með hvers kyns hugarörvun, er hann hlutfallslega í sömu stöðu og sá sem hefur hafið sig til flugs í flugvél upp í hæð þaðan sem hann sér yfir og út fyrir sjóndeildarhringinn sem takmarkar sýn hans á jörðu niðri. Meðan einstaklingurinn dvelur á þessu æðra stigi hugsunar er hann þar að auki hvorki heftur né bundinn af neinum þeim áreitum sem þrengja að og takmarka sýn hans meðan hann glímir við þau vandamál að afla frumþarfanna þriggja, fæðu, klæða og húsaskjóls. Hann er í hugarheimi þar sem VENJULEGAR, hversdagslegar hugsanir hafa verið fjarlægðar á jafn áhrifaríkan hátt og hæðir og dalir og aðrar takmarkanir á líkamlegri sjón þegar hann tekst á loft í flugvél.

Á þessu upphafna sviði HUGSUNAR fær sköpunarhæfileiki hugans frelsi til athafna. Brautin hefur verið rudd svo að sjötta skilningarvitið geti starfað, og það verður móttækilegt fyrir hugmyndum sem gætu ekki náð til einstaklingsins við neinar aðrar kringumstæður. „Sjötta skilningarvitið“ er sá hæfileiki sem skilur á milli snillings og venjulegs einstaklings.

Sköpunarhæfileikinn verður því vakrari og móttækilegri fyrir sveiflum, sem eiga upptök sín utan undirmeðvitundar einstaklingsins, sem þessi hæfileiki er meira notaður, og því meira sem einstaklingurinn treystir á hann og gerir kröfur til hans um hugsanaboð. Þennan hæfileika er aðeins hægt að rækta og þroska með notkun.

Það sem kallað er „samviska“ manns starfar alfarið í gegnum hæfileika sjötta skilningarvitsins.

Hinir miklu listamenn, rithöfundar, tónlistarmenn og skáld ná mikilleika sínum vegna þess að þeir temja sér þann vana að treysta á „hina lágu, kyrrlátu rödd“ sem talar innan frá, í gegnum hæfileika hins skapandi ímyndunarafls. Það er vel þekkt staðreynd meðal fólks sem býr yfir „næmu“ ímyndunarafli að bestu hugmyndir þess berast sem svokölluð „hugboð“.

Til er mikill ræðumaður sem nær ekki fullum mikilleika fyrr en hann lokar augunum og tekur að treysta alfarið á hæfileika hins skapandi ímyndunarafls. Þegar hann var spurður hvers vegna hann lokaði augunum rétt áður en ræður hans risu hæst svaraði hann: „Ég geri það vegna þess að þá tala ég út frá hugmyndum sem berast mér innan frá.“

Einn farsælasti og þekktasti fjármálamaður Bandaríkjanna hafði þann vana að loka augunum í tvær til þrjár mínútur áður en hann tók ákvörðun. Þegar hann var spurður hvers vegna hann gerði þetta svaraði hann: „Með lokuð augun get ég sótt í uppsprettu æðri vitsmuna.“

Dr. Elmer R. Gates heitinn, frá Chevy Chase í Maryland, skóp meira en 200 nytsamleg einkaleyfi, mörg hver á grundvallaruppfinningum, með því að rækta og beita sköpunarhæfileikanum. Aðferð hans er bæði merkileg og áhugaverð hverjum þeim sem hefur áhuga á að ná stöðu snillings, en í þann flokk skipaði dr. Gates sér tvímælalaust. Dr. Gates var einn af hinum sannarlega miklu vísindamönnum heims, þótt minna hafi verið um hann fjallað opinberlega.

Í rannsóknarstofu sinni hafði hann það sem hann kallaði „persónulegt samskiptaherbergi“ sitt. Það var nánast hljóðeinangrað og þannig útbúið að hægt var að útiloka alla birtu. Í því var lítið borð og á því hafði hann skrifblokk. Fyrir framan borðið var rafmagnshnappur á veggnum sem stýrði ljósunum. Þegar dr. Gates vildi sækja í þá krafta sem honum stóðu til boða í gegnum skapandi ímyndunarafl sitt gekk hann inn í þetta herbergi, settist við borðið, slökkti ljósin og EINBEITTI SÉR að ÞEKKTUM þáttum uppfinningarinnar sem hann vann að, og sat þannig uns hugmyndum tók að „ljósta niður“ í huga hans í tengslum við ÓÞEKKTA þætti uppfinningarinnar.

Eitt sinn bárust hugmyndirnar svo ört að hann var knúinn til að skrifa í nærri þrjár klukkustundir. Þegar hugsanirnar hættu að streyma og hann rýndi í minnisblöð sín, komst hann að raun um að þau höfðu að geyma nákvæma lýsingu á lögmálum sem áttu sér enga hliðstæðu meðal þekktra gagna vísindaheimsins. Þar að auki var svarið við vandamáli hans sett fram af miklu viti á þessum minnisblöðum. Með þessum hætti lauk dr. Gates við yfir 200 einkaleyfi sem „hálfsoðnir“ heilar höfðu hafið vinnu við en ekki lokið. Sannanir fyrir sannleiksgildi þessarar fullyrðingar er að finna hjá Einkaleyfastofu Bandaríkjanna.

Dr. Gates vann fyrir sér með því að „sitja fyrir hugmyndum“ fyrir einstaklinga og stórfyrirtæki. Sum af stærstu fyrirtækjum Bandaríkjanna greiddu honum háar fjárhæðir í tímakaup fyrir að „sitja fyrir hugmyndum“.

Rökhugsunarhæfileikinn er oft skeikull vegna þess að hann stjórnast að miklu leyti af uppsafnaðri reynslu manns. Ekki er öll sú þekking, sem maður safnar með „reynslu“, nákvæm. Hugmyndir sem berast í gegnum sköpunarhæfileikann eru mun áreiðanlegri, af þeirri ástæðu að þær koma frá áreiðanlegri uppsprettum en nokkrum þeim sem rökhugsunarhæfileika hugans standa til boða.

Helsti munurinn á snillingnum og hinum venjulega „sérvitra“ uppfinningamanni felst í þeirri staðreynd að snillingurinn vinnur í gegnum hæfileika síns skapandi ímyndunarafls, á meðan „sérvitringurinn“ veit ekkert um þennan hæfileika. Hinn vísindalegi uppfinningamaður (líkt og herra Edison og dr. Gates) nýtir sér bæði hinn samsetta og hinn skapandi hæfileika ímyndunaraflsins.

Til dæmis hefst hinn vísindalegi uppfinningamaður, eða „snillingurinn“, handa við uppfinningu með því að skipuleggja og tengja saman þekktar hugmyndir, eða lögmál sem safnast hafa með reynslu, fyrir tilstilli hins samsetta hæfileika (rökhugsunarhæfileikans). Ef hann kemst að raun um að þessi uppsafnaða þekking nægir ekki til að ljúka uppfinningunni, sækir hann í þær uppsprettur þekkingar sem honum standa til boða í gegnum sköpunarhæfileika hans. Aðferðin sem hann beitir við þetta er breytileg eftir einstaklingum, en þetta er kjarni málsins í vinnulagi hans:

1. HANN ÖRVAR HUG SINN ÞANNIG AÐ HANN SVEIFLAST Á HÆRRA SVIÐI EN AÐ JAFNAÐI, með því að nota einn eða fleiri af hugarhvötunum tíu eða einhvern annan hvata að eigin vali.

2. HANN EINBEITIR SÉR að hinum þekktu þáttum (fullgerða hlutanum) í uppfinningu sinni, og skapar í huga sér fullkomna mynd af óþekktum þáttum (ófullgerða hlutanum) uppfinningarinnar. Hann heldur þessari mynd í huganum þar til undirmeðvitundin hefur tekið við henni, slakar síðan á með því að tæma hugann af ÖLLUM hugsunum og bíður þess að svarið „ljósti niður“ í huga hans.

Stundum er árangurinn bæði skýr og tafarlaus. Öðrum stundum er árangurinn neikvæður, allt eftir þroskastigi „sjötta skilningarvitsins“, eða sköpunarhæfileikans.

Herra Edison prófaði meira en 10.000 ólíkar samsetningar hugmynda með hinum samsetta hæfileika ímyndunarafls síns áður en hann „stillti sig inn“ í gegnum sköpunarhæfileikann og fékk svarið sem fullkomnaði glóperuna. Reynsla hans var svipuð þegar hann smíðaði talvélina.

Til eru nægar áreiðanlegar sannanir fyrir því að hæfileiki hins skapandi ímyndunarafls sé til. Þessar sannanir liggja fyrir í nákvæmri greiningu á mönnum sem hafa orðið leiðtogar á sínu sviði án þess að hafa hlotið mikla menntun. Lincoln var áberandi dæmi um mikinn leiðtoga sem náði mikilleika með því að uppgötva og nota hæfileika síns skapandi ímyndunarafls. Hann uppgötvaði þennan hæfileika og tók að nota hann í kjölfar þeirrar örvunar ástarinnar sem hann upplifði eftir að hann kynntist Anne Rutledge, en sú staðhæfing hefur afar mikla þýðingu í tengslum við rannsóknir á uppsprettu snilligáfunnar.

Spjöld sögunnar eru full af frásögnum af miklum leiðtogum þar sem afrek þeirra má rekja beint til áhrifa kvenna sem vöktu sköpunarhæfileika huga þeirra með örvun kynferðislegrar þrár. Napoleon Bonaparte var einn þeirra. Þegar hann naut innblásturs frá fyrri eiginkonu sinni, Josephine, var hann ómótstæðilegur og ósigrandi. Þegar „betri vitund“ hans eða rökhugsunarhæfileiki fékk hann til að víkja Josephine til hliðar tók honum að hnigna. Ósigur hans og St. Helena voru skammt undan.

Ef góður siður leyfði gætum við auðveldlega nefnt tugi manna, sem bandaríska þjóðin þekkir vel, er klifu til mikilla hæða í afrekum sínum undir örvandi áhrifum eiginkvenna sinna, en hrundu svo niður í glötun EFTIR að peningar og völd stigu þeim til höfuðs og þeir viku gömlu eiginkonunni til hliðar fyrir nýja. Napoleon var ekki eini maðurinn sem uppgötvaði að kynferðisleg áhrif frá réttri uppsprettu eru máttugri en nokkurt hagkvæmnisúrræði sem skynsemin ein getur spunnið upp.

Mannshugurinn bregst við örvun!

Meðal hinna mestu og öflugustu af þessum örvandi þáttum er kynhvötin. Þegar þessi drifkraftur er beislaður og honum umbreytt er hann fær um að lyfta mönnum upp á það æðra svið hugsunar sem gerir þeim kleift að sigrast á uppsprettum áhyggja og smávægilegs ama sem sækja að þeim á vegferð þeirra á hinu lægra sviði.

Því miður hafa aðeins snillingarnir gert þessa uppgötvun. Aðrir hafa tekið við reynslu kynhvatarinnar án þess að uppgötva einn af helstu möguleikum hennar – en sú staðreynd skýrir hinn mikla fjölda „annarra“ í samanburði við hinn takmarkaða fjölda snillinga.

Í þeim tilgangi að hressa upp á minnið, í tengslum við þær staðreyndir sem liggja fyrir í ævisögum tiltekinna manna, birtum við hér nöfn nokkurra manna sem unnu framúrskarandi afrek, en um þá alla var vitað að þeir bjuggu yfir ríkri kynhvöt. Sú snilligáfa sem þeir áttu til að bera sótti afl sitt tvímælalaust í umbreytta kynorku:

GEORGE WASHINGTON

NAPOLEON BONAPARTEWILLIAM SHAKESPEAREABRAHAM LINCOLNRALPH WALDO EMERSONROBERT BURNS THOMAS JEFFERSONELBERT HUBBARDELBERT H. GARYOSCAR WILDEWOODROW WILSONJOHN H. PATTERSONANDREW JACKSONENRICO CARUSO

Þín eigin þekking á ævisögum mun gera þér kleift að bæta við þennan lista. Finndu, ef þú getur, einn einasta mann í allri sögu siðmenningarinnar sem náði framúrskarandi árangri á hvaða sviði sem er, án þess að vera knúinn áfram af vel þroskaðri kynhvöt.

Ef þú vilt ekki reiða þig á ævisögur látinna manna skaltu taka saman lista yfir þá sem þú veist að hafa unnið mikil afrek, og athuga hvort þú finnur nokkurn í þeirra hópi sem ekki býr yfir ríkri kynhvöt.

Kynorka er sköpunarorka allra snillinga. Aldrei hefur verið til, og mun aldrei verða til, mikill leiðtogi, uppbyggingarmaður eða listamaður sem skortir þennan drifkraft kynhvatarinnar.

Vitanlega mun enginn misskilja þessar fullyrðingar svo að ALLIR sem búa yfir ríkri kynhvöt séu snillingar! Maðurinn nær stöðu snillings AÐEINS þegar, og EF, hann örvar hug sinn þannig að hann sæki í þá krafta sem standa til boða í gegnum sköpunarhæfileika ímyndunaraflsins. Fremst meðal þeirra örvandi þátta sem geta framkallað þessa „hækkun“ á sveiflunum er kynorkan. Það eitt að búa yfir þessari orku nægir ekki til að skapa snilling. Orkunni verður að umbreyta úr þrá eftir líkamlegri snertingu yfir í annars konar þrá og athöfn, áður en hún getur lyft manni upp á stig snillings.

Því fer fjarri að menn verði snillingar vegna mikillar kynferðislegrar þrár; þvert á móti lækkar meirihluti manna sig, vegna misskilnings og misnotkunar á þessum mikla krafti, niður á stig hinna óæðri dýra.

HVERS VEGNA MENN NÁ SJALDAN ÁRANGRI FYRIR FERTUGT

Ég uppgötvaði, við greiningu á yfir 25.000 manns, að menn sem ná framúrskarandi árangri gera það sjaldan fyrir fertugt, og enn oftar ná þeir ekki sínum rétta skriði fyrr en þeir eru komnir vel yfir fimmtugt. Þessi staðreynd var svo sláandi að hún knúði mig til að rannsaka orsök hennar af mikilli kostgæfni, og stóð sú rannsókn yfir í meira en tólf ár.

Þessi rannsókn leiddi í ljós þá staðreynd að helsta ástæða þess að meirihluti þeirra manna sem ná árangri byrjar ekki á því fyrr en á aldrinum fjörutíu til fimmtíu ára, er tilhneiging þeirra til að SÓA orku sinni með því að láta of mikið eftir sér í líkamlegri tjáningu kynhvatarinnar. Meirihluti manna lærir aldrei að kynhvötin býr yfir öðrum möguleikum sem eru langt umfram líkamlega tjáningu eina og sér að mikilvægi. Meirihluti þeirra sem gera þessa uppgötvun gerir það eftir að hafa sóað mörgum árum á því tímabili þegar kynorkan stendur sem hæst, fyrir fjörutíu og fimm til fimmtíu ára aldur. Í kjölfar þess fylgja venjulega markverð afrek.

Líf margra karlmanna allt fram að fertugu, og stundum vel fram yfir þann aldur, endurspeglar stöðuga sóun á orku sem hefði mátt beina með mun arðbærari hætti í betri farvegi. Fínni og öflugri tilfinningum þeirra er sáð stjórnlaust í allar vindáttir. Út frá þessum vana karlmannsins spratt orðatiltækið að „rasa út“.

Þráin eftir kynferðislegri tjáningu er langsterkust og mest knýjandi allra mannlegra tilfinninga, og af þeirri sömu ástæðu getur þessi þrá, þegar hún er beisluð og henni umbreytt í aðra athöfn en líkamlega tjáningu, hafið mann upp á stig snillings.

Einn hæfasti kaupsýslumaður Bandaríkjanna viðurkenndi hreinskilnislega að aðlaðandi ritari hans ætti heiðurinn af flestum þeim áætlunum sem hann skóp. Hann viðurkenndi að nærvera hennar lyfti honum í slíkar hæðir skapandi ímyndunarafls að hann gæti ekki upplifað annað eins við neina aðra örvun.

Einn farsælasti maður Bandaríkjanna á mestallan árangur sinn að þakka áhrifum frá afar töfrandi ungri konu, sem hefur verið honum uppspretta innblásturs í meira en tólf ár. Allir þekkja manninn sem hér er vísað til, en það vita ekki allir hver HIN RAUNVERULEGA UPPSPRETTA afreka hans er.

Í sögunni skortir ekki dæmi um menn sem náðu stöðu snillinga í kjölfar notkunar á gervihugarhvötum í formi áfengis og fíkniefna. Edgar Allen Poe orti „Hrafninn“ undir áhrifum áfengis, „þar sem hann dreymdi drauma sem enginn dauðlegur maður þorði nokkru sinni að láta sig dreyma áður“. James Whitcomb Riley skrifaði sín bestu verk undir áhrifum áfengis. Kannski var það þannig sem hann sá „hina skipulegu samtvinnun veruleikans og draumsins, mylluna ofan við ána og þokuna yfir læknum“. Robert Burns orti best þegar hann var ölvaður: „Fyrir gamla góða daga, kæra mín, skulum við enn tæma vináttubikar, fyrir gamla góða daga.“

En hafa ber í huga að margir slíkir menn hafa að lokum steypt sjálfum sér í glötun. Náttúran hefur bruggað sínar eigin veigar sem menn geta notað án hættu til að örva huga sinn svo að hann sveiflist á því sviði sem gerir þeim kleift að stilla sig inn á fínlegar og fágætar hugsanir sem berast – enginn veit hvaðan! Aldrei hefur fundist neitt sem komið getur í staðinn fyrir örvandi meðul náttúrunnar á fullnægjandi hátt.

Það er vel þekkt staðreynd meðal sálfræðinga að mjög náin tengsl eru á milli kynferðislegrar þrár og andlegra hvata – staðreynd sem skýrir hina einkennilegu hegðun fólks sem tekur þátt í því taumleysi sem nefnt er trúarlegar „vakningarsamkomur“ og tíðkast meðal frumstæðari manngerða.

Heimurinn stjórnast af mannlegum tilfinningum og þær ráða örlögum siðmenningarinnar. Athafnir fólks mótast ekki jafn mikið af skynsemi og af „tilfinningum“. Sköpunarmáttur hugans er alfarið virkjaður af tilfinningum en ekki af kaldri skynsemi. Öflugust allra mannlegra tilfinninga er kynhvötin. Til eru aðrir hugarhvatar, og hafa sumir þeirra þegar verið taldir upp, en enginn þeirra einn og sér, og ekki heldur allir samanlagðir, kemst í hálfkvisti við drifkraft kynhvatarinnar.

Hugarhvati er sérhver þau áhrif sem auka sveiflur hugsunarinnar, annaðhvort tímabundið eða varanlega. Hinir tíu helstu hugarhvatar, sem hér hefur verið lýst, eru þeir sem oftast er gripið til. Með þessum uppsprettum getur maðurinn átt samneyti við Óendanlega visku eða gengið að vild inn í forðabúr undirmeðvitundarinnar, hvort heldur sinnar eigin eða annarrar manneskju, en í því ferli felst öll snilligáfa.

Kennari nokkur, sem hefur þjálfað og stýrt störfum meira en 30.000 sölumanna, gerði þá stórmerkilegu uppgötvun að karlmenn með sterka kynhvöt eru hæfustu sölumennirnir. Skýringin er sú að sá þáttur persónuleikans sem nefndur er „persónutöfrar“ er hvorki meira né minna en kynorka. Fólk með sterka kynhvöt býr ætíð yfir ríkulegum persónutöfrum. Með ræktun og skilningi má virkja þennan lífskraft og nýta hann með miklum ávinningi í samskiptum manna. Þessari orku má miðla til annarra með eftirfarandi hætti:

1. Handabandið. Snerting handarinnar gefur samstundis til kynna hvort persónutöfrar séu til staðar eða hvort þá skorti.

2. Raddblærinn. Persónutöfrar, eða kynorka, eru sá þáttur sem gefur röddinni lit og gerir hana hljómfagra og töfrandi.

3. Líkamsstaða og limaburður. Fólk með sterka kynhvöt hreyfir sig rösklega, af þokka og léttleika.

4. Sveiflur hugsunarinnar. Fólk með sterka kynhvöt blandar tilfinningu kynhvatarinnar saman við hugsanir sínar, eða getur gert það að vild, og með þeim hætti haft áhrif á þá sem í kringum það eru.

5. Klæðaburður og snyrting. Fólk sem hefur sterka kynhvöt er yfirleitt mjög vandfýsið á útlit sitt. Það velur sér jafnan klæðnað í stíl sem hæfir persónuleika þess, líkamsvexti, yfirbragði o.s.frv.

Þegar sölumenn eru ráðnir til starfa lítur hæfur sölustjóri á persónutöfra sem fyrstu kröfuna í fari sölumanns. Fólk sem skortir kynorku fyllist aldrei eldmóði né heldur hrífur það aðra með sér af eldmóði, en eldmóður er ein mikilvægasta forsenda sölumennsku, hvað sem verið er að selja.

Sá ræðumaður, mælskumaður, prédikari, lögmaður eða sölumaður sem skortir kynorku er „misheppnaður“ hvað varðar hæfileikann til að hafa áhrif á aðra. Ef þú tengir þetta þeirri staðreynd að á flesta verður aðeins haft áhrif með því að höfða til tilfinninga þeirra, þá skilur þú mikilvægi kynorkunnar sem hluta af meðfæddum hæfileikum sölumannsins. Afburðasölumenn ná meistarafærni í sölumennsku vegna þess að þeir umbreyta kynorkunni, annaðhvort meðvitað eða ómeðvitað, í ELDMÓÐ Í SÖLU! Í þessari fullyrðingu má finna mjög hagnýta vísbendingu um hina raunverulegu merkingu umbreytingar kynorku.

Sá sölumaður sem kann að beina huga sínum frá kynhvötinni og stýra honum inn í sölustarfið af jafn miklum eldmóði og einbeitni og hann myndi beita í upphaflegum tilgangi hennar, hefur tileinkað sér listina við umbreytingu kynorku, hvort sem hann gerir sér grein fyrir því eða ekki. Meirihluti þeirra sölumanna sem umbreyta kynorku sinni gerir það án þess að vera sér hið minnsta meðvitaður um hvað hann er að gera eða hvernig hann fer að því.

Umbreyting kynorku krefst meiri viljastyrks en meðalmaðurinn kærir sig um að beita í þessu skyni. Þeir sem eiga erfitt með að safna nægum viljastyrk til slíkrar umbreytingar geta smám saman tileinkað sér þennan hæfileika. Þótt þetta krefjist viljastyrks eru launin fyrir ástundunina meira en erfiðisins virði.

Kynferðismál í heild sinni eru viðfangsefni sem meirihluti fólks virðist vera ófyrirgefanlega fáfróður um. Kynhvötin hefur verið svo gróflega misskilin, rægð og dregin í svaðið af fáfróðum og illa innrættum mönnum um svo langt skeið að sjálft orðið kynhvöt er sjaldan nefnt í kurteisu samkvæmislífi. Á karla og konur sem vitað er að eru blessuð – já, BLESSUÐ – með ríkri kynhvöt er yfirleitt litið sem fólk sem vert er að hafa gætur á. Í stað þess að vera talin blessuð er yfirleitt litið svo á að á þeim hvíli bölvun.

Milljónir manna, jafnvel á þessari öld upplýsingar, þjást af minnimáttarkennd sem þeir hafa komið sér upp vegna þeirrar ranghugmyndar að rík kynhvöt sé bölvun. Þessar fullyrðingar um ágæti kynorkunnar ber ekki að túlka sem réttlætingu fyrir siðleysingjann. Kynhvötin er dyggð AÐEINS þegar henni er beitt af skynsemi og dómgreind. Hana má misnota, og það er oft gert, í svo ríkum mæli að hún dregur bæði líkama og huga niður í stað þess að auðga þá. Betri nýting þessa krafts er meginefni þessa kafla.

Höfundi þótti það afar merkilegt þegar hann uppgötvaði að nánast sérhver mikill leiðtogi, sem hann hafði þau forréttindi að greina, var maður sem sótti innblástur að afrekum sínum að stórum hluta til konu. Í mörgum tilvikum var „konan í málinu“ hógvær, fórnfús eiginkona sem almenningur hafði lítið eða ekkert heyrt um. Í nokkrum tilvikum hefur mátt rekja uppsprettu innblástursins til „hinnar konunnar“. Vera má að slík dæmi séu þér ekki með öllu ókunn.

Óhóf í kynlífi er alveg jafn skaðlegt og óhóf í mat og drykk. Á okkar tímum, tímabili sem hófst með heimsstyrjöldinni, er óhóf í kynlífi algengt. Þetta taumlausa nautnalíf gæti skýrt skortinn á miklum leiðtogum. Enginn maður getur nýtt sér krafta síns skapandi ímyndunarafls á meðan hann sóar þeim. Maðurinn er eina lífveran á jörðinni sem brýtur gegn tilgangi náttúrunnar í þessu efni. Öll önnur dýr fylgja kynhvöt sinni í hófi og í þeim tilgangi sem samræmist lögmálum náttúrunnar. Öll önnur dýr svara kalli kynhvatarinnar aðeins á „fengitíma“. Tilhneiging mannsins er að lýsa yfir „opnum veiðitíma“.

Sérhver greind manneskja veit að óhófleg örvun með áfengi og fíkniefnum er sú tegund óhófs sem eyðileggur lífsnauðsynleg líffæri líkamans, þar á meðal heilann. Hins vegar er ekki öllum ljóst að óhóf í útrás kynhvatarinnar getur orðið að ávana sem er jafn eyðileggjandi og jafn skaðlegur skapandi starfi og fíkniefni eða áfengi.

Maður sem er sturlaður af kynæði er í eðli sínu ekkert ólíkur manni sem er sturlaður af fíkniefnum! Báðir hafa misst stjórn á skynsemi sinni og viljastyrk. Kynferðislegt óhóf getur ekki aðeins tortímt skynsemi og viljastyrk, heldur getur það einnig leitt til annaðhvort tímabundinnar eða varanlegrar geðveiki. Mörg tilfelli ímyndunarveiki (ímyndaðra veikinda) spretta af ávönum sem mótast hafa í vanþekkingu á hinu sanna hlutverki kynhvatarinnar.

Af þessari stuttu umfjöllun um efnið má glöggt sjá að vanþekking á umbreytingu kynorku leggur annars vegar gríðarlega þunga refsingu á herðar hinna fáfróðu og sviptir þá hins vegar jafn gríðarlegum ávinningi.

Víðtæk vanþekking á kynferðismálum stafar af þeirri staðreynd að viðfangsefnið hefur verið hjúpað leyndardómi og hulið dimmri þögn. Þetta samsæri leyndarhyggju og þagnar hefur haft sömu áhrif á huga ungs fólks og sálfræði áfengisbannsins hafði. Afleiðingin hefur orðið aukin forvitni og þrá eftir að afla sér meiri vitneskju um þetta „forboðna“ efni; og öllum löggjöfum og flestum læknum til skammar – sem vegna menntunar sinnar eru best til þess fallnir að fræða æskuna um þetta málefni – hafa upplýsingar ekki verið auðfengnar.

Sjaldan tekst einstaklingi að vinna mikil sköpunarverk á nokkru sviði fyrir fertugt. Meðalmaðurinn nær mesta sköpunarþrótti sínum á aldrinum milli fertugs og sextugs. Þessar fullyrðingar byggjast á greiningu á þúsundum karla og kvenna sem fylgst hefur verið gaumgæfilega með. Þær ættu að vera hvetjandi fyrir þá sem hafa ekki slegið í gegn fyrir fertugt og fyrir þá sem fyllast ótta við að „elliárin“ nálgist um fertugsaldurinn. Árin milli fertugs og fimmtugs eru að jafnaði frjósömust. Maðurinn ætti ekki að nálgast þennan aldur með ótta og skjálfta, heldur með von og ákafri eftirvæntingu.

Ef þú vilt sönnun þess að flestir menn taki ekki að vinna sín bestu verk fyrr en eftir fertugt skaltu kynna þér sögu farsælustu manna sem bandaríska þjóðin þekkir, og þú munt finna hana. Henry Ford var ekki „kominn á skrið“ í afrekum sínum fyrr en hann var kominn yfir fertugt. Andrew Carnegie var kominn vel yfir fertugt áður en hann tók að uppskera laun erfiðis síns. James J. Hill sat enn við ritsímalykilinn fertugur að aldri. Hin stórbrotnu afrek hans áttu sér stað eftir þann aldur. Ævisögur bandarískra iðnjöfra og fjármálamanna eru fullar af sönnunum þess að tímabilið frá fertugu til sextugs sé afkastamesti aldur mannsins.

Á aldrinum milli þrítugs og fertugs fer maðurinn að læra (ef hann lærir hana þá nokkurn tíma) listina við umbreytingu kynorku. Þessi uppgötvun verður yfirleitt fyrir tilviljun og oftar en ekki er sá sem gerir hana sér alls ómeðvitaður um uppgötvun sína. Hann tekur ef til vill eftir því að afreksgeta hans hefur aukist um þrjátíu og fimm til fjörutíu ára aldurinn, en í flestum tilvikum þekkir hann ekki orsök þessarar breytingar; að náttúran tekur að samræma tilfinningar ástar og kynhvatar innra með einstaklingnum á aldrinum milli þrítugs og fertugs, þannig að hann geti virkjað þessi miklu öfl og beitt þeim sameiginlega sem hvata til athafna.

Kynhvötin ein og sér er máttug hvatning til athafna, en kraftar hennar eru líkt og fellibylur – þeir eru oft óviðráðanlegir. Þegar tilfinning ástarinnar tekur að blandast tilfinningu kynhvatarinnar verður árangurinn yfirvegaður tilgangur, stilling, skörp dómgreind og jafnvægi. Hvaða manneskja, sem náð hefur fertugsaldri, er svo ógæfusöm að geta ekki greint þessar fullyrðingar og staðfest þær af eigin reynslu?

Þegar karlmaður er knúinn áfram af þrá sinni til að geðjast konu, byggðri eingöngu á tilfinningu kynhvatarinnar, getur hann verið, og er yfirleitt, fær um mikil afrek, en gjörðir hans geta verið óskipulagðar, afbakaðar og með öllu eyðileggjandi. Þegar maður er knúinn áfram af þrá sinni til að geðjast konu, á grundvelli kynhvatarinnar einnar saman, getur hann stolið, svikið og jafnvel framið morð. En þegar tilfinning ÁSTARINNAR blandast tilfinningu kynhvatarinnar mun þessi sami maður stýra gjörðum sínum af meiri heilbrigði, jafnvægi og skynsemi.

Afbrotasérfræðingar hafa komist að raun um að hægt er að snúa jafnvel forhertustu glæpamönnum til betri vegar fyrir áhrif frá ást konu. Engin dæmi eru um að glæpamaður hafi snúið við blaðinu eingöngu fyrir áhrif kynhvatarinnar. Þessar staðreyndir eru vel þekktar, en orsök þeirra ekki. Betrun á sér stað, ef hún verður á annað borð, í gegnum hjartað, eða tilfinningahlið mannsins, en ekki í gegnum höfuðið, eða skynsemishlið hans. Betrun merkir „breytingu á hjartanu“. Hún merkir ekki „breytingu á höfðinu“. Maður getur af skynsemisástæðum gert ákveðnar breytingar á hegðun sinni til að komast hjá óæskilegum afleiðingum, en SÖNN BETRUN verður aðeins með breyttu hjartalagi – með ÞRÁ til að breytast.

Ást, rómantík og kynhvöt eru allt tilfinningar sem megna að knýja menn til ofurmannlegra afreka. Ástin er sú tilfinning sem virkar sem öryggisventill og tryggir jafnvægi, yfirvegun og uppbyggilegt framtak. Þegar þessar þrjár tilfinningar sameinast geta þær hafið manninn upp á hæðir snilligáfunnar. Til eru þó snillingar sem þekkja lítið til tilfinningar ástarinnar. Flestir þeirra fást við einhvers konar athafnir sem eru eyðileggjandi, eða að minnsta kosti ekki byggðar á réttlæti og sanngirni í garð annarra. Ef góður siður leyfði mætti nefna tólf snillinga á sviði iðnaðar og fjármála sem troða miskunnarlaust á rétti samferðamanna sinna. Þeir virðast gjörsamlega samviskulausir. Lesandinn getur auðveldlega sett saman sinn eigin lista yfir slíka menn.

Tilfinningarnar eru hugarástand. Náttúran hefur gefið manninum „efnafræði hugans“ sem starfar á svipaðan hátt og lögmál efnafræði efnisins. Það er vel þekkt staðreynd að með hjálp efnafræði efnisins getur efnafræðingur búið til banvænt eitur með því að blanda saman ákveðnum frumefnum þar sem ekkert þeirra er – eitt og sér – skaðlegt í réttum hlutföllum. Með sama hætti má blanda tilfinningunum saman þannig að úr verði banvænt eitur. Þegar tilfinningum kynhvatar og afbrýðisemi er blandað saman geta þær breytt manneskju í sturlað villidýr.

Nærvera einnar eða fleiri hinna eyðileggjandi tilfinninga í mannsvitundinni myndar, fyrir tilstilli efnafræði hugans, eitur sem getur tortímt réttlætis- og sanngirniskennd mannsins. Í öfgafullum tilfellum getur nærvera hvaða samsetningar slíkra tilfinninga sem er í huganum svipt manninn vitinu.

Leiðin til snilligáfu felst í þróun, stjórnun og nýtingu kynhvatar, ástar og rómantíkur. Í stuttu máli má lýsa ferlinu svo:

Glæddu nærveru þessara tilfinninga sem ríkjandi hugsana í huganum og bægðu frá öllum eyðileggjandi tilfinningum. Hugurinn er sköpunarverk vanans. Hann nærist á þeim ríkjandi hugsunum sem honum eru gefnar. Með viljastyrknum getur maðurinn bægt frá sér hvaða tilfinningu sem er og glætt nærveru hverrar annarrar. Stjórn á huganum með krafti viljans er ekki erfið. Stjórnin fæst með þrautseigju og ávana. Leyndarmál stjórnunarinnar felst í því að skilja ferli umbreytingarinnar. Þegar einhver neikvæð tilfinning skýtur upp kollinum í huganum má umbreyta henni í jákvæða eða uppbyggilega tilfinningu með þeirri einföldu aðferð að breyta hugsunum sínum.

ENGIN ÖNNUR LEIÐ LIGGUR TIL SNILLIGÁFU EN SÚ SEM FARIN ER MEÐ SJÁLFVILJUGU EIGIN FRAMLAGI! Maður getur náð miklum hæðum í fjármálum eða viðskiptum eingöngu fyrir drifkraft kynorkunnar, en sagan er full af dæmum um að hann beri ef til vill, og geri það yfirleitt, með sér ákveðna skapgerðarbresti sem ræna hann hæfileikanum til að annaðhvort halda auði sínum eða njóta hans. Þetta er verðugt efni til greiningar, umhugsunar og íhugunar, því að hér er settur fram sannleikur sem bæði konum og körlum getur verið gagnlegt að þekkja. Vanþekking á þessu hefur kostað þúsundir manna forréttindi HAMINGJUNNAR, jafnvel þótt þeir hafi átt auðæfi.

Tilfinningar ástar og kynhvatar skilja eftir sig ótvíræð merki á andlitsdráttunum. Þar að auki eru þessi merki svo sýnileg að allir sem vilja geta lesið í þau. Sá maður sem knúinn er áfram af stormi ástríðunnar, sem byggist á kynferðislegri þrá einni saman, auglýsir þá staðreynd berlega fyrir öllum heiminum með augnaráði sínu og dráttum andlitsins. Þegar tilfinning ástarinnar blandast tilfinningu kynhvatarinnar mýkir hún, mildar og fegrar svipmótið. Engan manngerðargreinanda þarf til að segja þér þetta – þú getur séð það með eigin augum.

Tilfinning ástarinnar laðar fram og þroskar hið listræna og fagurfræðilega eðli mannsins. Hún setur mark sitt á sjálfa sálina, jafnvel eftir að tíminn og aðstæður hafa lægt eldinn.

Minningar um ást líða aldrei undir lok. Þær dvelja við, leiðbeina og hafa áhrif löngu eftir að uppspretta örvunarinnar er fölnuð. Ekkert nýtt er í þessu. Sérhver manneskja, sem hefur komist við af SANNRI ÁST, veit að hún skilur eftir sig varanleg spor í mannshjartanu. Áhrif ástarinnar vara vegna þess að ástin er andlegs eðlis. Sá maður sem ástin fær ekki örvað til mikilla afreka er vonlaus – hann er dauður þótt hann virðist lifa.

Jafnvel minningarnar einar um ást nægja til að hefja manninn á æðra svið skapandi starfs. Meginþróttur ástarinnar getur þrotið og liðið hjá, líkt og eldur sem hefur brunnið út, en hann skilur eftir sig óafmáanleg ummerki til vitnis um að hann hafi farið þar um. Brottför hennar býr mannshjartað oft undir enn meiri ást.

Hverfðu stundum aftur til liðinna daga og laugaðu huga þinn í fögrum minningum um liðna ást. Það mun milda áhrif núverandi áhyggna og ama. Það mun veita þér athvarf frá óþægilegum veruleika lífsins, og ef til vill – hver veit? – mun hugur þinn færa þér, í þessu tímabundna hléi inni í heimi ímyndunarinnar, hugmyndir eða áætlanir sem geta breytt allri fjárhagslegri eða andlegri stöðu lífs þíns.

Ef þú telur það ógæfu þína að þú hafir „elskað og misst“ skaltu slá þeirri hugsun úr huga þér. Sá sem hefur elskað af heilum hug getur aldrei misst allt. Ástin er duttlungafull og skapmikil. Eðli hennar er hverfult og skammvinnt. Hún kemur þegar henni þóknast og fer án fyrirvara. Taktu á móti henni og njóttu hennar á meðan hún staldrar við, en eyddu engum tíma í áhyggjur af brottför hennar. Áhyggjur munu aldrei færa hana aftur.

Vísaðu einnig á bug þeirri hugsun að ástin vitji manns aðeins einu sinni. Ástin getur komið og farið ótal sinnum, en engar tvær upplifanir af ást hafa nákvæmlega sömu áhrif á manninn. Það getur verið, og er yfirleitt, ein ástarreynsla sem ristir dýpra í hjartað en allar hinar, en öll reynsla af ást er til góðs, nema fyrir þá manneskju sem verður bitur og kaldhæðin þegar ástin kveður.

Engin vonbrigði ættu að fylgja ástinni, og þau væru engin ef fólk skildi muninn á tilfinningum ástar og kynhvatar. Meginmunurinn er sá að ástin er andleg en kynhvötin líffræðileg. Engin sú reynsla sem snertir mannshjartað andlegum krafti getur mögulega verið skaðleg, nema vegna vanþekkingar eða afbrýðisemi.

Ástin er án efa stórkostlegasta reynsla lífsins. Hún leiðir manninn í samneyti við Óendanlega visku. Þegar hún blandast tilfinningum rómantíkur og kynhvatar getur hún leitt manninn langt upp þrep skapandi starfs. Tilfinningar ástar, kynhvatar og rómantíkur eru hliðar hins eilífa þríhyrnings þeirrar snilligáfu sem skapar afrek. Náttúran skapar snillinga með engu öðru afli.

Ástin er tilfinning með mörgum hliðum, blæbrigðum og litum. Sú ást sem maður ber til foreldra eða barna er allt önnur en sú sem maður ber til ástvinar síns. Önnur er blandin tilfinningu kynhvatarinnar en hin ekki.

Sú ást sem maður finnur í sannri vináttu er ekki sú sama og borin er til ástvinar, foreldra eða barna, en hún er engu að síður einnig ein mynd ástarinnar.

Þá er einnig til ást á lífvana hlutum, svo sem ástin á handaverki náttúrunnar. En dýpst og heitust allra þessara ólíku tegunda ástar er sú sem verður til þegar tilfinningar ástar og kynhvatar renna saman. Hjónabönd sem ekki njóta þeirrar blessunar að eilíf samlögun ástar og kynhvatar sé í réttu jafnvægi og hlutfalli geta ekki orðið hamingjusöm – og endast sjaldan. Ástin ein og sér færir ekki hamingju í hjónabandi, og það gerir kynhvötin ein og sér ekki heldur. Þegar þessar tvær fögru tilfinningar renna saman getur hjónabandið skapað það hugarástand sem kemst næst hinu andlega af öllu sem maðurinn fær kynnst á þessu jarðneska tilverustigi.

Þegar tilfinning rómantíkur bætist við ástina og kynhvötina hverfa allar hindranir milli hins takmarkaða mannshugar og Óendanlegrar visku. Þá er snillingur fæddur!

Hversu ólík er ekki þessi frásögn því sem venjulega er tengt við kynhvötina. Hér er túlkun á þessari tilfinningu sem hefur hana upp úr hversdagsleikanum og gerir hana að leir leirkerasmiðsins í höndum Guðs, sem hann mótar úr allt sem er fagurt og veitir innblástur. Þetta er túlkun sem myndi, ef hún væri rétt skilin, skapa sátt og samlyndi úr þeirri ringulreið sem ríkir í allt of mörgum hjónaböndum. Það ósamlyndi sem oft brýst út í sífelldu nöldri má venjulega rekja til vanþekkingar á eðli kynhvatarinnar. Þar sem ást, rómantík og réttur skilningur á tilfinningu og hlutverki kynhvatarinnar búa, þar ríkir ekkert ósamlyndi milli hjóna.

Gæfusamur er sá eiginmaður sem á eiginkonu er skilur hið sanna samband milli tilfinninga ástar, kynhvatar og rómantíkur. Þegar þetta heilaga þríeyki er drifkrafturinn verður ekkert strit íþyngjandi, því jafnvel hið lítilmótlegasta erfiði fær á sig eðli kærleiksverks.

Það er ævafornt spakmæli að „eiginkona manns geti annaðhvort reist hann eða fellt“, en ástæðan þar að baki er ekki alltaf skilin. Hvort hún „reisir“ hann eða „fellir“ ræðst af skilningi eiginkonunnar, eða skilningsleysi hennar, á tilfinningum ástar, kynhvatar og rómantíkur.

Þrátt fyrir þá staðreynd að karlmenn séu fjölkvæniseðlis í krafti líffræðilegrar arfleifðar sinnar, þá er það engu að síður satt að engin kona hefur jafnmikil áhrif á karlmann og eiginkona hans, nema hann sé kvæntur konu sem hæfir alls ekki eðli hans. Ef kona leyfir eiginmanni sínum að missa áhugann á sér og fá meiri áhuga á öðrum konum, stafar það venjulega af vanþekkingu hennar eða skeytingarleysi gagnvart kynhvöt, ást og rómantík. Þessi fullyrðing gerir auðvitað ráð fyrir því að sönn ást hafi einu sinni ríkt milli manns og konu hans. Þessar staðreyndir eiga jafnframt við um karlmann sem leyfir áhuga eiginkonu sinnar á sér að deyja út.

Hjón þrasa oft um ótal smámuni. Ef slíkt er greint af nákvæmni kemur oft í ljós að hin raunverulega orsök vandans er skeytingarleysi eða vanþekking á þessum málum.

Mesti drifkraftur karlmannsins er þrá hans til að geðjast konunni! Veiðimaðurinn sem skaraði fram úr á forsögulegum tíma, fyrir dögun siðmenningarinnar, gerði það vegna þrár sinnar til að virðast mikill í augum konunnar. Eðli karlmannsins hefur ekkert breyst að þessu leyti. „Veiðimaður“ nútímans færir engin villidýraskinn heim, en hann sýnir þrá sína eftir hylli hennar með því að útvega fín klæði, bifreiðar og auðæfi. Karlmaðurinn býr yfir sömu þrá til að geðjast konunni og hann hafði fyrir dögun siðmenningarinnar. Það eina sem hefur breyst er aðferð hans við að geðjast henni. Karlmenn sem safna miklum auðæfum og ná miklum hæðum valda og frægðar gera það einkum til að svala þrá sinni til að geðjast konum. Séu konur teknar út úr lífi þeirra væri mikill auður gagnslaus flestum karlmönnum. Það er þessi meðfædda þrá karlmannsins til að geðjast konunni sem veitir konunni máttinn til að reisa mann eða fella.

Sú kona sem skilur eðli karlmannsins og kemur til móts við það af nærgætni þarf ekki að óttast samkeppni frá öðrum konum. Karlmenn geta verið „risar“ með óbilandi viljastyrk í samskiptum við aðra karlmenn, en konurnar sem þeir hafa valið sér eiga auðvelt með að stjórna þeim.

Flestir karlmenn vilja ekki viðurkenna að þær konur sem þeir hrífast af eigi auðvelt með að hafa áhrif á þá, því það er í eðli karlkynsins að vilja njóta viðurkenningar sem hinn sterkari í tegundinni. Greind kona ber að auki kennsl á þetta „karlmannlega einkenni“ og gerir af mikilli visku ekkert veður út af því.

Sumir karlmenn vita að þeir verða fyrir áhrifum frá þeim konum sem þeir hafa valið sér – eiginkonum sínum, unnustum, mæðrum eða systrum – en þeir gæta þess af háttvísi að rísa ekki upp gegn þessum áhrifum vegna þess að þeir eru nógu greindir til að vita að ENGINN MAÐUR ER HAMINGJUSAMUR EÐA HEILL ÁN MÓTANDI ÁHRIFA HINNAR RÉTTU KONU. Sá maður sem viðurkennir ekki þennan mikilvæga sannleika sviptir sjálfan sig þeim krafti sem hefur gert meira til að hjálpa mönnum að ná árangri en allir aðrir kraftar til samans.