Þrá

UPPHAFSPUNKTUR ALLS ÁRANGURS

Fyrsta skrefið til auðs

ÞEGAR Edwin C. Barnes klifraði niður úr flutningalestinni í Orange í New Jersey fyrir meira en þrjátíu árum leit hann kannski út eins og flækingur, en hugsanir hans voru hugsanir konungs!

Á leið sinni frá járnbrautarteinunum að skrifstofu Thomasar A. Edisons var hugur hans í fullu starfi. Hann sá sjálfan sig standa frammi fyrir Edison. Hann heyrði sjálfan sig biðja herra Edison um tækifæri til að láta rætast þá einu ÁSTRÍÐU SEM ÁTTI HUG HANS ALLAN, BRENNANDI ÞRÁ eftir því að verða viðskiptafélagi hins mikla uppfinningamanns.

Þrá Barnes var engin von! Hún var engin ósk! Hún var áköf, ólgandi ÞRÁ sem gekk framar öllu öðru. Hún var SKÝR.

Þessi þrá var ekki ný af nálinni þegar hann gekk á fund Edisons. Hún hafði verið ríkjandi þrá Barnes um langa hríð. Í upphafi, þegar þráin skaut fyrst upp kollinum í huga hans, kann hún að hafa verið, og var sennilega, aðeins ósk, en hún var engin tóm ósk þegar hann stóð frammi fyrir Edison með hana.

Nokkrum árum síðar stóð Edwin C. Barnes aftur frammi fyrir Edison, á sömu skrifstofunni og þar sem hann hitti uppfinningamanninn fyrst. Að þessu sinni hafði ÞRÁ hans orðið að veruleika. Hann var kominn í viðskipti með Edison. Hinn ríkjandi DRAUMUR LÍFS HANS var orðinn að veruleika. Í dag öfundar fólk sem þekkir Barnes hann af „tækifærinu“ sem lífið færði honum. Það sér hann á dögum sigurs hans án þess að hafa fyrir því að kanna orsök velgengni hans.

Barnes náði árangri vegna þess að hann valdi sér skýrt markmið og lagði alla orku sína, allan viljastyrk sinn, alla krafta sína, bókstaflega allt að veði fyrir það markmið. Hann varð ekki meðeigandi Edisons daginn sem hann kom. Hann gerði sér að góðu að byrja í ómerkilegasta starfinu, svo framarlega sem það veitti honum tækifæri til að stíga þótt ekki væri nema eitt skref í átt að hinu dýrmæta markmiði sínu.

Fimm ár liðu áður en tækifærið sem hann hafði leitað að lét á sér kræla. Öll þessi ár hafði hann ekki séð eina einustu vonarglætu, ekki fengið eitt einasta loforð um að ÞRÁ hans myndi rætast. Í augum allra annarra en sjálfs sín virtist hann aðeins vera enn eitt tannhjólið í viðskiptavél Edisons, en í eigin huga VAR HANN MEÐEIGANDI EDISONS HVERJA EINUSTU MÍNÚTU, allt frá fyrsta deginum sem hann hóf þar störf.

Þetta er merkilegt dæmi um mátt SKÝRRAR ÞRÁR. Barnes náði markmiði sínu vegna þess að hann vildi verða viðskiptafélagi herra Edisons meira en nokkuð annað. Hann bjó til áætlun til að ná þeim tilgangi. En hann BRENNDI ALLAR BRÝR AÐ BAKI SÉR. Hann stóð fast við ÞRÁ sína þar til hún varð sú ástríða sem réð lífi hans – og – að lokum staðreynd.

Þegar hann fór til Orange sagði hann ekki við sjálfan sig: „Ég ætla að reyna að telja Edison á að gefa mér einhvers konar vinnu.“ Hann sagði: „Ég ætla að hitta Edison og gera honum grein fyrir því að ég sé kominn til að hefja viðskipti með honum.“

Hann sagði ekki: „Ég ætla að vinna þarna í nokkra mánuði, og ef ég fæ enga hvatningu hætti ég og fæ mér vinnu einhvers staðar annars staðar.“ Hann sagði: „Ég mun byrja hvar sem er. Ég mun gera hvað sem Edison segir mér að gera, en áður en yfir lýkur verð ég viðskiptafélagi hans.“

Hann sagði ekki: „Ég ætla að hafa augun opin fyrir öðru tækifæri, ef ske kynni að mér mistækist að fá það sem ég vil hjá fyrirtæki Edisons.“ Hann sagði: „Það er aðeins EITT í þessum heimi sem ég er staðráðinn í að eignast, og það er viðskiptasamband við Thomas A. Edison. Ég ætla að brenna allar brýr að baki mér og leggja ALLA FRAMTÍÐ mína undir getu mína til að ná því sem ég vil.“

Hann skildi ekki eftir neina mögulega undankomuleið. Hann varð að sigra eða farast!

Þetta er allt og sumt í velgengnissögu Barnes!

Fyrir löngu síðan stóð mikill stríðsmaður frammi fyrir aðstæðum sem gerðu honum nauðsynlegt að taka ákvörðun sem tryggði honum sigur á vígvellinum. Hann var í þann mund að senda heri sína gegn voldugum óvini sem hafði mun fjölmennara lið. Hann lét hermenn sína stíga á skipsfjöl, sigldi til lands óvinarins, setti hermenn og búnað á land og gaf síðan skipun um að brenna skipin sem höfðu flutt þá. Þegar hann ávarpaði menn sína fyrir fyrstu orrustuna sagði hann: „Þið sjáið skipin verða eldinum að bráð. Það þýðir að við getum ekki yfirgefið þessar strendur lifandi nema við sigrum! Við eigum nú ekkert val – við sigrum – eða við förumst!“ Þeir sigruðu.

Hver sá sem sigrar í einhverju fyrirtæki verður að vera fús til að brenna skip sín og loka öllum undankomuleiðum. Aðeins þannig getur maður verið viss um að viðhalda því hugarástandi sem nefnist BRENNANDI ÞRÁ TIL SIGURS, sem er nauðsynleg til að ná árangri.

Morguninn eftir brunann mikla í Chicago stóð hópur kaupmanna á State Street og horfði á rjúkandi rústir þess sem hafði verið verslanir þeirra. Þeir héldu fund til að ákveða hvort þeir ættu að reyna að byggja upp að nýju eða yfirgefa Chicago og byrja upp á nýtt í vænlegri hluta landsins. Þeir tóku ákvörðun – allir nema einn – um að yfirgefa Chicago.

Kaupmaðurinn sem ákvað að vera um kyrrt og byggja upp að nýju benti á rústir verslunar sinnar og sagði: „Herrar mínir, á nákvæmlega þessum bletti mun ég reisa stærstu verslun heims, sama hversu oft hún kann að brenna til kaldra kola.“

Þetta var fyrir meira en fimmtíu árum. Verslunin var reist. Hún stendur þar enn í dag, gnæfandi minnisvarði um mátt þess hugarástands sem nefnist BRENNANDI ÞRÁ. Auðveldasta leiðin fyrir Marshal Field hefði verið að gera nákvæmlega það sama og starfsbræður hans gerðu. Þegar á móti blés og framtíðin virtist dimm tóku þeir saman föggur sínar og héldu þangað sem lífið virtist auðveldara.

Taktu vel eftir þessum mun á Marshal Field og hinum kaupmönnunum, því þetta er sami munur og greinir Edwin C. Barnes frá þúsundum annarra ungra manna sem hafa unnið hjá fyrirtæki Edisons. Þetta er sami munur og greinir nánast alla sem ná árangri frá þeim sem bíða ósigur.

Hver einasta manneskja sem kemst til vits og ára og skilur tilgang peninga óskar sér þeirra. Óskhyggja færir engum auðæfi. En það að þrá auðæfi með hugarástandi sem verður að ástríðu, skipuleggja síðan ákveðnar leiðir og ráð til að afla auðæfa og fylgja þeim áætlunum eftir af þrautseigju sem viðurkennir ekki ósigur, mun færa manni auðæfi.

Aðferðin til að umbreyta ÞRÁ eftir auðæfum í fjárhagslegt jafngildi sitt felst í sex skýrum, hagnýtum skrefum, sem eru þessi:

Í fyrsta lagi. Festu þér í huga nákvæmlega þá peningaupphæð sem þú þráir. Það nægir ekki að segja bara: „Ég vil eiga nóg af peningum.“ Hafðu upphæðina alveg skýra. (Það er sálfræðileg ástæða fyrir þessari nákvæmni sem lýst verður í síðari kafla).

Í öðru lagi. Ákveddu nákvæmlega hvað þú ætlar að láta af hendi í staðinn fyrir peningana sem þú þráir. (Það er ekki til neitt sem heitir „eitthvað fyrir ekkert“.)

Í þriðja lagi. Ákveddu nákvæma dagsetningu þegar þú ætlar að hafa eignast peningana sem þú þráir.

Í fjórða lagi. Gerðu skýra áætlun um hvernig þú ætlar að hrinda þrá þinni í framkvæmd og byrjaðu þegar í stað, hvort sem þú ert tilbúinn eða ekki, að koma þessari áætlun í verk.

Í fimmta lagi. Skrifaðu niður skýra og hnitmiðaða yfirlýsingu um þá peningaupphæð sem þú ætlar að eignast, tilgreindu tímamörkin til að afla hennar, taktu fram hvað þú ætlar að láta af hendi í staðinn fyrir peningana og lýstu skýrt þeirri áætlun sem þú ætlar að fylgja til að safna þeim.

Í sjötta lagi. Lestu þessa skriflegu yfirlýsingu þína upphátt tvisvar á dag, einu sinni rétt áður en þú gengur til náða á kvöldin og einu sinni eftir að þú ferð á fætur á morgnana. Á MEÐAN ÞÚ LEST – SJÁÐU, FINNDU OG TRÚÐU AÐ ÞÚ EIGIR PENINGANA NÚ ÞEGAR

Það er mikilvægt að þú fylgir fyrirmælunum sem lýst er í þessum sex skrefum. Það er sérstaklega mikilvægt að þú virðir og fylgir fyrirmælunum í sjöttu málsgreininni. Þú kvartar ef til vill undan því að það sé þér ómögulegt að „sjá sjálfan þig eiga peninga“ áður en þú hefur þá raunverulega í höndunum. Þar kemur BRENNANDI ÞRÁ þér til hjálpar. Ef þú ÞRÁIR peninga í raun og veru svo ákaft að þrá þín á hug þinn allan, muntu ekki eiga í neinum erfiðleikum með að sannfæra sjálfan þig um að þú munir eignast þá. Markmiðið er að vilja peninga og verða svo staðráðinn í að eignast þá að þú SANNFÆRIR sjálfan þig um að þú munir eignast þá.

Aðeins þeir sem öðlast „peningavitund“ safna nokkurn tíma miklum auðæfum. „Peningavitund“ merkir að hugurinn er orðinn svo gegnsýrður af ÞRÁ eftir peningum að maður getur séð sjálfan sig eiga þá nú þegar.

Hinum óinnvígða, sem ekki hefur hlotið þjálfun í lögmálum mannsandans, kunna þessi fyrirmæli að virðast óraunhæf. Það getur komið öllum þeim að gagni, sem ekki koma auga á hversu traust þessi sex skref eru, að vita að upplýsingarnar sem í þeim felast eru komnar frá Andrew Carnegie, sem hóf störf sem óbreyttur verkamaður í stálbræðslunum en tókst, þrátt fyrir fátæklegt upphaf, að láta þessi lögmál færa sér auðæfi sem námu talsvert meira en hundrað milljónum dala.

Það getur enn fremur verið hjálplegt að vita að þessi sex skref sem hér er mælt með voru rækilega rannsökuð af Thomas A. Edison heitnum, sem veitti þeim samþykki sitt og lýsti því yfir að þau væru ekki aðeins nauðsynleg skref til að safna peningum heldur einnig nauðsynleg til að ná hvaða skýra markmiði sem er.

Skrefin krefjast engrar „erfiðisvinnu“. Þau krefjast engra fórna. Þau krefjast þess ekki að maður geri sig hlægilegan eða verði auðtrúa. Það þarf enga mikla menntun til að beita þeim. En árangursrík beiting þessara sex skrefa krefst nægilegs ímyndunarafls til að gera manni kleift að sjá og skilja að söfnun peninga verður ekki falin tilviljun, gæfu og heppni. Maður verður að gera sér grein fyrir því að allir sem hafa safnað miklum auðæfum byrjuðu á því að dreyma, vona, óska, ÞRÁ og SKIPULEGGJA áður en þeir eignuðust peninga.

Þú mátt alveg eins vita það, hér og nú, að þú getur aldrei eignast mikil auðæfi NEMA þú getir unnið þig upp í hvítglóandi ÞRÁ eftir peningum og TRÚIR því í raun og veru að þú munir eignast þá.

Þú mátt líka alveg eins vita að sérhver mikill leiðtogi, frá örófi siðmenningar og fram á okkar daga, var draumóramaður. Kristindómurinn er mesta mögulega afl í heiminum í dag vegna þess að stofnandi hans var ákafur draumóramaður sem bjó yfir þeirri framtíðarsýn og því ímyndunarafli að sjá veruleikann í huglægri og andlegri mynd áður en honum hafði verið umbreytt í efnislega mynd.

Ef þú sérð ekki mikil auðæfi í ímyndunarafli þínu muntu aldrei sjá þau á bankareikningi þínum.

Aldrei í sögu Ameríku hefur verið jafn mikið tækifæri fyrir hagnýta draumóramenn og einmitt nú. Sex ára efnahagshrun hefur í raun sett alla menn á sama bás. Nýtt kapphlaup er í þann mund að hefjast. Í húfi eru gríðarleg auðæfi sem safnað verður á næstu tíu árum. Reglur kapphlaupsins hafa breyst vegna þess að við búum nú í BREYTTUM HEIMI sem er tvímælalaust hliðhollur fjöldanum, þeim sem höfðu lítil sem engin tækifæri til að sigra við þær aðstæður sem ríktu í kreppunni, þegar óttinn lamaði vöxt og framþróun.

Við sem tökum þátt í þessu kapphlaupi um auðæfi ættum að sækja okkur hvatningu í þá vitneskju að þessi breytti heimur sem við búum í krefst nýrra hugmynda, nýrra aðferða við að gera hlutina, nýrra leiðtoga, nýrra uppfinninga, nýrra kennsluaðferða, nýrra markaðsaðferða, nýrra bóka, nýrra bókmennta, nýs efnis fyrir útvarp og nýrra hugmynda fyrir kvikmyndir. Á bak við alla þessa eftirspurn eftir nýjum og betri hlutum býr einn eiginleiki sem maður verður að búa yfir til að sigra, og það er SKÝR TILGANGUR, vitneskjan um hvað maður vill og brennandi ÞRÁ eftir að eignast það.

Viðskiptakreppan markaði endalok eins tímabils og upphaf annars. Þessi breytti heimur krefst hagnýtra draumóramanna sem geta og munu hrinda draumum sínum í framkvæmd. Hagnýtir draumóramenn hafa alltaf verið, og munu alltaf verða, þeir sem móta siðmenninguna.

Við sem þráum að safna auðæfum ættum að muna að hinir raunverulegu leiðtogar heimsins hafa alltaf verið menn sem virkjuðu og hagnýttu hin óáþreifanlegu, ósýnilegu öfl ófæddra tækifæra, og breyttu þeim öflum (eða hugsanaboðum) í skýjakljúfa, borgir, verksmiðjur, flugvélar, bifreiðar og hvers kyns þægindi sem gera lífið ánægjulegra.

Umburðarlyndi og opinn hugur eru hagnýtar nauðsynjar fyrir draumóramann nútímans. Þeir sem óttast nýjar hugmyndir eru dæmdir til að tapa áður en þeir byrja. Aldrei hefur nokkur tími verið hagstæðari fyrir frumkvöðla en nútíminn. Að vísu er ekkert villt og ótamið vestur til að sigra, eins og á dögum landnámsvagnanna; en það er víðfeðmur viðskipta-, fjármála- og iðnaðarheimur sem þarf að endurmóta og beina inn á nýjar og betri brautir.

Þegar þú leggur á ráðin um að eignast þinn skerf af auðæfunum skaltu ekki láta neinn telja þig á að líta niður á draumóramanninn. Til að hreppa stóru vinningana í þessum breytta heimi verður þú að tileinka þér anda hinna miklu frumkvöðla fortíðarinnar, en draumar þeirra hafa fært siðmenningunni allt sem hún á verðmætt, þann anda sem er sjálf lífæð okkar eigin lands – tækifæri þitt og mitt til að þroska hæfileika okkar og koma þeim á framfæri.

Gleymum því ekki að Kólumbus lét sig dreyma um óþekktan heim, lagði líf sitt að veði fyrir tilvist slíks heims og fann hann!

Kópernikus, hinn mikli stjörnufræðingur, lét sig dreyma um fjölda heima og opinberaði þá! Enginn fordæmdi hann sem „óraunsæjan“ eftir að hann hafði sigrað. Þess í stað féll heimurinn fram og hyllti hann, og sannaði þannig enn á ný að „VELGENGNI KREFST ENGINNA AFSÖKUNARBEIÐNA, ÓSIGUR LEYFIR ENGAR AFSAKANIR.“

Ef það sem þú vilt gera er rétt og þú trúir á það, láttu þá slag standa og gerðu það! Hrintu draumi þínum í framkvæmd og láttu þér í léttu rúmi liggja hvað „hinir“ segja ef þú bíður tímabundinn ósigur, því að „hinir“ vita ef til vill ekki að SÉRHVER ÓSIGUR BER Í SÉR FRÆ JAFNGILDRAR VELGENGNI.

Henry Ford, fátækur og ómenntaður, lét sig dreyma um hestlausan vagn, tók til óspilltra málanna með þeim verkfærum sem hann átti án þess að bíða eftir að tækifærið félli honum í skaut, og nú liggja vitnisburðir um draum hans eins og belti um alla jörðina. Hann hefur komið fleiri hjólum á snúning en nokkur annar maður sem uppi hefur verið, vegna þess að hann óttaðist ekki að fylgja draumum sínum eftir.

Thomas Edison lét sig dreyma um lampa sem knúinn væri rafmagni, hófst handa þar sem hann stóð við að hrinda draumi sínum í framkvæmd, og þrátt fyrir meira en tíu þúsund mistök stóð hann vörð um þann draum þar til hann hafði gert hann að áþreifanlegum veruleika. Hagnýtir draumóramenn GEFAST EKKI UPP!

Whelan lét sig dreyma um keðju vindlaverslana, breytti draumi sínum í framkvæmd og nú standa verslanir United Cigar Stores á bestu götuhornum Ameríku.

Lincoln lét sig dreyma um frelsi handa svörtum þrælum, hrinti draumi sínum í framkvæmd og hann vantaði aðeins herslumuninn á að lifa það að sjá sameinað Norður og Suður breyta draumi hans í veruleika.

Wright-bræður dreymdi um vél sem gæti flogið um loftin. Nú má sjá þess merki um víða veröld að draumur þeirra var á rökum reistur.

Marconi dreymdi um kerfi til að virkja hina óáþreifanlegu krafta ljósvakans. Sönnun þess að hann dreymdi ekki til einskis má finna í hverju einasta loftskeyta- og útvarpstæki í heiminum. Þar að auki færði draumur Marconis auðmjúkasta kofa og glæsilegasta herragarð hlið við hlið. Hann gerði fólk af öllum þjóðum jarðar að nágrönnum. Hann færði forseta Bandaríkjanna miðil sem gerir honum kleift að ávarpa alla íbúa Ameríku á sama tíma og með skömmum fyrirvara. Þér þykir kannski áhugavert að vita að „vinir“ Marconis létu taka hann í vörslu og rannsaka á geðsjúkrahúsi þegar hann tilkynnti að hann hefði uppgötvað lögmál sem gerði honum kleift að senda skilaboð um loftið án aðstoðar símaþráða eða annarra beinna, efnislegra samskiptaleiða. Draumóramenn nútímans eiga betra hlutskipti.

Heimurinn er orðinn vanur nýjum uppgötvunum. Já, meira að segja hefur hann sýnt vilja til að umbuna þeim draumóramanni sem færir heiminum nýja hugmynd.

„Mesta afrekið var í fyrstu, og um hríð, aðeins draumur.“

„Eikin sefur í akarninu. Fuglinn bíður í egginu, og í æðstu sýn sálarinnar bærir vaknandi engill á sér. DRAUMAR ERU GRÆÐLINGAR VERULEIKANS.“

Vaknið, rísið á fætur og látið til ykkar taka, þið draumóramenn heimsins. Stjarna ykkar fer nú hækkandi. Heimskreppan færði ykkur tækifærið sem þið hafið beðið eftir. Hún kenndi fólki auðmýkt, umburðarlyndi og víðsýni.

Heimurinn er fullur af gnægð TÆKIFÆRA sem draumóramenn fortíðarinnar þekktu aldrei.

BRENNANDI ÞRÁ TIL AÐ VERA OG FRAMKVÆMA er upphafspunkturinn sem draumóramaðurinn verður að hefja sig til flugs frá. Draumar fæðast ekki af sinnuleysi, leti eða skorti á metnaði.

Heimurinn hæðir ekki lengur draumóramanninn né kallar hann óhagnýtan. Ef þú heldur að svo sé skaltu bregða þér til Tennessee og verða vitni að því hvað forseti og draumóramaður hefur áorkað við að virkja og nýta hina miklu vatnsorku Ameríku. Fyrir tuttugu árum hefði slíkur draumur virst hreinasta fásinna.

Þú hefur orðið fyrir vonbrigðum, þú hefur beðið ósigur í kreppunni, þú hefur fundið hið mikla hjarta í brjósti þér kramið uns því blæddi. Hertu upp hugann, því að þessi reynsla hefur hert hinn andlega málm sem þú ert úr gerður – hún er auðlegð af ómetanlegu gildi.

Mundu líka að allir sem ná árangri í lífinu byrja illa og ganga í gegnum marga sára baráttu áður en þeir „komast á leiðarenda“. Þáttaskilin í lífi þeirra sem ná árangri verða venjulega á einhverri örlagastundu þegar þeir kynnast „hinu sjálfi sínu“.

John Bunyan skrifaði För pílagrímsins, sem telst meðal hins fegursta í öllum enskum bókmenntum, eftir að honum hafði verið varpað í fangelsi og refsað harðlega vegna trúarskoðana sinna.

O. Henry uppgötvaði snilligáfuna sem blundaði í heila hans eftir að hann hafði orðið fyrir miklu mótlæti og verið lokaður inni í fangaklefa í Columbus í Ohio. Þegar ógæfan NEYDDI hann til að kynnast „hinu sjálfi sínu“ og beita ÍMYNDUNARAFLI sínu uppgötvaði hann að hann var mikill rithöfundur í stað þess að vera vesæll glæpamaður og útlagi. Undarlegir og margvíslegir eru vegir lífsins, og enn undarlegri eru vegir Óendanlegrar visku, sem stundum neyða menn til að þola hvers kyns refsingu áður en þeir uppgötva eigin heila og eigin getu til að skapa nytsamlegar hugmyndir með ímyndunaraflinu.

Edison, mesti uppfinninga- og vísindamaður heims, var farandsímritari sem mistókst ótal sinnum áður en hann var loks knúinn til að uppgötva snilligáfuna sem blundaði í heila hans.

Charles Dickens byrjaði á því að líma miða á skósvertudósir. Harmleikur fyrstu ástar hans risti djúpt í sál hans og gerði hann að einum af sannarlega miklum rithöfundum heimsins. Sá harmleikur gat fyrst af sér David Copperfield og síðan hvert verkið á fætur öðru sem gerði þennan heim ríkari og betri fyrir alla sem lesa bækur hans. Vonbrigði í ástarmálum hafa yfirleitt þau áhrif að leiða karla út í drykkjuskap og konur í glötun; og það er vegna þess að flestir læra aldrei þá list að umbreyta sterkustu tilfinningum sínum í uppbyggilega drauma.

Helen Keller varð heyrnarlaus, mállaus og blind skömmu eftir fæðingu. Þrátt fyrir þessa miklu ógæfu sína hefur hún ritað nafn sitt óafmáanlegu letri á spjöld sögunnar meðal hinna miklu. Allt líf hennar hefur verið til vitnis um að enginn er nokkru sinni sigraður fyrr en ósigurinn hefur verið viðurkenndur sem veruleiki.

Robert Burns var ólæs sveitapiltur, hann bjó við böl fátæktar og varð þar að auki drykkjumaður þegar hann óx úr grasi. Heimurinn varð betri fyrir það að hann skyldi hafa lifað, vegna þess að hann færði fagrar hugsanir í ljóðabúning og reitti þannig burt þyrni og gróðursetti rós í hans stað.

Booker T. Washington fæddist í þrældómi og bjó við hömlur vegna kynþáttar síns og litarháttar. Vegna þess að hann var umburðarlyndur, hafði ávallt opinn huga gagnvart öllum málefnum og var DRAUMÓRAMAÐUR, setti hann mark sitt til góðs á heilan kynþátt.

Beethoven var heyrnarlaus og Milton var blindur, en nöfn þeirra munu lifa svo lengi sem tíminn varir, vegna þess að þá dreymdi og þeir breyttu draumum sínum í skipulagða hugsun.

Áður en þú heldur áfram í næsta kafla skaltu tendra á ný í huga þínum eld vonar, trúar, hugrekkis og umburðarlyndis. Ef þú býrð yfir þessu hugarfari og hagnýtri þekkingu á þeim lögmálum sem hér hefur verið lýst mun allt annað sem þú þarfnast koma til þín þegar þú ert REIÐUBÚINN fyrir það. Látum Emerson lýsa þessari hugsun með þessum orðum: „Sérhvert spakmæli, sérhver bók, sérhvert orðtak sem þér tilheyrir til hjálpar og huggunar mun vissulega rata heim um opna eða krókótta vegu. Sérhver vinur sem ekki þinn duttlungafulli vilji, heldur hin mikla og blíða sál í brjósti þér þráir, mun vefja þig örmum.“

Það er munur á því að ÓSKA sér einhvers og að vera REIÐUBÚINN að taka á móti því. Enginn er reiðubúinn fyrir hlutinn fyrr en hann trúir því að hann geti öðlast hann. Hugarástandið verður að vera SANNFÆRING, ekki tóm von eða ósk. Víðsýni er nauðsynleg til að öðlast sannfæringu. Lokaðir hugir vekja hvorki trú, hugrekki né sannfæringu.

Mundu að það krefst ekki meiri áreynslu að stefna hátt í lífinu og krefjast gnægðar og velsældar en að sætta sig við eymd og fátækt. Mikið skáld hefur sett þennan algilda sannleika réttilega fram í þessum ljóðlínum:

„Ég samdi við Lífið um skilding,og Lífið greiddi ekki meir,hversu mjög sem ég sárbændi að kvöldiþegar ég taldi minn rýra sjóð.

„Því Lífið er réttlátur húsbóndi,það gefur þér það sem þú biður um,en þegar þú hefur ákveðið launin,þá verður þú að inna verkið af hendi.

„Ég vann fyrir þrælslaunum,aðeins til að komast að raun um, sleginn,að hver þau laun sem ég hefði beðið Lífið um,hefði Lífið fúslega greitt.“

ÞRÁIN LEIKUR Á MÓÐUR NÁTTÚRU

Sem viðeigandi hápunkt á þessum kafla vil ég kynna til sögunnar eina óvenjulegustu manneskju sem ég hef nokkru sinni kynnst. Ég sá hann fyrst fyrir tuttugu og fjórum árum, fáeinum mínútum eftir að hann fæddist. Hann kom í heiminn án nokkurra líkamlegra ummerkja um eyru, og þegar gengið var á lækninn eftir áliti viðurkenndi hann að barnið kynni að verða heyrnarlaust og mállaust alla ævi.

Ég véfengdi álit læknisins. Ég hafði rétt til þess, ég var faðir barnsins. Ég tók líka ákvörðun og felldi minn dóm, en ég setti þá skoðun fram í hljóði, í fylgsnum míns eigin hjarta. Ég ákvað að sonur minn skyldi heyra og tala. Náttúran gat sent mér barn án eyrna, en náttúran gat ekki fengið mig til að sætta mig við þessa fötlun sem veruleika.

Í huga mínum vissi ég að sonur minn myndi heyra og tala. Hvernig? Ég var viss um að það hlyti að vera til leið og ég vissi að ég myndi finna hana. Ég hugsaði til orða hins ódauðlega Emersons: „Öll rás viðburðanna miðar að því að kenna okkur trú. Við þurfum aðeins að hlýða. Leiðsögn stendur okkur öllum til boða, og með því að hlusta í auðmýkt munum við heyra hið rétta orð.“

Hið rétta orð? ÞRÁ! Framar öllu öðru ÞRÁÐI ég að sonur minn yrði ekki heyrnarlaus og mállaus. Frá þeirri þrá hvikaði ég aldrei, ekki í eina sekúndu.

Mörgum árum áður hafði ég skrifað: „Einu takmarkanir okkar eru þær sem við setjum okkur í eigin huga.“ Í fyrsta sinn velti ég því fyrir mér hvort sú fullyrðing væri sönn. Á rúminu fyrir framan mig lá nýfætt barn, án hinna náttúrulegu líffæra heyrnarinnar. Jafnvel þótt hann kynni að heyra og tala var hann augljóslega lýttur fyrir lífstíð. Vissulega var þetta takmörkun sem barnið hafði ekki sett sér í eigin huga.

Hvað gat ég gert í málinu? Með einhverjum hætti myndi ég finna leið til að gróðursetja í huga barnsins mína eigin BRENNANDI ÞRÁ eftir leiðum og ráðum til að flytja hljóð til heila hans án aðstoðar eyrna.

Um leið og barnið yrði nógu gamalt til að eiga samstarf við mig myndi ég fylla huga hans svo rækilega af BRENNANDI ÞRÁ eftir að heyra að náttúran myndi, með sínum eigin aðferðum, breyta henni í efnislegan veruleika.

Allar þessar hugsanir áttu sér stað í mínum eigin huga, en ég nefndi þær ekki við nokkurn mann. Á hverjum degi endurnýjaði ég heitið sem ég hafði strengt sjálfum mér, að sætta mig ekki við að eiga heyrnarlausan og mállausan son.

Þegar hann eltist og fór að veita umhverfi sínu athygli tókum við eftir því að hann hafði örlitla heyrn. Þegar hann náði þeim aldri sem börn fara venjulega að tala gerði hann enga tilraun til að mæla af vörum, en við sáum á atferli hans að hann heyrði ákveðin hljóð dauft. Það var allt sem ég þurfti að vita! Ég var sannfærður um að ef hann gæti heyrt, þó ekki væri nema örlítið, gæti hann þroskað með sér enn meiri heyrnargetu. Þá gerðist nokkuð sem gaf mér von. Það kom úr gjörsamlega óvæntri átt.

Við keyptum gramófón. Þegar barnið heyrði tónlistina í fyrsta sinn komst hann í sjöunda himin og sló þegar í stað eign sinni á tækið. Hann sýndi fljótlega dálæti á tilteknum plötum, þar á meðal „It’s a Long Way to Tipperary“. Eitt sinn spilaði hann það lag aftur og aftur í nærri tvær klukkustundir þar sem hann stóð fyrir framan gramófóninn og beit tönnunum fast í brúnina á kassanum. Þýðing þessa ávana sem hann hafði sjálfur tamið sér varð okkur ekki ljós fyrr en mörgum árum síðar, því að við höfðum aldrei heyrt minnst á lögmálið um „beinleiðni“ hljóðs á þeim tíma.

Skömmu eftir að hann sló eign sinni á gramófóninn uppgötvaði ég að hann heyrði nokkuð skýrt í mér þegar ég talaði með varirnar við geirvörtubein hans, eða neðst við hnakkagrófina. Þessar uppgötvanir færðu mér í hendur þau tæki sem ég þurfti til að taka að breyta í veruleika brennandi þrá minni til að hjálpa syni mínum að þroska með sér heyrn og mál. Um það leyti var hann farinn að gera tilraunir til að segja ákveðin orð. Horfurnar voru langt frá því að vera vænlegar, en ÞRÁ SEM STYÐST VIÐ TRÚ þekkir ekki orðið ómögulegt.

Þegar ég hafði gengið úr skugga um að hann gæti heyrt hljóm raddar minnar greinilega hóf ég þegar í stað að flytja yfir í huga hans þrána til að heyra og tala. Ég komst fljótt að því að barnið hafði unun af kvöldsögum, svo að ég tók til óspilltra málanna við að semja sögur sem voru til þess fallnar að efla með honum sjálfstraust, ímyndunarafl og ákafa þrá til að heyra og vera eðlilegur.

Ein var sú saga sem ég lagði einkum áherslu á með því að færa hana í nýjan og dramatískan búning í hvert sinn sem hún var sögð. Henni var ætlað að gróðursetja í huga hans þá hugsun að fötlun hans væri ekki byrði, heldur verðmætur styrkur. Þrátt fyrir þá staðreynd að öll sú lífsspeki sem ég hafði rannsakað benti skýrt til þess að SÉRHVERT MÓTLÆTI BER Í SÉR FRÆ JAFNGILDS ÁVINNINGS, verð ég að játa að ég hafði ekki minnstu hugmynd um hvernig þessi fötlun gæti nokkru sinni orðið að styrk. Engu að síður hélt ég áfram þeirri iðju minni að vefja þessa lífsspeki inn í kvöldsögur, í þeirri von að sá tími kæmi að hann fyndi einhverja áætlun sem gerði það að verkum að fötlun hans gæti þjónað nytsamlegum tilgangi.

Skynsemin sagði mér berum orðum að ekkert gæti bætt að fullu upp skort á eyrum og náttúrulegum heyrnarfærum. ÞRÁ sem studdist við TRÚ ýtti skynseminni til hliðar og blés mér í brjóst að halda ótrauður áfram.

Þegar ég lít til baka og greini reynsluna sé ég nú að trú sonar míns á mig átti stóran þátt í hinum undraverðu niðurstöðum. Hann dró ekkert í efa af því sem ég sagði honum. Ég fékk hann til að trúa því að hann hefði ótvírætt forskot á eldri bróður sinn og að þetta forskot myndi birtast á margan hátt. Til dæmis myndu kennararnir í skólanum taka eftir því að hann hefði engin eyru og af þeim sökum myndu þeir sýna honum sérstaka athygli og koma fram við hann af óvenjulegri hlýju. Það gerðu þeir alltaf. Móðir hans sá fyrir því, með því að heimsækja kennarana og semja við þá um að veita barninu þá auknu athygli sem þurfti. Ég fékk hann líka til að trúa því að þegar hann yrði nógu gamall til að selja dagblöð (eldri bróðir hans var þegar orðinn blaðasali) myndi hann hafa mikið forskot á bróður sinn, af þeirri ástæðu að fólk myndi borga honum aukalega fyrir varninginn, því það sæi að hann væri skýr og dugmikill drengur, þrátt fyrir að hann hefði engin eyru.

Við gátum tekið eftir því að smám saman fór heyrn barnsins batnandi. Þar að auki bar hann ekki minnstu merki þess að vera feiminn vegna meins síns. Þegar hann var um sjö ára sýndi hann fyrstu merki þess að aðferð okkar við að næra huga hans væri að bera ávöxt. Í marga mánuði grátbað hann um að fá að selja dagblöð, en móðir hans vildi ekki veita samþykki sitt. Hún var hrædd um að heyrnarleysi hans gerði honum hættulegt að fara einn út á götu.

Loks tók hann málin í sínar eigin hendur. Síðdegis einn daginn, þegar hann var skilinn eftir heima með þjónustufólkinu, klifraði hann út um eldhúsgluggann, renndi sér niður á jörðina og lagði af stað upp á eigin spýtur. Hann fékk sex sent að láni í höfuðstól hjá skósmiðnum í hverfinu, keypti blöð fyrir þau, seldi upp, keypti á ný og hélt því áfram fram á kvöld. Eftir að hafa gert upp reikningana og endurgreitt sex sentin sem hann hafði fengið að láni hjá bankastjóra sínum, hafði hann hreinan hagnað upp á fjörutíu og tvö sent. Þegar við komum heim það kvöld fundum við hann sofandi í rúminu, með peningana fast kreppta í hendinni.

Móðir hans opnaði lófa hans, tók myntina og grét. Hvílíkt og annað eins! Að gráta yfir fyrsta sigri sonar síns virtist svo óviðeigandi. Viðbrögð mín voru þveröfug. Ég hló innilega, því ég vissi að viðleitni mín til að gróðursetja í huga barnsins afstöðu trúar á sjálft sig hafði borið árangur.

Móðir hans sá, í fyrsta viðskiptaævintýri hans, lítinn heyrnarlausan dreng sem hafði farið út á göturnar og lagt líf sitt í hættu til að vinna sér inn peninga. Ég sá hugrakkan, metnaðarfullan og sjálfstæðan lítinn kaupsýslumann sem hafði aukið trú sína á sjálfan sig um hundrað prósent, því hann hafði hafið viðskipti að eigin frumkvæði og unnið sigur. Viðskiptin glöddu mig, því ég vissi að hann hafði sýnt merki um útsjónarsemi sem myndi fylgja honum alla ævi. Síðari atburðir sönnuðu að þetta var rétt. Þegar eldri bróðir hans vildi eitthvað, lagðist hann á gólfið, sparkaði fótunum út í loftið, grét eftir því – og fékk það. Þegar „litli heyrnarlausi drengurinn“ vildi eitthvað, lagði hann á ráðin um hvernig hann gæti unnið sér inn peningana og keypti það svo sjálfur. Hann fylgir enn þessari áætlun!

Sannarlega hefur minn eigin sonur kennt mér að fötlun má breyta í stökkpall sem klífa má eftir í átt að einhverju verðugu markmiði, nema hún sé þegin sem hindrun og notuð sem afsökun.

Litli heyrnarlausi drengurinn gekk í gegnum bekkina, menntaskólann og háskólann án þess að geta heyrt í kennurum sínum, nema þegar þeir hrópuðu hátt og í návígi. Hann gekk ekki í skóla fyrir heyrnarlausa. VIÐ VILDUM EKKI LEYFA HONUM AÐ LÆRA TÁKNMÁL. Við vorum staðráðin í að hann skyldi lifa eðlilegu lífi og umgangast eðlileg börn, og við stóðum við þá ákvörðun, þótt hún kostaði okkur margar heitar deilur við skólayfirvöld.

Þegar hann var í menntaskóla reyndi hann rafmagnsheyrnartæki, en það kom honum að engu gagni; sökum ástands, að við héldum, sem kom í ljós þegar barnið var sex ára, þegar dr. J. Gordon Wilson í Chicago gerði aðgerð á annarri hlið höfuðsins á drengnum og uppgötvaði að þar var ekkert merki um náttúrulegan heyrnarbúnað.

Síðustu viku hans í háskólanum (átján árum eftir aðgerðina) gerðist eitthvað sem markaði mikilvægustu þáttaskil ævi hans. Fyrir eitthvað sem virtist vera hrein tilviljun komst hann yfir annað rafmagnsheyrnartæki, sem honum var sent til reynslu. Hann var seinn að prófa það, sökum vonbrigða sinna með áþekkt tæki. Loks tók hann upp tækið og setti það, meira og minna kæruleysislega, á höfuð sér, tengdi rafhlöðuna, og sjá! eins og fyrir töfra, varð ævilöng ÞRÁ HANS EFTIR EÐLILEGRI HEYRN AÐ VERULEIKA! Í fyrsta sinn á ævinni heyrði hann nánast jafn vel og hver sú manneskja sem hefur eðlilega heyrn. „Guð fer dularfullar leiðir til að vinna undur sín.“

Yfir sig glaður vegna þess Breytta Heims sem heyrnartækið hafði fært honum, þaut hann að símanum, hringdi í móður sína og heyrði rödd hennar fullkomlega. Daginn eftir heyrði hann greinilega raddir prófessoranna í kennslustund, í fyrsta sinn á ævinni! Áður gat hann aðeins heyrt í þeim þegar þeir hrópuðu, í návígi. Hann heyrði útvarpið. Hann heyrði talmyndirnar. Í fyrsta sinn á ævinni gat hann talað óhindrað við annað fólk, án þess að það þyrfti að tala hátt. Sannarlega hafði hann eignast Breyttan Heim. Við höfðum neitað að sætta okkur við yfirsjón Náttúrunnar og með ÞRAUTSEIGRI ÞRÁ höfðum við fengið Náttúruna til að leiðrétta þá yfirsjón, með einu hagnýtu úrræðunum sem tiltæk voru.

ÞRÁIN var tekin að greiða arð, en sigurinn var ekki enn fullnaður. Drengurinn átti enn eftir að finna ákveðna og hagnýta leið til að breyta fötlun sinni í jafngilda eign.

Hann áttaði sig varla á vægi þess sem þegar hafði áunnist, en ölvaður af gleðinni yfir nýfundnum heimi sínum fullum af hljóðum, skrifaði hann bréf til framleiðanda heyrnartækisins, þar sem hann lýsti reynslu sinni af ákefð. Eitthvað í bréfi hans; eitthvað, ef til vill, sem ekki var ritað á línurnar, heldur bjó að baki þeim; varð til þess að fyrirtækið bauð honum til New York. Þegar hann kom var honum fylgt um verksmiðjuna, og meðan hann ræddi við yfirverkfræðinginn og sagði honum frá sínum breytta heimi, laust hugboði, hugmynd eða innblæstri – kallaðu það hvað sem þú vilt – niður í huga hans. Þessi hugsanaboð breyttu meini hans í eign, sem átti eftir að greiða arð bæði í peningum og hamingju til þúsunda um alla framtíð.

Kjarni og inntak þessara hugsanaboða var þetta: Honum datt í hug að hann gæti orðið að liði þeim milljónum heyrnarskertra sem fara í gegnum lífið án gagns af heyrnartækjum, ef hann gæti fundið leið til að segja þeim söguna af sínum Breytta Heimi. Þá og þar tók hann þá ákvörðun að verja því sem eftir væri ævi sinnar í að veita heyrnarskertum gagnlega þjónustu.

Í heilan mánuð vann hann að ítarlegri rannsókn, þar sem hann greindi allt markaðskerfi framleiðanda heyrnartækisins og fann leiðir og ráð til að ná til heyrnarskertra um allan heim í þeim tilgangi að deila með þeim sínum nýfundna „Breytta Heimi“. Þegar því var lokið setti hann á blað tveggja ára áætlun, byggða á niðurstöðum sínum. Þegar hann lagði áætlunina fyrir fyrirtækið var honum þegar í stað veitt staða, í þeim tilgangi að hrinda metnaði sínum í framkvæmd. Lítt grunaði hann, þegar hann hóf störf, að honum væri ætlað að færa von og hagnýtan létti þúsundum heyrnarskertra manna, sem án hjálpar hans hefðu verið dæmdir til ævarandi heyrnar- og málleysis.

Skömmu eftir að hann tók að starfa með framleiðanda heyrnartækisins síns bauð hann mér að sitja námskeið sem fyrirtæki hans hélt, í þeim tilgangi að kenna heyrnarlausu og mállausu fólki að heyra og tala. Ég hafði aldrei heyrt um slíkt form menntunar, og því sótti ég námskeiðið, efins en vongóður um að tíma mínum yrði ekki algerlega sóað. Þar varð ég vitni að sýningu sem gaf mér miklu víðtækari sýn á það sem ég hafði gert til að vekja og halda lifandi í huga sonar míns ÞRÁNNI eftir eðlilegri heyrn. Ég sá heyrnarlausu og mállausu fólki raunverulega kennt að heyra og tala, með beitingu sömu lögmálanna og ég hafði notað, meira en tuttugu árum áður, til að bjarga syni mínum frá heyrnar- og málleysi. Þannig hefur okkur syni mínum, Blair, fyrir einhvern undarlegan snúning Örlagahjólsins, verið ætlað að hjálpa til við að leiðrétta heyrnar- og málleysi þeirra sem enn eru ófæddir, því við erum einu lifandi mennirnir, svo ég viti til, sem hafa staðfest það með vissu að leiðrétta megi heyrnar- og málleysi svo rækilega að þeir sem þjást af þessu meini séu leiddir aftur til eðlilegs lífs. Það hefur verið gert fyrir einn; það verður gert fyrir aðra.

Það er enginn vafi í mínum huga að Blair hefði verið heyrnarlaus og mállaus alla ævi, hefði móður hans og mér ekki tekist að móta huga hans eins og við gerðum. Læknirinn sem viðstaddur var fæðingu hans sagði okkur, í trúnaði, að barnið gæti aldrei heyrt eða talað. Fyrir fáeinum vikum rannsakaði dr. Irving Voorhees, nafnkunnur sérfræðingur í slíkum tilfellum, Blair afar gaumgæfilega. Hann varð agndofa þegar hann komst að því hversu vel sonur minn nú heyrir og talar, og sagði að rannsókn sín benti til þess að „fræðilega séð ætti drengurinn alls ekki að geta heyrt“. En pilturinn heyrir sannarlega, þrátt fyrir að röntgenmyndir sýni að það sé ekkert op á höfuðkúpunni, alls ekkert, frá þeim stað þar sem eyru hans ættu að vera og til heilans.

Þegar ég gróðursetti í huga hans ÞRÁNA eftir að heyra og tala og lifa sem eðlileg manneskja, fylgdi þeim hvata einhver undarleg áhrif sem urðu til þess að Náttúran gerðist brúarsmiður og brúaði þagnargjána milli heila hans og umheimsins, með einhverju móti sem skarpvitrustu sérfræðilæknar hafa ekki getað ráðið. Það væri helgispjöll af mér að ætla mér jafnvel að geta í eyðurnar um það hvernig Náttúran vann þetta kraftaverk. Það væri ófyrirgefanlegt ef ég léti hjá líða að segja heiminum eins mikið og ég veit um lítillátan þátt minn í hinni undarlegu reynslu. Það er mér skylda og heiður að segja að ég trúi, og ekki að ástæðulausu, að ekkert sé ógerlegt þeirri manneskju sem styður ÞRÁ með varanlegri TRÚ.

Sannarlega á BRENNANDI ÞRÁ sér krókaleiðir til að umbreytast í efnislegt jafngildi sitt. Blair ÞRÁÐI eðlilega heyrn; nú hefur hann hana! Hann fæddist með fötlun sem hefði auðveldlega getað sent þann sem bæri óljósari ÞRÁ út á götu með búnt af blýöntum og tinbolla. Sú fötlun lofar nú að verða sá miðill sem hann mun nýta til að veita mörgum milljónum heyrnarskertra gagnlega þjónustu, og einnig að veita honum gagnlega atvinnu með viðunandi fjárhagslegu endurgjaldi það sem eftir er ævi hans.

Hinar litlu „hvítu lygar“ sem ég gróðursetti í huga hans þegar hann var barn, með því að fá hann til að TRÚA að mein hans yrði mikil eign, sem hann gæti hagnast á, hafa réttlætt sig. Sannarlega er ekkert til, rétt eða rangt, sem TRÚ ásamt BRENNANDI ÞRÁ fær ekki gert að veruleika. Þessir eiginleikar eru öllum frjálsir.

Í allri minni reynslu af því að fást við karla og konur sem áttu við persónuleg vandamál að stríða, hef ég aldrei fengist við eitt einasta tilfelli sem sýnir skýrar fram á mátt ÞRÁR. Höfundum hættir stundum til að skrifa um efni sem þeir hafa aðeins yfirborðskennda, eða afar frumstæða þekkingu á. Það hefur verið mín gæfa að hafa fengið að reyna áreiðanleika MÁTTAR ÞRÁRINNAR í gegnum mein míns eigin sonar. Ef til vill var það forsjón að reynslan kom eins og hún kom, því sannarlega er enginn betur undir það búinn en hann að þjóna sem dæmi um það sem gerist þegar ÞRÁIN er reynd. Ef sjálf Náttúran beygir sig fyrir vilja þrárinnar, er þá rökrétt að mennskir menn fái sigrað brennandi þrá?

Undarlegur og óútreiknanlegur er máttur mannshugans! Við skiljum ekki aðferðina sem hann beitir, þar sem hann notar hverjar aðstæður, hvern einstakling, hvern áþreifanlegan hlut innan seilingar sem leið til að umbreyta ÞRÁ í efnislega hliðstæðu sína. Ef til vill munu vísindin afhjúpa þetta leyndarmál.

Ég gróðursetti í huga sonar míns ÞRÁNA eftir að heyra og tala eins og hver eðlileg manneskja heyrir og talar. Sú ÞRÁ er nú orðin að veruleika. Ég gróðursetti í huga hans ÞRÁNA eftir að breyta sinni mestu fötlun í sína mestu eign. Sú ÞRÁ hefur ræst. Það er ekki erfitt að lýsa aðferðinni sem þessari undraverðu niðurstöðu var náð með. Hún fólst í þremur mjög ákveðnum staðreyndum; í fyrsta lagi BLANDAÐI ÉG TRÚ saman við ÞRÁNA eftir eðlilegri heyrn, sem ég miðlaði til sonar míns. Í öðru lagi kom ég þrá minni til hans á allan hugsanlegan hátt sem mér var fær, með þrautseigri, samfelldri viðleitni, árum saman. Í þriðja lagi, HANN TRÚÐI MÉR!

Þegar þessi kafli var að verða fullgerður barst frétt af andláti frú Schuman-Heink. Ein stutt málsgrein í fréttaskeytinu gefur vísbendingu um stórkostlega velgengni þessarar óvenjulegu konu sem söngkonu. Ég vitna í málsgreinina, því vísbendingin sem í henni felst er engin önnur en ÞRÁ.

Snemma á ferli sínum heimsótti frú Schuman-Heink stjórnanda Hirðóperunnar í Vínarborg, til að láta hann reyna rödd sína. En hann reyndi hana ekki. Eftir að hafa litið einu sinni á klunnalegu og illa klæddu stúlkuna, hrópaði hann, ekki allt of mildilega: „Með slíkt andlit, og alls engan persónuleika, hvernig getur þú nokkru sinni búist við að komast áfram í óperunni? Góða barn, slepptu þessari hugmynd. Keyptu þér saumavél og farðu að vinna. ÞÚ GETUR ALDREI ORÐIÐ SÖNGKONA.“

Aldrei er langur tími! Stjórnandi Hirðóperunnar í Vínarborg vissi margt um tækni söngsins. Hann vissi lítið um mátt þrárinnar, þegar hún nær þeim styrk að verða að ástríðu. Hefði hann vitað meira um þann mátt, hefði hann ekki gert þau mistök að fordæma snilligáfu án þess að veita henni tækifæri.

Fyrir nokkrum árum veiktist einn af viðskiptafélögum mínum. Honum versnaði eftir því sem tíminn leið, og loks var hann fluttur á sjúkrahús til aðgerðar. Rétt áður en honum var ekið inn á skurðstofuna, leit ég á hann og furðaði mig á hvernig nokkur jafn grannur og tærður og hann gæti mögulega komist heill í gegnum stóra aðgerð. Læknirinn varaði mig við því að litlar sem engar líkur væru á að ég sæi hann nokkru sinni aftur á lífi. En það var SKOÐUN LÆKNISINS. Það var ekki skoðun sjúklingsins. Rétt áður en honum var ekið burt, hvíslaði hann veikróma: „Ekki hafa áhyggjur, foringi, ég verð kominn héðan eftir fáeina daga.“ Hjúkrunarkonan sem annaðist hann horfði á mig með meðaumkun. En sjúklingurinn komst sannarlega heill í gegn. Þegar öllu var lokið sagði læknir hans: „Ekkert nema hans eigin þrá eftir að lifa bjargaði honum. Hann hefði aldrei komist í gegnum þetta hefði hann ekki neitað að sætta sig við möguleikann á dauða.“

Ég trúi á mátt ÞRÁR studdrar TRÚ, því ég hef séð þennan mátt lyfta mönnum frá lítilmótlegum upphafsreit til valda og auðs; ég hef séð hann ræna gröfina fórnarlömbum sínum; ég hef séð hann verða að þeim miðli sem gerði mönnum kleift að rísa upp á ný eftir að hafa beðið ósigur á hundrað ólíka vegu; ég hef séð hann færa mínum eigin syni eðlilegt, hamingjusamt og farsælt líf, þrátt fyrir að Náttúran hafi sent hann inn í heiminn án eyrna.

Hvernig getur maður beislað og notað mátt ÞRÁRINNAR? Þessu hefur verið svarað í þessum, og síðari köflum þessarar bókar. Þessi boðskapur fer út í heiminn við lok lengstu, og ef til vill skæðustu kreppu sem Ameríka hefur nokkru sinni þekkt. Það er eðlilegt að ætla að boðskapurinn kunni að rata til margra sem særst hafa af kreppunni, þeirra sem glatað hafa auðæfum sínum, annarra sem glatað hafa stöðu sinni, og fjölda þeirra sem verða að endurskipuleggja áætlanir sínar og rísa upp á ný. Til allra þessara vil ég koma þeirri hugsun á framfæri að allur árangur, hvers eðlis sem hann kann að vera, eða hver sem tilgangur hans er, verður að hefjast með ákafri, BRENNANDI ÞRÁ eftir einhverju ákveðnu.

Með einhverju undarlegu og máttugu lögmáli „efnafræði hugans“, sem hún hefur aldrei ljóstrað upp um, vefur Náttúran inn í hvata STERKRAR ÞRÁR „það eitthvað“ sem þekkir ekkert slíkt orð sem ógerlegt, og sættir sig ekki við neinn slíkan veruleika sem ósigur.