Fyrsti kafli
Inngangur
MAÐURINN SEM „HUGSAÐI“ SIG INN Í SAMSTARF VIÐ THOMAS A. EDISON
SANNARLEGA eru „hugsanir hlutir“, og það máttugir hlutir, þegar þeim er blandað saman við skýran tilgang, þrautseigju og BRENNANDI ÞRÁ eftir því að þær breytist í auðæfi eða aðra efnislega hluti.
Fyrir rúmum þrjátíu árum uppgötvaði Edwin C. Barnes hve satt það er að menn geta í raun HUGSAÐ OG ORÐIÐ RÍKIR. Uppgötvun hans varð ekki til í einni svipan. Hún kom smám saman og hófst með BRENNANDI ÞRÁ eftir því að verða viðskiptafélagi hins mikla Edisons.
Eitt helsta einkennið á þrá Barnes var að hún var skýr og ákveðin. Hann vildi vinna með Edison, ekki fyrir hann. Fylgstu vandlega með lýsingunni á því hvernig hann fór að því að breyta ÞRÁ sinni í veruleika, og þá munt þú öðlast betri skilning á þeim þrettán meginreglum sem leiða til auðæfa.
Þegar þessi ÞRÁ, eða hugsanaboð, leiftraði fyrst í huga hans var hann í engri aðstöðu til að láta til skarar skríða. Tveir erfiðleikar stóðu í vegi hans. Hann þekkti ekki herra Edison og hann átti ekki næga peninga fyrir lestarfargjaldi til Orange í New Jersey.
Þessir erfiðleikar hefðu nægt til að draga kjark úr þorra manna svo þeir gerðu enga tilraun til að fylgja þránni eftir. En þrá hans var engin venjuleg þrá! Hann var svo staðráðinn í að finna leið til að láta þrá sína rætast að hann ákvað að lokum að ferðast „sem laumufarþegi“ frekar en að játa sig sigraðan. (Fyrir óinnvígða þýðir þetta að hann fór til East Orange með flutningalest).
Hann gaf sig fram á rannsóknarstofu herra Edisons og lýsti því yfir að hann væri kominn til að hefja viðskiptasamstarf við uppfinningamanninn. Þegar herra Edison ræddi um þennan fyrsta fund þeirra Barnes mörgum árum síðar sagði hann: „Hann stóð þarna fyrir framan mig og leit út eins og venjulegur flækingur, en það var eitthvað í svipmóti hans sem gaf til kynna að hann væri staðráðinn í að fá það sem hann hafði sóst eftir. Ég hafði lært það, af áralangri reynslu af mönnum, að þegar maður ÞRÁIR eitthvað í raun svo heitt að hann er fús til að leggja alla framtíð sína undir á einum snúningi lukkuhjólsins til að ná því, þá er honum sigurinn vís. Ég gaf honum tækifærið sem hann bað um, því ég sá að hann hafði einsett sér að hvika hvergi fyrr en honum tækist ætlunarverk sitt. Atburðir sem á eftir fylgdu sönnuðu að þar voru engin mistök gerð.“
Hvað hinn ungi Barnes sagði nákvæmlega við herra Edison við þetta tækifæri skipti mun minna máli en hitt sem hann hugsaði. Edison sagði það sjálfur! Það gat ekki verið útlit unga mannsins sem tryggði honum byrjunina á skrifstofu Edisons, því það vann tvímælalaust gegn honum. Það var það sem hann HUGSAÐI sem skipti sköpum.
Ef hægt væri að koma mikilvægi þessarar fullyrðingar til skila til hvers einasta manns sem les hana, væri engin þörf á því sem eftir er af þessari bók.
Barnes fékk ekki samstarfssamning sinn við Edison í fyrsta viðtalinu. Hann fékk hins vegar tækifæri til að vinna á skrifstofum Edisons fyrir afar lág laun, við störf sem voru Edison lítils virði en skiptu Barnes öllu máli, því þau gáfu honum færi á að sýna „vöru“ sína þar sem tilvonandi „meðeigandi“ hans gat séð hana.
Mánuðirnir liðu. Svo virtist sem ekkert gerðist sem færði Barnes nær hinu eftirsótta takmarki sem hann hafði sett sér í huga sem sinn SKÝRA MEGINTILGANG. En eitthvað mikilvægt var að gerast í huga Barnes. Hann var sífellt að efla ÞRÁ sína eftir því að verða viðskiptafélagi Edisons.
Sálfræðingar hafa sagt með réttu að „þegar maður er í raun og veru tilbúinn fyrir eitthvað, þá lætur það sjá sig“. Barnes var tilbúinn fyrir viðskiptasamstarf við Edison, og það sem meira var, hann var STAÐRÁÐINN Í AÐ VERA ÁFRAM TILBÚINN ÞANGAÐ TIL HANN FENGI ÞAÐ SEM HANN SÓTTIST EFTIR.
Hann sagði ekki við sjálfan sig: „Æ, til hvers? Ætli ég skipti ekki bara um skoðun og reyni að fá starf sem sölumaður.“ Heldur sagði hann: „Ég kom hingað til að fara í viðskipti með Edison og ég mun ná því marki þótt það taki mig alla ævina.“ Og hann meinti það! Hversu ólíka sögu hefðu menn ekki að segja ef þeir aðeins tileinkuðu sér SKÝRAN TILGANG og stæðu fast við þann tilgang þangað til hann hefði haft tíma til að verða að gagntakandi ástríðu!
Kannski vissi hinn ungi Barnes það ekki á þeim tíma, en járnhörð einbeitni hans og þrautseigja við að fylgja eftir einni einustu ÞRÁ átti eftir að ryðja allri mótspyrnu úr vegi og færa honum tækifærið sem hann leitaði að.
Þegar tækifærið gafst birtist það í annarri mynd og úr annarri átt en Barnes hafði vænst. Það er eitt af brögðum tækifærisins. Það hefur þann lævísa vana að laumast inn um bakdyrnar og kemur oft í dulargervi óhapps eða tímabundins ósigurs. Kannski er það ástæðan fyrir því að svo mörgum tekst ekki að þekkja tækifærið þegar það birtist.
Herra Edison hafði nýverið fullkomnað nýtt skrifstofutæki sem þá gekk undir nafninu diktafónn Edisons (nú Ediphone). Sölumenn hans voru ekki hrifnir af vélinni. Þeir trúðu því ekki að hægt væri að selja hana án mikillar fyrirhafnar. Barnes sá tækifæri sitt. Það hafði læðst hljóðlega inn, falið í undarlegri vél sem enginn hafði áhuga á nema Barnes og uppfinningamaðurinn.
Barnes vissi að hann gæti selt diktafón Edisons. Hann stakk upp á þessu við Edison og fékk þegar í stað sitt tækifæri. Og hann seldi vélina. Raunar seldi hann hana með svo góðum árangri að Edison gerði við hann samning um dreifingu og markaðssetningu á henni um allt landið. Út frá því viðskiptasamstarfi spratt slagorðið: „Framleitt af Edison og sett upp af Barnes.“
Þetta viðskiptabandalag hefur nú staðið í meira en þrjátíu ár. Á því hefur Barnes gert sjálfan sig ríkan af peningum, en hann hefur gert nokkuð sem er óendanlega miklu stærra: hann hefur sannað að maður getur í raun og veru „hugsað og orðið ríkur“.
Hversu mikið reiðufé þessi upphaflega ÞRÁ Barnes hefur fært honum hef ég enga leið til að vita. Kannski hefur hún skilað honum tveimur eða þremur milljónum dala, en upphæðin, hver sem hún er, verður lítilfjörleg í samanburði við þann mun meiri auð sem hann eignaðist í formi öruggrar vitneskju um að óáþreifanlegu hugsanaboði megi umbreyta í efnislega hliðstæðu sína með því að beita þekktum meginreglum.
Barnes hugsaði sig bókstaflega inn í samstarf við hinn mikla Edison! Hann hugsaði sig til auðæfa. Hann hafði ekkert í höndunum í upphafi, nema hæfileikann til að VITA HVAÐ HANN VILDI, OG EINBEITNINA TIL AÐ STANDA VIÐ ÞÁ ÞRÁ ÞANGAÐ TIL HANN GERÐI HANA AÐ VERULEIKA.
Hann hafði enga peninga í upphafi. Hann hafði afar litla menntun. Hann hafði engin áhrif. En hann hafði frumkvæði, trú og sigurvilja. Með þessum óáþreifanlegu öflum gerði hann sjálfan sig að mikilvægasta samstarfsmanni mesta uppfinningamanns sem nokkru sinni hefur lifað.
Beinum nú sjónum að öðrum aðstæðum og skoðum mann sem hafði nægar áþreifanlegar sannanir fyrir auðæfum í höndunum en glataði þeim, vegna þess að hann nam staðar þremur fetum frá markinu sem hann sóttist eftir.
ÞRJÚ FET FRÁ GULLINU
Ein algengasta orsök þess að mönnum mistekst er sá ávani að gefast upp þegar þeir verða fyrir tímabundnum ósigri. Hver einasti maður gerist sekur um þessi mistök einhvern tíma á ævinni.
Frændi R. U. Darbys fékk „gullæðið“ á dögum gullgrafaranna og hélt vestur á bóginn til að GRAFA OG VERÐA RÍKUR. Hann hafði aldrei heyrt að meira gull hefur verið unnið úr heilabúi manna en nokkru sinni hefur verið numið úr jörðu. Hann helgaði sér námuréttindi og tók til óspilltra málanna með haka og skóflu. Verkið var erfitt, en gullþorsti hans var óbilandi.
Eftir margra vikna erfiði uppskar hann laun erfiðis síns þegar hann fann gljáandi málmgrýtið. Hann þurfti vélar til að koma grýtinu upp á yfirborðið. Í kyrrþey huldi hann námuna, hélt sömu leið til baka heim til sín í Williamsburg í Maryland og sagði ættingjum sínum og nokkrum nágrönnum frá „fundinum“. Þeir söfnuðu saman fé fyrir tækjunum sem til þurfti og létu senda þau vestur. Frændinn og Darby héldu svo aftur af stað til að vinna námuna.
Fyrsti vagninn af málmgrýti var grafinn upp og sendur í bræðsluofn. Niðurstaðan sannaði að þeir voru með eina auðugustu námu í Colorado! Nokkrir vagnar í viðbót af þessu grýti myndu greiða upp skuldirnar. Þá myndi stórgróðinn streyma inn.
Niður fóru borarnir! Upp risu vonir Darbys og frænda hans! En þá gerðist nokkuð! Gullæðin hvarf! Þeir voru komnir að enda regnbogans og gullpotturinn var þar ekki lengur! Þeir boruðu áfram og reyndu í örvæntingu að finna æðina á ný – en allt kom fyrir ekki.
Að lokum ákváðu þeir að GEFAST UPP.
Þeir seldu brotajárnssala vélarnar fyrir nokkur hundruð dali og tóku lestina aftur heim. Sumir „brotajárnssalar“ eru heimskir, en ekki þessi! Hann fékk námuverkfræðing til að skoða námuna og gera dálitla útreikninga. Verkfræðingurinn greindi frá því að verkefnið hefði mistekist vegna þess að eigendurnir þekktu ekki til „misgengis“ í jarðlögum. Útreikningar hans sýndu að gullæðin myndi finnast AÐEINS ÞREMUR FETUM FRÁ ÞEIM STAÐ ÞAR SEM ÞEIR DARBY-FRÆNDUR HÖFÐU HÆTT AÐ BORA! Og það var nákvæmlega þar sem hún fannst!
„Brotajárnssalinn“ vann málmgrýti fyrir milljónir dala úr námunni, vegna þess að hann hafði vit á því að leita sérfræðiráðgjafar áður en hann gæfist upp.
Mestallt féð sem fór í vélakaupin hafði fengist fyrir tilstilli R. U. Darbys, sem þá var mjög ungur maður. Peningarnir komu frá ættingjum hans og nágrönnum vegna trúar þeirra á honum. Hann endurgreiddi hvern einasta dal, þótt það tæki hann mörg ár.
Löngu síðar bætti herra Darby sér tapið upp margfalt þegar hann uppgötvaði að hægt er að umbreyta ÞRÁ í gull. Sú uppgötvun varð eftir að hann fór að starfa við sölu líftrygginga.
Darby mundi að hann hafði misst af miklum auðæfum vegna þess að hann HÆTTI þremur fetum frá gullinu, og nýtti sér þá reynslu í því starfi sem hann hafði valið sér með þeirri einföldu aðferð að segja við sjálfan sig: „Ég hætti þremur fetum frá gullinu, en ég mun aldrei hætta vegna þess að menn segja ‚nei‘ þegar ég bið þá að kaupa tryggingu.“
Darby er í litlum hópi færri en fimmtíu manna sem selja líftryggingar fyrir meira en milljón dali á ári hverju. Hann á „seiglu“ sína að þakka þeirri lexíu sem hann lærði af „uppgjafargirni“ sinni í gullgreftrinum.
Áður en velgengnin gengur í garð í lífi nokkurs manns má hann búast við að mæta mörgum tímabundnum ósigrum og ef til vill einhverjum mistökum. Þegar ósigurinn nær tökum á manni er auðveldast og rökréttast að GEFAST UPP. Það er nákvæmlega það sem meirihluti manna gerir.
Meira en fimm hundruð af farsælustu mönnum sem þetta land hefur nokkru sinni alið sögðu höfundi þessarar bókar að þeirra mesti árangur hefði náðst aðeins einu skrefi handan við þann punkt þar sem ósigurinn hafði náð þeim. Ósigurinn er bragðarefur með næmt skynbragð á kaldhæðni og slægð. Hann hefur mikla unun af því að fella mann þegar velgengnin er nánast innan seilingar.
FIMMTÍU SENTA LEXÍA Í ÞRAUTSEIGJU
Skömmu eftir að herra Darby útskrifaðist úr „skóla lífsins“ og hafði ákveðið að draga lærdóm af reynslu sinni við gullgröftinn, var hann svo lánsamur að vera viðstaddur atvik sem sannaði fyrir honum að „nei“ þýðir ekki endilega nei.
Síðdegi nokkurt var hann að hjálpa frænda sínum að mala hveiti í gamaldags myllu. Frændinn rak stórt býli þar sem fjöldi þeldökkra leiguliða bjó. Dyrnar opnuðust hljóðlega og lítið þeldökkt barn, dóttir eins leiguliðans, gekk inn og nam staðar nærri dyrunum.
Frændinn leit upp, sá barnið og hreytti í hana hranalega: „Hvað vilt þú?“
Barnið svaraði lítillátlega: „Mamma mín segir að þú eigir að senda henni fimmtíu sent.“
„Það geri ég ekki,“ svaraði frændinn hranalega, „hlauptu nú heim til þín.“
„Já, herra,“ svaraði barnið. En hún hreyfði sig hvergi.
Frændinn hélt áfram vinnu sinni, svo niðursokkinn í verkið að hann veitti barninu ekki næga athygli til að taka eftir því að hún hafði ekki farið. Þegar hann leit upp og sá hana standa þarna enn þá öskraði hann á hana: „Ég sagði þér að fara heim! Farðu nú, annars slæ ég þig með vendi.“
Litla stúlkan sagði: „Já, herra,“ en haggaðist ekki um þumlung.
Frændinn sleppti kornpoka sem hann var í þann mund að hella úr í myllutrektina, tók upp tunnustaf og gekk í átt að barninu með svip á andlitinu sem boðaði ekki gott.
Darby hélt niðri í sér andanum. Hann var viss um að hann væri í þann mund að verða vitni að morði. Hann vissi að frændi hans var ofsafenginn í skapi. Hann vissi að lituð börn áttu ekki að bjóða hvítu fólki birginn í þessum hluta landsins.
Þegar frændinn kom þangað sem barnið stóð, steig hún snöggt eitt skref fram á við, horfði upp í augu hans og skrækti eins hátt og hvell rödd hennar leyfði: „MAMMA MÍN VERÐUR AÐ FÁ ÞESSI FIMMTÍU SENT!“
Frændinn nam staðar, horfði á hana um stund, lagði svo tunnustafinn hægt frá sér á gólfið, stakk hendi sinni í vasann, tók upp hálfan dal og rétti henni.
Barnið tók við peningunum og hörfaði hægt aftur á bak í átt að dyrunum, án þess að taka augun nokkurn tíma af manninum sem hún hafði rétt í þessu sigrað. Eftir að hún var farin settist frændinn niður á kassa og starði út í tómið út um gluggann í meira en tíu mínútur. Hann var í djúpum þönkum, fullur lotningar, yfir þeirri útreið sem hann hafði nýfengið.
Herra Darby var líka hugsi. Þetta var í fyrsta sinn á allri hans ævi sem hann hafði séð litað barn ná af ásettu ráði valdi yfir fullorðinni hvítri manneskju. Hvernig fór hún að því? Hvað kom fyrir frænda hans sem varð til þess að ofsi hans rann af honum og hann varð spakur sem lamb? Hvaða undarlega krafti beitti þetta barn sem gerði hana að herra yfir þeim sem var henni æðri? Þessum og öðrum líkum spurningum laust niður í huga Darbys, en hann fann ekki svarið fyrr en mörgum árum síðar, þegar hann sagði mér söguna.
Undarlegt nokk var þessi óvenjulega reynslusaga sögð höfundinum í gömlu myllunni, á nákvæmlega sama stað og frændinn fékk sína útreið. Undarlegt nokk hafði ég einnig varið nærri aldarfjórðungi í að rannsaka þann kraft sem gerði fáfróðu, ólæsu lituðu barni kleift að sigra greindan mann.
Þar sem við stóðum í þessari fúlu, gömlu myllu endurtók herra Darby söguna af þessum óvenjulega sigri og lauk máli sínu á að spyrja: „Hvað færð þú út úr þessu? Hvaða undarlega krafti beitti þetta barn, sem gaf frænda mínum svo algera útreið?“
Svarið við spurningu hans er að finna í meginreglunum sem lýst er í þessari bók. Svarið er ítarlegt og tæmandi. Það hefur að geyma nægilega nákvæmar upplýsingar og fyrirmæli til að gera hverjum sem er kleift að skilja og virkja sama afl og litla barnið rakst á fyrir tilviljun.
Haltu huganum vakandi og þú munt taka eftir því hvaða undarlegi kraftur það nákvæmlega var sem kom barninu til bjargar; þú munt fá nasasjón af þessum krafti í næsta kafla. Einhvers staðar í bókinni muntu finna hugmynd sem örvar móttökuhæfni þína og færir þér á vald, þér til góðs, þennan sama ómótstæðilega kraft. Vitundin um þennan kraft kann að renna upp fyrir þér í fyrsta kaflanum, eða henni kann að ljósta niður í huga þinn í einhverjum síðari kafla. Hún getur birst í mynd einnar hugmyndar. Eða hún getur komið í líki áætlunar eða tilgangs. Þá getur hún einnig orðið til þess að þú horfir til baka til fyrri reynslu af mistökum eða ósigri, og dregur fram á yfirborðið einhvern lærdóm sem gerir þér kleift að endurheimta allt sem þú tapaðir vegna ósigurs.
Eftir að ég hafði lýst fyrir herra Darby þeim krafti sem litla litaða barnið hafði óafvitandi beitt, fór hann í huganum fljótt yfir þrjátíu ára reynslu sína sem sölumaður líftrygginga og viðurkenndi hreinskilnislega að velgengni hans á því sviði væri í ekki litlum mæli að þakka lærdómnum sem hann hafði dregið af barninu.
Herra Darby benti á þetta: „Í hvert sinn sem væntanlegur viðskiptavinur reyndi að vísa mér á dyr án þess að kaupa, sá ég þetta barn fyrir mér þar sem það stóð í gömlu myllunni, með stóru augun brennandi af ögrun, og ég sagði við sjálfan mig: ‚Ég verð að ná þessari sölu í gegn.‘ Stærstur hluti allra þeirra viðskipta sem ég hef gert fór í höfn eftir að fólk hafði sagt ‚NEI‘.“
Hann rifjaði einnig upp þau mistök sín að hafa hætt aðeins þremur fetum frá gullinu, „en,“ sagði hann, „sú reynsla var dulbúin blessun. Hún kenndi mér að halda ótrauður áfram, sama hversu þungur róðurinn kynni að vera, en það var lexía sem ég þurfti að læra áður en ég gat náð árangri í nokkru.“
Þessa sögu af herra Darby og frænda hans, litaða barninu og gullnámunni, munu án efa hundruð manna lesa sem hafa lifibrauð sitt af því að selja líftryggingar, og þeim öllum vill höfundurinn benda á að þessari tvenns konar reynslu á Darby það að þakka að geta selt líftryggingar fyrir meira en milljón dali á hverju ári.
Lífið er undarlegt og oft órannsakanlegt! Bæði sigrar og ósigrar eiga rætur sínar í einfaldri reynslu. Reynsla herra Darbys var hversdagsleg og nógu einföld í sjálfu sér, en þó geymdi hún svarið við örlögum hans í lífinu og var þar af leiðandi jafn mikilvæg (fyrir hann) og lífið sjálft. Hann naut góðs af þessum tveimur afdrifaríku atvikum vegna þess að hann greindi þau til hlítar og fann lærdóminn sem í þeim fólst. En hvað um þann mann sem hefur hvorki tíma né hneigð til að rannsaka mistök í leit að þekkingu sem leitt getur til velgengni? Hvar og hvernig á hann að læra þá list að breyta ósigri í stikusteina að tækifærum?
Til að svara þessum spurningum var þessi bók skrifuð.
Svarið kallaði á lýsingu á þrettán meginreglum, en mundu við lesturinn að svarið sem þú kannt að leita að, við þeim spurningum sem hafa fengið þig til að hugleiða furður lífsins, er ef til vill að finna í þínum eigin huga, í gegnum einhverja hugmynd, áætlun eða tilgang sem kann að kvikna í huga þér á meðan þú lest.
Ein traust hugmynd er allt sem þarf til að ná árangri. Meginreglurnar sem lýst er í þessari bók hafa að geyma það besta og hagnýtasta af öllu sem þekkt er um leiðir og aðferðir til að skapa gagnlegar hugmyndir.
Áður en við höldum lengra í þeirri viðleitni okkar að lýsa þessum meginreglum, teljum við að þú eigir rétt á að fá þessa mikilvægu ábendingu ... ÞEGAR AUÐÆFIN BYRJA AÐ KOMA, KOMA ÞAU SVO HRATT OG Í SLÍKRI OFGNÓTT AÐ MAÐUR UNDRAST HVAR ÞAU HAFI LEYNST ÖLL ÞESSI MÖGRU ÁR. Þetta er stórmerkileg fullyrðing, og enn frekar þegar við tökum tillit til þeirrar almennu trúar að auður hlotnist aðeins þeim sem vinna hörðum höndum og lengi.
Þegar þú tekur að HUGSA OG AUÐGAST muntu veita því athygli að auðæfi hefjast með hugarástandi, með skýrum tilgangi, með lítilli eða engri erfiðisvinnu. Þú, og sérhver önnur manneskja, ættir að hafa áhuga á að vita hvernig hægt er að tileinka sér það hugarástand sem laðar að sér auðæfi. Ég varði tuttugu og fimm árum í rannsóknir og greindi meira en 25.000 manns, vegna þess að ég vildi líka vita „hvernig auðugir menn verða auðugir“.
Án þeirra rannsókna hefði ekki verið hægt að skrifa þessa bók.
Gefðu hér gaum að afar mikilvægum sannleika, sem er þessi: Kreppan í viðskiptalífinu hófst árið 1929 og hélt áfram uns eyðileggingin hafði slegið öll fyrri met, eða allt þar til nokkru eftir að Roosevelt forseti tók við embætti. Þá tók kreppan að hjaðna og verða að engu. Rétt eins og rafvirki í leikhúsi hækkar ljósin svo hægt og bítandi að myrkrið umbreytist í ljós áður en maður veit af, þannig hurfu álög óttans í hugum fólksins smám saman og urðu að trú.
Taktu mjög vel eftir þessu: Um leið og þú nærð valdi á meginreglum þessarar heimspeki og tekur að fylgja fyrirmælunum um hvernig beita skuli þeim meginreglum, mun fjárhagsstaða þín byrja að batna og allt sem þú snertir mun taka að umbreytast í verðmæti þér til góðs. Ómögulegt? Alls ekki!
Einn helsti veikleiki mannkynsins er hversu tamt meðalmanninum er orðið „ómögulegt“. Hann þekkir allar reglurnar sem virka EKKI. Hann veit um allt það sem EKKI er hægt að gera. Þessi bók var skrifuð fyrir þá sem leita þeirra reglna sem hafa fært öðrum velgengni og eru fúsir til að leggja allt undir á grundvelli þeirra reglna.
Fyrir margt löngu keypti ég mér vandaða orðabók. Það fyrsta sem ég gerði við hana var að fletta upp á orðinu „ómögulegt“ og klippa það snyrtilega úr bókinni. Það væri ekki óviturlegt af þér að gera slíkt hið sama.
Velgengni hlotnast þeim sem verða MEÐVITAÐIR UM VELGENGNI.
Ósigur verður hlutskipti þeirra sem í skeytingarleysi leyfa sér að verða MEÐVITAÐIR UM ÓSIGUR.
Markmið þessarar bókar er að hjálpa öllum sem eftir því leita að læra þá list að breyta hugarfari sínu úr ÓSIGURSVITUND í VELGENGNISVITUND.
Annar veikleiki, sem finna má hjá allt of mörgu fólki, er sá ávani að mæla allt og alla út frá eigin hugmyndum og skoðunum. Sumir sem lesa þetta munu trúa því að enginn geti HUGSAÐ OG AUÐGAST. Þeir geta ekki hugsað á nótum auðæfa, vegna þess að hugsunarvenjur þeirra hafa verið gegnsýrðar af fátækt, skorti, eymd, mistökum og ósigri.
Þetta ólánsama fólk minnir mig á virtan Kínverja sem kom til Ameríku til að menntast í amerískum háttum. Hann stundaði nám við University of Chicago. Dag einn hitti Harper rektor þennan unga Austurlandabúa á háskólalóðinni, nam staðar til að spjalla við hann í nokkrar mínútur og spurði hvað hefði vakið mesta athygli hans sem helsta einkenni amerísku þjóðarinnar.
„Nú,“ hrópaði Kínverjinn upp yfir sig, „þessi einkennilega skekkja á augunum í ykkur. Augun í ykkur liggja skakkt!“
Hvað segjum við um Kínverja?
Við neitum að trúa því sem við skiljum ekki. Við trúum því í einfeldni okkar að okkar eigin takmarkanir séu rétti mælikvarðinn á takmarkanir. Jú víst, augun í náunganum „liggja skakkt“, VEGNA ÞESS AÐ ÞAU ERU EKKI EINS OG OKKAR EIGIN.
Milljónir manna horfa á afrek Henry Ford, eftir að hann er kominn á tindinn, og öfunda hann af velgengni hans, heppni, snilligáfu eða hverju því sem þeir þakka auðæfi Fords. Kannski veit einn maður af hverjum hundrað þúsund hvert leyndarmálið á bak við velgengni Fords er, og þeir sem vita það eru of hógværir eða of tregir til að tala um það, vegna þess hve einfalt það er. Eitt einstakt atvik lýsir þessu „leyndarmáli“ fullkomlega.
Fyrir nokkrum árum ákvað Ford að framleiða hina nú svo frægu V-8 vél sína. Hann kaus að smíða vél þar sem allir átta strokkarnir væru steyptir í eina blokk og gaf verkfræðingum sínum fyrirmæli um að gera teikningu að vélinni. Hönnunin var sett á blað, en verkfræðingarnir voru allir sem einn sammála um að það væri einfaldlega ómögulegt að steypa átta strokka bensínvélarblokk í einu lagi.
Ford sagði: „Framleiðið hana samt.“
„En,“ svöruðu þeir, „það er ómögulegt!“
„Haldið áfram,“ skipaði Ford, „og haldið ykkur að verki þangað til ykkur tekst þetta, sama hversu langan tíma það tekur.“
Verkfræðingarnir héldu áfram. Þeir áttu ekki annars úrkosti ef þeir vildu halda starfi sínu hjá Ford. Sex mánuðir liðu og ekkert gerðist. Aðrir sex mánuðir liðu og enn gerðist ekkert. Verkfræðingarnir reyndu sérhverja hugsanlega leið til að hrinda fyrirmælunum í framkvæmd, en verkið virtist útilokað; „ómögulegt!“
Í árslok kannaði Ford stöðuna hjá verkfræðingum sínum, og enn á ný tilkynntu þeir honum að þeir hefðu enga leið fundið til að framfylgja fyrirmælum hans.
„Haldið bara áfram,“ sagði Ford, „ég vil fá hana og ég skal fá hana.“
Þeir héldu áfram og þá, eins og fyrir töfra, uppgötvaðist leyndarmálið.
STAÐFESTA Fords hafði sigrað enn á ný!
Þessari sögu er ef til vill ekki lýst af ítrustu nákvæmni í smáatriðum, en kjarni hennar og inntak er rétt. Dragðu af henni ályktun, þú sem vilt HUGSA OG AUÐGAST, um leyndarmálið á bak við milljónir Fords, ef þú getur. Þú þarft ekki að leita langt.
Henry Ford hefur náð árangri vegna þess að hann skilur grundvallarreglur velgengninnar og beitir þeim. Ein þeirra er ÞRÁ: að vita hvað maður vill. Hafðu þessa sögu af Ford í huga þegar þú lest og finndu þær línur þar sem leyndarmálinu á bak við stórkostleg afrek hans hefur verið lýst. Ef þú getur þetta, ef þú getur sett fingurinn á þann tiltekna flokk grundvallarreglna sem gerði Henry Ford ríkan, getur þú jafnað afrek hans í nánast hvaða köllun sem hæfir þér.
ÞÚ ERT „HERRA ÖRLAGA ÞINNA, SKIPSTJÓRI SÁLAR ÞINNAR“, VEGNA ÞESS AÐ ...
Þegar Henley orti hinar spámannlegu línur: „Ég er herra örlaga minna, ég er skipstjóri sálar minnar,“ hefði hann átt að upplýsa okkur um að við erum herrar örlaga okkar, skipstjórar sálna okkar, vegna þess að við höfum valdið til að stjórna hugsunum okkar.
Hann hefði átt að segja okkur að ljósvakinn sem þessi litla jörð svífur í, þar sem við hrærumst og erum, er form orku sem hreyfist með óskiljanlega hröðum sveiflum, og að ljósvakinn er fylltur ákveðnu formi alheimsvalds sem AÐLAGAR sig að eðli þeirra hugsana sem við geymum í huga okkar; og HEFUR ÁHRIF á okkur, á eðlilegan hátt, til að umbreyta hugsunum okkar í efnislegt jafngildi þeirra.
Ef skáldið hefði sagt okkur frá þessum mikla sannleika myndum við vita HVERS VEGNA við erum herrar örlaga okkar, skipstjórar sálna okkar. Hann hefði átt að segja okkur, með mikilli áherslu, að þetta vald gerir enga tilraun til að greina á milli eyðileggjandi hugsana og uppbyggilegra hugsana, að það mun knýja okkur til að snúa hugsunum um fátækt í efnislegan veruleika jafn fljótt og það mun hafa áhrif á okkur til að athafna okkur út frá hugsunum um auðæfi.
Hann hefði átt að segja okkur einnig að heili okkar segulmagnast af þeim ríkjandi hugsunum sem við geymum í huga okkar, og með hætti sem enginn maður þekkir draga þessir „seglar“ að okkur þau öfl, það fólk, þær aðstæður lífsins sem samræmast eðli ríkjandi hugsana okkar.
Hann hefði átt að segja okkur að áður en við getum safnað auðæfum í ríkum mæli verðum við að segulmagna huga okkar með ákafri ÞRÁ eftir auðæfum, að við verðum að öðlast „peningavitund“ uns ÞRÁIN eftir peningum knýr okkur til að gera skýra áætlun og skýrar áætlanir um að eignast þá.
En þar sem Henley var skáld en ekki heimspekingur lét hann sér nægja að setja fram mikinn sannleika í ljóðrænu formi og eftirlét þeim sem á eftir honum komu að túlka heimspekilega merkingu línanna. Smám saman hefur sannleikurinn lokið sér upp, uns nú virðist fullvíst að þær grundvallarreglur sem lýst er í þessari bók geymi leyndarmálið að yfirráðum yfir efnahagslegum örlögum okkar.
Við erum nú reiðubúin að skoða hina fyrstu þessara grundvallarreglna. Haltu huga þínum opnum og mundu á meðan þú lest að þær eru ekki uppfinning neins eins manns. Grundvallarreglunum var safnað saman úr lífsreynslu meira en 500 manna sem í raun og veru söfnuðu gríðarlegum auðæfum; manna sem hófu vegferð sína í fátækt, með litla sem enga menntun, án áhrifavalds. Grundvallarreglurnar virkuðu fyrir þessa menn. Þú getur látið þær vinna fyrir þig til varanlegs ávinnings. Þér mun reynast það auðvelt, ekki erfitt. Áður en þú lest næsta kafla vil ég að þú vitir að hann flytur staðreyndir sem gætu hæglega breytt öllum fjárhagslegum örlögum þínum, líkt og þær hafa svo sannarlega haft í för með sér stórkostlegar breytingar fyrir tvær manneskjur sem þar er lýst.
Ég vil einnig að þú vitir að sambandið milli þessara tveggja manna og mín er með þeim hætti að ég hefði ekki getað farið frjálslega með staðreyndirnar, jafnvel þótt ég hefði kosið að gera svo. Annar þeirra hefur verið minn nánasti persónulegi vinur í næstum tuttugu og fimm ár, hinn er minn eigin sonur. Hin óvenjulega velgengni þessara tveggja manna, velgengni sem þeir þakka af rausnarskap þeirri grundvallarreglu sem lýst er í næsta kafla, réttlætir svo um munar þessa persónulegu tilvísun sem leið til að leggja áherslu á víðtækan mátt þessarar grundvallarreglu.
Fyrir tæpum fimmtán árum flutti ég útskriftarræðuna við Salem College í Salem í Vestur-Virginíu. Ég lagði áherslu á þá grundvallarreglu sem lýst er í næsta kafla af slíkum þunga að einn úr útskriftarárganginum tileinkaði sér hana svo um munaði og gerði hana að hluta af sinni eigin lífsspeki. Ungi maðurinn er nú þingmaður á Bandaríkjaþingi og mikilvægur áhrifaþáttur í núverandi ríkisstjórn. Rétt áður en þessi bók fór til útgefandans skrifaði hann mér bréf þar sem hann setti svo skýrt fram álit sitt á grundvallarreglunni sem rakin er í næsta kafla að ég hef kosið að birta bréf hans sem inngang að þeim kafla.
Það gefur þér hugmynd um þá umbun sem fram undan er.
„Kæri Napoleon:
„Þar sem störf mín sem þingmaður hafa veitt mér innsýn í vandamál karla og kvenna skrifa ég til að koma á framfæri tillögu sem gæti komið þúsundum verðugs fólks að gagni.
„Ég verð að biðjast velvirðingar á því að tillagan, verði henni hrint í framkvæmd, mun hafa í för með sér nokkurra ára erfiði og ábyrgð fyrir þig, en mér vex þor til að leggja tillöguna fram vegna þess að ég þekki hinn mikla kærleika þinn til þess að inna af hendi gagnlega þjónustu.
„Árið 1922 fluttir þú útskriftarræðuna við Salem College þegar ég var í útskriftarárganginum. Í þeirri ræðu gróðursettir þú í huga mér hugmynd sem hefur skapað mér það tækifæri sem ég hef nú til að þjóna fólkinu í ríki mínu, og mun að mjög miklu leyti ráða hverri þeirri velgengni sem ég kann að njóta í framtíðinni.
„Tillagan sem ég hef í huga er sú að þú setjir saman í bók kjarna og inntak ræðunnar sem þú fluttir við Salem College, og gefir þannig bandarísku þjóðinni tækifæri til að njóta góðs af margra ára reynslu þinni og kynnum af þeim mönnum sem með mikilleik sínum hafa gert Bandaríkin að ríkustu þjóð jarðar.
„Ég man það eins og það hefði gerst í gær hversu stórkostlega þú lýstir þeirri aðferð sem Henry Ford notaði þegar hann, með litla sem enga skólagöngu, án eins einasta dals, án áhrifamikilla vina, reis til mikilla hæða. Ég tók þá ákvörðun á þeirri stundu, jafnvel áður en þú hafðir lokið máli þínu, að ég skyldi skapa mér sess, sama hve mörgum erfiðleikum ég þyrfti að sigrast á.
„Þúsundir ungs fólks munu ljúka skólagöngu sinni á þessu ári og á næstu fáeinum árum. Hvert og eitt þeirra mun leita að einmitt slíkum boðskap hagnýtrar hvatningar og ég fékk frá þér. Þau munu vilja vita hvert þau eigi að snúa sér, hvað þau eigi að gera, til að komast af stað í lífinu. Þú getur sagt þeim það, vegna þess að þú hefur hjálpað til við að leysa vandamál svo ótal, ótal margra.
„Ef það er á nokkurn hátt mögulegt að þú hafir tök á að veita svo mikla þjónustu, leyfi ég mér að leggja til að þú látir fylgja með hverri bók eitt af persónulegum greiningarkortum þínum, svo að kaupandi bókarinnar geti notið góðs af heildstæðu sjálfsmati sem sýnir, líkt og þú sýndir mér fyrir mörgum árum, nákvæmlega hvað stendur í vegi fyrir velgengni.
„Þjónusta sem þessi, sem veitir lesendum bókar þinnar heildstæða, óhlutdræga mynd af göllum þeirra og kostum, myndi fyrir þá skipta sköpum um velgengni eða ósigur. Slík þjónusta væri ómetanleg.
„Milljónir manna standa nú frammi fyrir þeim vanda að þurfa að ná sér aftur á strik vegna kreppunnar, og ég tala af eigin reynslu þegar ég segi að ég veit að þetta einlæga fólk myndi fagna tækifærinu til að segja þér frá vandamálum sínum og þiggja tillögur þínar til lausnar.
„Þú þekkir vandamál þeirra sem standa frammi fyrir þeirri nauðsyn að byrja alveg upp á nýtt. Þúsundir manna í Bandaríkjunum í dag vildu gjarnan vita hvernig þeir geta breytt hugmyndum í peninga, fólk sem verður að byrja á núlli, án fjármagns, og vinna upp tap sitt. Ef einhver getur hjálpað því, þá ert það þú.
„Ef þú gefur bókina út vildi ég gjarnan fá að eiga fyrsta eintakið sem kemur úr prentvélinni, persónulega áritað af þér.
„Með bestu óskum og hlýhug,
„Þinn einlægur,