Sjötta skilningarvitið

„Kreppan“ var dulbúin blessun. Hún færði allan heiminn aftur á nýjan byrjunarreit sem veitir hverjum og einum nýtt tækifæri.

DYRNAR AÐ MUSTERI VISKUNNAR

Þrettánda skrefið til auðs

„ÞRETTÁNDA“ lögmálið nefnist SJÖTTA SKILNINGARVITIÐ, en í gegnum það getur Óendanleg viska átt samskipti af fúsum og frjálsum vilja, og mun gera það, án nokkurrar fyrirhafnar eða krafna af hálfu einstaklingsins.

Þetta lögmál er hápunktur heimspekinnar. Það er AÐEINS hægt að tileinka sér það, skilja og nota með því að ná fyrst valdi á hinum tólf lögmálunum.

SJÖTTA SKILNINGARVITIÐ er sá hluti undirmeðvitundarinnar sem nefndur hefur verið skapandi ímyndunarafl. Það hefur einnig verið kallað „móttökutækið“ sem hugmyndir, áætlanir og hugsanir skjótast í gegnum sem leiftur inn í hugann. „Leifturin“ eru stundum kölluð „hugboð“ eða „innblástur“.

Sjötta skilningarvitinu verður ekki lýst með orðum! Því er ekki hægt að lýsa fyrir manneskju sem hefur ekki náð valdi á hinum lögmálum þessarar heimspeki, því slík manneskja býr hvorki yfir þekkingu né reynslu sem hægt er að bera sjötta skilningarvitið saman við. Skilningur á sjötta skilningarvitinu fæst aðeins með íhugun og innri hugarþroska. Sjötta skilningarvitið er líklega tengiliðurinn milli hins takmarkaða mannshuga og Óendanlegrar visku, og af þeim sökum er það blanda af hinu hugræna og hinu andlega. Talið er að það sé sá punktur þar sem hugur mannsins nær sambandi við Alheimshugann.

Þegar þú hefur náð valdi á lögmálunum sem lýst er í þessari bók munt þú geta tekið sem sannleika fullyrðingu sem þér kynni annars að þykja ótrúleg, nefnilega:

Með hjálp sjötta skilningarvitsins munt þú fá viðvörun um yfirvofandi hættur í tæka tíð til að forðast þær, og vitneskju um tækifæri í tæka tíð til að grípa þau.

Með þroska sjötta skilningarvitsins kemur þér til hjálpar „verndarengill“, reiðubúinn að hlýða boði þínu, sem mun öllum stundum ljúka upp fyrir þér dyrunum að Musteri viskunnar.

Hvort þessi fullyrðing er sönn eða ekki munt þú aldrei fá að vita, nema með því að fylgja leiðbeiningunum sem lýst er á síðum þessarar bókar, eða einhverri svipaðri aðferð.

Höfundurinn trúir hvorki á „kraftaverk“ né er hann talsmaður þeirra, af þeirri ástæðu að hann þekkir nógu vel til náttúrunnar til að skilja að hún víkur aldrei frá föstum lögmálum sínum. Sum lögmál hennar eru svo óskiljanleg að þau kalla fram það sem virðist vera „kraftaverk“. Sjötta skilningarvitið kemst eins nærri því að vera kraftaverk og nokkuð annað sem ég hef upplifað, og það virðist aðeins vera svo vegna þess að ég skil ekki með hvaða hætti þetta lögmál virkar.

Svo mikið veit höfundurinn þó – að til er máttur, eða Frumorsök, eða Viska, sem smýgur í gegnum hverja frumeind efnisins og umlykur hverja orkueiningu sem maðurinn fær skynjað – að þessi Óendanlega viska breytir akörnum í eikartré, lætur vatn renna niður í móti samkvæmt þyngdarlögmálinu, lætur dag fylgja nóttu og sumar fylgja vetri, þar sem hvert um sig heldur sínum rétta stað og tengslum við annað. Þessa Visku má, með lögmálum þessarar heimspeki, fá til að hjálpa við að ummynda ÞRÁR í áþreifanlegt eða efnislegt form. Höfundurinn býr yfir þessari vitneskju vegna þess að hann hefur gert tilraunir með hana – og hefur UPPLIFAÐ HANA.

Skref fyrir skref, í gegnum fyrri kafla, hefur þér verið fylgt að þessu síðasta lögmáli. Ef þú hefur náð valdi á hverju og einu af fyrri lögmálunum getur þú nú, án efahyggju, tekið gildar þær stórfenglegu fullyrðingar sem hér eru settar fram. Ef þú hefur ekki náð valdi á hinum lögmálunum verður þú að gera það áður en þú getur skorið úr um það með vissu hvort fullyrðingarnar í þessum kafla eru staðreyndir eða hugarburður.

Þegar ég gekk í gegnum skeið „hetjudýrkunar“ stóð ég sjálfan mig að því að reyna að líkja eftir þeim sem ég dáði mest. Enn fremur uppgötvaði ég að sá þáttur TRÚARINNAR, sem fylgdi viðleitni minni til að líkja eftir átrúnaðargoðum mínum, veitti mér mikla hæfni til að gera það með góðum árangri.

Ég hef aldrei lagt þennan ávana hetjudýrkunar alveg af, þótt ég sé kominn yfir þann aldur sem slíkt tilheyrir venjulega. Reynsla mín hefur kennt mér að það næstbesta á eftir því að vera sannarlega mikill, er að líkja eftir mikilmennum, í tilfinningu og verki, eins nákvæmlega og hugsast getur.

Löngu áður en ég hafði nokkru sinni skrifað línu til birtingar, eða reynt að flytja opinbera ræðu, hafði ég tamið mér þann sið að endurmóta eigin skapgerð með því að reyna að líkja eftir þeim níu mönnum sem höfðu haft mest áhrif á mig með lífi sínu og ævistarfi. Þessir níu menn voru Emerson, Paine, Edison, Darwin, Lincoln, Burbank, Napoleon, Ford og Carnegie. Hvert kvöld, um margra ára skeið, hélt ég ímyndaðan ráðsfund með þessum hópi sem ég kallaði „ósýnilega ráðgjafa“ mína.

Aðferðin var þessi. Rétt áður en ég fór að sofa á kvöldin lokaði ég augunum og sá í huganum þennan hóp manna sitja með mér við ráðsborðið mitt. Þar gafst mér ekki aðeins tækifæri til að sitja á meðal þeirra sem ég taldi mikilmenni, heldur stýrði ég í raun hópnum með því að gegna hlutverki fundarstjóra.

Ég hafði mjög SKÝRAN TILGANG með því að gefa ímyndunaraflinu lausan tauminn á þessum kvöldfundum. Tilgangur minn var að endurbyggja eigin skapgerð þannig að hún yrði samsett úr skapgerðareiginleikum minna ímynduðu ráðgjafa. Þar sem ég gerði mér grein fyrir því snemma á ævinni að ég yrði að yfirvinna þá fötlun að vera fæddur inn í umhverfi fáfræði og hjátrúar, setti ég mér vitandi vits það verkefni að gangast undir sjálfviljuga endurfæðingu með þeirri aðferð sem hér er lýst.

SKAPGERÐARMÓTUN MEÐ SJÁLFSEFJUN

Sem einlægur nemandi í sálfræði vissi ég auðvitað að allir menn eru orðnir það sem þeir eru vegna RÍKJANDI HUGSANA SINNA OG ÞRÁA. Ég vissi að sérhver djúpstæð þrá hefur þau áhrif að maður leitar ytri tjáningar sem getur ummyndað þá þrá í veruleika. Ég vissi að sjálfsefjun er öflugur þáttur í mótun skapgerðar, og að hún er í raun eina lögmálið sem byggir upp skapgerð.

Með þessa þekkingu á lögmálum hugans að vopni var ég nokkuð vel búinn þeim tækjum sem þurfti til að endurbyggja skapgerð mína. Á þessum ímynduðu ráðsfundum leitaði ég til ráðherra minna eftir þeirri þekkingu sem ég óskaði eftir að hver og einn legði af mörkum, og ávarpaði hvern þeirra upphátt með eftirfarandi orðum:

„Herra Emerson, ég þrái að öðlast frá þér hinn undursamlega skilning á náttúrunni sem einkenndi líf þitt. Ég bið þess að þú greypir í undirmeðvitund mína alla þá eiginleika sem þú bjóst yfir og gerðu þér kleift að skilja lögmál náttúrunnar og aðlaga þig þeim. Ég bið þig að aðstoða mig við að ná til og ausa af öllum þeim þekkingarlindum sem tiltækar eru í þessu skyni.

„Herra Burbank, ég fer fram á að þú miðlir mér þeirri þekkingu sem gerði þér kleift að samræma lögmál náttúrunnar svo vel að þú fékkst kaktusinn til að fella þyrna sína og verða að ætri fæðu. Veittu mér aðgang að þeirri þekkingu sem gerði þér kleift að láta tvö grasstrá vaxa þar sem aðeins eitt óx áður, og hjálpaði þér að blanda litum blómanna af enn meiri dýrð og samhljómi, því þér einum hefur tekist að gylla liljuna.

„Napoleon, ég þrái að öðlast frá þér, með því að líkja eftir þér, þá undursamlegu hæfni sem þú bjóst yfir til að blása mönnum anda í brjóst og vekja með þeim meiri og einbeittari athafnaanda. Einnig að öðlast þann anda óbilandi TRÚAR sem gerði þér kleift að snúa ósigri í sigur og yfirstíga ógnvænlegar hindranir. Keisari örlaganna, konungur tilviljunarinnar, maður forlaganna, ég heilsa þér!

„Herra Paine, ég þrái að öðlast frá þér það hugsanafrelsi, og það hugrekki og þann skýrleika við að tjá sannfæringu sína, sem einkenndi þig svo mjög!

„Herra Darwin, ég óska þess að öðlast frá þér þá undursamlegu þolinmæði og hæfni til að rannsaka orsök og afleiðingu, án hlutdrægni eða fordóma, sem þú sýndir svo glöggt í verki á sviði náttúruvísinda.

„Herra Lincoln, ég þrái að byggja inn í mína eigin skapgerð þá sterku réttlætiskennd, þann óþrjótandi þolinmæðisanda, þá kímnigáfu, þann mannlega skilning og það umburðarlyndi sem voru þín helstu einkenni.

„Herra Carnegie, ég stend nú þegar í þakkarskuld við þig fyrir val mitt á ævistarfi, sem hefur fært mér mikla hamingju og hugarró. Ég óska þess að öðlast djúpan skilning á lögmálum skipulagðs átaks, sem þú beittir með svo miklum árangri við uppbyggingu stórfenglegs iðnfyrirtækis.

„Herra Ford, þú hefur verið í hópi þeirra hjálplegustu sem hafa lagt til mikið af því efni sem var nauðsynlegt fyrir starf mitt. Ég óska þess að öðlast anda þrautseigju þinnar, festuna, yfirvegunina og sjálfstraustið sem gerði þér kleift að sigrast á fátækt og skipuleggja, sameina og einfalda mannlegt framtak, svo að ég geti hjálpað öðrum að feta í fótspor þín.

„Herra Edison, ég hef sett þig næst mér, mér á hægri hönd, vegna þeirrar persónulegu samvinnu sem þú hefur veitt mér við rannsóknir mínar á orsökum velgengni og mistaka. Ég óska þess að öðlast frá þér hinn undursamlega anda TRÚAR, sem þú hefur notað til að afhjúpa svo mörg af leyndarmálum náttúrunnar, og þann anda óslitins erfiðis sem hefur svo oft gert þér kleift að knýja fram sigur úr ósigri.“

Aðferð mín við að ávarpa meðlimi hins ímyndaða ráðuneytis var breytileg eftir því hvaða skapgerðareiginleika ég hafði mestan áhuga á að tileinka mér hverju sinni. Ég rannsakaði ævisögur þeirra af ítrustu nákvæmni. Eftir að hafa haldið þessum kvöldfundum áfram í nokkra mánuði varð ég agndofa þegar ég uppgötvaði að þessar ímynduðu persónur urðu að því er virtist raunverulegar.

Hver þessara níu manna tók á sig sérstök persónueinkenni sem komu mér á óvart. Til dæmis tamdi Lincoln sér þann vana að koma alltaf of seint og ganga þá hátíðlega um gólf. Þegar hann kom gekk hann mjög hægt með hendur spenntar fyrir aftan bak, og endrum og sinnum nam hann staðar þegar hann gekk fram hjá og lét hönd sína hvíla augnablik á öxl minni. Hann var alltaf alvörugefinn á svip. Sjaldan sá ég hann brosa. Áhyggjur sundraðrar þjóðar gerðu hann þungbúinn.

Því var ekki þannig farið með hina. Þeir Burbank og Paine skiptust oft á hnyttnum tilsvörum sem virtust stundum hneyksla hina meðlimi ráðuneytisins. Eitt kvöldið stakk Paine upp á því að ég semdi fyrirlestur um „Öld skynseminnar“ og flytti hann úr predikunarstól kirkju sem ég sótti áður fyrr. Margir við borðið hlógu hjartanlega að uppástungunni. Ekki Napoleon! Hann setti upp skeifu og stundi svo þungt að allir sneru sér við og horfðu á hann furðu lostnir. Í hans augum var kirkjan ekkert annað en peð ríkisins, sem átti ekki að endurbæta, heldur nota sem hentugan hvata til að virkja fjöldann.

Eitt sinn var Burbank of seinn. Þegar hann kom var hann fullur ákafa og eldmóðs, og útskýrði að honum hefði seinkað vegna tilraunar sem hann væri að gera, en með henni vonaðist hann til að geta ræktað epli á hvers kyns trjám. Paine stríddi honum með því að minna hann á að það hefði nú verið epli sem olli öllum vandræðunum milli karls og konu. Darwin flissaði hjartanlega þegar hann lagði til að Paine skyldi vara sig á litlum höggormum þegar hann færi út í skóg að tína epli, því þeir ættu það til að vaxa og verða að stórum snákum. Emerson lét þau orð falla: „Engir höggormar, engin epli,“ og Napoleon bætti við: „Engin epli, ekkert ríki!“

Lincoln tamdi sér þann vana að vera alltaf síðastur til að yfirgefa borðið eftir hvern fund. Eitt sinn hallaði hann sér fram á borðsendann með krosslagða handleggi og sat þannig í margar mínútur. Ég gerði enga tilraun til að trufla hann. Að lokum lyfti hann höfðinu hægt, stóð upp og gekk að dyrunum, sneri sér þá við, kom til baka, lagði hönd sína á öxl mína og sagði: „Drengur minn, þú munt þurfa á miklu hugrekki að halda ef þú ætlar að vera staðfastur við að hrinda lífstilgangi þínum í framkvæmd. En mundu, þegar erfiðleikar steðja að þér, að alþýðan býr yfir heilbrigðri skynsemi. Mótlætið mun þroska hana.“

Eitt kvöldið kom Edison á undan öllum hinum. Hann gekk til mín og settist mér á vinstri hönd, þar sem Emerson var vanur að sitja, og sagði: „Þér er ætlað að verða vitni að því þegar leyndarmál lífsins verður uppgötvað. Þegar sá tími kemur munt þú sjá að lífið samanstendur af miklum svermum orku, eða verum, þar sem hver og ein er jafn greind og mannfólkið telur sig vera. Þessar lífseiningar safnast saman líkt og býflugnabú og halda hópinn þar til þær leysast upp vegna skorts á samhljómi. Þessar einingar eru ósammála um ýmislegt, alveg eins og mannfólkið, og berjast oft sín á milli. Þessir fundir sem þú stýrir munu reynast þér mjög gagnlegir. Þeir munu færa þér til hjálpar sumar af sömu lífseiningunum og þjónuðu meðlimum ráðuneytis þíns meðan þeir voru á lífi. Þessar einingar eru eilífar. ÞÆR DEYJA ALDREI! Þínar eigin hugsanir og ÞRÁR virka sem segullinn sem dregur að sér lífseiningar úr hinu mikla hafi lífsins þarna úti. Aðeins vinveittu einingarnar dragast að – þær sem eru í samhljómi við eðli ÞRÁA þinna.“

Hinir meðlimir ráðuneytisins tóku að ganga inn í herbergið. Edison stóð upp og gekk hægt yfir í sitt eigið sæti. Edison var enn á lífi þegar þetta gerðist. Þetta hafði svo djúp áhrif á mig að ég fór að hitta hann og sagði honum frá þessari reynslu. Hann brosti breitt og sagði: „Draumur þinn var nær veruleikanum en þú getur ímyndað þér.“ Hann bætti engum frekari skýringum við orð sín.

Þessir fundir urðu svo raunverulegir að ég fór að óttast afleiðingar þeirra og hætti þeim í nokkra mánuði. Upplifunin var svo uggvænlega raunveruleg að ég óttaðist að ef ég héldi þeim áfram myndi ég missa sjónar á þeirri staðreynd að fundirnir voru eingöngu sköpunarverk ímyndunarafls míns.

Um sex mánuðum eftir að ég hafði lagt þennan sið á hilluna vaknaði ég eina nótt, eða hélt að ég hefði vaknað, þegar ég sá Lincoln standa við rúmið mitt. Hann sagði: „Heimurinn mun brátt þurfa á þjónustu þinni að halda. Hann er í þann mund að ganga í gegnum tímabil glundroða sem mun valda því að karlar og konur missa trúna og fyllast skelfingu. Haltu áfram starfi þínu og ljúktu við heimspeki þína. Það er köllun þín í lífinu. Ef þú vanrækir hana, af hvaða ástæðu sem vera skal, verður þú færður aftur á frumstigið og neyddur til að ganga á ný í gegnum þær hringrásir sem þú hefur farið í gegnum á þúsundum ára.“

Morguninn eftir gat ég ekki gert mér grein fyrir því hvort mig hefði dreymt þetta eða hvort ég hefði í raun og veru verið vakandi, og ég hef aldrei síðan komist að því hvort var, en hitt veit ég að draumurinn, ef draum skyldi kalla, var svo ljóslifandi í huga mínum daginn eftir að ég tók upp fundi mína að nýju næsta kvöld.

Á næsta fundi okkar gengu meðlimir ráðuneytis míns allir saman í halarófu inn í herbergið og tóku sér stöðu á sínum vana stað við ráðsborðið, á meðan Lincoln lyfti glasi og sagði: „Herrar mínir, skálum fyrir vini sem er snúinn aftur í hópinn.“

Eftir þetta fór ég að bæta nýjum meðlimum í ráðuneyti mitt, þar til í því eru nú meira en fimmtíu manns, og í þeim hópi eru Kristur, Páll postuli, Galíleó, Kóperníkus, Aristóteles, Platon, Sókrates, Hómer, Voltaire, Bruno, Spinoza, Drummond, Kant, Schopenhauer, Newton, Konfúsíus, Elbert Hubbard, Brann, Ingersoll, Wilson og William James.

Þetta er í fyrsta sinn sem ég hef haft hugrekki til að minnast á þetta. Hingað til hef ég þagað um þetta efni, því ég vissi út frá eigin viðhorfi til slíkra mála að ég yrði misskilinn ef ég lýsti þessari óvenjulegu reynslu minni. Ég hef nú hert upp hugann til að festa reynslu mína á prent, vegna þess að mér er nú meira sama um hvað „fólk segir“ en mér var á liðnum árum. Ein af blessunum þroskans er sú að hann færir manni stundum meira hugrekki til að segja sannleikann, óháð því hvað þeir sem ekki skilja kunna að hugsa eða segja.

Til þess að ég verði ekki misskilinn vil ég taka það skýrt og skorinort fram hér að ég lít enn á ráðuneytisfundi mína sem hreinan hugarburð, en ég tel mig þó hafa fullan rétt á að benda á að þótt meðlimir ráðuneytis míns séu ef til vill hreinn skáldskapur og fundirnir aðeins til í mínu eigin ímyndunarafli, þá hafa þeir leitt mig inn á dýrðlegar brautir ævintýra, endurvakið virðingu fyrir sönnum mikilleika, hvatt til skapandi dáða og gefið mér kjark til að tjá einlægar hugsanir mínar.

Einhvers staðar í frumubyggingu heilans er líffæri sem tekur á móti sveiflum hugsana sem í daglegu tali nefnast „hugboð“. Enn sem komið er hafa vísindin ekki uppgötvað hvar þetta líffæri sjötta skilningarvitsins er að finna, en það skiptir ekki máli. Sú staðreynd stendur óhögguð að manneskjur öðlast nákvæma þekkingu eftir öðrum leiðum en í gegnum hin líkamlegu skilningarvit. Slík þekking berst yfirleitt þegar hugurinn er undir áhrifum óvenjulegrar örvunar. Sérhvert neyðarástand sem vekur upp tilfinningar og fær hjartað til að slá örar en venjulega getur virkjað sjötta skilningarvitið, og gerir það raunar oftast. Hver sá sem hefur lent í því að vera hætt kominn við akstur veit að við slíkar aðstæður kemur sjötta skilningarvitið manni oft til bjargar og hjálpar til við að afstýra slysi á sekúndubroti.

Þessar staðreyndir eru nefndar sem undanfari annarrar staðreyndar sem ég ætla nú að greina frá, nefnilega þeirrar að á fundum mínum með hinum „ósýnilegu ráðgjöfum“ reynist hugur minn móttækilegastur fyrir hugmyndum, hugsunum og þekkingu sem berast mér í gegnum sjötta skilningarvitið. Ég get með sanni sagt að „ósýnilegir ráðgjafar“ mínir eigi einir skilið allan heiðurinn af slíkum hugmyndum, staðreyndum eða þekkingu sem ég hlaut fyrir „innblástur“.

Í tugi skipta, þegar ég hef staðið frammi fyrir neyðarástandi, stundum svo alvarlegu að líf mitt var í hættu, hef ég á undursamlegan hátt verið leiddur fram hjá þessum erfiðleikum fyrir áhrif minna „ósýnilegu ráðgjafa“.

Upphaflegur tilgangur minn með því að halda ráðsfundi með ímynduðum verum var eingöngu sá að greypa í mína eigin undirmeðvitund, með lögmáli sjálfsefjunar, ákveðna eiginleika sem ég þráði að tileinka mér. Á síðari árum hafa tilraunir mínar tekið allt aðra stefnu. Nú leita ég til minna ímynduðu ráðgjafa með sérhvert erfitt vandamál sem ég og viðskiptavinir mínir stöndum frammi fyrir. Árangurinn er oft undraverður, þótt ég treysti ekki eingöngu á þessa tegund ráðgjafar.

Þú hefur auðvitað gert þér grein fyrir því að þessi kafli fjallar um efni sem meirihluti fólks þekkir ekki til. Sjötta skilningarvitið er viðfangsefni sem mun vekja mikinn áhuga og koma að miklu gagni hjá þeim sem stefnir að því að safna miklum auði, en það þarf ekki að krefjast athygli þeirra sem bera hógværari þrár í brjósti.

Henry Ford skilur án efa sjötta skilningarvitið og nýtir sér það í verki. Hin umfangsmiklu viðskipta- og fjármálaumsvif hans gera honum nauðsynlegt að skilja þetta lögmál og nota það. Thomas A. Edison heitinn skildi og notaði sjötta skilningarvitið í tengslum við þróun uppfinninga sinna, einkum þeirra sem fólu í sér undirstöðueinkaleyfi, þar sem hann hafði enga mannlega reynslu og enga uppsafnaða þekkingu sér til leiðsagnar, líkt og raunin var þegar hann vann að talvélinni og kvikmyndavélinni.

Næstum allir miklir leiðtogar, svo sem Napoleon, Bismarck, Jóhanna af Örk, Kristur, Búdda, Konfúsíus og Múhameð, skildu sjötta skilningarvitið og nýttu sér það sennilega nánast látlaust. Stærstur hluti mikilleika þeirra fólst í þekkingu þeirra á þessu lögmáli.

Sjötta skilningarvitið er ekki eitthvað sem maður getur farið úr og í að vild. Hæfileikinn til að beita þessum mikla mætti ávinnst hægt og bítandi með því að tileinka sér hin lögmálin sem lýst er í þessari bók. Sjaldgæft er að nokkur einstaklingur öðlist hagnýta þekkingu á sjötta skilningarvitinu fyrir fertugt. Mun oftar stendur þessi þekking manni ekki til boða fyrr en hann er kominn vel yfir fimmtugt, og stafar það af því að hin andlegu öfl, sem sjötta skilningarvitið er svo nátengt, þroskast ekki og verða ekki nothæf nema eftir margra ára íhugun, sjálfsskoðun og alvarlega hugsun.

Hver sem þú ert og hver sem tilgangur þinn kann að hafa verið með lestri þessarar bókar getur þú haft gagn af henni án þess að skilja lögmálið sem lýst er í þessum kafla. Þetta á sérstaklega við ef megintilgangur þinn er sá að safna peningum eða öðrum efnislegum hlutum.

Kaflinn um sjötta skilningarvitið var hafður með vegna þess að bókin er samin í þeim tilgangi að setja fram heildstæða heimspeki sem einstaklingar geta haft að óbrigðulu leiðarljósi til að öðlast hvaðeina sem þeir biðja lífið um. Upphafspunktur alls árangurs er ÞRÁ. Endapunkturinn er sú tegund ÞEKKINGAR sem leiðir til skilnings – skilnings á sjálfum sér, skilnings á öðrum, skilnings á lögmálum náttúrunnar, viðurkenningar og skilnings á HAMINGJUNNI.

Slíkur skilningur næst í fyllingu sinni aðeins með kynnum af lögmáli sjötta skilningarvitsins og notkun þess, og því varð að hafa það lögmál með sem hluta af þessari heimspeki, þeim til góðs sem krefjast meira en peninga.

Nú þegar þú hefur lesið kaflann hlýtur þú að hafa tekið eftir því að við lesturinn lyftist þú á hátt stig hugrænnar örvunar. Frábært! Hverfðu aftur að þessu að mánuði liðnum, lestu kaflann enn á ný og taktu eftir því hvernig hugur þinn mun svífa á enn hærra stig örvunar. Endurtaktu þessa reynslu endrum og eins, án þess að hafa áhyggjur af því hversu mikið eða lítið þú lærir hverju sinni, og að lokum muntu búa yfir mætti sem gerir þér kleift að hrista af þér kjarkleysi, sigrast á ótta, vinna bug á frestunaráráttu og nýta ímyndunarafl þitt óhindrað. Þá muntu hafa fundið snertingu hins óþekkta „eitthvað“ sem hefur verið drifkrafturinn á bak við sérhvern sannarlega mikinn hugsuð, leiðtoga, listamann, tónlistarmann, rithöfund og stjórnskörung. Þá verður þú í þeirri stöðu að geta umbreytt ÞRÁM þínum í efnislega eða fjárhagslega hliðstæðu sína jafn auðveldlega og þú gætir lagst niður og gefist upp við fyrsta merki um mótstöðu.

TRÚ GEGN ÓTTA!

Í fyrri köflum hefur verið lýst hvernig þróa má TRÚ með sjálfsefjun, þrá og undirmeðvitundinni. Í næsta kafla eru settar fram ítarlegar leiðbeiningar um hvernig sigrast má á ÓTTA.

Þar má finna ítarlega lýsingu á hinum sex tegundum ótta sem eru orsök alls kjarkleysis, feimni, frestunaráráttu, skeytingarleysis, óákveðni og skorts á metnaði, sjálfsbjargarviðleitni, frumkvæði, sjálfsstjórn og eldmóði.

Rannsakaðu þig vandlega þegar þú kynnir þér þessa sex óvini, því þeir kunna aðeins að búa í undirmeðvitund þinni, þar sem erfitt verður að greina nærveru þeirra.

Mundu einnig, þegar þú greinir hina „sex drauga óttans“, að þeir eru ekkert annað en draugar vegna þess að þeir eru aðeins til í huga manns.

Mundu líka að draugar – hugarfóstur stjórnlauss ímyndunarafls – hafa valdið mestum hluta þess skaða sem fólk hefur unnið á eigin huga, og því geta draugar verið jafn hættulegir og ef þeir lifðu og gengju um jörðina í efnislegum líkömum.

Draugur óttans við fátækt, sem heltók huga milljóna manna árið 1929, var svo raunverulegur að hann olli verstu viðskiptakreppu sem þetta land hefur nokkru sinni kynnst. Þar að auki gerir þessi tiltekni draugur suma okkar enn frávita af hræðslu.