Englar í erindum Guðs

Fæddur: Everett í Washington, 13. júní 1918. Útskrifaðist frá Northwest College í Seattle, Washington, árið 1939. Þjónaði sem forstöðumaður safnaða í Granger og Yakima í Washington, og í Gooding og Boise í Idaho. Forstöðumaður Central Assembly of God Christian Life Center í Boise, Idaho, frá 1950 til dagsins í dag. Meðalkirkjusókn á sunnudagsmorgnum árið 1978 var um 1.800 manns. Kvæntist Charmian Jacobson 13. júní 1942. Endurfæddist andlega árið 1929 og tók á móti skírn í heilögum anda á sama tíma. Charmian varð endurfædd 10 ára gömul og tók á móti skírn í heilögum anda 21 árs að aldri.

Þetta er sönn frásögn af ósköp venjulegum manni sem hefur upplifað einstæða atburðarás.

Þegar við heyrðum fyrst minnst á Roland Buck höfðum við verið að segja frá því hvernig Guð hefði sett sérstakan stríðsengil okkur við hlið til að vernda okkur gegn eldlegum skeytum djöfulsins allt þar til Jesús kemur aftur. Hjón nokkur spurðu okkur: „Hafið þið heyrt um prestinn í Boise í Idaho sem hefur fengið englavitjanir? Þeir hafa talað við hann og fært honum boðskap frá Guði.“

Jafnvel á þessum tímum, þegar yfirnáttúrlegur máttur Guðs er sýnilegri en nokkru sinni fyrr, kom þetta okkur í opna skjöldu – einkum þegar Doug og Ruth sögðu okkur að það væri Gabríel sem færði honum boðskapinn! Í fyrstu hljómaði þetta eins og sú ótrúlegasta fullyrðing sem við höfðum nokkurn tíma heyrt, en á einhvern hátt bjó í henni slíkur hljómur sannleikans að í hjörtum okkar vaknaði djúp löngun til að heyra meira!

Vegna anna gátum við ekki hringt í þennan prest til að fá nánari upplýsingar, en í fullkominni áætlun Guðs hélt hann sífellt áfram að ýta við okkur að hafa samband við Roland Buck til að ræða um bókarskrif. Við vorum enn allt of kaffærð í öðrum verkefnum, svo við létum ekki verða af því! En þegar við héldum áfram að vera of upptekin tók Guð til sinna ráða fyrir alvöru! Hann sendi hjón frá Sitka í Alaska suður til Houston, en þau höfðu komið við í Eugene í Oregon og fengið þar röð af „englaspólum“ sem þau vildu að við hlustuðum á. Þau voru geislandi af ákafa því þau höfðu hlustað á þessar spólur alla leiðina frá Oregon til Texas. Þau gátu ekki annað sagt en: „Þið verðið að hlusta á þær – þið bara verðið að hlusta á þær!“

Og við hlustuðum svo sannarlega! Í hvert sinn sem við settumst upp í bílinn fór segulbandstækið í gang með nýrri englaspólu. Þegar við gengum til náða á kvöldin sofnuðum við út frá „englaspólum“, allt þar til Charles sagði síðdegis á föstudegi einum: „Ég finn mig algjörlega knúinn til að hringja í séra Buck og athuga hvort við getum tekið viðtal við hann með það í huga að skrifa bók. Þessi boðskapur frá englunum er svo stórkostlegur að öll heimsbyggðin þarf að fá að heyra hann.“ Frances var alveg jafn heilluð af þeirri tilhugsun að englar töluðu við einstakling, þannig að við gengum bæði að símanum til að hringja.

Séra Buck bauð okkur þegar í stað að þjóna í kirkjunni sinni á kvöldin og sagðist meira en fús til að sitja fyrir svörum í viðtölum á daginn. Þótt hann fullvissaði okkur um að kjarninn í boðskapnum sem englarnir hefðu fært honum væri á spólunum sem við höfðum hlustað á, sagði hann að þar kynni að vera ýmislegt fleira sem við hefðum áhuga á að heyra. Við gátum varla beðið eftir að komast þangað!

Við komum á sunnudagskvöldi fáeinum mínútum áður en guðsþjónustan hófst, og að henni lokinni fórum við út að snæða bita með Roland og Charmian Buck. Ef einhverjar efasemdir höfðu búið í hjörtum okkar fram að því hurfu þær þegar hann tók að deila með okkur af hjartans einlægni nokkrum af þeim fögru sannindum sem englarnir hafa fært honum beint frá Guði.

Í kjölfar þessa kvölds tóku við tveggja daga viðtöl þar sem við fengum að sjá inn í hjarta manns sem sagði: „Ég vil að athyglin beinist að Guði og að hann fái dýrðina. Ég vil enga dýrð fá sjálfur.“ Við lögðum fyrir hann margar af þeim spurningum sem þú kynnir að spyrja: „Var þetta óvenjulegur dagur þegar þú varðst fyrir fyrstu reynslunni?“ Hann svaraði: „Nei, þetta var bara ósköp venjulegur hversdagsdagur áður en ég gekk til náða þetta kvöld. Englar voru það síðasta sem mér hefði dottið í hug þegar ég settist upp í rúminu.“

Við vorum bæði heilluð af þekkingu hans, ekki aðeins á Biblíunni heldur einnig á sjálfum ritningartilvísununum. Svo virtist sem allt tal hans kæmi beint úr orði Guðs! Við spurðum hann hvort hann hefði alltaf haft jafn gott minni og hann hefur búið yfir síðan hann sneri aftur úr hásætissalnum. Hann svaraði: „Ég yrði að segja ,nei‘. Fyrir þessa reynslu varð ég að nota þau ritningarvers sem ég kunni, svo ég rannsakaði og las Biblíuna aftur og aftur. Ég hef verið í þjónustunni í mörg, mörg ár og þurfti alltaf að nota biblíulykil til að fletta upp versum, en þegar kemur að þeim 2.000 versum sem Guð gaf mér þarf ég þess ekki lengur. Ég þarf ekki einu sinni að lesa þau upp úr Biblíunni þegar ég tala, því ÉG KANN ÞAU BARA!“

Eitt af því sem talaði til hjartna okkar um sannleiksgildi þessarar reynslu var sú staðreynd að allt tengdist þetta beint við Biblíuna!

Kvöld eitt sagði Charles: „Geturðu ímyndað þér að fólk hafi trúað syni gyðinglegs trésmiðs sem steig fram og sagði: ,Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið. Enginn kemur til föðurins, nema fyrir mig!‘“ (Jóh 14:6).Jóhannes 14:6 · Biblían 1981

Okkur reynist auðveldara að trúa frásögnum af englavitjunum á tuttugustu öldinni en það var fyrir fólkið þá að trúa því að þessi venjulegi ungi maður væri Jesús, sonur Guðs!

Sumir trúðu ekki þeirri frásögn. Aðrir gerðu það! Eins verður því farið í dag. Sumir munu trúa þessari frásögn. Aðrir ekki. Við trúum henni! Hvort sem þú trúir henni eða ekki mun þessi bók opna augu þín fyrir kærleika Guðs á stórkostlegri hátt en nokkru sinni fyrr og gera Jesú lifandi fyrir þér! Hún mun veita þá tilfinningu að maður lifi hér og nú í takmarkalausri vídd eilífðarinnar!

Charles og Frances Hunter