Sendiferð til Filippseyja

Það er undarleg tilfinning að sitja á flugvellinum í San Francisco á leið til framandi lands og velta fyrir sér hvað bíði manns þegar þangað er komið! Þannig leið mér þetta laugardagskvöld þegar ég fann mig knúinn með öllu til að fara til Filippseyja.

Vikuna áður en ég átti að leggja af stað í þetta erindi kom engillinn Gabríel til mín, ræddi við mig um verkið og gaf mér vissu í hjarta um að þetta væri eitthvað sem Guð sjálfur hafði ráðgert. Hann gaf mér nöfn fólks sem hann hafði þjónað og sagði að ég myndi hitta það; sumt af því skipti erindið engu sérstöku máli, heldur fékk ég nöfnin til staðfestingar á því að þessi ferð væri frá Guði, en ekki bara venjuleg heimsókn!

Vélin átti að fara um miðnætti og ég hafði sex og hálfa klukkustundar biðtíma. Um ellefuleytið skráði ég mig inn til að fá sætið mitt, settist í brottfararsalinn og horfði á fólkið reika um. Ég var andlega vakandi á allan hátt, reiðubúinn að sjá hvað Guð væri að gera, og fann fyrir gríðarlegri eftirvæntingu!

Autt sæti var við hliðina á mér, og ungur Filippseyingur settist í það. Við áttum skemmtilegt spjall, og þegar við gengum um borð uppgötvaði ég að sami maður sat við hliðina á mér! Ég tók strax upp nafnalistann sem Gabríel hafði gefið mér til að ganga úr skugga um hlutina. Nafnið S-A-R-I-A-N-O stóð efst á listanum. Ég dró djúpt andann, spurði unga manninn hvort Sa-ríanó væri réttur framburður á nafninu hans, og ég vildi óska að þú hefðir séð svipinn á honum! Hann varð alveg miður sín yfir því að ég vissi nafn hans! Hann litaðist um til að sjá hvort nokkuð á honum sjálfum gæfi nafn hans til kynna, en það var ekkert! Hann spratt upp í skyndi og settist á annan stað í vélinni, sem var ekki full. Ég hafði þá bæði sæti hans og mitt og svaf alla leið til Hawaii.

Áður en lagt var af stað frá Hawaii tilkynnti flugfreyjan að allir yrðu að taka sér sæti samkvæmt brottfararspjaldi vegna nýrra farþega sem kæmu um borð. Ungi maðurinn kom tregur til baka og settist við hliðina á mér, og ég hugsaði með mér að best væri að róa hann. Ég vildi alls ekki að hann væri órólegur allt tíu klukkustunda flugið, því það er langur tími að líða illa.

Ég sagði honum einfaldlega og hreinskilnislega að ég vissi nafn hans af því að engillinn Gabríel hefði gefið mér það. Þegar ég sagði þetta litaðist hann aftur um, en það voru engin laus sæti og honum var hvergi fært að komast undan! Ég sagði honum að Guð elskaði hann og að þessi ferð yrði meira en venjuleg heimsókn, því hann hefði verið valinn til að bera fjölskyldu sinni gleðifréttir. Ég sagði honum líka að Guð hefði auga með honum, hefði þekkt hann allan tímann og látið sér annt um hann.

Hann sagði: „Hvernig gæti Guð þekkt mig? Ég þekki hann ekki. Ég fer til prestsins, og presturinn segir Guði líklega frá mér, en ég þekki Guð ekki í raun.“ Ég útskýrði fyrir honum að Guð þekkti hann, hefði búið hann undir þetta, stýrt allri þessari ferð og meira að segja gefið mér nafn hans. Svo sagði ég að Guð hefði einnig séð til þess að þegar sætunum var úthlutað til þeirra þrjú hundruð manna sem voru í vélinni, þá lenti hans sæti einmitt við hliðina á mínu!

Augu hans urðu stór af undrun þegar ég sagði honum þetta, og hann sagði: „Áttu við að Guð hafi í alvöru áhuga á mér, með allt sem hann þarf að gera? Áttu við að Guði sé í alvöru annt um einhvern sem þekkir hann ekki einu sinni?“ Ég svaraði: „Já, hann vill að þú felir honum líf þitt til að láta hann vita að þú sért þakklátur fyrir umhyggju hans í þinn garð, svo mikill sem hann er og svo smár sem þú ert.“

Þarna á staðnum tók þessi ungi maður á móti Jesú sem frelsara sínum og Drottni! Með ákefð sagði hann: „Leyfðu mér að segja þér frá föður mínum og fjölskyldu minni. Ég man svo oft þegar faðir minn horfði upp í næturhimininn og sá stjörnurnar, að hann sagði: ,Það hlýtur að vera Guð til, einhvers staðar, ef við aðeins gætum fundið hann.‘“ Svo hélt hann áfram: „Nú ætla ég að fara aftur heim og segja honum að hann hafi haft rétt fyrir sér, að Guð sé til og að ég hafi fundið hann.“

Þá spurði ég hann um fjölskyldu hans. Þegar hann minntist á fjölskylduna hélt ég að hann ætti við nánustu fjölskyldu sína. Hann hélt áfram: „Öll fjölskyldan mín verður saman komin, því hún býr öll í litlum hnapp. Þegar ég fór fyrir þrettán árum til Bandaríkjanna voru um fjögur hundruð manns í fjölskyldunni. Ég veit ekki hve stór hún er núna, sjálfsagt sjö hundruð, eða jafnvel fleiri, en ég ætla að segja þeim öllum frá! Þau munu fá að vita að Guð elskar hvert og eitt þeirra!“

Þetta gladdi mig verulega, því þá bætti hann við: „Fyrst englarnir hafa áhuga á mér, heldurðu ekki að þeir hafi líka áhuga á fjölskyldu minni? Er það í lagi að ég segi þeim frá?“

„Að sjálfsögðu, það er einmitt það sem Guð vill að þú gerir. Guði er svo annt um fjölskyldu þína að hann gaf mér nafn þitt. Þú ert að fara þangað aftur sem fulltrúi Guðs.“

Með mikilli geðshræringu leit hann beint í augu mér og sagði: „Þetta er alvarlegasta og mikilvægasta verkefni sem ég hef nokkru sinni fengið.“ Hann vissi að það var einstakt, því hann gerði sér grein fyrir því að ég gat ómögulega komist yfir nafn hans nema frá Guði, og hann varð trúboði á svipstundu!

Filippseyjaferðin var einn af þeim hundrað og tuttugu atburðum sem Guð hafði sagt mér að myndu verða, en ekkert gerðist fyrr en tveimur mánuðum fyrir brottfarardaginn, þegar ég fékk boð um að koma til Filippseyja. Ég athugaði strax kostnaðinn við ferðina, og mitt mat var 1.730 dalir. Hvernig ætlaði Guð að útvega peningana? Það tók ekki langan tíma að komast að því, því daginn eftir barst ávísun upp á 1.730 dali frá óvæntum aðila!

Gabríel hafði komið til mín á skrifstofu kirkjunnar til að gefa mér fyrirmæli um þetta erindi til Filippseyja. Þá var hann mjög alvarlegur á svip þegar hann gekk fram og aftur, nánast eins og hann væri áhyggjufullur. Hann endurspeglaði áhyggjur Guðs af því að fólk heyrði boðskapinn um að fara út um allan heim og legðist síðan aftur til svefns. Þessi ferð var sannarlega ekki bara skyndihugdetta, heldur hluti af ráðsályktun Guðs sem var að taka á sig mynd.

Hann sagði að boðskapur minn yrði úr 96. kafla Sálmanna og 97. kafla, versum 1 og 2: „Syngið Drottni nýjan söng! Syngið hann um allan heim! Lofsyngið honum! Vegsamið nafn hans. Boðið hjálpræði hans dag eftir dag! Segið frá dýrð hans meðal þjóðanna, frá undursamlegum verkum hans meðal allra lýða. Því að mikill er Drottinn og takmarkalaust vegsamlegur, og ber að lofa hann umfram allt. Tilbiðjið hann einan meðal guðanna! Því að allir guðir þjóðanna eru hjóm, en Drottinn hefur gjört himnana! Heiður og vegsemd eru fyrir augliti hans, máttur og prýði í helgidómi hans. Þér þjóðir heimsins, játið að Guð einn er dýrlegur og sterkur. Gefið honum þá dýrð sem honum ber! Komið með fórnir yðar og tilbiðjið hann. Tilbiðjið Drottin í fegurð heilags lífs. Titrið fyrir honum, öll jörðin. Segið meðal þjóðanna: Drottinn er konungur! Hann stjórnar heiminum. Valdi hans verður aldrei steypt. Hann mun dæma allar þjóðir af réttvísi. Himnarnir gleðjist og jörðin fagni; hið víðáttumikla, niðandi haf sýni dýrð hans. Lofið hann fyrir akra sem vaxa, því að þeir bera vitni um mikilleik hans. Látið tré skógarins niða af lofgjörð. Því að Drottinn kemur til að dæma jörðina; hann mun dæma þjóðirnar af réttvísi og sannleika! DROTTINN ER KONUNGUR! Öll jörðin fagni! Segið fjarlægustu eyjunum að gleðjast. Ský og myrkur umlykja hann. Réttlæti og réttvísi eru grundvöllur hásætis hans.“

Sunnudagurinn var óvenjulegur dagur. Fyrsta samkoman var á Holiday Inn og var hluti af International Hotel Ministries, samtökum sem starfa um allan heim. Salurinn var fullsetinn því sem virtist vera fínasta fólkið. Þetta þótti mér afar forvitnilegt, því ég hafði gert mér Filippseyjar í hugarlund sem stað fátæktar, stað þar sem ég myndi sjá fagnaðarerindið verka á berangri. Og samt var þetta fyrstu kynni mín af Filippseyjum, og þau fóru fram í einni fínustu og glæsilegustu byggingu sem ég hef nokkru sinni komið í á allri ævinni. Karlarnir voru klæddir fallegum jakkafötum með bindi, og konurnar voru í stórglæsilegum kjólum. Þær höfðu vafið svarta hárið hátt upp á höfuðið og voru svo heimsvant fólk á svip að ég velti fyrir mér hvort ég hefði í raun bara flogið nokkra hringi yfir einhverri af stóru bandarísku borgunum og lent! Þau litu út eins og þau væru hvaðan sem er annars staðar frá en frá Filippseyjum!

Önnur samkoma mín var á sunnudagskvöldi hjá Faith Assembly í Maníla. Þegar ég gekk inn í þessa kirkju sá ég ekkert af þeim auði sem ég hafði séð á morgunsamkomunni, en ég sá fólk sem elskaði Guð í sannleika, þrátt fyrir fátækt sína. Þessi bygging stóð á svæði þar sem glæpir og ofbeldi voru gríðarleg. Á hverjum glugga voru rimlar, rétt eins og í fangelsi. Mikill var munurinn á umhverfinu frá morgunsamkomunni!

Ég bjó í gistiheimili Wycliffe Translators. Það er stór staður, heil húsasamstæða, og þar dvelja um sjötíu gestir í einu. Guð hafði leyft mér að búa þar til að eiga samfélag við þetta fólk og þjóna því, fólk sem hefur helgað líf sitt því að læra tungumál ættbálka sem eiga sér ekkert ritmál, gefa þeim ritmál og þýða síðan Biblíuna á þau tungumál. Guð hafði hagað því svo að ég hitti kannski þann hóp sem mest kveður að í landinu við að ná til hinna dreifðu ættbálka. Þarna voru læknar, flugmenn, háskólaprófessorar, kennarar og aðrir forystumenn sem lögðu saman krafta sína til að ná til íbúa eyjanna.

Síðar talaði ég um englavitjanir við hóp trúboða á kvöldsamkomu. Meðan ég talaði gerði ég mér grein fyrir að þetta kynni að vera þeim svo nýstárlegt að dálítið erfitt gæti verið að meðtaka það. Guð vissi þetta líka, og hann vissi nákvæmlega hvernig bregðast skyldi við aðstæðunum! Á bænastundinni fann forstöðumaður biblíuskólans þunga hönd leggjast á öxl sér, og hann hélt að kannski hefði einhver lagt hönd á sig til að biðja fyrir honum. Hann litaðist um til að sjá hver það væri, en þar var enginn! Hann sagði við fólkið: „Þetta er raunverulegt, þetta er dagsatt! Guð hefur staðfest það. Þó að ég sjái hann ekki, þá VEIT ég að hönd þessa engils hvílir á öxl mér.“ Hann og kona hans sátu uppi langt fram á nótt og ræddu hvernig hann hefði fundið hina guðlegu hönd Guðs þegar þessi engill rétti fram höndina og greip um handlegg hans. Ég hafði ekki séð Gabríel þarna, en það var forvitnilegt að vita að hann var á sveimi og hafði ratað alla leið til Filippseyja!

Þar fékk ég samkomudagskrá mína fyrir þessa ferð. Ég varð áhyggjufullur þegar ég leit á hana, því ég sá að heilum sjö dögum átti að verja í aðeins tvær kirkjur. Ég hafði ekki greint það til fulls fyrirfram hvað ég ætti að vera að gera, en þessar upplýsingar komu mér verulega á óvart! Ég velti fyrir mér hvers vegna ég hefði komið alla þessa leið bara til að gera það! Ef allt sem ég ætti að gera var að tala í tveimur kirkjum, þá hefði ég getað gert það heima í Idaho!

Ég hafði verið að tala við fólkið á gistiheimili Wycliffe, og það sagði mér spennandi sögur af því að dvelja meðal ættbálka sem kunnu enga ensku. Þeir voru algerlega ósiðmenntaðir og margir gengu bara í mittisskýlu. Þeir báru enn boga og örvar, og í pílunum þeirra var eitur. Þetta þótti mér mjög forvitnilegt og ég fann á mér að þetta kynni að vera ástæðan fyrir ferð minni, og það reyndist vera mikilvægur hluti hennar, en ekki á þann hátt sem ég bjóst við!

Á mánudag hitti ég einn lækni, einn háskólaprófessor og tvo flugmenn. Þeir voru nýkomnir frá Mindanao, þar sem er ættbálkur sem ekki hafði fundist fyrr en einu og hálfu ári áður. Þeir áttu heima langt inni í frumskóginum, og á meðan þessi hópur dvaldi þar tókst prófessornum að koma á einhvers konar samskiptabrú við þá. Ég útskýrði fyrir þeim að Guð hefði sent mig til Filippseyja, og þeir sögðu: „Við komum hingað til að hvíla okkur örlítið, en við þurfum ekki á hvíldinni að halda, förum aftur á morgun! Við viljum taka ÞIG með okkur þangað! Guð er að verki í þessu!“

Ég varð verulega spenntur, þar til ég áttaði mig á því að það var ómögulegt fyrir mig að fara, því ég var bókaður annars staðar. Ég reyndi í sífellu að finna leiðir til að rýma dagskrána svo ég gæti farið. Þeir höfðu flugvél sem gæti flogið mér á flugvöllinn næst þessum tiltekna ættbálki. Á þeim flugvelli áttu þeir þyrluflugmann sem gæti flogið mér inn í landið. Þeir sögðu í sífellu: „Við viljum að þú farir!“ En ég gat það ekki, því það var ekki á þeirri ferðaáætlun sem ég var bundinn af!

Ég fór í háttinn á mánudagskvöld og hugsaði: „Ég hef sannarlega klúðrað málunum! Ég fór fram úr Guði með því að biðja þá að búa til dagskrá fyrir mig. Guð vildi í raun að ég kæmi hingað til að hjálpa þessum glænýja ættbálki, og ég missti af því! Ég kemst ekki undan þessu núna, því búið er að auglýsa samkomurnar!“

Það var heitt og rakt þarna inni, mjög erfitt að sofna, og hugur minn lét mig engan frið hafa, svo ég gæti hvort sem er ekki sofið! Ég dró lakið saman í stóran, gamlan hnút meðan ég glímdi og glímdi við þetta vandamál allt þar til um tvöleytið um nóttina, þegar ég sofnaði loksins.

Um fjögurleytið um morguninn kviknaði ljósið í herberginu mínu og ég opnaði augun. Gistiheimilið var mjög látlaust búið og aðeins tvö rúm voru í hverju herbergi. Ég svaf í öðru, og þegar ég leit yfir á það auða sá ég Gabríel sitja þar með Chrioni, englinum sem fylgir honum. Ég var svo syfjaður að ég sagði: „Hvernig funduð þið mig hér?“ Venjulega hefði ég ekki talað við þá eins og ég gerði, en ég var svo ringlaður af svefni að ég gleymdi því að þegar Guð hefur sent einhvern í erindi til að vera fulltrúi sinn, þá véfengir maður hann ekki.

Gabríel sagði: „Við áttum ekki í neinum erfiðleikum með að finna þig, því við sáum til þess að þú værir hér! Við höfðum ástæðu til þess. Við viljum að þú umgangist þetta fólk svo það nái góðu taki á þessum boðskap og beri hann aftur heim í sín byggðarlög.“ Þetta gerði mér léttara um hjartað, og svo sagði hann: „Ástæðan fyrir því að við erum komnir er sú að Guð hefur skynjað áhyggjurnar í hjarta þínu, að þú kunnir að vera að sóa tíma þínum hér með þessum kirkjum, og hann vill að við segjum þér að hafa engar áhyggjur af þessari dagskrá, því henni er svo niður raðað og haganlega fyrir komið að hver sá sem hittir þig verður valinn af Guði. Guð hefur persónulega valið hvern og einn til að heyra það sem þú hefur að segja.“

Það var forvitnilegt fyrir mig að átta mig á því að hvort sem ég var á einum stað eða öðrum, þá var hver sá sem þar yrði kominn þangað að tilhlutan Guðs, svo ég gerði mér ekki rellu út af því framar. Ég velti fyrir mér hverja Guð myndi leiða til mín, svo ég fór að litast um og bíða eftirvæntingarfullur. Ég fann hjá mér freistingu til að taka sjálfur til hendinni, bara til að reyna að koma hlutunum í kring, en ég gerði það ekki. Ég ákvað að ég kynni að vera úti að sýsla við eitthvað þegar ég ætti að bíða og fylgjast með hvað Guð væri að gera!

Meðan ég var í Maníla talaði ég við Far East Advanced School of Theology, og ég gerði mér grein fyrir að þetta var líka hluti af ráðsályktun Guðs. Unga fólkið sem nemur í þessum biblíuskóla er frá Suðaustur-Asíu, og áhrif skólans ná um allan þann heimshluta. Guð hafði hagað hlutunum svo að boðskapur hans legði leið sína upp frá rótum Filippseyja gegnum Wycliffe-starfsmennina, og nú hafði hann séð til þess að hann bærist til ýmissa staða í Asíu. Þarna voru nemendur frá Búrma, sem nú er lokað vestrænum trúboðum.

Ég fór niður til Iloilo, þar sem gestgjafar mínir komu mér fyrir á besta hóteli sem völ var á. Nokkrar mílur voru í verslunarhverfið, eða markaðstorgið eins og þeir kalla það, og ég velti fyrir mér hvað myndi gerast hér. Ég hugsaði: „Jæja, ef það sem englarnir sögðu mér er satt (og hver myndi véfengja engla?), þá munu þeir leiða fólk til mín. Ég veit ekki hverja þeir leiða hingað, en að minnsta kosti veit ég að þeir vita hvar ég er.“

Ég hélt mig ekki mikið inni í herberginu mínu. Ég fór niður í anddyrið og sat þar og horfði á allt og alla, því ég vildi vera á réttum stað á réttum tíma. Ekki gerðist neitt sérstakt fyrsta kvöldið.

Næsta morgun fór ég niður í morgunmat, og hin fagra ráðsályktun Guðs fór að taka á sig mynd. Tveir kaupsýslumenn sátu við borð og sögðu: „Við sáum þig hér í gærkvöldi og veltum fyrir okkur hvað þú værir að gera hér. Þú lítur ekki út fyrir að vera ferðamaður í okkar augum, svo hví sestu ekki hjá okkur og segir okkur hvers vegna þú ert hér.“

Ég settist niður og hóf samtalið með því að segja: „Herrar mínir, ég veit ekki hvaða bakgrunn þið hafið, svo ég veit ekki hvort þið munuð meðtaka þetta eða ekki, en engill sagði mér að hver sá sem ég talaði við hefði verið sérstaklega valinn af Guði til að heyra það sem ég hef að segja, svo ég trúi því að þið tveir hafið verið valdir af Guði.“

Þeir litu á mig eins og þeir tryðu ekki alveg því sem ég var að segja, svo þá sagði ég: „Það að þið hafið verið valdir stafar af því að þjálfun ykkar eða bakgrunnur, hver sem hann er, hefur verið leiddur af Guði, og Guð er nú að kalla það til reikningsskila. Hann gerir hlutina ekki af handahófi, og hann hefur valið ykkur til einhvers sérstaks. Ég veit ekki hvað það er, en ég veit að hann hefur valið ykkur. Þetta er ráðsályktun hans og tilgangur. Hann þráir það sem þið hafið og það sem hann hefur gefið ykkur, því allt sem þið eigið er ykkur gefið af Guði, hvort sem þið þekkið hann eða ekki.“

Þessir menn litu hvor á annan, og annar þeirra sagði: „Þetta hljómar undarlega, en við trúum þér, svo ef við höfum verið valdir, hvert er þá næsta skref?“

Ég vissi hvert næsta skref yrði, en ég bjóst við að ég þyrfti ef til vill að þrátta örlítið við þá, en þarna voru þeir reiðubúnir að halda áfram. Ég sagði: „Guð vill að þið segið: ,Gott og vel, Guð, hér er ég. Ég er glaður að þér er svo annt um mig að þú viljir gera eitthvað við líf mitt. Ég er reiðubúinn að gera það sem þú vilt, og hér er líf mitt. Ég tek á móti þér.‘“

Þessir menn, án nokkurs spurningarmerkis í huga, fundu að það sem ég sagði þeim kæmi beint frá Guði, og án nokkurs hiks lyftu þeir báðir höndum og sögðu: „Guð, við viljum leggja hendur okkar í þínar. Ef við eigum eitthvað sem þú hefur gefið okkur og þú getur notað, þá gefum við þér það. Við viljum að þú notir okkur!“

Ég talaði við þá í nokkrar mínútur, og svo töluðum við saman við Guð. Við tilbáðum hann og lofuðum hann fyrir hinn yfirnáttúrulega hátt sem hann vinnur á. Þá sögðu þeir: „Við erum hér í sérstökum erindagjörðum, og öll okkar þjálfun hefur verið á sviði stjórnmála og stjórnsýslu, og við gefum Guði það sem eftir er ævinnar til að hjálpa fólki.“

Ég nefndi við þá að engillinn hefði sagt mér að þjónusta mín yrði á sviði frelsunar. Ég sagði: „Guð brosir til Filippseyja, og hann færir frelsun anda, sál og líkama. Hann er að reisa upp presta sem munu hjálpa til við að frelsa anda fólksins.“ Svo bætti ég við: „Þetta fólk er fátækt; það er undirokað; það hefur búið undir kúgurum um aldaraðir. Fyrst voru það Kínverjar, Spánverjar, Bandaríkjamenn, svo Japanir, síðan Bandaríkjamenn aftur, og nú filippseyska stjórnin. Það hefur verið undir hæl kúgara, og Guð vill gera það frjálst!“

Mennirnir sögðu: „Við erum í þeirri stöðu. Við ætlum að koma hjólunum í gang til að gera það frjálst.“ Ég gat ekki annað en sagt: „Hallelúja!“ Ég hafði ekki ætlað mér að segja það, en allt sem ég vissi var að Guði var annt um þarfir þessa fólks í heild sinni og að hann brosti til þess.

Á mánudagsmorgni hitti ég mann í anddyri hótelsins. Hann starði stöðugt á mig, svo ég hugsaði með mér að ég skyldi fara yfir og athuga hvort Guð hefði valið hann. Hann leit út eins og Bandaríkjamaður, svo ég gekk til hans og sagði: „Þú lítur út fyrir að vera Bandaríkjamaður.“ Hann sagði mér að hann væri Þjóðverji. Ég sagði honum að ansi margir Bandaríkjamenn væru af þýskum ættum. Þá spurði hann mig: „Hvað ertu að gera hér?“ Hallelúja! Guð hafði gefið mér sama tækifærið og ég hafði áður fengið með kaupsýslumönnunum tveimur.

Ég byrjaði á sama hátt: „Ég veit ekki hvort þú munt trúa þessu eða ekki, en engill kom til mín og sagði mér að það fólk sem ég myndi tala við á Filippseyjum hefði verið valið af Guði í sérstakt erindi. Ég veit ekki hvernig þú munt taka þessu, en þú hefur verið valinn til að heyra það sem ég hef að segja.“

Svo hélt ég áfram og sagði honum það sama, að Guð hefði not fyrir alla hans þjálfun og bakgrunn. Þessi maður opnaði hjarta sitt og sagði: „Ég gerði mér aldrei grein fyrir að Guði væri í raun svo annt um það sem ég gerði, en ég vildi gjarnan hafa meiri tilgang í lífi mínu.“

Ég sagði honum að Drottinn hefði not fyrir hæfileika hans, þjálfun og kunnáttu og að hann vildi að hann fæli honum líf sitt. Án nokkurrar véfengingar tók hann samstundis á móti Drottni! Þá tók ég eftir því að hann grét og talaði í hljóði við Guð. Augu hans voru opin og hann horfði upp með báðar hendur á lofti og sagði: „Guð, hugsaðu þér bara, ég hef aðeins verið einn dag á Filippseyjum og er nú þegar kominn með nýjan yfirmann!“

Ég spurði hann hvað hefði fært hann til Filippseyja. Alþjóðanefnd Sameinuðu þjóðanna hafði sent hann til eyjanna til að byggja upp matvælaframleiðslu fyrir fátækt og vannært fólk landsins. Ég sagði honum að þeir sem Guð hefði valið tækju þátt í að frelsa þetta snauða fólk. Svo sagði ég við hann: „Þú, í þeirri stöðu sem þú gegnir núna, átt eftir að hjálpa til við að leysa fjötra hungursins.“ Hann svaraði: „Þetta er einmitt það sem ég kann og hef verið þjálfaður til, svo ég helga mig Drottni í þessu verki!“

Frá Iloilo hélt ég til eyjunnar Negros með skipi. Hótelið mitt var í miðri borginni, og ég sagði engum, ekki einu sinni prestinum, hvað ég var að gera á daginn. Ég horfði á fólkið og hjarta mitt hneigðist til þess, en ég gat ekki talað við það, því þótt talsvert margir tali bjagaða ensku, ýtti ég við fjölda manns án þess að finna nokkurn sem í raun kunni ensku. Loks fann ég einn ungan mann sem talaði nokkuð vel, eða gat að minnsta kosti bjargað sér. Hann var aðeins tuttugu og eins árs og hann fylgdi mér allan tímann sem ég var þar. Kæmi ég út af hótelinu klukkan hálfsex að morgni, stóð hann á tröppunum og beið mín. Guð hafði sett hann þar á undraverðan hátt sem túlk, svo ég gæti talað við fólkið, því þeir sem ég vildi helst ná til skildu mig alls ekki!

Fyrsta daginn, þegar við gengum niður götuna, tók ég eftir vel klæddri konu sem grét og hélt handklæði fyrir andlitinu. Ég komst að því að hún átti eina af búðunum þar. Ég sá axlir hennar hristast þegar hún grét.

Ég sagði: „Hvers vegna grætur þú, kona góð?“

Hún svaraði ekki, heldur hélt áfram að gráta, svo ég sagði: „Ég er hér til að hjálpa þér. Ég er prestur og ég vil hjálpa þér. Guð elskar þig og honum er annt um neyð þína.“ Ég beið meðan túlkurinn kom orðum mínum til skila.

„Segðu manninum að þetta skipti ekki máli.“

Pilturinn túlkaði, og ég sagði: „Allt sem skiptir þig máli skiptir Guð máli,“ og þá tók hún handklæðið frá andlitinu. Hún hafði grátið lengi og augu hennar voru rauð. Ég tók í hendur hennar og bað þess að Guð legði sterka arma sína um hana og hjálpaði henni, hver sem neyð hennar væri. Þegar hún lyfti höfðinu var engu líkara en skýjunum væri ýtt til hliðar og sólin kæmi upp!

„Spurðu hann hvort hann heiti Jesús! Ég hef grátið oft áður, en engum hefur nokkru sinni verið annt um mig — en þessum manni var annt um mig!“

Ég var að brjóta reglurnar sem manni eru settar sem ferðamanni eða trúboða, því að maður fær langan lista af boðum og bönnum og á ekki að skipta sér af málum nokkurs manns. Ég veitti því ekki athygli, en fólkið á troðfullum markaðstorgunum tók að safnast í kringum okkur til að sjá hvað væri á seyði. Áður en varði spurðist það um allt torgið að mér væri annt um þessa konu!

Næsta brotið átti sér stað þegar ég sá konu bera þungan hrísgrjónapoka sem virtist vega um fjörutíu kíló. Hún var háöldruð og fæturnir illa hjólbeinóttir, svo ég spurði hana hversu langt hún þyrfti að bera pokann. Hún svaraði að það væru um þrír kílómetrar. Ég hefði líklega getað beðið unga manninn að bera pokann fyrir konuna, en ég tók hrísgrjónapokann sjálfur og bar hann fyrir hana. Fólk sá þetta, og hvíslið hófst í þessari borg sem taldi um 360.000 manns.

Þegar ég gekk aftur um markaðstorgið fór fólk að elta mig. Það nam staðar og bað mig að tala við sig. Við ýmis tækifæri, þegar ég var einfaldlega að deila kærleika Guðs og umhyggju með fólki, tók ég eftir að það læknaðist af margvíslegum kvillum, þar á meðal nokkrir sem voru illa krepptir af liðagigt. Ég var ekki að tala um lækningu við það, ég var ekki að biðja fyrir því, ég var aðeins að segja því frá Jesú og hversu annt honum væri um það. Þarna voru heyrnarlausir og mállausir sem læknuðust án nokkurrar bænar. Þeir gátu ekki heyrt það sem ég sagði, því þeir voru heyrnarlausir, og þeir hefðu ekki getað sagt neinum frá því, því þeir voru mállausir, en Drottinn læknaði þá og þeir gátu bæði talað og heyrt!

Guð sýndi að hann hafði valið þetta fólk, því eftir þetta flykktist það á hótelið mitt, og þar varð sannarlega mikill erill. Það kom dag eftir dag meðan ég dvaldi þar, og ég bað fyrir því í anddyri hótelsins og þjónaði því.

Þá bárust þær fréttir að mannskæður fellibylur ætti að skella á Bacolod um áttaleytið um kvöldið. Rigningin buldi þegar niður af heift. Ég sagði fólkinu að halda sig í kirkjunni, því hún var miklu sterkbyggðari en hrörlegu húsin þeirra, sem ég óttaðist að myndu fjúka um koll. Í nokkra klukkutíma hélt ég að fellibylurinn væri í raun skollinn á. Það hljómaði eins og þotur þytu yfir höfði okkar, en þetta stafaði af vindunum sem fóru á undan fullum krafti fellibylsins.

Ég sagði fólkinu að hætta að hafa áhyggjur, því það væri Drottni í lófa lagið að sveigja þennan fellibyl og láta hann snúa við. Þegar allt kemur til alls er Guð enn Guð! Fólkið þarna hefur alltaf lifað við ótta, því um tuttugu fellibylir skella á Filippseyjum á ári hverju, og þetta var sá versti sem það hafði upplifað í mörg ár. Hann var kallaður „mannskæður“ fellibylur, og fólkið var óttaslegið!

Um hálfáttaleytið söfnuðumst við saman framan við kirkjuna, tilbáðum Guð og báðum. Við báðum Drottin að sveigja fellibylinn í aðra átt, því hann var aðeins skammt undan þá stundina. Guði sé lof, Drottinn greip inn í og hann sveigði yfir óbyggðan stað. Hallelúja!

Miðja fellibylsins, sem hefði lagt byggingarnar og húsin alveg í rúst, fór fram hjá því svæði. Hún sneiddi líka hjá Manila og fór yfir stað þar sem fátt fólk bjó, rétt eins og um væri að ræða íhlutun Guðs! Hefði hann skollið á hinni þéttbýlu borg Manila hefðu bókstaflega hundruð þúsunda látist. Rigningin og vindurinn gerðu meira en 270.000 fjölskyldur heimilislausar, en mannskæðasti hlutinn fór fram hjá og yfir hrísgrjónaakrana. Hrísgrjónin eyðilögðust, en fólkið var á lífi! Það er fögur sjón að horfa á Drottin að verki!

Síðasta kvöldið mitt var ég að búa mig undir að halda heim um Manila þegar ég fékk skilaboðin: „Flugi aflýst.“ Ég hugsaði: „Hversu lengi mun fellibylurinn Rita standa? Hvað með farpantanir mínar héðan til Manila? Eru þær nú ónýtar? Hvað með farpöntun mína frá Manila?“

Það tók ekki langan tíma að komast að því. Farpantanir mínar voru nú ónýtar og öll flug fullbókuð fram á miðvikudag. Farpöntun mín frá Manila var líka fyrir bí. Ég velti fyrir mér hversu langan tíma það tæki mig að fá aðra. Svo hugsaði ég: „Því að hafa áhyggjur? Guð veit það! Það er hann sem leiddi mig hingað.“

Klukkan eitt hringdi ég á flugvöllinn í Manila. Göturnar voru fullar af vatni og vindhviðurnar náðu allt að 315 kílómetrum á klukkustund. Engin von var um farpöntun — í fyrsta lagi eftir sjö til tíu daga. Ég minntist eins mannanna sem Guð hafði leitt á veg minn, en hann hafði rétt mér nafnspjaldið sitt. Hann hafði sagt að ef ég þyrfti einhvern tíma á hjálp að halda skyldi ég nota spjaldið og nafnið hans. Nú þurfti ég á hjálp að halda, svo ég ákvað að sjá hvað gerðist. Þegar ég nefndi nafn hans og samtal okkar fóru hjólin að snúast. Innan fárra mínútna hafði sæti verið útvegað og tengiflug skipulögð með æðsta forgangi. Guð vissi að ég myndi þurfa á þessari hjálp að halda!

Ég kom til Manila um hádegisbil. Tré og hús lágu niðri. Flóðin voru svo mikil að úr lofti leit út eins og borgin lægi í sjónum. Bókstaflega tugþúsundir manna reyndu að komast í flug. Ég var sá eini án fyrri farpöntunar sem fékk sæti til Bandaríkjanna. Þökk sé Guði, sem sendi ríkisstarfsmanninn, fékk ég far sem óskráður, sérstakur farþegi.

Sérstök athugasemd: ÖLL nöfnin sem Gabríel hafði gefið mér fundust meðan ég var á Filippseyjum!