Framhald af hásætissalnum

Einn af öðrum tóku atburðirnir 120 á sérstaka listanum, sem Guð hafði fengið mér meðan ég var í hásætissal hans, að gerast í nákvæmlega þeirri röð sem þeir voru skráðir! Guð hafði sagt mér að þetta væru vörður við veginn til staðfestingar á heimsókn minni í hásætissalinn!

Meðan ég var þar flutti Guð mig í sýn inn á mína eigin skrifstofu á jörðu niðri og lét mig sjá konu sem hafði verið flækt í galdra. Hann sagði mér ekki hvað hún hét, en á sekúndubroti sá ég þessa konu skýrt og greinilega og tók eftir öllum smáatriðum í útliti hennar. Í sýninni sagði Guð mér að binda andana, reka þá út og frelsa hana, og ég gerði einmitt það!

Þriðjudagskvöldið þar á eftir kom kona inn á skrifstofuna mína, klædd nákvæmlega eins og Guð hafði sýnt mér hana, og hún hlaut fullkomið frelsi alveg eins og ég hafði séð hana í sýninni á himnum. Þetta var fyrsta atriðið á listanum.

Meðan ég var á himnum lét Drottinn mig einnig sjá sjálfan mig þjóna á stað þar sem neyðin var mikil. Ég sá ekki söfnuðinn sem slíkan, heldur sá ég fólk í margvíslegum andlegum og líkamlegum fjötrum, og Drottinn gaf því á fallegan hátt nýtt líf og sigur. Staðurinn hét Christian Life Center, en þetta var svo sannarlega ekki kirkjan okkar.

Mánudaginn þar á eftir fengum við símtal frá presti við kirkju í afar litlum bæ í Washington. Guð hafði lagt honum á hjarta að hringja í mig og fá mig til að þjóna í kirkjunni sinni. Hann vissi ekki hvers vegna, en hann VISSI að hann varð að hringja í mig. Við athuguðum dagatalið og konan mín hringdi aftur í hann með nokkrar ákveðnar dagsetningar. Þegar hann svaraði í símann varð hún agndofa að heyra þessi orð: „Christian Life Center!“ Þarna var það komið, alveg eins og Guð hafði sýnt mér! Þetta var atriði númer tvö.

Ein ástæða þess að ég verð svo spenntur yfir þessu er sú að þegar Guð segir eitthvað þurfum við ekki að elta hann á röndum, minna hann sífellt á það, ýta við honum og segja: „Guð, ég verð að hafa auga með þér til að ganga úr skugga um að þú gerir það sem þú sagðist ætla að gera.“ Guð þurfti nokkrum sinnum að minna mig á þetta: „Sinntu þínu hlutverki og ég skal sinna mínu.“ Hann hristi upp í minninu á mér aftur og aftur þegar hann endurtók þessi sömu orð! Ef hann gerir ekki það sem hann sagðist ætla að gera get ég ekkert að því gert, en ég veit að hann mun gera það. Ég treysti honum og hann hefur aldrei brugðist! Ef hann gerir það ekki í dag er það líklega á dagskrá hjá honum á morgun. En hann mun gera það! Þú þarft aldrei að hafa áhyggjur af því!

Atburður númer fjögur á listanum tengdist manni sem átti að taka við Kristi hinn 4. febrúar 1977 og myndi síðan farast í flugslysi 30. maí! Guð frelsaði hann á nákvæmlega þeim degi sem hann hafði sagt!

Hann var á samkomu hjá okkur föstudaginn áður en hann lést, og bað um að fá að borða með mér hádegisverð og sagði: „Það er ýmislegt sem ég verð bara að ræða við þig.“ Meðan við sátum að snæðingi sagði hann: „Prestur, ég hef þá undarlegu tilfinningu að ég sé kannski að fara að deyja. Viltu segja mér allt sem þú getur um himininn?“

Ég varð að bíta á jaxlinn því að ég VISSI hvað myndi gerast en gat ekki sagt honum frá því. Guð hafði sagt að ég mætti það ekki vegna þeirra áhrifa sem það myndi hafa á líf annarra! Hins vegar sagði ég honum allt sem ég gat um himininn!

Nákvæmlega eins og Guð hafði sagt rúmum fjórum mánuðum áður fór hann heim til Drottins hinn 30. maí 1977, þegar hann lést í flugslysi!

Annar spennandi atburður, númer 34, snýst um ungan mann sem hafði selt Satan líf sitt sem djöflaprestur. Drottinn hafði gefið mér upp nafn hans og jafnvel látið mig sjá hann. Á þeim degi sem Guð hafði ákveðið kom hann inn í kirkjuna og ég þekkti hann, heilsaði honum og bað hann að koma inn á skrifstofuna til mín. Guð frelsaði hann, afmáði alla gömlu illskuna sem í honum bjó og gaf honum nýja von og nýjan sigur! Hér er bréf sem ég fékk nýlega frá honum:

Þegar ég sagði þér ævisögu mína hinn 9. apríl 1977 virtist ekkert af því sem ég sagði koma þér á óvart. Mér fannst eins og þú vissir þetta allt saman nú þegar! Síðar komst ég að því að þú vissir það í raun og veru, því að nafnið mitt var á lista sem þú hafðir fengið úr hásætissal hins almáttuga Guðs. Þú hafðir átt von á mér og það kom þér ekkert á óvart að ég skyldi taka við Jesú sem Drottni mínum og frelsara.

Líf mitt hafði einkennst af sífelldum hæðum og lægðum. Ég ólst upp á prestssetri og hafði margoft gengið fram að altarinu, en einhvern veginn gafst ég aldrei fyllilega upp. Ég reikaði frá stað til staðar, eirðarlaus, agalaus og án nokkurs tilgangs í lífinu, þar til ég endaði loks í spíritistamiðstöð. Ég gerðist miðill og prestur þar, hélt miðilsfundi og las fyrir fólk. Undir valdi illra anda var ég sokkinn eins djúpt og nokkur maður getur sokkið. Sannarlega var „hús mitt í eyði látið“ (Matteus 23:38).Matteus 23:38

Þegar ég reyndi að losa mig út úr þessu líferni fylltist heimili mitt af rottum sem ekki var nokkur leið að drepa! Ég missti heimili mitt, reisn mína og síðan fjölskylduna. Ég átti í engin hús að venda. Ég hringdi í mömmu og pabba í Idaho og komst að því að þau elskuðu mig enn. Ég yfirgaf spíritistamiðstöðina og kom til Idaho, og líkt og glataði sonurinn var ég boðinn velkominn heim! Á skömmum tíma gaf Drottinn mér fjölskyldu mína aftur og við hjónin fórum í ferðalag til Hawaii. Þar hittum við hjón frá Boise sem buðu okkur í kirkjuna þína. LOFAÐUR SÉ DROTTINN! Á skrifstofunni minni stendur hvítur fáni. Á honum stendur: „ÉG HEF GEFIST UPP!“

/s/ Jim Olson

Atriði númer 63 var enn eitt dæmið sem Guð leyfði mér raunverulega að sjá og verða vitni að í smáatriðum áður en það gerðist. Það varðaði fjölskyldu sem átti í alvarlegum hjónabandserfiðleikum. Meðan ég var á himnum sá ég þau koma inn á skrifstofuna mína og tók eftir því að dagsetningin þegar þetta átti að gerast stóð á blaðinu.

Þegar dagurinn rann upp lét þetta fólk ekki sjá sig. Ég velti fyrir mér hvað hefði gerst og ákvað því að staldra aðeins lengur við á skrifstofunni. Skömmu eftir venjulegan lokunartíma hringdi síminn og maður, sem kynnti sig ekki, sagði: „Séra Buck, verðurðu á skrifstofunni þinni í smástund í viðbót?“ Ég svaraði: „Já.“ Hann sagði mér ekki hver hann væri.

Þegar þau komu að dyrunum heilsaði ég þeim MEÐ NAFNI! Þetta kom þeim aldeilis í opna skjöldu! Síðan spurði ég: „Hvað leiddi ykkur hingað?“ Þau sögðust hafa átt í hræðilegum hjónabandserfiðleikum og hefðu ákveðið að þau yrðu að fara eitthvað burt til að hreinsa andrúmsloftið. Þau vissu ekki hvers vegna, en þau höfðu ákveðið að koma til Boise í Idaho.

„Við keyrðum hingað, tókum okkur herbergi á vegahóteli og þegar við komum inn í herbergið tókum við eftir því að símaskráin lá opin á þeim stað þar sem auglýsingin þín er, en þar stendur: ‚Ráðgjöf eftir tímapöntun.‘“

Á samri stundu vissi ég að einn af þessum englum hafði farið þangað á undan þeim, opnað símaskrána á réttum stað og einnig séð til þess í móttökunni að þau fengju rétta herbergið.

Meðan við spjölluðum saman sagði konan: „Við höfum átt góða stund saman á keyrslunni hingað, það er búið að greiða úr öllum okkar málum og allt verður í stakasta lagi, svo að við ætlum ekki að eyða tíma þínum. Við förum þá bara núna!“

Ég sagði: „Nei, það er best að þið verðið hérna kyrr, því að svona er þessu ekki farið.“ Ég sagði þeim að Guð hefði látið mig sjá þennan atburð mánuðum áður. Ég sagði við eiginkonuna: „Þú ert með byssu í veskinu þínu og ætlar að skjóta manninn þinn um leið og þið komið aftur upp á vegahótel.“

Honum brá hræðilega og hann hrópaði upp yfir sig: „Þú skalt sko ekki voga þér að skjóta mig!“ Hún skalf eins og hrísla. Ég sagði: „Opnaðu veskið þitt og láttu mig fá þessa byssu!“

Hún opnaði veskið sitt og rétti mér byssuna nákvæmlega eins og ég hafði séð það gerast áður. Þá hrópaði hún til Guðs af öllum sálarkröftum! Hún vissi að ég gat með engu móti vitað nokkuð um byssuna nema Guð hefði sagt mér frá henni, og hann hafði látið mig vita af þessu næstum sex mánuðum áður en það gerðist!

Bæði féllu þau þegar í stað fram á ásjónur sínar fyrir Guði. Hann þvoði burt syndir þeirra og heilaði hjónaband þeirra á svipstundu. Ég hef fengið eitt fallegt bréf frá þeim síðan þetta gerðist. Þau sækja góða kirkju í Kaliforníu, eru sæl í Drottni og þjóna Guði!

Guð sagði mér að hann væri ekki að telja upp allt sem myndi gerast. Hann sagði: „Ég vil bara velja úr nokkur atriði svo að þú fáir staðfestingu og sjáir að ég er sannarlega að verki!“ Vafalaust urðu hundruð atvika á milli allra þessara atburða, en hann lét mig aðeins sjá nokkra þeirra sem vörður við veginn. Fólk hefur spurt mig hvað muni gerast þegar allir atburðirnir 120 hafa ræst. Ég vil segja það að ókomnir atburðir eru skipulagðir fyrir fram, alveg eins og þeir voru skipulagðir í fortíðinni; ég veit bara ekki hverjir þeir eru, en þið getið verið alveg viss um að Guð er búinn að leggja línurnar fyrir þetta allt saman!

Áhugavert atriði á listanum varðaði gyðing sem á stóra keðju veitingahúsa. Með dásamlegri atburðarás kynntist hann Jesú og tók við honum sem frelsara sínum. Sönnunin fyrir því sem hann hafði reynt sást í þeirri þrá hans að þau hundruð starfsmanna sem unnu á þessum veitingahúsum vítt og breitt um landið fengju sama tækifæri. Hann sagði: „Vissulega er Guði jafn annt um þetta starfsfólk og honum er um mig.“ Þegar hann sagði mér hver hann var tók andi minn viðbragð innra með mér, því að nafn hans var númer 112!

Númer 113 af atburðunum 120, sem Guð færði inn á þetta blað úr bókinni minni á himnum hinn 21. janúar 1977, var kjör nýs páfa. Guð sagði mér að páfinn hefði engu meiri áhrif hjá sér en sá minnsti af hans heilögu og nyti engra meiri forréttinda, en þar sem áhrif hans meðal manna væru mikil skipti valið á honum Guð máli. Til þess að stuðla að endurreisn síns sundraða líkama hafði Guð því valið mann að nafni Karol Wojtyla frá Póllandi. Þessi spádómur rættist 16. október 1978 þegar hann tók við embætti sem Jóhannes Páll páfi II.

Númer 116 á listanum snerist um Rauða-Kína. Guð sagði mér að fyllast ekki skelfingu þegar stjórnmálasambandi við Rauða-Kína yrði komið á að nýju og svo virtist sem lokað væri á Taívan. Guð hefur hvorki gleymt né yfirgefið fólk sitt. Guð hefur kosið að ljúka upp dyrunum svo að skærir geislar ljóss hans geti skinið inn um þessa litlu glufu og fært ljós og frelsun úr hlekkjum myrkursins.

Eitt af því sem Guð sagði við mig þegar hann flutti mig aftur heim frá himnum var: „Ég mun koma til þín aftur.“ Hvað ég elska hann! Hann hefur vitjað mín aftur og aftur fyrir milligöngu þessara himnesku englavera með boðskap handa heimi nútímans!

Til svars þeim sem spyrja hvort englaverur komi þegar ég kalla á þær — þá er það ekki hægt! Þær hlýða ekki boðum manna, því að þær taka ekki við skipunum frá neinum nema Guði. Ég hef heyrt marga segja: „Ég skipa englunum að gera þetta og hitt!“ Slíkt er tilgangslaus fyrirhöfn, því að þú getur ekki skipað engli að gera eitt né neitt!

Hver einasta skipun kemur frá Guði, og þess vegna veit ég að þegar þeir tala enduróma þeir orð beint úr hjarta Guðs. Þess vegna hlusta þeir ekki á mótbárur fólks þegar Guð skipar þeim að þjóna einstaklingum.

„Því að fyrst boðskapur englanna hefur ávallt reynst sannur og fólk hefur alltaf hlotið refsingu fyrir að óhlýðnast honum, hvað fær okkur þá til að halda að við getum komist undan ef við erum skeytingarlaus um þetta mikla hjálpræði sem Drottinn Jesús boðaði sjálfur og var fært okkur af þeim sem heyrðu hann tala?“ (Hebreabréfið 2:2-3).

Hebreabréfið 2:2–3 · TLB

Heimsókn mín í hásætissalinn hefur gjörbreytt lífi mínu! Ég þekki Guð á raunverulegri og persónulegri hátt en nokkru sinni fyrr. Bænastundir mínar eru orðnar að samfundum við hann. Biblían öðlaðist nýja vídd og tók að lifna við. Það er augljóst að þessi reynsla varð stór hluti af öllu lífi mínu, því að hún hefur átt hug minn og íhugun nær óskipta síðan þetta gerðist. Þótt ég njóti ekki lengur góðs af himneska blaðinu, þar sem Guð breytti því í ösku, var hvert einasta atriði sem á það var ritað brennt inn í huga minn líkt og ljósmynd.

Ég hef oft farið í huganum yfir hin ýmsu atriði á listanum og velt fyrir mér hvernig Guð myndi láta þau rætast. Sumt af þessu leit út fyrir að vera algjörlega útilokað. Stundum braut ég heilann um þessa að því er virtist torveldu spádóma, hripaði hugsanir mínar niður á blað og setti þær í möppurnar mínar. Nýlega dró ég nokkur af þessum blöðum fram mér til ánægju.

Eitt þeirra var dagsett 4. febrúar 1977, aðeins tveimur vikum eftir reynsluna í hásætissalnum þegar flestir spádómarnir voru enn óuppfylltir. Þar stóð: „Hvernig getur þetta gerst? Hann frelsaðist í dag, en hér kemur líka fram að hann muni farast í flugslysi 30. maí 1977, á minningardeginum Memorial Day. Ég skil svo sannarlega ekki hvers vegna.“

Þegar ég hugsa um langa listann yfir þá atburði sem þegar hafa ræst, og þessa fyrirboða sem Guð sagði að myndu tvímælalaust ganga eftir, get ég ekki annað en þakkað honum fyrir að hann hefur staðið við orð sín. 117 af þessum stórkostlegu atburðum, þessum spádómum Guðs, hafa ræst í réttri röð. Hinir þrír eru að rætast þegar þetta er ritað.

Oft er spurt hvort fjöldi atburðanna hafi einhverja sérstaka þýðingu og hvað það muni merkja þegar þeir eru allir komnir fram. Í rauninni eru þessi 120 atriði aðeins örlítið brot af áætlun Guðs eftir því sem henni vindur fram. Þau eru viðmiðunarmerki á leiðinni sem minna okkur á trúfesti hans.

Guð setti í Biblíuna miklu fleiri en 120 tiltekna atburði sem hann sagði fyrir að myndu gerast. Allir þeir atburðir sem áttu að verða fram til þessa tíma hafa komið fram, nákvæmlega eins og hann sagði, og þeir sem enn eru ókomnir munu vissulega rætast. Þessi boðuðu kraftaverk eru sönnun þess að hann er Guð!

Áætlun hans mun halda óslitið áfram að ganga eftir, jafnvel þótt ég hafi ef til vill engar fleiri sérstakar vörður við veginn.

Einn mesti sannleikurinn sem þessi boðskapur færir okkur er sú fullvissa að Guð hefur skipulagt hvern einasta dag í lífi okkar. Þegar við göngum með honum mun hann vísa okkur veginn, og þótt okkur sé það hulið mun hann láta tilgang sinn ná fram að ganga fyrir hvert og eitt okkar, alveg jafn örugglega og hann hefur látið — eða mun láta — atburðina 120 rætast sem mér voru gefnir á hinum dýrðlega degi í hásætissalnum.