Hann smakkaði dauðann

Snemma morguns nokkurs sagði heilagur andi:

Skrifaðu; varðveittu orðin sem ég hef talað til þín. Þau munu verða mörgum að ljósi. Ég mun ekki aðeins þjóna í gegnum þig, heldur einnig fylgja þessum orðum og blása í þau lífi hvert sem þau berast, rétt eins og ég hef þegar gefið boðskap mínum vængi, þeim sem engill Drottins færði þér. Óttastu ekki að tala í hans nafni, því að orðin sem ég gef eru ekki þín orð, heldur hans, og þau standa stöðug að eilífu. Er þau ekki að finna í hinu eilífa, lifandi orði hans? Þessi orð lífsins munu brjóta sér leið inn um dyr sem lengi hafa verið lokaðar hjá mörgum lýðum og þjóðum. Ég býð hersveitum Drottins, sem sendar hafa verið út vegna þessarar stundar, að hraða því að safna saman handa honum lýð sem ber nafn hans og búa hann undir hinn mikla dag Drottins. Þær munu bæði fara á undan og fylgja þessum orðum frá föðurnum til að búa fólkið undir, tvístra öflum myrkursins og annast af mildi þann mikla fjölda sem mun heyra.

Oft vakna blendnar tilfinningar í hugum fólks þegar talið berst að hinu yfirnáttúrulega. Viðbrögðin við englavitjunum, eða einhverjum yfirnáttúrulegum sannleika sem Guð hefur fært okkur, hafa verið með ýmsu móti, því að slíkt hristir dálítið upp í fólki, en í flestum tilvikum hverfur efinn fljótt þegar fólk hlustar á sjálfan boðskapinn. Djúpt í hjarta sínu vonar fólk í einlægni að Guð SÉ að vitja lýðs síns á ný á sérstakan hátt.

Síðan þennan morgun, á meðan Drottinn hefur unnið með mér, hef ég íhugað þessi orð sem hann bauð mér að skrifa og varðveita, og spurt sjálfan mig: „Hver er kjarni boðskapar hans? Hver er sá sannleikur sem Guð er að færa heiminum í dag? Er hann Guði svo mikilvægur að hann noti himneska sendiboða til að lífga orðið þar sem mönnum hefur láðst að greina hvað hann hefur í raun sagt?“

Hann er ekki að gefa okkur nýtt orð. Hann tekur orð sitt, Biblíuna, kveikir ljós inni í því og gerir það lifandi!

Þessi spurning leitaði aftur og aftur á huga minn: „Guð, hver er kjarni þess boðskapar sem þú vilt færa heiminum á þessari stundu?“ Þegar ég hugsa um allan þann hrífandi boðskap sem Drottinn hefur fært mér fyrir munn engla sinna, geri ég mér grein fyrir að hann vísar allur til eins meginatriðis. Þessi sannleikur hefur reynst vera sjálft hjarta Guðs, hjarta Biblíunnar og hjarta allrar mannkynssögunnar. Sjálfur kjarninn, sjálf þungamiðjan í boðskap Guðs til okkar er FÓRN JESÚ!

Jesús kom úr faðmi föðurins. Orðið segir okkur að hann hafi verið lamb, slátrað frá grundvöllun heims (Opinberunarbókin 13:8). Í fórn Jesú birtist manninum sjálft hjarta Guðs. Allt sem Guð hefur gert hverfist um hið fullkomnaða verk Jesú og þetta augnablik þegar hann hékk á krossinum og hvíslaði þessum orðum: „ÞAÐ ER FULLKOMNAÐ.“ Fórn Jesú var hjarta Guðs og kjarni boðskapar hans!Opinberunarbókin 13:8

Kristur er orðinn hjarta samfélags og siðmenningar. Tímatal sögunnar miðast við Krist í báðar áttir. Hvar sem Kristur og boðskapur hans hafa borist, þar hefur kviknað ljós. Þar sem hann hefur ekki komið, eða þar sem boðskapurinn hefur ekki náð að brjóta sér leið, ríkir myrkur. Hann er miðja lífsins! Hann er hjartað! Án Jesú væri sjálft lífið, sjálfur hjartslátturinn horfinn úr öllu.

Ó, Guð, megum við aldrei verða söm á ný, því að við munum sjá, við munum þekkja, við munum skynja, við munum eiga, við munum lifa vegna þess sem dauði Krists hefur áunnið okkur. Megi þetta verða sú stund í lífi okkar þegar við tökum fram sáttmálann sem þú gerðir við okkur, ritaðan með blóði Jesú, virðum hann fyrir okkur og gerum okkur grein fyrir að eitthvað alveg einstakt átti sér stað.

Þetta snerist ekki aðeins um að líf hans væri slökkt og dauðlegur líkami hans deyddur! Þúsundir manna hafa liðið líkamlegan dauða og kvalir, en það var ekki sá dauði sem hann átti við. Dauðinn sem hann vísar til fólst ekki bara í því að hjarta hans hætti að slá. Hann var ekki sá að andardrátt hans þryti, hann var ekki endalok lífskrafta hans og hann var ekki heldur bara aðskilnaður. Hann var meira en það! Við þekkjum sársauka jarðnesks dauða og vitum líka að dauðinn er sár vegna viðskilnaðarins við vini, ástvini og jarðneska iðju, en dauði hans var ekki aðeins aðskilnaður frá því sem honum var kært.

Guð sagði Adam og Evu að þann dag sem þau ætu af ávextinum skyldu þau deyja, og Orðið segir okkur einnig að sú sál sem syndgar, hún skuli deyja!

Augu Guðs hvíla á hverri einustu manneskju sem nokkru sinni hefur lifað, hvort sem hún þekkir Jesú eða ekki! Guði er meira að segja annt um hina óguðlegu! Armar hans eru útréttir á móti fólki á meðan það er enn í syndum sínum. Guð segir okkur að meðan við vorum enn óvinir hans hafi hann elskað okkur svo heitt að hann gaf Krist til að deyja fyrir okkur, jafnvel áður en við þekktum hann. Þetta gerði hann ekki til að afstýra endalokum jarðvistar okkar. Við munum eftir sem áður þurfa að smakka hinn jarðneska dauða, eða þá umbreytast svo að við getum yfirgefið þennan dauðlega líkama.

Annar dauðinn, sem blasir við mannkyninu, veldur manninum ótta, kvíða og kvölum alla ævi. Það var sá dauði sem Jesús tók á sig fyrir okkur. Þegar hann hékk þarna á krossinum var það ekki kvölin af hinum líkamlegu píslum, þótt hann fyndi fyrir öllu sem við gætum mögulega fundið fyrir; og það var ekki viðskilnaðurinn við fólkið sem var honum kært, þótt hann fyndi jafnsárt til hans og nokkur annar; heldur leið Jesús þjáningar sem jafnvel hinir óguðlegu, þeir sem eru algjörlega aðskildir frá Guði, höfðu aldrei upplifað, því að hinir óguðlegu hafa aldrei kennt þeirra kvala sem hellast yfir þegar síðasti litli vonarneistinn slokknar og þeir heyra orðin: „Farið burt í eilífa glötun.“

Á meðan þeir lifa hér á jörð hafa þeir aldrei fundið þungann, vonleysið og hryllinginn sem fylgir kuldanum frá Guði þegar hann snýr við þeim baki. Jesús leið kvalir glataðrar sálar! Af hjarta hrópaði hann: „Ó, Guð, hví hefur þú yfirgefið mig?“ og kaldar kvalir eilífrar glötunar, þessir ísköldu fingur, læstu sig um líf hans og Jesús þoldi dóm Guðs. Á því augnabliki var hann algjörlega aðskilinn frá Guði!

Ó, Guð! Ó, Guð! Ó, Guð! Ó, Guð! Ég vil færa fólki þennan sannleika. Dragðu upp mynd fyrir augum okkar einmitt núna. Leyfðu okkur að sjá hvað þú hefur gert. Leyfðu okkur að sjá kærleika þinn til okkar, sem var svo mikill að eingetinn sonur þinn gekk í okkar stað!

Andinn bauð mér að flytja þann boðskap að synd þín hafi þegar verið dæmd; múrarnir sem skildu að Guð og mann eru hrundir; þú ert frjáls, leystur fyrir mátt hans; og þú getur komist aftur í stöðu algjörs sakleysis, í upprunalega stöðu mannsins í nánd og samfélagi við Guð.

Mikilvægi þessa boðskapar sést á því hvernig minnt er á fórnina í hverjum einasta boðskap sem engillinn hefur flutt. Ég man svo skýrt eftir því að í allra fyrsta skiptið sem Gabríel kom, lauk hann upp fögrum sannleika úr þriðja kafla Sakaría. Hann sagði: „Þú hefur þekkt fórn Krists eins og hún blasir við frá jörðinni, frá sjónarhóli mannsins; viltu nú sjá hvað gerðist frá sjónarhóli Guðs?“

Á svipstundu leyfði hann mér að sjá Jesú, hið lýtalausa lamb Guðs, algjörlega syndlausan, í lifandi sjónarspili þar sem hann kom frá föðurnum til jarðar. Þá sagði Gabríel: „Horfðu nú á hann þar sem hann snýr aftur til himins.“ Þá sá ég Jesú álútan, í rifnum og aurugum prestsklæðum, ataðan rotnun og óþef heimsins. Hann gekk lotinn í herðum inn í nærveru Guðs. Hjarta mitt brast þegar ég sá þetta. Ég sá Jesú í öðru ljósi en ég hafði nokkru sinni séð hann áður. Ég sá hann koma inn í himininn úr myrkri vítisgryfjunnar og bera syndir alls heimsins.

Þar sem Jesús stóð þarna álútur og Guð sneri við honum baki, tók Gabríel, engill Drottins, til máls hárri röddu og sagði: „Takið af honum þessi óhreinu klæði, færið þau þangað sem þau munu aldrei finnast, og klæðið hann nú hinum nýju, konunglegu skikkjum, hinum konunglega prestsskrúða.“ Þá lögðu englarnir sem stóðu frammi fyrir honum skrúðann yfir hann og Gabríel sagði: „Takið kórónu og setjið á höfuð honum.“ Á þessari kórónu var boðskapur sem steig upp frammi fyrir Guð: „Helgaður Drottni!“ Teldu alla þá sem fylgja mér heilaga. Taktu við þeim vegna þess sem ég hef gert. Þarna stóð það, letrað þvert yfir kórónuna. Á þeirri stundu varð Jesús konungur okkar og æðsti prestur!

Ég hafði lesið þriðja kafla Sakaría mörgum sinnum, en það var ekki fyrr en Gabríel minnti mig á það að ég áttaði mig á því að á grísku er nafnið Jósúa í raun nafnið Jesús. Ég hafði aldrei áður komið auga á sannleikann um það hvernig Jesús sneri aftur til himins. Hér er allur 3. kafli Sakaría birtur í heild sinni svo að þú getir séð spádóminn rætast nákvæmlega eins og Guð leyfði mér að sjá hann í þessari fegurð:Sakaríabók 3

„Þá sýndi engillinn mér (í sýn minni) Jósúa (Jesú) æðsta prest þar sem hann stóð frammi fyrir engli Drottins; og Satan var þar líka, englinum til hægri handar, og ákærði Jósúa um margt. Og Drottinn sagði við Satan: ‚Ég vísa ákærum þínum á bug, Satan; já, ég, Drottinn, því að ég hef ákveðið að sýna Jerúsalem miskunn — ég hasta á þig. Ég hef ákvarðað Jósúa og þjóð hans miskunn; þeir eru eins og eldsbrandur sem hrifinn er út úr eldi.‘ Klæði Jósúa voru óhrein þar sem hann stóð frammi fyrir engli Drottins. Þá sagði engillinn við hina sem stóðu þar hjá: ‚Færið hann úr þessum óhreinu klæðum.‘ Og hann sneri sér að Jósúa og sagði: ‚Sjá, ég hef tekið burt syndir þínar og nú gef ég þér þessi fögru, nýju klæði.‘ Þá sagði ég (Sakaría): ‚Mætti hann líka fá hreinan vefjarhött á höfuðið?‘ Og þeir fengu honum hann. Þá talaði engill Drottins mjög alvarlega til Jósúa og sagði: ‚Svo segir Drottinn allsherjar: Ef þú gengur á þeim vegum sem ég set þér og gerir allt sem ég býð þér, þá mun ég setja þig yfir musteri mitt til að halda því heilögu; og ég mun leyfa þér að ganga út og inn í nærveru minni ásamt þessum englum. Hlýddu á mig, Jósúa æðsti prestur, og allir þið hinir prestarnir, þið eruð fyrirmyndir hins góða sem koma skal. Skiljið þið það ekki? — Jósúa táknar þjón minn Kvistinn, sem ég mun senda. Hann verður hyrningarsteinn musterisins sem Jósúa stendur hjá, og ég mun höggva þessa áletrun á hann sjö sinnum: ÉG MUN AFMÁ SYNDIR ÞESSA LANDS Á EINUM DEGI. Og eftir það, segir Drottinn allsherjar, munuð þið búa við frið og farsæld og hver og einn ykkar mun eiga sitt eigið heimili þar sem hann getur boðið nágrönnum sínum heim.‘“

Því næst leiddi engillinn mig að Jesaja 53 og gerði nokkur sannindi svo ljóslifandi fyrir mér að ég get aldrei gleymt þeim. Frá og með 3. versi segir: „Hann var fyrirlitinn, og menn forðuðust hann, harmkvælamaður og kunnugur þjáningum, líkur manni, er menn byrgja fyrir andlit sín, fyrirlitinn og vér mátum hann einskis. En vorar þjáningar voru það, sem hann bar, og vor harmkvæli, er hann á sig lagði. Vér álitum hann refsaðan, sleginn af Guði og lítillættan, en hann var særður vegna vorra synda og kraminn vegna vorra misgjörða. Hegningin, sem vér höfðum til unnið, kom niður á honum, og fyrir hans benjar urðum vér heilbrigðir. Vér fórum allir villir vega sem sauðir, stefndum hver sína leið, en Drottinn lét misgjörð vor allra koma niður á honum.“ Þarna eru hin óhreinu klæði sem lögð voru á hann. „Hann var hrjáður, en hann lítillætti sig og lauk eigi upp munni sínum. Eins og lamb, sem leitt er til slátrunar, og eins og sauður þegir fyrir þeim, er klippa hann, lauk hann eigi upp munni sínum. Með þrenging og dómi var hann burt numinn, og hver af samtíðarmönnum hans hugsaði um það? Hann var hrifinn burt af landi lifenda, fyrir sakir syndar míns lýðs var hann lostinn til dauða. Og menn bjuggu honum gröf meðal illræðismanna, legstað með ríkum, þótt hann hefði eigi ranglæti framið og svik væru ekki í munni hans“ (v. 4–9).Jesajabók 53 · Biblían 1981

Í 10. og 11. versi eru orð sem komu beint frá hjarta Guðs og ég bið þess að þau grípi þig jafnsterkt og þau gripu mig: „En Drottni þóknaðist að kremja hann með harmkvælum: Þar sem hann fórnaði sjálfum sér í sektarfórn ...“ Guð tók þessa ódauðlegu sál og lét hann bergja á dauðanum, ekki aðeins smakka hann lítillega, heldur smakka hann fyrir hvern einasta mann. Hin eilífa sál hans var gefin sem syndafórn.

Þegar Jesús var kraminn með harmkvælum og sál hans var lögð fram í sektarfórn fyrir syndina, segir Biblían: Horfið nú á hann, lítið á hann, hann er að fæða af sér nýtt kyn! Hann engdist í fæðingarhríðum; sál hans leið kvalir. Í 11. versi segir: „Vegna þeirra hörmunga, er sál hans þoldi, mun hann sjá ljós og seðjast.“ Og í 10. versi segir: „... skyldi hann fá að líta afsprengi og lifa langa ævi og áformi Drottins fyrir hans hönd framgengt verða.“ Með því að gefa sál sína sem syndafórn gerði Jesús eilífa endurlausn mögulega fyrir alla, fyrir allan heiminn!

Úr kvölum glataðrar sálar fæddist sáðkornið sem sprettur nú fram. „Hann mun fá að líta afsprengi.“ Hann sá kirkjuna spretta upp og í dag horfir hann á sáð sitt, afsprengi sitt, hina endurleystu, hina keyptu og frelsuðu, sem hafa sprottið upp af dauða hans! Þegar hann lítur niður til þín segir hann: „Ég minnist hörmunganna sem sál mín þoldi, og það sem ég sé seður mig og gleður mig. Þú tilheyrir fjölskyldunni, þú ert endurleystur og þú ert barn Guðs. Þú tilheyrir nýju kyni. Ekki gyðingakyni, ekki heiðingjakyni, heldur tilheyrir þú þessu nýja kyni, hinu himneska ríki, himnesku kyni, konunglegum prestdómi!“

Dauði hans fólst í því að hönd Guðs laust Jesú í raun og veru með syndadómi alls heimsins! Á þeirri stundu gekk Jesús inn í algjöran aðskilnað frá Guði, og Guð sneri við honum baki vegna syndarinnar!

Þessi mikli sendiboði sem Guð sendi færði mér þennan sannleika heim af slíkum krafti að þegar ég sá þetta lá ég í rúminu og grét! Ég réð ekki við mig — rúmið nötraði þegar ég sá gjaldið sem Jesús greiddi og hvað fórn hans, og það að við minnumst hennar, táknar í raun og veru.

Það kemur sá dagur fyrir fjölmarga sem neita að samsama sig Jesú og gera sér ekki grein fyrir að hann hefur þegar smakkað dauðann fyrir þá; að hann hefur þegar gengið í þeirra stað í dóminum. Það kemur sá dagur þegar menn munu heyra þessi orð á ný: „Farið frá mér, bölvaðir, í hinn eilífa eld ...“ (Matteus 25:41). Þeir munu kenna þeirrar kvalar sem Jesús upplifði, en þeir þurfa þess ekki. Guð og herskarar himins vinna sleitulaust í dag að því að þyrma körlum og konum við hryllingi þess dags.Matteus 25:41

Segðu upphátt, eða bara í hjarta þínu: „Jesús, þakka þér fyrir að þú smakkaðir dauðann fyrir mig. Þakka þér fyrir að þú eyddir öllum sönnunargögnum um synd sem haldið var gegn mér, og fyrir að þú fjarlægðir syndaskrána.“ Svona einfalt er það!

Þegar þetta fagra sjónarspil sannleikans hélt áfram að líða fyrir augu mín, sá ég Jesú sem lambið þar sem það lá dautt. Síðan sá ég litla lambið rísa hægt á fætur, og um leið og það reis upp varð það að voldugum hrúti með sjö horn á höfði og sjö augu. Engillinn spurði mig: „Veistu fyrir hvað þessi horn standa?“ Hann útskýrði fyrir mér að horn táknuðu vald og mátt, og að guðdómurinn, fullkomnun himinsins og guðlegra hluta, væri ávallt tengdur tölunni sjö.

Hann sagði: „Þú hefur séð hann deyja sem lambið, sjáðu hann nú þar sem hann reis upp sem hinn mikli sigurvegari, og allt vald á himni og jörðu er honum gefið.“ Þá benti Gabríel á Matteus 28:18, 20b og sagði: „Sjáðu hann nú með lærisveinum sínum; heyrðu hvað hann segir: ‚Allt vald er mér gefið á himni og jörðu ... Sjá, ég er með yður alla daga.‘“Matteus 28:18, 20

Mikilleiki konungs okkar, sem hefur allt vald, átti rætur sínar í fórn hans. Gabríel benti á lambið og því næst á hrútinn sem steig fram (Opinberunarbókin 5:6). Síðan sagði hann: „Þú munt sjá heiðurinn sem honum er sýndur,“ og hann leyfði mér að verða vitni að því þegar englar, svo langt sem augað eygði í allar áttir, féllu fram fyrir honum og hrópuðu að hann væri konungur konunganna og Drottinn drottnanna, og að hann myndi ríkja um aldir alda. Ekkert myndi nokkru sinni stöðva hann. Hann var lambið hið slátraða, en nú lifir hann um aldir alda. Hallelúja!Opinberunarbókin 5:6

Síðan talaði engillinn aftur við mig um líkama Jesú sem Guð hafði búið undir fórnina. Þetta verður sérstaklega mikilvægt þegar við sjáum tilganginn með þessum syndlausa líkama. Jesús gat borið syndir annarra vegna þess að hann var syndlaus. Hann var sleginn, ekki vegna eigin synda, heldur vegna okkar!

Daníel fékk tækifæri til að líta á þetta í Daníel 9:21–25: „Gabríel, sem ég hafði séð í fyrri sýninni, flaug hratt til mín um það bil sem kveldfórn er fram borin og sagði við mig: ‚Daníel, ég er hingað kominn til að hjálpa þér að skilja áform Guðs. Á sama augnabliki og þú byrjaðir að biðja gekk út boð. Ég er kominn til að segja þér hvert það var, því að Guð elskar þig mjög heitt. Hlustaðu nú og reyndu að skilja merkingu vitrunarinnar sem þú sást!Daníelsbók 9:21–25 · TLB

‚Drottinn hefur ákvarðað Jerúsalem og lýð þínum 490 ára frekari refsingu. Þá loks munu þeir læra að halda sér frá syndinni og sekt þeirra verður hreinsuð; þá mun ríki eilífs réttlætis hefjast og hið háheilaga (í musterinu) verður vígt á ný, eins og spámennirnir hafa kunngjört. Hlustaðu nú! Það munu líða fjörutíu og níu ár og 434 ár (483 ár) frá því að boðið um endurreisn Jerúsalem gengur út, þar til hinn smurði kemur! Stræti og múrar Jerúsalem verða endurreist þrátt fyrir þrengingartíma.‘“

Þessi sami Gabríel og var staddur á heimili mínu að sýna mér þessi sannindi, var sá sem sagði Daníel að 483 ár væru þar til Jesús kæmi til að færa fórn og friðþægja fyrir syndina, ekki fyrir eigin syndir, heldur syndir annarra. Gabríel sagði Daníel hvenær hann gæti byrjað að telja þessi 483 ár, og þetta fléttast allt saman á undursamlegan hátt. Gabríel sá til þess að tímasetningin í áætlun Guðs væri fullkomin. Hann sagði að þegar Kýrus gaf út tilskipunina um að Jerúsalem skyldi endurreist hefði klukkan byrjað að tifa. Gabríel sagði að hlutverk sitt tengdist uppfyllingu áætlunar Guðs og að hann væri sá engill sem Guð hefði falið að hrinda verkinu í framkvæmd.

Gabríel sagði mér að hann væri engillinn sem rætt er um í Sakaría 1:12–17: „Þegar engill Drottins heyrði þetta bað hann þessarar bænar: ‚Ó, Drottinn allsherjar, í sjötíu ár hefur reiði þín geisað gegn Jerúsalem og Júdaborgum. Hversu lengi á því fram að fara þar til þú miskunnar þig aftur yfir þær?‘ Og Drottinn svaraði englinum sem stóð við hlið mér með blíðum og huggunarríkum orðum. Þá sagði engillinn: ‚Hrópaðu út þennan boðskap frá Drottni allsherjar: Haldið þið að mér sé sama um það sem komið hefur fyrir Júda og Jerúsalem? Ég brenn af vandlætingu eins og eiginmaður vegna hertekinnar eiginkonu sinnar. Ég er stórreiður hinum andvaralausu heiðnu þjóðum sem sitja í makindum sínum, því að ég var aðeins lítið eitt reiður fólki mínu, en þjóðirnar þjáðu það langt umfram það sem ég ætlaði. Fyrir því segir Drottinn svo: Ég hef snúið aftur til Jerúsalem fullur miskunnsemi; musteri mitt skal verða endurreist, segir Drottinn allsherjar, og öll Jerúsalem sömuleiðis. Segðu það aftur: Svo segir Drottinn allsherjar: Borgir Ísraels munu á ný fljóta í gæðum, og Drottinn mun enn hugga Jerúsalem, blessa hana og búa í henni.‘“Sakaríabók 1:12–17 · TLB

Eitt annað sinn leyfði hann mér að sjá Jesú ganga inn í himininn með blóð sitt, ekki sem fórnina í hinum óhreinu klæðum, heldur sem prestinn með blóð sáttmálans. Ég sá hann ganga inn, taka blóðið og stökkva því á hina helgu hluti Guðs. Ég hafði aldrei skilið þetta með þessum hætti, en blóðinu varð einnig að stökkva frammi fyrir Guði á það sem er á himnum (Hebreabréfið 9:19–28). Jesús gekk inn í himininn með sitt eigið blóð og stökkti því yfir altarið sem hinni endanlegu fórn, hinni endanlegu yfirbreiðslu yfir syndir okkar!Hebreabréfið 9:19–28

Í Hebreabréfinu 10:16–23 segir: „‚Þetta er sáttmálinn sem ég mun gera við Ísraelsfólk, þótt það hafi rofið fyrri sáttmála sinn: Ég mun rita lög mín í huga þeirra svo að þeir þekki ávallt vilja minn, og ég mun leggja lög mín í hjörtu þeirra svo að þeir þrái að hlýða þeim.‘ Og síðan bætir hann við: ‚Ég mun aldrei framar minnast synda þeirra og lögleysa.‘ Þegar syndirnar hafa í eitt skipti fyrir öll verið fyrirgefnar og eru gleymdar að eilífu, er engin þörf á að færa fleiri fórnir til að losna við þær. Þess vegna, kæru bræður, megum við nú ganga beint inn í sjálft hið allra helgasta þar sem Guð er, fyrir blóð Jesú. Þetta er hinn ferski, nýi og lífgandi vegur sem Kristur hefur opnað okkur með því að rífa fortjaldið — sinn eigin mennska líkama — til að hleypa okkur inn í heilaga nærveru Guðs. Og þar sem þessi mikli æðsti prestur okkar ræður yfir húsi Guðs, skulum við ganga rakleiðis inn til Guðs sjálfs, af einlægu hjarta og í fullu trausti þess að hann taki á móti okkur, því að blóði Krists hefur verið stökkt á okkur til að hreinsa okkur og líkamar okkar hafa verið laugaðir hreinu vatni. Nú getum við hlakkað til þess hjálpræðis sem Guð hefur heitið okkur. Það er ekki lengur rúm fyrir nokkurn efa, og við getum sagt öðrum að hjálpræðið sé okkar, því að það leikur enginn vafi á að hann mun efna það sem hann segir.“Hebreabréfið 10:16–23

Í þessu sjónarspili sannleikans sem Drottinn leyfði mér að sjá, lét hann mig horfa aftur á bókina nokkrum sinnum vegna þess hve mikilvæg hún var. Gabríel sagði að bókin sem Guð hefði boðið að blóði skyldi stökkt á væri bókin sem fjallaði um samskipti manns við mann. Hann vakti athygli mína á 2. Mósebók, 21.–23. kafla. Hin lögin lutu að samskiptum mannsins við Guð og snertu meðal annars hugarfar mannsins.

Guð gaf Móse sáttmálann rétt áður en hann fór upp á fjallið til að sækja boðorðin tíu, og sagði við Móse: „Skrifaðu hann í bók og lestu hann síðan fyrir Ísraelsmenn.“ „Þá kunngjörði Móse fólkinu öll þau lög og lagaákvæði sem Guð hafði gefið honum; og fólkið svaraði einum munni: ‚Við skulum hlýða þeim öllum‘“ (2. Mósebók 24:3).Önnur Mósebók 24:3 · TLB

Þau vildu hlýða þessum lögum, en amstur hversdagsins varð til þess að hinn góði ásetningur þeirra fjaraði út. Fólk í dag er alveg eins; það leyfir vandamálum og áhugamálum þessa heims að draga huga sinn og hjarta frá blessunum Guðs.

Þá sækir sektarkenndin að því og það segir: „Ég veit að Guð hefur fyrirgefið þessar stóru, gömlu syndir mínar, en það eru þessi smáatriði sem reynast mér erfið; viðhorf mitt til fjölskyldunnar og fólksins sem ég vinn með á hverjum degi.“ Það segir: „Ég vil í alvöru lifa fyrir Guð, og á hverjum degi fel ég mig í umsjá Guðs, en þessi smáatriði angra mig. Ég er hræddur vegna þess að ég næ ekki sigri yfir þeim.“ Drottinn leyfði mér að sjá Jesú, æðsta prestinn, stökkva blóði sínu yfir bókina svo að þessir hlutir séu huldir. Þeir eru fullnaðir; algjörlega uppfylltir í Jesú. Guð sér blóðið, ekki bresti okkar, og við erum tekin í sátt!

Ég trúi því að rekja megi mörg mein og vonbrigði trúaðra til þess að þeir sjá ekki í fullri dýpt hvað líkami Jesú merkir. Vegna ásakana Satans og vegna þess að við erum daglega minnt á syndir, mistök og mannlegan veikleika, gleymum við oft því sem Jesús hefur gert. Við erum svo upptekin af öllu hinu að það þarf að minna okkur á að Guð hefur í visku sinni séð fyrir stund og leið til að fullna þetta.

Þegar þú tekur þátt í heilagri kvöldmáltíð minnist þú dauða Drottins þar til hann kemur! Hann smakkaði annan dauðann. Hann mætti honum af fullum þunga. Orðið segir okkur að hann hafi borið allar syndir okkar á líkama sínum upp á tréð. Hann biður okkur að horfa á líkama sinn og sjá syndir okkar, og syndir heimsins, sem Guð lagði á hann. Hver einasta lygi, hver synd gegn okkur sjálfum og öðrum, hvert morð, allur hórdómur, allt siðleysi, allur óheiðarleiki, öll svik, öll uppreisn, öll skurðgoðadýrkun, allur fjandskapur í gegnum galdra og djöfladýrkun; já, allt sem hægt væri að ákæra okkur fyrir er lagt á hann. Hann er orðinn syndaberinn. Hann er gerður að synd og ber hinn samþjappaða dreggjasora af spillingu milljarða manna.

Sjáðu hann fyrir þér sem skjaldborg gegn árásum Satans. Guð segir: „Sjáðu hann, skynjaðu hver hann er, því ef þú gerir það ekki ertu oft veikburða og lasburða, og verður fyrir árásunum, vonbrigðunum og því að andlegur styrkur þinn tæmist. Sjáðu hann, ekki sem eitthvað fagurt, heldur sem þessa fórn, með alla þessa rotnun á sér, með hvert morð, hverja lygi, hvert siðleysi, alla þá illsku sem hugsast getur, allan þann óþef samkynhneigðarinnar sem olli því að Sódóma var brennd; allt var þetta lagt á hann þarna!“ Og þegar þú horfir á hann vill Guð að þú sjáir á þessum líkama ÞÍNA synd, ÞÍNA veikleika og ÞÍNAR misgjörðir, ALLT sem þú hefur haft áhyggjur af!

Þær eru þarna, en í þeim býr enginn máttur! Þær eru aðeins askan af syndum sem áður voru. Bara kulnaðar glæður! Þegar þú sérð þetta missir syndin tak sitt og mátt sinn til að vinna þér mein. Syndir þínar eru ekkert annað en aska, því að logandi högg reiði Guðs og dóms hans féll á þennan líkama. Þar sem allar syndirnar voru lagðar á hann og allri gæsku Guðs var úthellt í okkur, getum við staðið frammi fyrir Guði í þeirri vissu að syndin hafi misst vald sitt yfir okkur.

Síðan getum við fylgt blóðinu þegar Jesús, æðsti prestur okkar, ber það inn fyrir auglit Guðs okkar vegna og hylur, eyðir og afmáir allar syndir algjörlega. Einmitt þetta gerði blóð hans þegar hann huldi okkur. Það afmáði sérhverja skrá um sök gegn okkur svo að áætlun Guðs með okkur gæti gengið fram og orðið fullkomnuð. Sú áætlun felst í því að leiða okkur aftur inn í það algjöra sakleysi og samfélag við Guð sem Adam og Eva nutu í aldingarðinum áður en syndin kom til sögunnar.

Í Hebreabréfinu 10:5 talar Jesús um verkið sem Guð fól honum að vinna, það verk að verða syndafórn, og hann sagði: „Líkama bjóst þú mér.“ Litlu neðar, í tuttugasta versi, sagði hann að við gætum nú gengið inn í þetta nána samfélag fyrir hold hans.Hebreabréfið 10:5

Gabríel minnti mig á að tjaldbúðin varð að vera nákvæmlega eins og Guð hafði fyrirlagt og færa átti fórnirnar samkvæmt hverju einasta smáatriði, því að þær táknuðu endurlausnaráætlun Guðs fyrir allt mannkyn. Þessi áætlun var fyrirmynd af Jesú og fórn hans. Hann útskýrði fyrir mér nokkur áhugaverð sannindi sem gerðu fórn Jesú enn merkingarþrungnari.

Eiraltari var það fyrsta sem blasti við inni í tjaldbúðinni og á því altari átti að færa fórnirnar. Brenna átti fórnargjafirnar til ösku og öskunni var síðan stráð á þá einstaklinga sem Guð átti að taka í sátt. Allar syndir Ísraels voru lagðar á fórnardýrið. Þegar fórnin hafði þannig verið gerð að synd fann hún hinn brennandi hita, svo að þegar Ísrael kom til að hljóta velþóknun og öskunni var stráð ásamt blóðinu, var Guð í raun að segja við Ísrael: „Þið hafið afhent mér syndir ykkar. Nú skila ég þeim aftur til ykkar og leyfi ykkur að sjá tómu skeljarnar, öskuna af því sem hefur glatað mætti sínum og lífi. Það er orðið að engu vegna þess að eldi dómsins hefur verið beint að staðgengli, og syndum ykkar, sem hvíldu á líkama þessa staðgengils, var tortímt!“

Gabríel byrjaði á Hebreabréfinu 9:13-14 þegar hann ræddi meira við mig um fórnina og merkingu hennar: „Ef blóð hafra og nauta og askan af kvígu, stráð á menn, er óhreinir hafa gjörst, helgar til ytri hreinleika, hve miklu fremur mun þá blóð Krists hreinsa samvisku vora frá dauðum verkum, til að þjóna Guði lifanda, þar sem Kristur fyrir eilífan anda bar fram sjálfan sig sem lýtalausa fórn fyrir Guði.“Hebreabréfið 9:13–14 · Biblían 1981

Slík fórn dugði í Ísrael til að hreinsa líf manns svo að fólk gæti sagt: „Það er fullkomnað, það er fullkomnað! Syndir mínar sem lagðar voru þarna eru ekkert annað en aska; syndin skal ekki drottna yfir mér; hún hefur misst brodd sinn og mátt.“ Ef þeir öðluðust frelsi í heilt ár með dýrafórnum, hve miklu fremur mun þá blóð Krists og fórn hans hreinsa og fjarlægja syndina varanlega úr huga okkar, samvisku okkar og tilfinningum okkar?

Jesús smakkaði bókstaflega helvíti fyrir okkur þegar réttlátur dómur Guðs reið yfir líkama hans. Þegar óvinurinn sækir að okkur getum við sagt: „Þessar syndir sem þú reynir að ásækja mig með eru ekkert annað en kulnaðar glæður, og máttur syndarinnar hefur verið gerður að engu!“ Við getum sagt með fögnuði: „Reiði hans hefur verið beint frá mér og að Jesú, og syndir mínar voru dæmdar þegar hann var dæmdur!“

Líttu á Jesú, æðsta prestinn, þar sem hann ber blóð sitt og gengur inn í sjálfa tjaldbúð Guðs á himnum þar sem skrárnar yfir syndirnar eru geymdar! Gabríel sagði: „Sjáðu hann þar sem hann skvettir blóði sínu á bók hinna brotnu laga og á altari hinna brotnu boðorða, svo að það leggst eins og þykkt ský sem afmáir að eilífu skrárnar yfir allt sem ritað er á himnum og hægt væri að ákæra þig fyrir. Þegar við sjáum hann gera þetta, sjáum við hann færa okkur nýjan sáttmála.“

Í Hebreabréfinu 10:16, 17 segir: „Þetta er sáttmálinn, er ég mun gjöra við þá eftir þá daga, segir Drottinn. Lög mín vil ég leggja í hjörtu þeirra, og í hugskot þeirra vil ég rita þau. Síðan segir hann: Ég mun aldrei framar minnast synda þeirra eða lögmálsbrota.“Hebreabréfið 10:16, 17 · Biblían 1981

Hann hefur breytt syndinni í kulnaðar glæður. Hann hefur afmáð skrárnar og gefið okkur glænýjan sáttmála. Veistu hvers vegna hann gerði það? Vegna þess að hann VILL okkur! Hann er ekki að leita að ástæðum til að tortíma okkur, heldur til að frelsa okkur.

Sjáðu hann sem hið lýtalausa lamb Guðs sem fyrirbúið var frá grundvöllun heims. Sjáðu hann sem syndaberann þar sem hann kemur fram fyrir Guð í óhreinum klæðum, lostinn af Guði, og stökkvir blóði sínu á himnum, stökkvir því á sáttmálsbókina sem nú er fullkomnuð. Allir hugsanlegir brestir mannsins eru huldir blóðinu sem talar til Guðs og segir: „Það er fullkomnað!“

Í Ísrael var minnt á syndina ár eftir ár eftir ár. Maðurinn var náðaður en syndarinnar var minnst. Hjarta mitt komst í mikla geðshræringu þegar Gabríel talaði til mín svo mynduglega og sagði: „Þegar Jesús kom var þörfin fyrir náðun afnumin, því að náðun minnir Guð á syndina sem þegar hefur verið fyrirgefin. Hann fjarlægði algjörlega skrárnar um blettinn og sektina. Blóð Jesú talar og segir: ‚Réttlættur, leiddur aftur inn í algjört sakleysi vegna Krists. Við erum komin aftur á þann stað sem við vorum á áður en syndin kom nokkurn tíma inn í heiminn.‘“

Í Gamla testamentinu fékkst náðun vegna trúar á fórnina. En Gabríel sagði að þegar Jesús kom, þá VAR hann fórnin sem tók allar syndirnar burt. „Af þessari ástæðu ert þú ekki náðaður í augum Guðs.

Síðan Jesús færði fórnina hefur ekki ein einasta manneskja verið náðuð. Guð vill ekkert sem minnir á þessar syndir líkt og áður var minnt á þær ár eftir ár, heldur segir hann okkur nú að þeirra skuli ALDREI framar minnst!“

Gabríel sagði: „Þess vegna finnur þú aldrei boðskapinn um náðun í Nýja testamentinu. Það er engin þörf á náðun: ÞAÐ ER FULLKOMNAÐ!“