Heimsókn mín í hásætissalinn

Eitt laugardagskvöld í janúar 1977, um hálfellefuleytið, sat ég við skrifborðið mitt, íhugaði, bað og bjó hjarta mitt undir sunnudaginn. Ég hvíldi höfuðið á handleggnum fram á borðið þegar ég var skyndilega og án nokkurs fyrirvara hrifinn beint út úr herberginu!

Ég heyrði rödd segja: „Komdu með mér inn í hásætissalinn þar sem leyndardómar alheimsins eru varðveittir!“ Mér gafst enginn tími til að svara; fjarlægðir skipta Guð engu máli! Þetta gerðist á svipstundu — búmm — og ég var kominn þangað! Fyrst þá áttaði ég mig á því að röddin sem hafði talað til mín var rödd Guðs almáttugs!

Ég var óstyrkur og Guð sagði mér að slaka á. Hann sagði: „Þú getur ekkert sannað fyrir mér, því ég þekki þig nú þegar.“ Ég fór að slaka á þótt þetta væri svo stórfenglegt að ég ætti bágt með að skilja hvað væri að gerast.

Hann kom sér beint að efninu og sagði: „Ég vil gefa þér“ (og þetta er HANS orðalag) „‚yfirlag‘ sannleikans.“ Á einu augnabliki eilífðarinnar fórum við frá Fyrstu Mósebók til Opinberunarbókarinnar og litum fyrst á áætlun Guðs fyrir lýð sinn. Í gegnum alla Biblíuna ræddi Guð um eðli sitt og lýsti því yfir: „Ég mun ekkert gera sem stangast á við eðli mitt eða skapgerð. Áætlun mín fyrir þig er góð og hún mun ná fram að ganga.“

Hann vísaði mér á Jeremía 29:11: „Því að ég þekki þær fyrirætlanir, sem ég hefi í hyggju með yður – segir Drottinn – fyrirætlanir til heilla, en ekki til óhamingju, að veita yður vonarríka framtíð.“ Með því að gefa mér þessar hugsanir vildi Guð láta mig sjá hvaða hug hann bæri í raun og veru til mannsins; að hann hefði haft manninn í huga áður en hann skapaði jörðina, og að hann hefði skapað jörðina svo að maðurinn hefði stað til að búa á. Þegar hann horfir á manninn horfir hann ekki á hið illa sem átt hefur sér stað, heldur horfir hann beint í hjarta mannsins.Jeremíabók 29:11 · Biblían 1981

Í þessari heimsókn gaf Guð mér sannarlega dýrðlega innsýn í hulda leyndardóma alheimsins; í efni, orku, náttúru og geiminn, sem allt bar sama fagra handbragðið. Þegar hann gaf mér þetta skæra yfirlag sannleikans bætti það nýrri fegurð og samfellu við alla Biblíuna, sem ég hafði ekki séð áður. Tiltekin sannindi Biblíunnar, sem ég hafði áður séð í móðu, voru nú kristaltær og ég sá hvernig allir hlutirnir féllu saman í því sem Guð var að gera!

Þá sagði Guð að ég mætti spyrja spurninga! Hugur minn snerist í hringi! Hvernig spyr maður Guð spurninga? Návist hans var svo stórfengleg að ég gat varla hugsað. Að lokum skaut þeirri hugsun upp í kollinn á mér að komast að því hvort hann gerði í raun og veru sérstaka áætlun fyrir hvert einasta mannslíf, því af einhverjum ástæðum fannst mér að þetta risavaxna verkefni hlyti að vera of stórt, jafnvel fyrir Guð!

Sem svar við spurningu minni lét Guð mig sjá víðáttu skjalasafna himins! Mig svimaði! Takmarkaður hugur minn gat á engan hátt skilið hvernig Guð gæti haldið utan um allar þessar skrár. Þær hljóta að skipta milljörðum! Hann sagði: „Þar sem þetta er þér ofviða og gerir þig agndofa, leyfðu mér þá að draga fram eina sem tengist þér.“ Og hann dró samstundis fram mína! Hann vildi ekki leyfa mér að sjá innihald hennar, en nefndi nokkur atriði varðandi framtíðina sem þar voru skráð og ég gæti notað sem staðfestingu á þessari heimsókn.

Síðan gerði hann annað sem kom mér afar mikið á óvart! Hann skrifaði niður 120 atburði sem hann sagði að myndu eiga sér stað í lífi mínu í framtíðinni. Þetta var ekki eins og þegar ég og þú skrifum; upplýsingarnar birtust bara skyndilega! Ég þurfti ekki einu sinni að lesa þær, en á þessari stundu get ég sagt þér ALLT sem stóð á þessu blaði, því það þrykktist samstundis inn í huga minn líkt og prentvél þrykkir á pappír. Prentvélin þarf ekki að lesa það sem er prentað. Það er bara þarna! Á sama hátt brenndist hver einasta færsla inn í huga minn, og hún er þar enn! Jafnvel þótt ég byggi yfir þessari vitneskju lét Guð mig líka vita að hann vildi ekki að ég ljóstraði neinu af þessu upp fyrr en hann gæfi mér leyfi til að deila því.

Hann sagði: „Leyfðu mér að sýna þér skrá um annan mann sem þú munt auðveldlega skilja.“ Hann dró fram skrána um Kýrus og minnti mig á síðasta versið í 44. kafla Jesaja og fyrstu fimm versin í 45. kafla, þar sem hann sagði: „Þegar ég segi um Kýrus: ‚Hann er hirðir minn,‘ mun hann vissulega gera eins og ég segi; og Jerúsalem verður endurreist og musterið endurbyggt, því að ég hef talað það. Þetta er boðskapur Jehóva til Kýrusar, hins smurða Guðs, sem hann hefur útvalið til að leggja undir sig mörg lönd. Guð mun styrkja hægri hönd hans og hann mun brjóta á bak aftur mátt voldugra konunga. Guð mun opna hlið Babýlonar fyrir honum; borgarhliðin skulu ekki framar verða lokuð fyrir honum. Ég mun ganga fyrir þér, Kýrus, og jafna fjöllin við jörðu og brjóta niður eirhurðirnar og járnslárnar. Og ég mun gefa þér fjársjóði sem fólgnir eru í myrkrinu, hulinn auð; og þú munt vita að það er ég sem geri þetta — ég, Drottinn, Guð Ísraels, sá sem kallar þig með nafni. Og hvers vegna hef ég nefnt þig til þessa verks? Vegna Jakobs, þjóns míns — Ísraels, míns útvalda. Ég kallaði þig með nafni þegar þú þekktir mig ekki.“ Guð horfði langt inn í framtíðina og sá nákvæmlega hvað átti eftir að gerast.Jesajabók 44

Hann leyfði mér að sjá skrárnar og einnig uppdrætti sína fyrir mörg mannslíf. Ein bókin var um Pál postula. Hún leiddi í ljós að hann yrði notaður til að flytja fagnaðarerindið konungum, höfðingjum og valdamönnum. Af þeim sökum gaf Guð honum meiri heilastærð og gáfur en gengur og gerist, og vegna þess hve skarpgreindur hann var lét Guð hann nema hjá mestu kennurum sinnar tíðar, þar til hann naut að lokum handleiðslu Gamalíels, virtasta fræðimanns þess tíma. Guð hafði útvalið Pál til að rita Ritninguna, bréfin, áætlun sína fyrir kirkjuna og líkama sinn, og því bjó hann Pál undir þetta hlutverk.

Eitt af því sem mér þótti hvað mest spennandi var að Guð leyfði mér að gægjast í skrár Abrahams og Söru. Þegar ég renndi augunum yfir þær sá ég hluti sem mér voru með öllu ókunnir. Ég sá frásagnir af gestrisni Abrahams og Söru við ókunnuga. Þau báru einlæga umhyggju fyrir þeim sem voru verr settir en þau sjálf. Þau brynntu úlföldum gesta sinna, skutu yfir þá skjólshúsi og deildu mat sínum með þeim. Guð mat þetta mikils og það var skráð niður, en ég hafði aldrei áður tekið eftir þessu þegar ég las Fyrstu Mósebók!

Eitt fann ég þó hvergi, en það voru þau skipti þar sem Abraham hrasaði. Þegar Abraham laug að Egyptalandskonungi og sagði að eiginkona sín væri systir sín, þá var það ekki skráð þar! Það skipti þegar trú hans var veik og hann hló í vantrú á fyrirheit Guðs um að maður á hans aldri gæti orðið faðir, var heldur ekki skráð þar.

„Guð, hvar er hin bókin?“ „Ég hef enga aðra bók fyrir hina trúuðu.“ „Hvar skrifaðir þú niður mistök Abrahams sem ég hef séð skráð með þínum eigin orðum í Biblíunni?“

„Ég hef enga aðra bók. ÉG SKRÁI EKKI MISTÖK Á HIMNUM!“ (Sjá Hebreabréfið 10:17–18).

Hebreabréfið 10:17–18

Þetta er fögur von fyrir allt mannkyn! Skrár eilífðarinnar eru ekki eins og skrár sem menn myndu halda; þær eru miklu fyllri og allt er skráð af stakri nákvæmni. Þetta eru skrárnar sem hann mun draga fram þegar bækurnar verða opnaðar við dóm hinna trúuðu. Þetta er hið himneska skjalakerfi, allt önnur vídd en sú sem þekkist í heiminum; heil eilífð af skjalasöfnum.

Annað spennandi sem Guð gerði var að fara með mig í andanum í heimsókn á heimili nokkurra fjölskyldna í söfnuðinum mínum. Án þess að nokkur tími virtist líða fór Guð með mig af einu heimili á annað, alveg eins og við gengjum hús úr húsi. Þegar við hlustuðum á samtöl fólksins á þessum heimilum var einkennilegt að vera inni í herbergi hjá fólki sem ræddi saman og virtist ekki hafa hugmynd um að ég væri þar. Ég gat séð þau, en það var eins og þau horfðu beint í gegnum mig. Þá hugsaði ég út í þá staðreynd að Kristur er inni á heimilum, hlustar og fylgist með því sem fram fer, og oft erum við algjörlega ómeðvituð um að hann sé þar!

Alls staðar var aragrúi engla. Eitt andartak sá ég mína eigin kirkjubyggingu troðfulla af englum. Himneskar verur voru þar fleiri en jarðneskar! Hallelúja!

Ég get á engan hátt sagt ykkur frá öllu því sem greyptist í huga minn á þessari stundu óblandaðrar dýrðar. Það er með öllu ómögulegt! Ég vil þó segja frá nokkru af því sem hafði hvað dýpst áhrif á mig.

Ein af þeim uppgötvunum á himnum sem mér þótti svo fögur var að þar fannst engin sú tilgerðarlega helgislepja sem fólk vill oft tileinka sér í lífinu þegar það hugsar um Guð! Ekkert slíkt var þar að finna! Allt var svo létt, gleðiríkt og afslappað, og þar ríkti sönn birta! Mér fannst ég ekki þurfa að tipla á tánum því ég var alveg afslappaður! Ég þurfti ekki að hugsa mig tvisvar um áður en ég talaði af ótta við að misbjóða einhverjum, því þar ríkti algjör hreinskilni. Þetta var fögur en jafnframt lotningarfull upplifun sem ég mun aldrei gleyma!

Guð lagði áherslu á það við mig að við ættum að hætta að hafa áhyggjur af HANS ábyrgðarsviði. Hann leyfði mér meira að segja að horfa á fólk sem reynir að þjóna honum með því að keppast við að stilla huga sinn inn á hann, með því að reyna að hugsa alveg hárrétt eða segja rétta orðið á réttum tíma! Guð brýndi fyrir mér: „Þetta er mitt mál. Tilbiddu mig, gakktu með mér, leggðu hönd þína í mína og stilltu hjarta þitt inn á mig, og þá mun ég veita þér þau forréttindi að vera samferða mér.

„Láttu mig sjá um mín eigin mál! Það sem ég hef lofað er mitt mál og ég mun sjá um það. Ég hef ekki brugðist allan þennan tíma. Ekki eitt einasta orð af öllum mínum góðu fyrirheitum hefur brugðist.“

Ég lærði ýmislegt sem var í raun og veru stórkostlegt! Eitt af því var að Guð lét mig vita að peningar myndu ekki hafa ýkja mikið gildi nema þegar þeir eru notaðir í hans verki. Fyrir þeim sem beina fjármunum sínum í verk hans mun hann opna flóðgáttirnar upp á gátt, og engin takmörk verða fyrir því hve ríkulega hann mun blessa þá. Hann leyfði mér meira að segja að sjá hverja í mínum eigin söfnuði hann ætlaði að blessa fjárhagslega. Þetta var fólk sem hafði ekki úr miklu að spila á þeim tíma, en vegna þess að því fannst mikilvægast af öllu í heiminum að nýta hæfileika sína til að skapa fjárstreymi fyrir málefni Guðs sagði hann mér að hann ætlaði að úthella blessunum yfir það.

Síðan þetta gerðist hef ég aðeins kíkt í nokkrar af gjafaskránum. Það geri ég venjulega ekki, en mig langaði að sjá með eigin augum hvort Guð hefði nú þegar blessað þetta fólk. ALLIR ÞEIR SEM DROTTINN VÍSAÐI TIL höfðu farið úr því að geta gefið lítið sem ekkert yfir í gríðarlegar upphæðir!

Annað ákaflega áhugavert sem Guð sagði mér frá þegar ég var hjá honum var sannleikur sem vísindamenn á jörðinni uppgötvuðu ekki fyrr en síðar. Ég ræddi þetta við eiginkonu mína og hún varð jafn agndofa og ég yfir þessari vísindalegu staðreynd. Guð sagði að við myndum brátt heyra af þessari nýju uppgötvun!

Mikið hefur verið rætt og ritað um tómu svæðin á himinhvolfinu. Hann útskýrði að ástæðan fyrir því að þar virðast vera dimm og tóm svæði sé sú að innra þyngdarafl stjarnanna sjálfra verður svo sterkt að það sveigir ljósgeisla þeirra aftur inn á við, svo að stjörnurnar slokkna og gefa þar af leiðandi ekki lengur frá sér neina ljósgeisla. Svartholin þýða ekki að þar séu engar stjörnur, heldur einfaldlega að ljós þeirra er slokknað og því er ekki hægt að sjá þær. Svartholin eru grafreitir stjarnanna. Guð sagði að þegar hugsanir okkar snúast inn á við verðum við alveg eins og stjörnurnar sem reika í myrkrinu.

Geimverkfræðingur nokkur leit við heima hjá okkur eitt kvöldið (í júlí 1978) og ég ræddi þetta við hann. Þegar ég sagði honum hvað Guð hefði sagt mér um stjörnurnar sem slokkna varð hann steinhissa. Hann sagði: „Ég trúi þessu varla! Ekki eru liðnir nema um tveir mánuðir síðan við fengum upplýsingar um þetta frá geimkönnunarförum, að í þessum svartholum séu í raun og veru slokknaðar stjörnur.“ Hann sagði að almenningur vissi þetta ekki enn þá. Eiginkona mín, Charm, brosti þegar hann sagði þetta, því ég hafði rætt þetta við hana mörgum mánuðum áður. Síðar skrifaði hann mér bréf þar sem sagði:

Ég fylltist sérstakri undrun þegar þú sagðir mér frá geimnum. Það kom mér virkilega á óvart þegar þú útskýrðir hvernig Drottinn líkti sumu fólki, sem áður var kristið og lifði og vitnaði fyrir Drottin, við stjörnur á himninum sem áður skinu, en endurkasta nú ekki einu sinni því ljósi sem berst til þeirra. Í mínum huga eru þetta „svartholin“ í geimnum. Þú bjóst yfir vísindalegri þekkingu á hlutum sem flestir prestar vita ekkert um. Drottinn hlýtur að hafa gefið þér þessar upplýsingar.

Guð minnti mig einnig á að jörðin er dásamlegur staður, því að öll jörðin er full af dýrð hans! Hann leyfði mér að sjá sífellt fleira fólk snúa sér til hans. Ekki fólk á undanhaldi, ekki kirkju sem gefst upp, ekki kirkju sem leitar í felur neðanjarðar, heldur sigrandi kirkju!

Ég varð alveg afslappaður og óþvingaður í návist Guðs. Maður þarf ekki að „sýna sínar bestu hliðar“, því hann veit meira að segja hvernig verstu hliðarnar á manni líta út! Það þýðir ekkert að látast eða reyna að ganga í augun á honum — vertu bara þú sjálfur! Ég komst að því að það væri ómögulegt að vera nokkuð annað á himnum!

Mér fannst ég hafa verið hjá Drottni í nokkra mánuði, jafnvel enn lengur. Allt það sem ég sá gæti fyllt risastóra bók upp á mörg hundruð blaðsíður, en það er eitthvað við vídd eilífðarinnar sem ekki er hægt að mæla á kvarða tímans. Ég hefði ekki einu sinni haft tíma til að lesa blaðið sem Guð sýndi mér, því það liðu innan við fimm mínútur frá því að ég fór úr skrifstofunni minni þar til ég kom aftur.

Eilífðin stjórnast ekki af úrum, því þar er tíminn ekki mældur. Tíminn tilheyrir aðeins jörðinni. Eilífðin verður ekki löng og langdregin tilvera. Hún er ekki einhver löng og leiðinleg framlenging á tímanum. Hún er alls ekki tími! Hún er einfaldlega dýrðleg upplifun þess að vera til!

Þegar ég fór að deila þessari yfirnáttúrulegu reynslu með söfnuðinum mínum var ég svolítið ragur við að segja frá henni, því margir kynnu að halda að það væru einhverjar „lausar skrúfur“ í mér! Í fyrstu komu þær stundir að ég velti því sjálfur fyrir mér hvort ég hefði verið með ofskynjanir. En einmitt þegar slíkar efasemdir sóttu á mig lét Guð hlutina gerast nákvæmlega eins og hann hafði skrifað þá á blaðið!

Þegar þinn tími kemur til að kveðja þessa jörð skaltu ekki hafa neinar áhyggjur af því, því himnaríki er sko engin leiðindi! Ef illa árar hér skaltu ekki heldur hafa áhyggjur af því. Guð vill að við njótum lífsins til fulls meðan við erum á fallegu jörðinni hans, að við lifum fyrir hann og séum hamingjusöm! Guð er ekki nærri því eins upptekinn og við af mörgu því sem fólk hefur sett sín litlu rauðu viðvörunarflögg við. Það sem hann biður um er að við göngum með honum og elskum hann. Hann vill að við horfum á það sem hann er að gera, því að náð Guðs og dýrð hans fyllir alla jörðina!

Guð leyfði mér einnig að sjá látna ástvini. Síðan lét hann mig sjá trúað fólk sem var að kveðja þetta líf. Ég sá hvernig englarnir létu fjölskyldur þeirra á himnum vita að ástvinur væri á leiðinni heim og að þær skyldu búa sig undir að taka á móti honum. Páll talaði um að þetta fólk hefði „himneska“ eða „himinborna“ líkama. Þetta dýpkaði og skýrði fyrir mér enn eina vídd eilífðarinnar. Auðvelt var að þekkja þau og þau litu nákvæmlega eins út og þau gerðu hér, nema án allra áhyggja, særinda og annarra erfiðleika. Þau upplifðu stöðugt ólýsanlega gleði, eftirvæntingu og hamingju, því himinninn er staður þar sem menn uppgötva í sífellu meira af fegurð Guðs!

Guð lét mig sjá annað sem ég hafði aldrei skilið áður. Það er til svæði milli okkar varanlega dvalarstaðar á himnum og þessarar jarðar, og þaðan er hægt að kalla okkur til baka. Fólk sem hefur dáið og verið vakið aftur til lífsins samkvæmt ákvörðun Guðs var enn á þessu svæði. Það hafði enn ekki náð til síns endanlega bústaðar. Þetta er afar, afar áhugaverð tilhögun, en þetta eru engar getgátur. Ég sá þetta! Ég var þar!

Eitt af því sem Guð sagði mér gekk svo þvert á guðfræði mína að mér reyndist erfitt að laga skilning minn að raunverulegum staðreyndum. Ég hef prédikað að um leið og maður hættir að anda, ef maður er ekki frelsaður og þekkir ekki Guð, þá hafi maður misst af himnaríki. Guð sagði að svo væri ekki endilega. Hann sagði að til væri staður þar sem andi mannsins gæti dvalið um stundarsakir áður en hann héldi áfram til síns varanlega bústaðar. Margir sem hafa verið klínískt látnir vita að þeir hafa orðið fyrir þessari reynslu. (Athugasemd vefstjóra — þegar þessi bók kom út árið 1979 heyrðist lítið sem ekkert um slíka hluti. Snemma á níunda áratugnum fóru bækur fyrst að koma út um nær-dauða-upplifanir [NDE], þótt slíkir atburðir hafi greinilega átt sér stað frá upphafi vega. Aðeins á síðustu áratugum hefur fólk farið að skrifa um reynslu sína. Heimsókn séra Bucks í hásætissalinn myndi flokkast sem OBE — reynsla utan líkamans — svo notað sé nýtilkomið hugtak. Þegar ég las þessa bók fyrst árið 1979 veit ég að ég hafði aldrei heyrt hugtökin OBE eða NDE). Sumir þeirra hafa nálgast hlið helvítis, jafnvel litið þar inn, eða fengið að líta inn í himininn, og samt snúið til baka. Hann reyndi ekki að setja þetta fram eins og í kennslubók svo hægt væri að sanna það eða kenna sem námsgrein, heldur einfaldlega sem staðreynd! Ég hafði orð á því við Guð að þetta gengi alveg þvert á guðfræði mína, og hann svaraði því einfaldlega til að hann væri ekkert að reyna að bera þetta saman við guðfræði mína!

Ég sá eins konar forstofu sem líktist helst gangi eða göngum milli lífs og dauða, biðstofu þaðan sem einstaklingar ganga inn í hinn endanlega bústað. Guð sagði mér að manneskja sem deyr og kemur aftur hafi snúið til baka úr þessum gangi.

Ég var alveg afslappaður allan tímann sem ég var í hásætissalnum, en þessu lauk allt of fljótt. Skyndilega kom ég aftur inn á skrifstofuna mína og sá sjálfan mig með höfuðið fram á skrifborðið þar sem ég hafði verið að biðja. Allt fram á þetta sama augnablik hélt ég að ég hefði verið í hásætissalnum í líkamanum, en svo var ekki!

Drottinn hefur dásamlega kímnigáfu og það er mikið um hlátur og gleði á himnum. Ég sá aftan á hnakkann á mér og hafði á orði: „Drottinn, ég vissi svo sannarlega ekki að ég væri orðinn svona hvítur í hnakkann!“

Mér brá heldur betur í brún þegar ég var sestur aftur í stólinn minn, því ÉG HAFÐI ENN ÞÁ BLAÐIÐ SEM GUÐ HAFÐI GEFIÐ MÉR! Ég vissi ekkert hvað ég átti að gera við það, en þarna var það, beint í hendinni á mér. Ég vissi að hann vildi ekki að ég sýndi neinum það á þeirri stundu og mér var svo brugðið að ég skalf allur. Ég lagði það varlega ofan á önnur blöð á skrifborðinu mínu svo ekkert kæmi fyrir það og fór svo heim. Konan mín spurði mig hvers vegna ég væri svona fölur og hljóður. Ég sagði henni nákvæmlega hvað hefði gerst og við ræddum lengi um heimsókn mína í hásætissalinn. Loks fórum við í háttinn, og snemma á sunnudagsmorgninum fór ég á fætur og hélt út á skrifstofu til að skoða blaðið aftur. Þá uppgötvaði ég að ÞAÐ VAR ORÐIÐ AÐ ÖSKU!

Askan leit nánast út eins og loðfeldur. Hún var fjaðurlétt og hálflókennd á að líta, og við minnsta andardrátt bærðist hún eins og fíngerð blúnda! Hún minnti mig á snjókorn, nema hvað hún var öðruvísi á litinn.

Ég vissi ekki hvað ég átti að gera við hana. Ég fékk ekki af mér að henda henni og ég þorði ekki að hreyfa við henni, svo ég lét hana eiga sig þarna fram á síðdegi. Margir komu inn á skrifstofuna mína til að skoða hana. Að lokum smeygði ég henni varlega ofan í umslag, en við það þjappaðist hún saman svo áferðin varð ekki lengur sú sama. Ég á umslagið enn þá sem minnisvarða um dagatal atburða sem ég setti ekki saman sjálfur. Ég hef persónulega ekkert með það að gera að sjá til þess að þessir atburðir rætist. Guð leyfði mér einfaldlega að sjá hvað hann er að gera, og það styrkti trú mína til muna! Ef Guð stæði ekki á bak við þetta gæti ég með engu móti útskýrt þetta blað og þessa ösku. Margir fréttu af þessu og komu langan veg til að sjá þessa afar óvenjulegu ösku. Nokkrir prestar sáu hana gufa upp beint úr lófum sér á meðan þeir héldu á henni. Eftir tvær og hálfa viku var ekki svo mikið sem rykkorn eftir!

Margir hafa spurt hvernig blaðið hafi litið út. Það var um það bil jafn þykkt og leðurbútur, en hvítt og örlítið hálfgegnsætt. Það virtist hafa verið rifið á öllum fjórum hliðum fremur en skorið, og minnti dálítið á bókfell.

Einhver spurði mig hvort mér hefði ekki fundist tómlegt að snúa aftur til stundlegra hluta, en svo er ekki, því allt er þetta hluti af markvissri áætlun hans fyrir hans eilífa ríki. Mér finnst Guð vera alveg jafn nálægur hér og þar!

Eitt hið stórkostlegasta sem kom fyrir mig meðan ég var þar var þegar Guð nefndi að æðsti tilgangur Biblíunnar væri að opinbera eðli hans. Hann gaf mér Jeremía 9:23–24: Svo segir Drottinn: „Hinn vitri hrósi sér ekki af visku sinni og hinn sterki hrósi sér ekki af styrkleika sínum og hinn auðugi hrósi sér ekki af auði sínum. Hver sá er vill hrósa sér, hrósi sér af því, að hann sé hygginn og þekki mig, að það er ég, Drottinn, sem auðsýni miskunnsemi, rétt og réttlæti á jörðinni, því að á slíku hefi ég velþóknun – segir Drottinn.“Jeremíabók 9:23–24 · Biblían 1981

Síðan vísaði hann mér á 2. Mósebók 34:6–7 þar sem hann sagði við Móse að hann gæti ekki séð hann, en hann skyldi segja honum frá sjálfum sér og hvernig hann væri: „Drottinn, Drottinn, miskunnsamur og líknsamur Guð, þolinmóður, gæskuríkur og trúfastur, sem auðsýnir miskunn í þúsund liðu, fyrirgefur misgjörðir, afbrot og syndir ...“ og bætti síðan við: „En fyrir þá sem hafna mér er svo hin hliðin.“Önnur Mósebók 34:6–7

Guð veitti mér sérstaka upplýsingu á yfir 2.000 versum í Biblíunni. Á sama augnabliki kunni ég þessi vers og ritningarstaði þeirra utanbókar. Ég hef enga leið til að útskýra hvernig það var gert! Ég þarf ekki að rifja þau upp – það er eins og ég horfi á þau hvenær sem ég óska þess.

Þér kann að þykja það undarlegt, en mér kom aldrei til hugar að gá hvernig Guð liti út. Ég skynjaði aðeins skæran ljómann af geislandi dýrð hans. Eins og Páll sagði forðum daga, þá finnast engin orð í jarðneskum tungumálum sem fá lýst undrum og dýrð þessa staðar.