Viðvörunarmerki Guðs

Guð vill að við njótum þess að renna okkur á skautum á gleðivatni hans meðan við dveljum hér á jörð, en hann vill líka að við höldum okkur fjarri svæðinu sem merkt er „ÞUNNUR ÍS!“ Það er auðvelt, því að hann hefur sett skýr viðvörunarmerki í Biblíuna.

Við þurfum ekki að hafa áhyggjur og kvíða því hvernig við eigum að lifa kristilegu lífi. Þegar við göngum með honum í ljósi hans erum við fullkomlega laus við ótta og þurfum aldrei að vera hrædd! Hjarta hans slær allan sólarhringinn og svo lengi sem það slær, sem er um alla eilífð, njótum við algjörrar og fullkominnar verndar á meðan við þjónum honum.

Guð elskar okkur svo heitt að hann býður okkur allt á himni og jörðu og gerir okkur meira að segja að samörfum Jesú. Engu að síður kjósa sumir enn að ganga af fúsum og frjálsum vilja út undan friðþægingunni (skjólinu eða blóði Jesú) með UPPREISN og SKURÐGOÐADÝRKUN.

Að gera uppreisn er að neita einhverjum um hollustu eða rísa gegn valdi þess sem er settur yfir mann. Guð er yfirvald okkar. Að gera uppreisn gegn honum er að snúa baki við því sem hann býður okkur: verndinni, blessununum, kærleikanum og fyrirheitunum. Alls staðar í Biblíunni gerir Guð skýra grein fyrir þeirri ómældu blessun sem fylgir því að lúta algjörri stjórn hans, og þeirri bölvun sem fylgir því að standa gegn honum eða gera uppreisn.

Skurðgoðadýrkun er óhófleg fastheldni eða lotning (virðing) fyrir einhverri manneskju eða hlut; aðdáun sem jaðrar við tilbeiðslu. Skurðgoðadýrkun er ekki aðeins það að tilbiðja annan guð eða líkneski en Guð, heldur einnig að girnast eigin fýsnir og nautnir í stað þess að gera það sem hann vill að við gerum fyrir hann.

Boðskapurinn um uppreisn og skurðgoðadýrkun er guðleg viðvörunarmerki sem okkur ber að virða svo að við séum varin gegn því að fjarlægjast Guð. Gabríel benti mér á 1. Korintubréf 10 og lét mig virða fyrir mér Móse og Ísraelsmenn, sem voru útvalin þjóð Guðs, til að sjá hvað það var sem leiddi þá út undan skjóli skýsins, en það er mynd af því skjóli blóðsins sem Guð breiðir yfir okkur í dag. Í 1. versi segir: „Ekki vil ég, bræður, að yður sé ókunnugt um það, að feður vorir voru allir undir skýinu og fóru allir yfir um hafið.“Fyrra Korintubréf 10

Allt lék í lyndi hjá þeim! Þeir höfðu verið skildir frá Egyptalandi, sem var fyrirmynd hins (illa) heims; þeim var hlíft og þeir nutu verndar; og þeir höfðu þessa fögru yfirbreiðslu, skýið!

Síðan sagði hann: „Allir voru skírðir til Móse í skýinu og hafinu. Allir neyttu hinnar sömu andlegu fæðu og allir drukku hinn sama andlega drykk. Því að þeir drukku af hinum andlega kletti, sem fylgdi þeim. Og kletturinn var Kristur. En Guð hafði ekki velþóknun á flestum þeirra, því að þeir voru felldir í eyðimörkinni.“ Takið eftir því að þótt þeir hefðu upplifað yfirnáttúrlega hluti og skýið skýldi þeim, hafði Guð ekki velþóknun á þeim. Hvers vegna hafði hann ekki velþóknun á þeim? „Því að þeir voru felldir í eyðimörkinni.“ Hvers vegna? Vegna þess að þeir urðu sólgnir í það sem illt er! Þeir gerðu uppreisn gegn því sem Guð hafði ætlað þeim og tilbáðu skurðgoð eigin nautna!

Hvað er það sem illt er? Það er hungur í þá hluti sem Guð segir okkur að láta eiga sig, vegna þess að hann veit að þeir munu að lokum leiða til glötunar.

Lítum á þetta í rituðu orði Guðs: „Þessir hlutir hafa gjörst sem fyrirboðar fyrir oss, til þess að vér verðum ekki sólgnir í það, sem illt er, eins og þeir urðu sólgnir í það. Verðið ekki skurðgoðadýrkendur, eins og nokkrir þeirra. Ritað er: „Lýðurinn settist niður til að eta og drekka, og þeir stóðu upp til að leika.“ Drýgjum ekki heldur hórdóm, eins og nokkrir þeirra drýgðu hórdóm, og tuttugu og þrjár þúsundir féllu á einum degi.“ (1. Korintubréf 10:6-8).Fyrra Korintubréf 10:6–8 · Biblían 1981

Þeir féllu í skurðgoðadýrkun og settu eitthvað annað í stað Guðs. Þeir kölluðu hann Drottin en létu blygðunarlaust ógert það sem hann bauð þeim. Hið sama er að gerast í dag vegna þess að falskenning fer nú um heiminn sem heldur því fram að ekkert rangt sé við hórdóm! Þessir falskennendur, sem Biblían varar við, segja að þetta sé bara úrelt hugmynd frá fyrri kynslóð til að koma í veg fyrir að þessi kynslóð fái að skemmta sér!

Þetta boðorð varð ekki til fyrir einni eða tveimur kynslóðum; Guð gaf Ísraelsmönnum það fyrir meira en þrjú þúsund árum. Hann setti þetta inn í áætlun sína og orð sitt vegna þess að hann hatar þessa synd, og hann lét okkur vita að þegar við gerum uppreisn gegn honum erum við lögð af stað niður þann veg sem liggur út undan skjólinu.

Ungur maður og ung kona, sem höfðu búið saman í óvígðri sambúð í anda hins nýja siðgæðis, gáfu Drottni líf sitt fyrir skömmu. Þau urðu himinglöð þegar þau uppgötvuðu að syndir þeirra voru fyrirgefnar og héldu um stund að þau gætu haldið áfram að lifa í synd. Líkt og margt ungt fólk nú á dögum höfðu þau ánetjast lífsstíl sem leggur blessun sína yfir saurlífi eða annars konar uppreisn og skurðgoðadýrkun. Guði sé lof, þau sáu ljósið og gengu í hjónaband skömmu síðar!

Sumir sýna því sem Guð hefur sagt algjört virðingarleysi. „Freistum ekki heldur Drottins, eins og nokkrir þeirra freistuðu hans, þeir biðu bana af höggormum“ (1. Korintubréf 10:9). Guð sýndi hve mjög hann hataði það sem þeir gerðu þegar þeir óhlýðnuðust vilja hans, og þegar þeir mögluðu sendi Guð engil sinn til að tortíma tuttugu og þremur þúsundum þeirra!Fyrra Korintubréf 10:9 · Biblían 1981

VIÐVÖRUN! „Vertu því varkár. Ef þú hugsar með þér: ‚Ó, ég myndi aldrei hegða mér svona‘ — láttu þetta þá vera þér víti til varnaðar. Því að þú getur líka fallið í synd. En mundu þetta — þær röngu girndir sem vakna í lífi þínu eru ekkert nýtt eða óvenjulegt. Margir aðrir hafa glímt við nákvæmlega sama vanda á undan þér. Og engin freisting er óviðráðanleg. Þú getur treyst Guði til að láta freistinguna ekki verða svo sterka að þú fáir ekki staðist hana, því að hann hefur lofað því og mun standa við orð sín. Hann mun sýna þér hvernig þú getur sloppið undan valdi freistingarinnar svo að þú megir standast hana með þolgæði. Forðist því, kæru vinir, vandlega hvers kyns skurðgoðadýrkun“ (1. Korintubréf 10:12-24).Fyrra Korintubréf 10:12–24

Sérðu hvernig skjól Guðs virkar? Hann leggur ekki blessun sína yfir syndina, en hann vill að fólk heyri fagnaðarerindið svo að það geti rétt út höndina og fundið kraftinn til að láta lyfta sér upp úr þessum syndum. Aðeins þeir sem bjóða honum birginn og ganga sína eigin vegu lenda úti á þunnum ís, vegna þess að þeir hafa ekkert skeytt um viðvörunarmerki hans. Guð er ekki að leita að átyllum til að fordæma þig og einmitt þess vegna hefur hann sett upp viðvörunarmerki. Hróp hjarta hans er: „Ég vil frelsa þig; ég vil að þú hafir líf og hafir gnægð þess!“

VIÐVÖRUN! Í Orðinu eru ákveðin viðvörunarmerki þar sem Guð dregur fram áætlun sína, velþóknun sína og skjól sitt handa fólki sínu. Hann er ekki að fella úr gildi viðvaranirnar og kallið til fólks síns um að ganga með honum og lifa fyrir hann. Viðvaranirnar sem hann hefur gefið standa jafn fast og nokkru sinni fyrr, en hann vill að þær séu settar í rétt samhengi. Hann vill að þeir sem elska hann og þrá að lifa fyrir hann viti hversu öruggir þeir eru. En hann vill líka að fólk viti að sú braut sem það er á getur leitt til alvarlegra vandræða ef það tekur hann ekki alvarlega.

Löghlýðið fólk gengur ekki um með áhyggjur á hverjum degi bara vegna þess að það vill svo til að það er fangelsi niðri í bæ! Raunar getur það gengið beint til lögregluþjóns, horft í augu hans, tekið í höndina á honum og heilsað honum vingjarnlega. Það þarf engar áhyggjur að hafa vegna þess að það hefur farið að lögum. Nákvæmlega þannig vill Guð að þér líði gagnvart honum!

VIÐVÖRUN: Varist að glata tilfinningunni fyrir mikilvægi andlegra hluta!

Mjög margir trúaðir eru á braut andlegs sljóleika. Sljóleiki er sú tilfinning að hlutirnir skipti litlu máli; svefndrungi og doði gagnvart Guði; skortur á andlegum þrótti; seinagangur í verki. Sljóleikinn talar úr okkar innsta kjarna þegar við segjum: „Það er auðveldara að vera bara heima. Það er erfitt að vekja með sér eftirvæntingu og brennandi áhuga á því sem Guði tilheyrir. Ég þarf að sinna nokkrum öðrum erindum í dag, svo að ég sleppi því bara að fara í kirkju!“

Lausn Guðs er þessi: „Vanrækjum ekki kirkjusamkomur okkar, eins og sumir gera, heldur uppörvum og áminnum hvert annað, einkum nú þegar dagur endurkomu hans færist nær“ (Hebreabréfið 10:25). Mundu að ef þú finnur til doða og kulda innra með þér og það er þér farg og byrði að hugsa: „Nú er enn ein helgin runnin upp og ég þarf að fara í kirkju. Hvílík kvöð!“ GÆTIÐ YKKAR! HÆTTA! ÞUNNUR ÍS!Hebreabréfið 10:25 · TLB

VIÐVÖRUN! VANTRÚ! Guð vill að við höfum lifandi vitund um það sem hann er að gera. Hann vill að við trúum á hið yfirnáttúrlega, vegna þess að hann er Guð hins yfirnáttúrlega. Ef þú heldur þig í fjarlægð í hjarta þínu, þá skaltu gæta þín! „(Gætið ykkar því,) bræður, og hafið gát á að enginn ykkar búi yfir vondu vantrúar hjarta — sem neitar að halda sér fast við hann, treysta honum og reiða sig á hann — svo að það leiði ykkur til að snúa baki við lifanda Guði, yfirgefa hann eða halda ykkur í fjarlægð frá honum“ (Hebreabréfið 3:12).Hebreabréfið 3:12 · AMP

Ef til vill hefur þú haft einlægan áhuga á kirkjunni og því að starfa fyrir Guð, en efahyggjuandi hefur læðst inn í hugsunarhátt þinn. Þú heldur þig í fjarlægð í vantrú eða efa, en hvort tveggja er óvinur Guðs. Ef þú segist trúa á hið yfirnáttúrlega og nefnir eina ástæðu fyrir því að þú trúir en níu fyrir því að þú gerir það ekki, þá eru orð þín ekki annað en innantómt bergmál. Viðvörunin segir að þú trúir í raun ekki á hið yfirnáttúrlega, og án þess að gera þér grein fyrir því dregurðu vegi Guðs í efa í huga þínum.

Það er svo auðvelt að láta svæfa sig þannig að maður verði bara áhorfandi sem heldur sig í fjarlægð og segir: „Ég get ekki blandað mér of mikið í þetta; ég er meira og minna hlutlaus.“ Það er ekkert hlutlaust svæði til — þú togar annaðhvort í aðra áttina eða hina.

Við þurfum að vera eins og Pétur og Páll og sumir hinna lærisveinanna sem fylgdu Jesú og voru fúsir til að leggja líf sitt í sölurnar fyrir Guð! Ég get sagt með mikilli gleði að aldrei í sögu heimsins hefur fólk Guðs helgað sig jafn heilshugar því sem hann er að gera og einmitt í dag.

VIÐVÖRUN: „Rangsnúið hjarta mettast af vegum sínum;“ (Orðskviðirnir 14:14). Þegar þú tekur að berast af leið, löngu áður en þú verður algjörlega viðskila við Guð, hefur þú aðeins áhuga á því sem snýr að þér sjálfum, en ekki því sem tilheyrir Guði. Þetta er viðvörunarmerki.Orðskviðirnir 14:14 · Biblían 1981

VIÐVÖRUN! „Hvað eigum vér þá að segja? Eigum vér að halda áfram í syndinni til þess að náðin aukist?“ (Rómverjabréfið 6:1). Náð Guðs er fagurt skjól, en hún er ekki leyfisbréf til að syndga. Náð Guðs er nokkuð sem við höfum ekki unnið til og getum ekki keypt. Sá sem heldur að hann geti gert það sem honum sýnist er að gera uppreisn gegn Guði og er á skautum á þunnum ís!Rómverjabréfið 6:1 · Biblían 1981

VIÐVÖRUN! „... þiggið ekki náð Guðs til ónýtis“ (2. Korintubréf 6:1). Náð Guðs er gjöf og við megum ekki þiggja hana til ónýtis. Páll fjallar um þetta í tengslum við það sem Guð gerði þegar hann bjó okkur skjól sitt, og hann gaf okkur þessa viðvörun: „Því að Guð tók hinn syndlausa Krist og hellti syndum okkar yfir í hann. Í staðinn hellti hann svo gæsku Guðs í okkur! Sem samverkamenn Guðs sárbænum við ykkur að kasta ekki frá ykkur þessum dásamlega boðskap um hina miklu góðvild Guðs.“ Guð gerði þetta fyrir þig, og hvílíkt fagnaðarorð fullvissu sem hann gefur hér, en hann varaði okkur við því að kasta því frá okkur fyrir veraldlegar nautnir. „Því að Guð segir: ‚Hróp þitt barst mér á hagstæðri stundu, þegar dyrnar stóðu opnar upp á gátt. Ég hjálpaði þér á þeim degi þegar hjálpræðið stóð til boða.‘ Einmitt núna er Guð reiðubúinn að taka á móti þér. Í dag er hann reiðubúinn að frelsa þig.“Seinna Korintubréf 6:1

Síðan heldur hann áfram og segir okkur hvernig við getum varast að kasta því frá okkur: „Við kappkostum að lifa þannig að framkoma okkar verði aldrei til þess að nokkur maður hneykslist eða láti aftra sér frá því að finna Drottin, svo að enginn geti fundið að okkur og kennt Drottni um. Í öllu sem við gerum reynum við raunar að sýna að við séum sannir þjónar Guðs“ (2. Korintubréf 5:21 og 6:1-4). Hallelúja!Seinna Korintubréf 5:21 · Seinna Korintubréf 6:1–4

Hugsaðu þér að þú hafir nýverið keypt nýja uppþvottavél inn á heimilið. Þú hlakkar til að prófa alla nýju eiginleikana og hugsar til allra þeirra klukkustunda sem hún mun spara þér í eldhúsinu, og þú ert að lesa leiðbeiningarnar um hvernig hún nýtist þér sem allra best. Þá kemurðu auga á lítið merki þar sem stendur: „VIÐVÖRUN! Til að tryggja sem besta og hagkvæmasta virkni skal gera svo og svo.“

Hvað myndi gerast ef þú hugsaðir allt í einu með þér: „Ég get ekki haft þetta tæki á heimilinu; það gæti brugðist mér!“ Í eitt andartak tókstu augun af öllum kostunum og blést varnaðarorðið upp, og á sömu stundu fölnaði allt gagnið af vélinni í huga þínum!

Því er eins farið með fyrirheit Guðs hjá þeim sem gerir sér grein fyrir hvað hefur verið gert fyrir hann og hvað Guð vill gera. Fyrirheit Guðs og gæði hans eru öll skýrt sett fram fyrir hann og búnaðurinn er í algjörum sérflokki. Við erum fullkomlega sannfærð um hve góður Guð er og hvernig umhyggja hans fyrir okkur birtist í öllum hans góðu fyrirheitum, en ekki eitt einasta orð af þeim hefur nokkru sinni brugðist. Ábyrgð hans er ótakmörkuð! En þar er engu að síður viðvörunarmerki, og það er þar til þess að allt virki þér til góðs!

Rautt ljós blikkar við járnbrautarþverun þegar lest nálgast til að forða okkur frá bráðum bana! Slökkviliðsbíll þeytir sírenu til að vara okkur við komu sinni! Sjúkrabíll og lögreglubíll blikka ljósum þegar hætta er á ferðum og vælið í sírenunum varar okkur við svo að við víkjum út í kant og förum úr vegi. Hiti varar okkur við veikindum og sýkingu.

Öll þessi merki eru af hinu góða og það eru viðvörunarmerki Guðs líka. Þau eru jafn áhrifarík til að forða okkur frá því að bíða bana (andlega) og blikkljósin við járnbrautarþverunina eru til að forða okkur frá því að bíða bana líkamlega! Guð elskar okkur svo heitt að hann hefur sett upp viðvörunarmerki allt í kringum gleðivatnið, eingöngu okkur til verndar!