Að lokum ... Charles og Frances Hunter

Þegar við vorum að ljúka við að skrifa þessa bók höfðum við samband við séra Buck vegna smávægilegra breytinga á lokahandritinu, og þá sagði hann okkur mjög treglega frá öðrum hluta vitjunar sem átti sér stað árla morguns sunnudaginn 18. mars 1979.

Gabríel, Chrioni og þjónustuengill að nafni Cyprion komu heim til hans með þau skilaboð frá Guði að ein af hjartans óskum hans sé að kenna fólki sínu mikilvægi lofgjörðar og tilbeiðslu.

Englarnir sögðu: „Við viljum að þú takir þátt í tilbeiðslunni með okkur,“ og á sama augnabliki var séra Buck gefið tungumál sem hann hafði aldrei talað áður. Í þrjátíu og fimm mínútur lofuðu þeir Gabríel, Chrioni, Cyprion og séra Buck Guð og tilbáðu hann saman. Hann sagði að lofgjörðin hefði flætt í gegnum hann líkt og „tungumál sem streymdi fram sem fljót“ sem hann gat hvorki hafið né stöðvað af sjálfsdáðum!

Þar sem þeir voru allir að tilbiðja og lofa Guð saman opnaði séra Buck augun og sá nokkuð sem hann gat varla skilið.

Chrioni er hæstur þeirra engla sem voru þar svo snemma þennan sunnudagsmorgun, en þegar hann leit á hann voru þeir Chrioni báðir nákvæmlega jafnháir!

Þá leit hann á Gabríel! Hann var líka jafnhár! Cyprion mældist einnig jafnhár þeim hinum!

Hvernig gat þetta staðist? Séra Buck leit niður. Fætur Gabríels voru um fjóra þumlunga frá gólfinu! Síðan leit hann á fætur Cyprions, og þeir voru um átján þumlunga frá gólfinu, og þá leit hann á eigin fætur, og honum til algjörrar furðu voru þeir einnig um átján þumlunga frá gólfinu! Í fyrsta sinn gerði hann sér grein fyrir því að líkami hans hékk í lausu lofti!

Gabríel færði honum afar áhugaverðan fróðleik á þessari stundu, því hann sagði að allt frá æðstu englum til hinna lægstu og til mannanna barna værum við öll á sama plani þegar við lofum og tilbiðjum Guð. Hann færði honum þau tíðindi frá Guði að tilbeiðslan væri það sem best jafnaði allan mun milli himins og jarðar, og sagði að það sem þarna ætti sér stað væri sýnilegt dæmi um þennan mikla sannleika.

Mun eitthvað af þessu koma fyrir okkur? Samkvæmt orðum Gabríels mun það gerast þegar Jesús kemur aftur til að sækja okkur, og samkvæmt Biblíunni er þetta það sem mun gerast:

„Og nú, kæru bræður, vil ég að þið vitið hvað verður um kristinn mann þegar hann deyr, svo að þið fyllist ekki hryggð þegar það gerist, eins og hinir sem enga von eiga. Því að úr því að við trúum því að Jesús hafi dáið og síðan lifnað við á ný, þá getum við líka trúað því að þegar Jesús kemur aftur muni Guð leiða fram með honum alla þá kristnu sem dánir eru. Ég get sagt ykkur þetta beint frá Drottni, að við sem enn erum á lífi þegar Drottinn kemur aftur munum ekki rísa upp til móts við hann á undan þeim sem hvíla í gröfum sínum. Því að sjálfur Drottinn mun stíga niður af himni með voldugu kalli, með raust höfuðengilsins sem hrærir sálina og miklum básúnuhljómi Guðs. Og hinir trúuðu sem dánir eru munu fyrstir rísa upp til móts við Drottin. Síðan munum við, sem enn erum á lífi og verðum eftir á jörðinni, verða hrifin burt ásamt þeim í skýjunum til fundar við Drottin í loftinu og vera með honum að eilífu. Huggið því og uppörvið hvert annað með þessum tíðindum“ (1. Þessaloníkubréf 4:13-18).

Fyrra Þessaloníkubréf 4:13–18 · TLB

Með trúardirfsku sem við höfum aldrei séð hjá nokkrum öðrum segir séra Buck í fullkomnu frelsi frá því sem er að gerast í lífi hans sjálfs, og í þessari bók hefur hann einfaldað marga mikla sannleika Ritningarinnar fyrir okkur.

Okkur finnst þetta vera eins konar niðurtalning fyrir geimskot hinna kristnu út í himingeim okkar eilífa áfangastaðar — HIMININN AÐ EILÍFU MEÐ GUÐI OG KRISTI JESÚ!

Hallelúja!

Charles og Frances Hunter