Þú ert hulinn (Friðþæging)

Boðskapurinn um friðþæginguna er gríðarlega kröftugur boðskapur sem veitir kristnum mönnum frelsi. Hann er hluti af áætlun Guðs sem nú birtist á okkar dögum og á erindi til hvers einasta manns sem lifir á jörðinni, eða mun lifa áður en hinn efsti dagur Drottins rennur upp. Friðþæging merkir í raun að hylja (hebreska: kaphar, að hylja, strika út; gríska: katallage: skipti, sáttargjörð).

Gabríel sýndi mér hvernig ég ætti að teikna skýringarmyndina sem lýsir mikilvægi og hlutverki friðþægingarinnar.

Þessi þríþætti boðskapur er ætlaður þeim sem lifa fyrir Guð, þeim sem eru hirðulausir og hinum vantrúuðu, til að þeir fái skilið tign og mikilleik Guðs. Þessi boðskapur er svo mikilvægur að hann hefur verið hluti af hverri einustu englavitjun. Hann er þungamiðja allrar mannkynssögunnar og varðar alla menn — hann er kjarninn í frelsisáætlun Guðs fyrir mannkynið. Hann er stökkpallurinn inn í eilífðina.

Þessi boðskapur er svo brýnn og mikilvægur að ég finn mig knúinn af Guði til að segja þér að festa hann í hjarta þínu og huga, og tala um hann við fólk hvar sem þú ert. Láttu fólk vita hvað Jesús hefur gert og hvað hann getur gert.

Í miðri skýringarmyndinni er bogi, líkt og regnbogi. Þessi bogi yfir okkur er friðþægingin, skjólið og blóð Krists. Fyrir ofan friðþægingarbogann er Guð og hvernig hann sér okkur. Fyrir neðan hann er maðurinn og hvernig hann sér okkur. Maðurinn sér okkur með synd, galla og mistökum, en Guð horfir í gegnum þetta skjól, þessa friðþægingu, og sér heilagleika í stað syndar vegna þess að hann hefur þegar gert út um syndina. Í stað galla sér Guð lýtaleysi. Í stað mistaka sér hann okkur óaðfinnanleg, hann sér ekkert sem hægt er að finna að hjá okkur, ávíta okkur fyrir eða jafnvel átelja (Kólossubréfið 1:22).Kólossubréfið 1:22 · TLB

Guð getur ekki umborið synd vegna sjálfs eðlis síns. Frá sjónarhóli hans verður að ríkja algjör fullkomnun áður en hann getur tekið við okkur. Frá okkar jarðneska sjónarhóli leitum við leiða til að losa okkur sjálf við syndina með því að draga okkur upp á hárinu af eigin rammleik, en Guð útskýrði heilagleikann fyrir mér í alveg nýju ljósi.

Heilagleiki er mjög líkur dýrð Guðs. Hann er útgeislun persónu hans og nærveru. Syndleysi er afleiðing heilagleikans, ekki heilagleikinn sjálfur. Heilagleiki er í bókstaflegri merkingu skapgerð og eðli Guðs. GUÐ ER HEILAGUR!

Guð talar um braut heilagleikans sem nær alla leið niður til jarðar. Fyrir náðina, óverðskuldaða hylli Guðs, nálgast maðurinn Guð á þeirri braut. Jesús var og er heilagleiki Guðs sem réttur er út til okkar, og hann opnar veginn vegna þess að hann ER vegurinn! Guð tekur við okkur vegna þess að Jesús var heilagur, og síðan erum við hjúpuð réttlæti þannig að GUÐ SÉR OKKUR NÁKVÆMLEGA EINS OG HANN SÉR JESÚ!

Fyrir neðan friðþægingarbogann (sjá skýringarmynd) sjáum við hvernig litið er á okkur í augum manna. Maðurinn horfir á synd okkar, galla og mistök neðan frá, og ásakanir dynja á okkur bæði frá fólki og frá Satan. Þrá Guðs fyrir okkur er sú að við sjáum fólkið í kringum okkur eins og hann sér það. Til að svo megi verða hefur hann gefið okkur orð sitt, anda sinn og blóð sonar síns, Jesú!

Rétt eins og Guð þolir ekki synd, þá þolir hann ekki heldur neinn galla. Þegar lambi var fórnað undir gamla lögmálinu varð ekki aðeins lambið að vera fullkomið, án nokkurs lýtis eða galla, heldur varð presturinn sem færði fórnina einnig að vera lýtalaus til að geta gegnt prestsþjónustu; hann mátti ekki einu sinni vera með einn einasta fæðingarblett á öllum líkama sínum. Guð er Guð fullkomnunar!

Guð gaf Aroni æðsta presti mjög ströng og nákvæm fyrirmæli um hvernig hann ætti að færa dýrafórnir til friðþægingar fyrir syndir hinnar útvöldu fjölskyldu Guðs, Ísraelsmanna. Guð leyfði mér að sjá prest Gamla testamentisins ganga inn með fórnirnar sem færa átti fyrir syndir lýðsins, svo að þær yrðu huldar frá einu ári til annars. Áður hafði ég skilið þennan ritningarstað svo að presturinn væri tilbúinn til að ganga inn í helgidóminn inn fyrir fortjaldið vegna þess að hann hefði gert allt rétt áður en hann gekk inn; að hann hefði náð algjörri fullkomnun með því að fylgja hverju einasta fyrirmæli Guðs. Ég hafði alltaf talið að þetta væri nægjanlegur undirbúningur. En Guð lét mig sjá að þetta var ekki fullnægjandi skilningur á tilgangi þessara helgiathafna.

Aron æðsti prestur og eftirmenn hans gátu aðeins farið upp að vissu marki í fórnarathöfninni áður en þeir luku undirbúningi sínum fyrir að ganga inn í Hið allrahelgasta inn fyrir fortjaldið. Sá staður var nefndur svo vegna helgi þessa innsta rýmis tjaldbúðarinnar. Örkin, hulin náðarstólnum, var geymd bak við fortjaldið í Hinu allrahelgasta. Guð sagði: „Því að ég er sjálfur nálægur í skýinu yfir náðarstólnum.“ Sú eina manneskja í allri veröldinni sem hefði verið hægt að kalla algjörlega réttláta, algjörlega reiðubúna og algjörlega undirbúna, var æðsti presturinn.

Guð leyfði mér að sjá þennan atburð nánast eins og lifandi sjónarspil! Ég sá Aron æðsta prest koma inn með ungan nautkálf sem þurfti að slátra eingöngu til hreinsunar fyrir þennan prest. Blóð þessa kálfs varð að bera á Aron og á alla munina í rýminu sem hann gekk inn í. En hann gat ekki hafið verkið í Hinu allrahelgasta fyrr en annað hafði gerst!

Honum var fyrirlagt að taka hnefafylli af reykelsi sem hafði verið barið og steytt í fínt duft. Þetta táknaði húðstrýkinguna sem Jesús varð að þola fyrir okkur. Síðan tók Aron glóandi kol beint úr eldinum, gekk inn í Hið allrahelgasta og lagði í flýti þessa hnefafylli af reykelsi á glóðirnar. Á svipstundu steig reykjarmökkur upp af reykelsinu og huldi náðarstólinn ofan á örkinni. Aron hjúpaðist þessu skýi af ilmreykelsi sem barst upp og var Guði þóknanlegt. Þegar Guð leit svo niður sá hann Aron í gegnum skýið sem táknaði Jesú Krist og þjáningu hans. Aðeins með þessum hætti gat Aron bjargað lífi sínu.

Lífi Arons var þyrmt vegna staðgengilsfórnar sem tók við höggi reiði Guðs. Von hans um að verða tekinn í sátt hvíldi á því sem reykelsið táknaði, sem var Jesús! Aron var í skjóli vegna þess að eldur dómsins lenti á staðgenglinum og Ísrael fékk eins árs grið til viðbótar.

Jesús, hinn syndlausi sonur Guðs, gekk inn sem æðsti prestur fyrir syndir heimsins án nokkurrar friðþægingar fyrir sjálfan sig. Hendur hans voru tómar! Hann hafði ekkert skjól! Reiði Guðs var beint frá manninum og Jesús tók högg dóms Guðs á sjálfan sig!

Ský steig upp af hinu brennandi reykelsi sem Jesús táknaði og breiddist út um allan heiminn. Það barst aftur í gegnum mannkynssöguna allt til upphafs mannsins. Það barst fram á við frá Golgata allt til hins mikla dags komu hans! Þegar það breiddist út um tíma og rúm huldi það allt fólk á öllum öldum sem hefur sett traust sitt á hið eilífa skjól, fórn Guðs í Jesú!

Eftir að ég hafði séð þennan fagra sannleika birtast sem sjónarspil sagði Gabríel mér að ef ég vildi lesa um þetta gæti ég fundið það í 3. Mósebók 16:6, 11-12. Síðan sagði hann mér að ég gæti lesið um hvað varð um fólkið eftir að Aron færði fórnina. Fara átti með blóð annars geithafursins (sem einnig var fyrirmynd um Jesú), sem var fórnin fyrir syndir lýðsins, inn fyrir fortjaldið og stökkva því á náðarstólinn og framan við hann. Þetta huldi hin brotnu boðorð, syndir mannsins, sem geymd voru í sáttmálsörkinni.Þriðja Mósebók 16:6, 11–12

Eftir að helgiathöfn friðþægingarinnar var lokið var hinn lifandi hafur leiddur inn. Aron lagði báðar hendur á höfuð hins lifandi hafurs og játaði allar syndir lýðsins yfir honum. Síðan sendi hann hafurinn, með öllum þessum syndum á sér, út í eyðimörkina þar sem enginn bjó. Þetta var „syndahafurinn“ og hann bar allar syndirnar burt. Eftir að hafa fyrst hulið syndir lýðsins svo að hann gæti tekið við þeim, fjarlægði Guð algerlega öll sönnunargögn syndarinnar.

Guð vill að við vitum að þegar hann hylur synd okkar ætlar hann ekki að skilja eftir syndahrúgu sem rotnar og rýkur undir skjólinu. Hann hylur hana fyrst svo að hann geti tekið við okkur, og síðan flytur hann hana alla burt á stað þar sem hún finnst aldrei framar. Syndir okkar eru ekki aðeins huldar, heldur eru þær fjarlægðar svo langt sem austrið er frá vestrinu.

Vegna fórnar Jesú, sem var friðþægingin fyrir syndir okkar, getur Guð litið niður á okkur og á allt sem gerist í venjulegri rás þessa lífs, og syndir okkar eru huldar augum hans. Þannig opnar hann okkur leið til að verða tekin í sátt í Hinu allrahelgasta þar sem hann er nálægur í skýinu yfir náðarstólnum.

Þegar Guð gaf mér þessa víðsýn yfir friðþæginguna, eða skjólið, færði Gabríel mér boðskap frá hjarta Guðs og sagði mér að sem kristið fólk gætum við verið fullkomlega afslöppuð í þeirri dýrlegu vissu að hann annast alla hluti í ríki sínu af fyllstu alúð, og að trúaðir þurfi ekki að finna sig sligaða af byrðum þegar þeir hafa áttað sig á stöðu sinni í Guði. Hann sagði mér að þegar Guð lítur niður á okkur og sér trú okkar á Jesú og fórn hans, þá sér hann okkur nákvæmlega eins og Jesú! Við erum tekin í sátt fyrir blóðið og vafin inn í kærleika hans. Hann vísaði mér á Efesusbréfið 1:4-5 og sagði að áform Guðs hefði verið að maðurinn yrði heilagur og lýtalaus í augum hans. „Fyrir löngu, jafnvel áður en hann skapaði heiminn, útvaldi Guð okkur sem sína eigin eign vegna þess sem Kristur myndi gera fyrir okkur; hann ákvað þá þegar að gera okkur heilög í augum sínum, án nokkurs einasta galla — okkur sem stöndum frammi fyrir honum hjúpuð kærleika hans“ (Efesusbréfið 1:4-5). Hallelúja!Efesusbréfið 1:4–5 · TLB · Efesusbréfið 1:4–5

Guð hefur gefið okkur orð sitt og heilagan anda sinn vegna þess að hann vill að heimurinn sjái okkur á sama hátt og hann sér okkur, sem er að líkjast Jesú!

Í Títusarbréfinu 2:11 er ritað: „Því að náð Guðs hefur opinberast (verið opinberuð) til sáluhjálpar öllum mönnum.“ Ekki hafa allir menn tekið við sáluhjálpinni, en allt hefur verið til reiðu gert. Í því felst boðskapur um réttlætingu og syndleysi sem geislar upp til Guðs, en þar er einnig boðskapur sem geislar niður á við: „Hún kennir oss að afneita óguðleik og veraldlegum girndum og lifa hóglátlega, réttvíslega og guðrækilega í heimi þessum“ (Títusarbréfið 2:12).Títusarbréfið 2:11 · Biblían 1981 · Títusarbréfið 2:12 · Biblían 1981

Síðan minnti Gabríel mig á að þar sem við erum nú réttlætt hefur Guð þegar tekið við okkur, svo að þetta annað sem við gerum af eigin rammleik og eigin andlegu ágæti er ekki til þess gert að Guð taki við okkur, heldur til þess að menn fái séð mynd hans í okkur. „Þetta er gott og nytsamlegt fyrir mennina“ (Títusarbréfið 3:8). Þeir þurfa að sjá Jesú í okkur, rétt eins og Guð gerir, og þá verðum við í raun framlenging á fegurð Krists!Títusarbréfið 3:8

Hann benti mér á ritningarstað í Kólossubréfinu 1:21-22 þar sem hann sagði að Guð hefði dregið þennan boðskap saman í stutt vers, alveg eins og hann sýndi mér á skýringarmyndinni af friðþægingunni. „Og yður, sem áður fyrri voruð fráhverfir Guði og óvinveittir honum í huga yðar og vondum verkum, yður hefur hann nú sátta gjört við sig með dauða Krists í jarðneskum líkama. Hann vildi láta yður koma fram fyrir sig heilaga og lýtalausa og óaðfinnanlega.“ Lítið aftur á skýringarmyndina af friðþægingunni — frá sjónarhóli Guðs. Síðan telur Guð upp skilyrðin fyrir því að svo megi vera Í AUGUM HANS. Kólossubréfið 1:23: „EF þér þá aðeins eruð stöðugir í TRÚNNI (í skjóli hans), grundvallaðir og fastir (öruggir) og látið ekki hræra yður frá VON FAGNAÐARERINDISINS (þessum gleðifréttum) ...“Kólossubréfið 1:21–22 · Biblían 1981 · Kólossubréfið 1:23

„Því að allt frá upphafi ákvað Guð að þeir sem kæmu til hans — og hann vissi allan tímann hverjir það yrðu — skyldu líkjast syni hans, svo að sonur hans yrði frumburðurinn meðal margra bræðra. Og þegar hann hafði útvalið okkur kallaði hann okkur til að koma til sín; og þegar við komum lýsti hann okkur „saklaus“, fyllti okkur gæsku Krists, réttlætti okkur frammi fyrir sér og hét okkur dýrð sinni“ (Rómverjabréfið 8:29-30).

Rómverjabréfið 8:29–30 · TLB

Hann er að segja að hann muni láta sjálft andrúmsloft himinsins geisla niður yfir okkur og gefa okkur ofurlítinn forsmekk af því hvernig verður þar uppi. Þetta er ástæðan fyrir því að trúaðir eru hamingjusamir. Drottinn hefur bókstaflega gefið okkur fagurt sýnishorn af því sem hann geymir handa okkur vegna þess að hann hefur heitið okkur dýrð sinni!

„Hver dirfist að ásaka okkur sem Guð hefur útvalið sem sína eigin? Mun Guð gera það? Nei! Hann er sá sem hefur fyrirgefið okkur og réttlætt okkur frammi fyrir sér. Hver mun þá sakfella okkur? Mun Kristur gera það? Nei! Því að hann er sá sem dó fyrir okkur og reis aftur upp til lífs fyrir okkur og situr á æðsta heiðursstað við hlið Guðs og biður fyrir okkur þar á himnum. Hver getur þá nokkru sinni gert okkur viðskila við kærleika Krists? Þegar við lendum í erfiðleikum eða hörmungum, þegar við erum hundelt eða okkur er tortímt, er það þá vegna þess að hann elski okkur ekki lengur? Og ef við erum hungruð, eða slypp og snauð, eða í háska, eða okkur er ógnað með dauða, hefur Guð þá yfirgefið okkur? Nei ... þrátt fyrir allt þetta vinnum við fullnaðarsigur fyrir Krist sem elskar okkur svo heitt að hann dó fyrir okkur“ (Rómverjabréfið 8:33-37).

Rómverjabréfið 8:33–37 · TLB

Vegna síns mikla kærleika dæmir Guð okkur ekki og mun ekki dæma okkur. Jesús sagði með sínum eigin orðum í Jóhannesarguðspjalli 3:16-17: „Því svo elskaði Guð heiminn, að hann gaf son sinn eingetinn, til þess að hver sem á hann trúir glatist ekki, heldur hafi eilíft líf. Guð sendi ekki soninn í heiminn til að dæma heiminn, heldur að heimurinn skyldi frelsast fyrir hann.“Jóhannes 3:16–17 · Biblían 1981

Margir halda að Jesús hafi komið til að dæma þá, en sannleikurinn er þessi: „Sá sem trúir á hann, dæmist ekki. Sá sem trúir ekki, er þegar dæmdur, því að hann hefur ekki trúað á nafn Guðs sonarins eina“ (Jóhannesarguðspjall 3:18). Með þessum ritningarorðum var Guð að segja að þessi heimur hefði villst af leið og þyrfti á undankomuleið að halda. Tilgangur hans með því að senda Jesú var að ryðja okkur braut inn í nærveru Guðs og svipta burt skýi fordæmingarinnar.Jóhannes 3:18 · Biblían 1981

Voldugir englar frá himnum eru umhverfis okkur til að gæta okkar og bera okkur á höndum sér svo að okkur skriki ekki fótur (sjá Sálm 91:11-12). Guð frelsaði okkur ekki til að dæma okkur, heldur til að gefa okkur líf. Áætlun hans er að leiða okkur aftur inn í samfélag og sameina okkur síðan sjálfum sér á ný. Þetta er áætlun Guðs! Hallelúja!Sálmarnir 91:11–12

Vegna þess að við tilheyrum honum heldur blóð friðþægingarinnar sífellt áfram að streyma til að hreinsa okkur öllum stundum. Við hreinsumst ekki eingöngu við játningu í orði, því að varir okkar geta mælt orð sem við meinum ekki. Sönn játning okkar kemur frá hjartanu þegar einlæg þrá okkar er að þóknast honum. Guð elskar okkur svo heitt að hann vill að við vitum að við þurfum ekki að vera eins og á nálum í nærveru hans, þjökuð af ótta við að okkur verði á í orði, hugsun eða verki. Þegar smámunir dreifa athygli okkar, svolítil bræði sýður upp úr eða rangt hugarfar læðist inn og við gleymum að biðja Guð fyrirgefningar á því, þá horfir hann á hjarta okkar og ásetning. Við erum réttlætt undir nýja lögmálinu vegna þess sem Jesús gerði þegar hann dó fyrir okkur, og þetta dýrmæta blóð heldur áfram að hreinsa okkur svo framarlega sem við viljum halda okkur undir skjólinu sem Guð bjó okkur, og hann hefur einnig gefið okkur bendingar til leiðsagnar frá heilögum anda sínum sem eru ávallt til staðar til að halda okkur undir skjóli hans.

Á okkar dögum er síðasti boðskapurinn, áður en lúðurinn kallar okkur hærra upp, boðskapurinn um friðþæginguna. Þetta fylgir þeirri fyrirmynd sem Guð gaf í frelsisáætlun sinni áður en hann skapaði jörðina. Hann vill að fólk í dag skilji til fulls að það er í skjóli, og syndarar þurfa að vita hvað Guð hefur í huga fyrir þá svo að þeim verði kleift að koma til hans og eiga frið við hann.

Jafnvel þótt þú neitir honum og hafnir honum getur ekkert gert þig viðskila við kærleika hans. Hann elskar jafnvel hina óguðlegustu, en hann segir okkur þó í 2. Mósebók 34:7 að þótt miskunn hans og náð nái til kynslóðar eftir kynslóð muni hún ekki sýkna hinn seka; aðeins trú á fórn hans getur gert það. Hann elskar fólk sem er sekt og langt í burtu frá honum, og það er farið að finna yl kærleika hans. En það eitt og sér veitir þér ekki aðgöngumiða að himnaríki. Það þýðir að Guð elskar þig og gefur þér tækifæri til að velja sig, en eina lausnin á sektinni felst í því að taka við því sem Jesús hefur gert.Önnur Mósebók 34:7

Við þurfum líka að muna að Guð er ekki aðeins Guð kærleikans, heldur er hann einnig Guð reiðinnar. Stundum leitar fólk að leyfisbréfi eða afsökun til að syndga vegna þess að það hefur enga raunverulega löngun til að snúa baki við hinu illa. Samt vill það enn njóta öryggisins í skjólinu og reynir að breiða það yfir sig. Guð vill að fólk viti að þótt hann hafi búið öruggt skjól, þá eru líka mörk þar sem skjólið sleppir.

Það sem veldur trúuðum mestum erfiðleikum eru ekki syndir þeirra gegn Guði, heldur brestir og viðhorf manns gagnvart manni í daglegu lífi. „Það er hugarlífið sem saurgar. Því að innan frá, úr hjörtum mannanna, koma illar hugsanir ...“ (Markúsarguðspjall 7:20, 21).Markús 7:20, 21 · TLB

Brestur sem haldið er fast í verður að synd, sem er uppreisn gegn Guði, og er ekki hulinn blóðinu. Brestur sem látinn er af verður að hlýðni við vilja Guðs og er hulinn blóðinu. „... Þú getur valið synd (með dauða) eða hlýðni (með sýknun) ...“ (Rómverjabréfið 6:16).Rómverjabréfið 6:16 · TLB

Móse og Aron bjuggu meðal Ísraelsmanna og þegar þeir horfðu á þá frá jarðneskum sjónarhóli sáu þeir illsku í herbúðunum. En frá sjónarhóli Guðs ofan við skjólið sá Guð hlýðni þeirra í stað syndar. „Hann hefur ekki séð misgjörð í Jakob og ekki heldur séð rangsleitni í Ísrael“ (4. Mósebók 23:21). Í *The Living Bible* segir: „Hann hefur ekki séð synd í Jakob.“Fjórða Mósebók 23:21

Guð sagði Bíleam að hann hefði horft á Ísrael frá sjónarhóli mannsins, en nú vildi hann að hann horfði á þá með sínum augum. Í 24. kafla 4. Mósebókar sagðist Bíleam sjá eitthvað allt annað nú þegar augu hans höfðu opnast svo að hann sá þetta eins og Guð sér það. „,Svo mælir hann, sem heyrir orð Guðs, sem sér sýn Hins Almáttuga, hnígandi niður og með upp loknum augum: Hversu fögur (ekki ill núna) eru tjöld þín, Jakob, búðir þínar, Ísrael! Eins og víðir árdalir, eins og aldingarðar á fljótsbökkum, eins og alóetré, er Drottinn hefir gróðursett, eins og sedrustré við vötn.‘“

Guð er ekki að leggja stórt áveitukerfi svo að hann geti opnað flóðgáttirnar og vökvað þau öll í einu, heldur annast hann hvert og eitt þeirra í kærleika. Hann vill að við vöxum og verðum sterk og heilbrigð í honum.

Þegar Drottinn talaði um þetta sagði ég: „Guð, hvað um Ísrael? Ef þú hélst svo fögru skjóli yfir þeim á þessum tíma, hvers vegna refsaðir þú þeim þá aftur og aftur og aftur á milli þessara fórna?“

Guð útskýrði fyrir mér að uppreisn og skurðgoðadýrkun eru þeir tveir hlutir sem færa manninn út undan skjólinu. Það er ekki þannig að Guð fjarlægi skjólið; það er ekki þannig að Guð fari niður og kíki undir það, heldur færir maðurinn sig sjálfur út undan því. Skoðið sögu Ísraels og þið munuð sjá að í hvert sinn sem Guð laust þá og refsaði þeim var það vegna uppreisnar og skurðgoðadýrkunar.

Þegar fólk setur traust sitt á eitthvað annað en það sem Jesús hefur gert, kýs það af fúsum og frjálsum vilja að fara út undan verndarskjóli hans. Þegar það tekur þá ákvörðun er það berskjaldað fyrir augum Guðs og hann sér syndir þess, galla og mistök.

Syndir okkar voru allar þvegnar burt með blóði lambsins, og Guð horfir ekki á okkur öðruvísi en í gegnum blóð Jesú sem hreinsar. Þá sér hann: Heilagleika í stað syndar. Lýtaleysi í stað galla. Óaðfinnanleika (fullkomnun) í stað mistaka.

Við KOMUMST UNDIR skjólið með því að iðrast synda okkar. Við HÖLDUM OKKUR UNDIR skjólinu með því að vilja þóknast Guði og hlýða honum allt inn í hugsanir og hugrenningar hjarta okkar. Við FÖRUM ÚT UNDAN skjólinu með uppreisn eða skurðgoðadýrkun. „EN ÉG OG MÍNIR ÆTTMENN MUNUM ÞJÓNA DROTTNI!“ (Jósúabók 24:19).Jósúabók 24:19