Inngangur

Fyrri sýnin

Eitt sinn á dimmri nóttu gekk ég einn inn í skóginn til að biðja, settist á klett, bar djúpa neyð mína fram fyrir Guð og bað Hann innilega um hjálp. Litlu síðar sá ég fátækan mann ganga í áttina til mín og hugsaði sem svo að hann væri kominn til að biðja mig um einhverja hjálp, því að hann væri svangur og honum væri kalt. Ég sagði við hann: „Ég er fátækur maður og á alls ekkert nema þetta teppi. Þú ættir heldur að fara í þorpið hérna rétt hjá og biðja um hjálp þar.“ Og sjá! Einmitt á meðan ég var að segja þetta leiftraði hann sem elding, úthellti blessunardropum og hvarf samstundis. Æ, æ! Nú var mér ljóst að þetta var minn elskaði Meistarinn sem kom ekki til að betla af vesælli veru eins og mér, heldur til að blessa mig og auðga (Síðara Korintubréf 8:9), og þannig sat ég eftir grátandi og harmaði heimsku mína og skort á innsæi.Seinna Korintubréf 8:9

Síðari sýnin

Annan dag, þegar verki mínu var lokið, gekk ég aftur inn í skóginn til að biðja, settist á sama klettinn og tók að íhuga hvaða blessana ég skyldi biðja. Á meðan ég sat þannig hugsi virtist mér annar maður koma og nema staðar nærri mér, og af fasi hans, klæðaburði og málfari að dæma sýndist hann vera virtur og guðrækinn þjónn Guðs; en í augum hans blikaði á slægð og undirferli, og þegar hann talaði var sem hann andaði frá sér óþef úr helvíti.

Hann ávarpaði mig á þessa leið: „Heilagi og virti herra, fyrirgefðu mér að ég skuli trufla bænir þínar og raska næði þínu; en það er skylda hvers manns að leitast við að vinna öðrum til gagns, og þess vegna er ég kominn til að leggja mikilvægt málefni fyrir þig. Hreint og óeigingjarnt líf þitt hefur haft djúp áhrif, ekki aðeins á mig heldur einnig á mikinn fjölda guðrækinna manna. En þótt þú hafir í nafni Guðs fórnað þér með líkama og sál fyrir aðra, hefur þú aldrei verið metinn að verðleikum. Ég á við að þar sem þú ert kristinn hafa aðeins nokkur þúsund kristinna manna orðið fyrir áhrifum frá þér, og sumir þeirra vantreysta þér meira að segja. Hversu miklu betra væri það ef þú yrðir hindúi eða múslimi og þar með sannarlega mikill leiðtogi? Þeir leita einmitt að slíkum andlegum höfðingja. Ef þú fellst á þessa tillögu mína munu þrjú hundruð og tíu milljónir hindúa og múslima gerast fylgjendur þínir og veita þér lotningarfulla hyllingu.“

Um leið og ég heyrði þetta hrutu þessi orð af vörum mínum: „Þú Satan! Hypjaðu þig burt. Ég vissi samstundis að þú værir úlfur í sauðargæru! Eina ósk þín er sú að ég yfirgefi krossinn og hinn mjóa veg sem liggur til lífsins, og velji hinn breiða veg dauðans. Meistarinn minn Sjálfur er hlutskipti mitt og arfahlutur, Hann sem Sjálfur gaf líf Sitt fyrir mig, og mér ber að færa Honum líf mitt og allt sem ég á að fórn, Honum sem er mér eitt og allt. Farðu því á brott, því að ég á ekkert saman við þig að sælda.“

Þegar hann heyrði þetta fór hann burt, tautaði og urraði í bræði sinni. Og í tárum úthellti ég sál minni fyrir Guði í bæn á þessa leið: „Drottinn Guð minn, mitt eitt og allt, líf lífs míns og andi anda míns, lít í miskunn til mín og fyll mig svo Þínum heilaga anda að í hjarta mínu verði ekkert rúm fyrir kærleika til nokkurs annars en Þín. Ég leita engrar annarrar gjafar hjá Þér en Þín Sjálfs, sem ert Gjafari lífsins og allra blessana þess. Ég bið Þig hvorki um heiminn né fjársjóði hans, og jafnvel ekki heldur um himnaríki, heldur þrái ég og sækist eftir Þér einum, og þar sem Þú ert, þar er himinninn. Hungur og þorsta þessa hjarta míns er aðeins hægt að seðja með Þér, sem gafst því líf. Ó, Skaparinn minn! Þú hefur skapað hjarta mitt handa Þér einum, en ekki handa neinum öðrum, og því getur þetta hjarta mitt enga hvíld né ró fundið nema í Þér, í Þér sem bæði skapaðir það og lagðir í það þessa sömu þrá eftir hvíld. Taktu því burt úr hjarta mínu allt sem er andstætt Þér, og gakktu inn, dveldu þar og ríktu að eilífu. Amen.“

Þegar ég reis á fætur eftir þessa bæn sá ég geislandi Veru, skrýdda ljósi og fegurð, standa frammi fyrir mér. Þótt Hann mælti ekki orð, og ég sæi Hann ekki fyllilega glöggt þar sem augu mín flutu í tárum, streymdu frá Honum geislar lífgefandi kærleika líkt og eldingar, af slíkum krafti að þeir smugu inn í mig og böðuðu sjálfa sál mína. Samstundis vissi ég að minn kæri Frelsarinn stóð frammi fyrir mér. Ég stóð þegar upp af klettinum þar sem ég sat og féll til fóta Hans. Í hendi Sinni hélt Hann á lyklinum að hjarta mínu. Hann lauk upp innsta fylgsni hjarta míns með lykli kærleika Síns og fyllti það nærveru Sinni, og hvert sem ég leit, hið innra sem hið ytra, sá ég engan nema Hann.

Þá skildi ég að hjarta mannsins er sjálft hásæti og háborg Guðs, og þegar Hann gengur þar inn til að dvelja hefst himnaríki. Á þessum fáu sekúndum fyllti Hann hjarta mitt svo mjög og talaði svo undursamleg orð, að jafnvel þótt ég ritaði margar bækur gæti ég ekki sagt frá þeim öllum. Því að þessa himnesku hluti er aðeins hægt að útskýra á himneskri tungu, og jarðneskar tungur duga ekki til þess. Engu að síður mun ég leitast við að færa í letur nokkra af þessum himnesku hlutum sem mér birtust í sýn frá Meistaranum. Hann settist Sjálfur á klettinn sem ég hafði áður setið á, og þar sem ég sat við fætur Hans hófst á milli Meistara og lærisveins það samtal sem nú fer á eftir.