Himnaríki og helvíti

Fyrri hluti

Lærisveinninn: Meistari minn, hvað eru himnaríki og helvíti, og hvar eru þau?

Meistarinn: 1. Himnaríki og helvíti eru tvenns konar andstætt ástand í hinum andlega heimi. Þau eiga upptök sín í hjarta mannsins og í þessum heimi er grunnurinn að þeim lagður. Þar eð maðurinn getur ekki séð sinn eigin anda getur hann ekki heldur séð þetta tvenns konar ástand sálarinnar. En hann reynir það innra með sér, rétt eins og hann kennir til sársauka við högg og finnur sætubragð þegar hann neytir góðgætis. Sárið eftir höggið getur ágerst uns það veldur hinum mesta sársauka og leiðir að lokum til dauða og rotnunar, en á hinn bóginn getur góðgætið eflt þróttinn þegar það meltist. Á sama hátt getur sársaukinn af syndsamlegu verki og hamingjan af góðverki komið fram að nokkru leyti þegar í stað, en full refsing eða umbun fyrir þau skynjast þó fyrst þegar gengið er inn í hinn andlega heim.

2. Í þessum heimi er maðurinn aldrei lengi ánægður með eitt og hið sama, heldur sækist hann sífellt eftir breyttum aðstæðum eða umhverfi. Af því er ljóst að hinir forgengilegu hlutir þessa heims geta aldrei fullnægt honum, því að hann þráir eitthvað sem er traust og óbreytanlegt og fellur ávallt að smekk hans og löngunum. Þegar hann í leit sinni finnur þennan veruleika í Mér tekur löngunin í frekari tilbreytingu enda, því að enginn þreytist á fullkomnu samfélagi og algjörri hamingju, enda er þetta hin eina krafa bæði líkama og anda. Í sannleika sagt er það eina markmið mannsálarinnar að öðlast sannan frið. Stundum berst að hjarta mannsins, án nokkurrar hugsunar eða löngunar frá hans eigin hendi, skyndileg tilfinning unaðar eða sársauka sem stafar frá hinum andlega heimi himnaríkis eða helvítis. Þetta kemur yfir hann aftur og aftur, og smám saman nær annað hvort þeirra yfirhöndinni eftir andlegri venju hans, og með því að tileinka sér annað þeirra jafnt og þétt tekur hann endanlega ákvörðun. Á þennan hátt er grunnurinn að himnaríki eða helvíti lagður í hjarta mannsins meðan hann er enn í þessum heimi, og eftir dauðann gengur hann inn í það ástand sem þrár hans eða ástríður hafa búið hann undir í þessu lífi.

3. Sumir segja að löngunin sé rót alls sársauka og sorgar, og því sé ekki rétt að þrá hamingju í himnaríki eða í samfélagi við Guð, þar eð hjálpræðið felist í því að deyða alla löngun. Að halda slíku fram er jafnmikil heimska og að segja þyrstum manni að deyða þorsta sinn í stað þess að gefa honum vatn að drekka, því að þorstinn eða löngunin er hluti af lífinu sjálfu. Að nema burt löngun eða þorsta án þess að svala þeim er að tortíma lífinu, og það er ekki hjálpræði heldur dauði. Rétt eins og þorstinn bendir til þess að vatn sé til, og vatninu er ætlað að slökkva þorstann, þannig bendir löngunin í sálinni til þess að sönn hamingja og friður séu til. Þegar sálin finnur Hann sem gróðursetti þessa löngun innra með henni hlýtur hún miklu meiri fullnægingu en hinn þyrsti maður fær af vatninu, og þessa fullnægingu á þrá sálarinnar köllum við himnaríki.

4. Margir í þessum heimi eru líkir manninum sem dó úr þorsta þótt hann væri úti á miðju hinu endalausa úthafi, því að sjórinn gat hvorki slökkt þorsta hans né bjargað lífi hans. Eins er um marga menn sem lifa í hinu takmarkalausa hafi kærleikans, en farast þó úr þorsta af því að hið ferska vatn náðar Guðs er þeim beiskt í óhlýðni þeirra og synd. En handa þeim sem iðrast syndar sinnar og snúa sér til Mín streyma lindir lifandi vatns upp úr þessu hafi kærleikans, og þeir finna í Honum sem elskar þá fullnægingu og varanlegan frið. Þetta köllum við líka himnaríki.

5. Margir hafa tekið slíku ástfóstri við heiminn og helgað sig honum svo mjög að þótt fordæmi og kenning sem börnin Mín sýna lyfti hjörtum þeirra oft til himins, dregur þyngdaraflið þá samt niður, líkt og steina sem kastað hefur verið í loft upp, svo að þeir falla aftur niður í heiminn og hrapa að lokum í helvíti. En þegar maðurinn snýr hjarta sínu til Mín í sannri iðrun hreinsa Ég musteri hjarta hans með svipum kærleikans og geri það að himneskum bústað handa Konungi konunganna. Þessu jarðneska lífi er þannig varið að dýrð og viðhöfn konunga sést aðeins í dag, en blandast duftinu á morgun. En þeir sem verða synir Guðs ríkis eiga dýrð og heiður, hásæti og kórónur, og á ríki þeirra, sem er himnaríki, verður enginn endir.

6. Til að auka eigin nautnir stela syndarar gæðum annarra, og þess vegna læsa menn, jafnt góðir sem vondir, húsum sínum þegar þeir fara að heiman. Og þessi krafa um að læsa eigur sínar inni hlýtur að halda áfram svo lengi sem hjörtu mannanna eru læst fyrir Drottni sínum og Skapara. En þegar lás hjartans er opnaður fyrir Honum sem stendur sífellt og knýr á dyrnar (Opinberunarbókin 3:20) munu óskir og þrár hjartans uppfyllast. Þá verður ekki lengur nein þörf á að læsa húsum, því að í stað þess að stela eigum hver annars og vinna hver öðrum mein munu allir þjóna hver öðrum í kærleika. Því að þegar menn gjalda Guði það sem Honum ber munu þeir einungis leita hins góða. Þannig ganga þeir inn í undursamlegan fögnuð Hans og frið; og þetta er himnaríki.Opinberunarbókin 3:20

7. Þegar Ég gaf líf Mitt á krossinum fyrir mannanna börn til þess að Ég mætti frelsa syndara frá helvíti og leiða þá inn í himnaríki, mættu tveir ræningjar dauðanum á sama tíma, hvor til sinnar handar Mér. Þótt svo virtist á ytra borði sem við allir þrír hlytum sömu örlög var þar gífurlegur munur á frá andlegu sjónarmiði. Annar þeirra lokaði hjarta sínu fyrir Mér og dó án iðrunar, en hinn opnaði hjarta sitt fyrir Mér í sannri iðrun, fann lífið í samfélagi við Mig og gekk þann sama dag inn í Paradís með Mér (Lúkasarguðspjall 23:39-43). Þessi Paradís er ekki aðeins til handan grafarinnar heldur hefst hún í hjörtum mannanna nú þegar, þótt hún sé hulin augum heimsins (Lúkasarguðspjall 17:21). Trúr píslarvottur Minn lá fyrir dauðanum eftir að hafa þolað ósegjanlegar þjáningar og kvalir af hendi ofsækjenda sinna, og var svo fylltur fögnuði himnaríkis að hann sneri sér að þeim og sagði: „Ó, að ég gæti opnað hjarta mitt fyrir ykkur og sýnt ykkur þann undursamlega frið sem ég á, sem heimurinn getur hvorki gefið né tekið burt! Þá mynduð þið sannfærast um sannleika hans, en hann er hið hulda manna sem er óséð og ósýnilegt.“ Eftir dauða hans reif þetta heimska fólk úr honum hjartað í von um að finna þar eitthvað dýrmætt, en fann ekki neitt, því að veruleika þessa himnaríkis þekkja þeir einir sem taka við því og finna í því fögnuð sinn.Lúkas 23:39–43 · Lúkas 17:21

8. Móðurkviður Maríu, þar sem Ég átti bústað Minn í holdlegri mynd í fáeina mánuði, var ekki jafnblessaður staður og hjarta hins trúaða þar sem Ég á heimili Mitt um alla tíð og geri það að himnaríki (Lúkasarguðspjall 9:27, 28).Lúkas 9:27, 28

9. Margir þrá himnaríki en fara þó alveg á mis við það vegna eigin heimsku. Fátækur betlari sat í tuttugu og eitt ár ofan á falinni fjársjóðshvelfingu og var svo heltekinn af lönguninni til að verða ríkur að hann safnaði saman öllum koparpeningunum sem hann fékk. Samt dó hann í aumkunarverðri örbirgð án þess að vita nokkuð um fjársjóðinn sem hann hafði setið ofan á árum saman. Þar eð hann sat svo lengi á sama stað vaknaði grunur um að hann hefði grafið þar eitthvað verðmætt. Landstjórinn lét því grafa staðinn upp og fann þar mikinn sjóð dýrgripa, sem síðar rataði í féhirslu konungsins. Orð Mitt er harla nærri þér, í munni þínum og hjarta þínu (Fimmta Mósebók 30:14).Fimmta Mósebók 30:14 · Biblían 1981

10. Þeir sem ekkert þekkja til hins andlega lífs fullyrða að ómögulegt sé að upplifa sannan frið og himneska gleði í þessum harmþrungna heimi. En þeir sem hafa reynslu af hinu andlega lífi vita að rétt eins og finna má læki af heitu vatni renna hér og þar mitt í ísbreiðum heimskautasvæðanna, þannig má í þessum kalda og sorgþrungna heimi finna strauma himnesks friðar streyma í hjörtum hinna trúuðu og veita þeim hvíld, því að hinn huldi eldur heilags anda glóir innra með þeim.

11. Þótt Guð hafi gert alla menn af einu blóði og skapað þá alla í Sinni eigin mynd og líkingu hefur Hann gert þá ólíka að skapgerð, lunderni og hæfileikum. Því að ef öll blóm í heiminum hefðu sama lit og ilm myndi sjálft yfirborð jarðarinnar glata töfrum sínum. Þegar geislar sólarinnar skína í gegnum litað gler breyta þeir ekki litunum, heldur draga þeir aðeins fram fjölbreytta fegurð þeirra og yndi. Á sama hátt opinberar Sól réttlætisins sífellt, bæði í þessum heimi og í himnaríki, takmarkalausa dýrð Sína og kærleika í gegnum hinar guðgefnu dyggðir trúaðra og heilagra. Þannig er Ég í þeim og þeir í Mér, og þeir munu eiga fögnuð að eilífu.

Síðari hluti

Lærisveinninn: Meistari minn, sumir segja að sú huggun og gleði sem trúaðir upplifa sé einfaldlega sprottin af þeirra eigin hugsunum og hugmyndum. Er þetta satt?

Meistarinn: 1. Sú huggun og sá varanlegi friður sem hinir trúuðu eiga innra með sér stafar af nærveru Minni í hjörtum þeirra og hinum lífgefandi áhrifum frá fyllingu heilags anda. Hvað þá varðar sem segja að þessi andlega gleði sé einungis sprottin af hugrenningum hjartans, þá eru þeir líkir heimskum manni sem var blindur frá fæðingu og var vanur að sitja úti í sólskininu á veturna til að ylja sér. Þegar hann var spurður hvað honum fyndist um yl sólarinnar þverneitaði hann því að nokkuð væri til sem héti sól og sagði: „Þessi hlýja sem ég finn núna að utan kemur innan úr mínum eigin líkama og er ekkert annað en kröftug áreynsla minna eigin hugsana. Það er tóm vitleysa sem fólk er að segja mér um eitthvað líkt og stóra eldkúlu sem hangi uppi á himninum.“ Gætið þess því að enginn verði til að hertaka ykkur „með heimspeki og hégómavillu, sem byggist á mannasetningum, á frumvættum heimsins“ (Kólossubréfið 2:8).Kólossubréfið 2:8

2. Ef sönn hamingja væri komin undir hugsunum mannsins væru allir heimspekingar og djúphugsuðir barmafullir af henni. En að undanskildum þeim í hópi þeirra sem trúa á Mig eru þeir sem eru vitrir í heimspeki þessa heims gjörsamlega án hamingju, nema hvað þeir njóta eins konar stundlegs unaðar sem þeir hafa af því að fylgja vissum reglum sem þeir hafa sett sér sjálfir.

En Ég hef skapað manninn þannig að hann býr yfir eðlislægri hæfni til að taka á móti heilögum anda, og aðeins fyrir hann getur maðurinn öðlast þetta himneska líf og þessa gleði. Rétt eins og í viðarkolum býr eðlislæg hæfni til að taka við eldi, en án súrefnis kemst eldurinn ekki í þau, þannig mun maðurinn dvelja í myrkri og aldrei njóta þessa sanna og varanlega friðar nema súrefni heilags anda fái inngöngu í sál hans (Jóhannesarguðspjall 3:8).Jóhannes 3:8

3. Þessi hæfni í hjarta og hugsunum mannsins er lík því sem gerist með strengi á gítar eða fiðlu. Þegar þeir eru strekktir og samstilltir framkallar snerting nöglunnar eða bogans hina yndislegustu tónlist, en sé það ekki gert vekur snerting bogans aðeins ómstríða tóna. Og þegar strengirnir eru allir samstilltir er myndun hinna ljúfu tóna aftur háð loftinu, því að með krafti þess og hreyfingu berst hljóðið til eyrans. Á sama hátt er nærvera hins lífgandi andblæs heilags anda nauðsynleg til að samstilla hugsanir og ímyndanir mannanna. Þegar hún er fyrir hendi kvikna himnesk lög og fagnaðarríkur samhljómur í hjörtum mannanna, bæði í þessu lífi og í himnaríki.

Lærisveinninn: Meistari minn, stundum finn ég að friður minn og hamingja eru horfin. Stafar þetta af einhverri dulinni synd hjá mér, eða er um einhverja aðra ástæðu að ræða sem mér er ókunn?

Meistarinn: 1. Já, stundum stafar þetta af óhlýðni, en endrum og sinnum virðist Ég yfirgefa börnin Mín um stundarsakir og þá verða þau einmana og eirðarlaus. Meðan þau eru í því ástandi get Ég opinberað þeim hvernig þau eru í raun og veru og sýnt þeim algjöran vanmátt þeirra, og kennt þeim að án Mín séu þau ekkert annað en þurr bein (Esekíel 37:1-14); svo að þau gleymi ekki sínu raunverulega eðli í stöðugu ástandi hvíldar og friðar, telji sig sjálf vera Guð og falli vegna drambsemi í refsingu helvítis (Fyrra Tímóteusarbréf 3:6; Júdasarbréf 6; Jesaja 14:12-17). Á þennan hátt eru þau þjálfuð og uppfrædd, og þegar þau dvelja auðmjúk og hógvær í Mér, sem skapaði þau, munu þau njóta eilífrar hamingju í himnaríki.Esekíelsbók 37:1–14 · Fyrra Tímóteusarbréf 3:6 · Júdasarbréfið 6 · Jesajabók 14:12–17

2. Stundum ber svo við, þegar Ég geng inn í börnin Mín og fylli þau fyllingu andans, að þau flóa svo yfir af guðlegri hamingju og fögnuði að þau fá ekki risið undir þeirri dýrð og blessun sem þeim hlotnast, og falla því í máttleysi eða jafnvel ómegin. Því að hold og blóð getur ekki erft Guðs ríki, né hið stundlega erft hið eilífa, fyrr en mennirnir eru leystir undan valdi hins fánýta dauðleika og reistir upp í dýrð (Fyrra Korintubréf 15:50, 53; Rómverjabréfið 8:19-22). Þá mun vilji Minn verða í sérhverri sköpun á jörðu, svo sem á himni. Þá munu sársauki og þjáning, sorg og andvarpan, eymd og dauði verða afmáð að eilífu, og öll börnin Mín munu ganga inn í ríki Föður Míns, sem er fögnuður í heilögum anda, og þau munu ríkja um aldir alda (Rómverjabréfið 14:17; Opinberunarbókin 21:4; 22:5).Rómverjabréfið 14:17 · Biblían 1981 · Opinberunarbókin 21:4 · Biblían 1981 · Fyrra Korintubréf 15:50, 53 · Rómverjabréfið 8:19–22