Við fætur Meistarans

Sadhu Sundar Singh fæddist árið 1889 í síkafjölskyldu í Punjab á Indlandi. Fimmtán ára gamall sá hann Jesú Krist í sýn og helgaði honum líf sitt. Eftir það fór hann um Indland, Tíbet og víðar sem sadhu, helgur förumaður í saffrangulum kufli, og sagði fólki frá Kristi. Árið 1929 lagði hann af stað til Tíbets og spurðist aldrei til hans síðan.

Við fætur Meistarans kom út árið 1922. Þar segir Sundar Singh frá því sem hann lærði af Meistaranum í bæn, í samtali lærisveins og Meistara. Hann skýrir það með myndum úr daglegu lífi: svampi í vatni, viðarkoli í eldi og móður sem felur sig í garðinum fyrir litla syni sínum.

Eitt viljum við nefna strax. Sundar Singh efast ekki um að helvíti sé til, né Satan, sem birtist honum strax í innganginum. En í öðrum kafla segir hann að Guð, sem er kærleikur, kasti engum í helvíti, heldur leiði syndugt líf manninn þangað. Himnaríki og helvíti eiga að hans sögn upptök sín í hjarta mannsins strax í þessu lífi, og hann byggir á orðum eins og: „Ljósið er komið í heiminn, en menn elskuðu myrkrið fremur en ljósið“ (Jóhannesarguðspjall 3:19).

Þetta er hans skilningur. Biblían talar líka berum orðum um að kasta í eldinn: „og kasta þeim í eldsofninn“ (Matteusarguðspjall 13:42) og „var honum kastað í eldsdíkið“ (Opinberunarbókin 20:15). Lestu kaflann með það í huga.

Við birtum bókina óstytta og breyttum engu í hugsun hennar. Sundar Singh skrifar í formála sínum að þeir sem lesi hana með bæn og opnum huga muni hafa gagn af henni, eins og hann sjálfur. Við biðjum þess sama.