Sjálfsafneitun

„Og hann sagði við alla: „Hver sem vill fylgja mér, afneiti sjálfum sér, taki kross sinn daglega og fylgi mér.“ Lúkasarguðspjall 9:23.

Lúkas 9:23 · Biblían 1981

Vegurinn sem Jesús gekk er vegur sjálfsafneitunar.

Þú lest þessa bók vegna þess að þú þráir að „fylgja Honum“. AFNEITAÐU ÞÁ SJÁLFUM ÞÉR!

Einhver sagði eitt sinn: „Enginn maður hefur nokkru sinni talað eins og þessi maður!“ Fáir hafa lært að afneita sjálfinu.

Í Ritningunni lesum við um Jesú: „Og árla, löngu fyrir dögun, fór hann á fætur og gekk út, vék burt á óbyggðan stað og baðst þar fyrir.“ (Markúsarguðspjall 1:35) En hve margir þeirra, sem vilja vinna þau verk sem Hann vann, gefa sér lítinn sem engan tíma til bæna! Hve fáir þeirra þola einveruna! Jú, oft biðja þeir fagurlega í mannfjölda eða þegar aðrir kunna að leggja við hlustir. En einmanalegar næturstundir í einrúmi bænarinnar færa SJÁLFINU enga dýrð. Sjálfið vill fremur bylta sér svolítið til að finna enn mýkri blett í þægilegu rúmi sínu og svífa ljúflega aftur inn í svefninn. Sjálfið segir: „Ég verð að fá mína hvíld.“ Sjálfið réttir upp hönd með bros á vör þegar spurt er hver vilji biðja í eina klukkustund um nótt eða snemma morguns. Sjálfið gleðst yfir því að aðrir sáu það taka að sér þessa fórnfúsu stund og hve mikils náunginn muni nú meta það. En sjálfið slær á vekjaraklukkuna þegar hún hringir og fer aftur að sofa. Sjálfið segir: „Það gerir hvort eð er ekkert gagn að biðja þegar mann langar ekki til þess.“ Jesús sagði: „Hann AFNEITI SJÁLFUM SÉR.“ Þetta er fórn – sönn fórn færð Guði. Og Guð heiðrar fórn.Markús 1:35 · Biblían 1981

Á einni af mínum fyrstu samkomuröðum í suðurhluta Missouri hafði fjölmenni sótt samkomurnar í heila viku, en ekki ein einasta sál hafði svarað fyrirbænakallinu. Við konan mín ákváðum að þessu YRÐI að breyta og komum okkur saman um að biðja alla nóttina fyrir því að sálir frelsuðust á samkomunum. Við vorum þegar þreytt í líkamanum, því að framorðið var og samkoman hafði verið ströng. Fljótlega fór þreytan að síga á okkur og það virtist nánast ómögulegt að halda sér vakandi. Aftur og aftur varð annað okkar að vekja hitt. Þarna voru engin hróp og enginn æsingur – ekkert sem hélt okkur vakandi annað en sú vitneskja að í þessu litla byggðarlagi, sem Guð hafði falið okkur ábyrgð á, voru glataðar sálir og við urðum að sjá þær frelsast. Og við höfðum lofað Guði að biðja þar til í gegn væri brotist. Þegar sólin gægðist upp fyrir sjóndeildarhringinn í austri vissum við að við höfðum efnt heit okkar og að eitthvað myndi gerast um kvöldið. Við gátum varla beðið eftir að samkoman hæfist. Og þetta kvöld kom sigurinn. Hver af öðrum svaraði kallinu þar til nítján sálir höfðu öðlast hjálpræði og lofuðu Guð hástöfum í litlu sveitaskólahúsi, undir þjónustu prédikara sem hafði aðeins prédikað í þrjár vikur. Þegar við héldum heim á leið af þeirri samkomu full fögnuðar vissum við að Guð hafði kennt okkur lexíu – það borgar sig að NEITA SJÁLFINU um þá hvíld sem það telur sig eiga rétt á. Það borgar sig að biðja þar til í gegn er brotist, hvort sem sjálfið örvast af einhverjum góðum tilfinningum eða löngun til að biðja eða ekki.

SJÁLFIÐ segir: „Biddu ef þig langar til þess.“ SJÁLFSAFNEITUNIN segir: „BIDDU SAMT.“

Þær stundir koma þegar bænin er yndi – þegar hún er stund endurnæringar fyrir þreytta sál. En þær stundir koma líka þegar bænin felst í því að mæta óvininum augliti til auglitis á vígvelli heimsins til að hrifsa með valdi úr greipum hans það sem okkur ber með réttu samkvæmt fyrirheiti Guðs, en Satan vill meina okkur að eignast ef hann mögulega getur. Þær stundir koma þegar við verðum að glíma í bæn eins og Jakob gerði þegar hann hrópaði: „Ég sleppi þér ekki, nema þú blessir mig.“ Fyrsta Mósebók 32:26. Þær stundir koma þegar svarið dregst á langinn og við verðum að halda þolinmóð út eins og Daníel gerði í fullan þriggja vikna tíma (Daníelsbók 10:2). Þær stundir koma þegar þessi glíma gerir líkamann örmagna og taugarnar þandar til hins ýtrasta, líkt og hjá Elía þegar hann hafði beðið fram eldinn og regnið (sjá Fyrri Konungabók 18 og 19:4). Á slíkum stundum krefst bænin sjálfsafneitunar. En það borgar sig. Aðeins sá sem TRÚIR á mátt bænarinnar mun neita sjálfum sér um þá hvíld, sem líkami hans krefst, til þess að biðja. Og fyrirheit Guðs er þetta: „Allt sem þér biðjið í bæn yðar, munuð þér öðlast, ef þér trúið.“ Matteusarguðspjall 21:22.Fyrsta Mósebók 32:26 · Biblían 1981 · Daníelsbók 10:2 · Biblían 1981 · Matteus 21:22 · Biblían 1981 · Fyrri Konungabók 18

Sönn bæn – einbeitt bæn sem knýr fram sigur – er mesti farvegur kraftar á jörðunni.

Frumkirkjan bað í tíu daga og þá – kraftaverkið á hvítasunnu.

Móse dvaldi fjörutíu daga á fjallinu í samtali við Guð, og andlit hans ljómaði svo að hann bar skýlu.

Muller bað og fékk eina milljón dollara, sem gerði kleift að annast 2.000 munaðarlaus börn.

Jesús fór upp á fjallið til að biðja og sneri aftur til þess að illir andar yrðu út reknir, sem verða ekki út reknir nema með bæn og föstu. (Markúsarguðspjall 9:29.) Hann sagði ekki við hinn sorgmædda föður: „Þetta kyn verður eigi út rekið nema með bæn og föstu. Bíddu á meðan Ég fer burt til að fasta og biðja.“ Hann var þegar búinn að fasta og biðja! Sjálfsafneitun, fasta og bæn voru hluti af daglegu lífi Hans. Þetta var lífsvenja Hans. Hann bað fyrst, og þegar þörfin vaknaði var Hann þegar „búinn að biðja sig í gegn“ og reiðubúinn að mæta þörfinni.Markús 9:29 · Biblían 1981

Hve margir halda ekki að þeir séu að afneita sjálfinu þegar sjálfsafneitun þeirra þjónar aðeins eigingjörnum markmiðum, til þess að láta rödd sína heyrast upp í hæðirnar. (Sjá Jesaja 58:3-7.)Jesajabók 58:3–7

Fastan er mikilvægur þáttur sjálfsafneitunar. Löngunin í mat – þann kjarnmesta, bragðbesta og besta – er ein sterkasta löngun sjálfsins. Fyrir mat seldi Esaú frumburðarrétt sinn. Að líkamlegu hungri – lönguninni í mat – beindi Satan fyrstu freistingunni í röð freistinga sinna gegn Kristi þegar Hann var í eyðimörkinni. Páll, hinn mikli postuli kraftarins, lýsti því yfir að hann hefði verið „oft í föstum“. (Síðara Korintubréf 11:27.)Seinna Korintubréf 11:27

Matur er í sjálfu sér ekki syndsamlegur. En ef honum er gert of hátt undir höfði verður hann að guði, og þegar hann verður að guði verður hann að SYND.

Páll varaði söfnuð sinn í Filippí við mönnum sem þeir kynnu að freistast til að fylgja, sem breyta eins og „Margir breyta, – ég hef oft sagt yður það og nú segi ég það jafnvel grátandi –, eins og óvinir kross Krists. Afdrif þeirra eru glötun. Guð þeirra er maginn, þeim þykir sómi að skömminni og þeir hafa hugann á jarðneskum munum.“ Filippíbréfið 3:18, 19.Filippíbréfið 3:18, 19 · Biblían 1981

Margir sem þrá kraftaverkamátt Guðs í lífi sínu í dag láta það hindra sig að þeir vilja enn fremur missa af hinu besta sem Guð ætlar þeim en að missa af góðri máltíð.

Hve erfitt var það ekki fyrir mig að vera áfram á hnjánum í bænakompunni minni þegar girnilegur matarilmurinn fór að læðast inn um rifurnar meðfram hurðinni! Og ekki fyrr en ég sneri einbeittur baki við ljúffengum pottréttinum og fór aftur inn í kompuna mína án kvöldverðar heyrði ég rödd Guðs. Fyrst þá sannaði ég fyrir Guði að Hann væri mér meira virði en matur – að maginn væri ekki Guð minn.

Fastan ein og sér hefur engan mátt til að vinna kraftaverk nema hún sé iðkuð á réttan hátt. Ísraelsmenn á dögum Jesaja hrópuðu: „Hví föstum vér, ef þú sér það eigi?“ (Jesaja 58:3). Svar Guðs fyrir munn spámanns Síns var þetta: „Sjá, á föstudögum yðar rekið þér erindi yðar og krefjist vinnu af öllum verkamönnum yðar. Sjá, þér fastið til þess að vekja deilur og þrætur og til þess að ljósta með ósvífnum hnefa. En þér fastið eigi í dag til þess að láta rödd yðar heyrast upp í hæðirnar.“ (3. og 4. vers.) Ef fasta okkar á að verða til nokkurs gagns við að láta rödd okkar heyrast upp í hæðirnar verður henni að fylgja einlæg sjálfsrannsókn og leit að Guði. Hún verður að fela í sér víðari sýn á þá ábyrgð okkar að vera gæslumenn bróður okkar. Fastan verður að vera óeigingjörn ef hún á að bera árangur. „Nei, sú fasta, sem mér líkar, er að leysa fjötra rangsleitninnar, láta rakna bönd oksins, gefa frjálsa hina hrjáðu og sundurbrjóta sérhvert ok, að þú brjótir brauð þitt hinum hungraða og takir volaða, hælislausa menn í hús þitt, ef þú sér nakinn mann, að þú klæðir hann og firrist eigi þitt eigið hold?“ (6. og 7. vers). Þegar fastað er á þann hátt sem Guð vill hefur Hann gefið þetta fyrirheit: „Þá mun ljós þitt bruna fram sem morgunroði og sár þín gróa bráðlega, þá mun réttlæti þitt fara fyrir þér, dýrð Drottins fylgja á eftir þér. ÞÁ MUNT ÞÚ KALLA, OG DROTTINN MUN SVARA, þú munt hrópa, og hann mun segja: Hér er ég!“ 8. og 9. vers.Jesajabók 58:3

Jesús fastaði og vænti þess að þeir sem fylgdu Honum myndu fasta, en benti fylgjendum Sínum á að ekki væri öll fasta Guði þóknanleg (sjá Matteusarguðspjall 6:16-18). Þá sem föstuðu af raupi stimplaði Hann sem HRÆSNARA. Hann lýsti því yfir að þeir tækju út ÖLL laun sín í aðdáun fólksins í kringum þá, sem horfði aðeins á hið ytra útlit. Sú fasta sem Hann mælti með átti að fara fram í einrúmi – sem leynileg samskipti milli einstaklingsins og Guðs. Ef mögulegt væri átti ekki einu sinni nánasta fjölskylda að vita að fasta stæði yfir. Þegar fastað er á þennan hátt mun Guð heyra frá himnum og launa þér opinberlega með því að svara bæn þinni.Matteus 6:16–18

Hve miklu betra er ekki að fólk segi: „Þessi maður á kraft hjá Guði. Sjúkir læknast, haltir ganga, mállausir tala og blindir fá sýn þegar hann biður,“ heldur en að það segi: „Þessi maður er sannarlega guðrækinn maður. Hann fastar þrjá daga í viku. Hann hefur lokið tuttugu og eins dags föstu og er einmitt núna á tíunda degi í fjörutíu daga föstu.“

Sumt ágætt fólk hefur látið afvegaleiðast til að sóa tíma og fórnum sem urðu engum til góðs, vegna þess að það varð uppblásið og fastaði í anda sjálfshóls. Það er iðja Satans að spilla öllu sem við reynum að gera fyrir Guð. Við skulum vera á varðbergi í þessu efni, því að annars gerir hann eitt okkar voldugasta vopn ónothæft, sjálfsafneitunina í gegnum föstu.

Sönn fasta snýst um að gefa Guði fyrsta sætið framyfir allar kröfur sjálfslífsins. Hún ristir djúpt í einkalífið. Páll mælti svo fyrir að þótt eiginmaður og eiginkona eigi hvort um sig að líta á líkama sinn sem eign hins, og vera hvort öðru undirgefin og leitast við að þóknast hvort öðru á allan mögulegan hátt, þá sé viturlegt fyrir kristin hjón að ákveða með samkomulagi stundir þar sem persónulegri fullnægingu er ýtt til hliðar, til þess að Guð fái að vera FYRSTUR, að Hann fái að fylla allar hugsanir þeirra og að annað hvort þeirra, eða bæði saman, geti gefið sig að föstu og bæn. Guð fordæmir hvorki hjónabandið né hið réttmæta samband eiginmanns og eiginkonu. En jafnvel þetta, sem er réttilega þitt, má líkt og mat okkar leggja til hliðar um stund til að leita Guðs, með miklum ávinningi.

Því nær Guði sem við göngum, þeim mun meiri verður krafturinn í lífi okkar. Þessari nánd verður aðeins náð á einn hátt – „Nálægið yður Guði, og þá mun hann nálgast yður.“ Jakobsbréfið 4:8.Jakobsbréfið 4:8

Sjálfsafneitun mun oft taka þig út úr þeim félagsskap sem þér þætti skemmtilegastur. Eflaust er félagsskapurinn sem þú heldur þig í góður. En ef þú átt að eiga kraft hjá Guði verður þú að eiga samfélag við Guð. Samfélag við fólk Guðs er dásamlegt og hverjum kristnum manni nauðsynlegt, einkum þeim sem eru ungir í Drottni. En til er annað samfélag sem er enn nauðsynlegra. „Og samfélag vort er við föðurinn og við son hans Jesú Krist.“ Fyrsta Jóhannesarbréf 1:3.Fyrra Jóhannesarbréf 1:3

Þeir sem eiga kraft hjá Guði, færa sjúkum og þjáðum frelsun og vinna sálir fyrir Krist, verja miklum tíma einir með Guði áður en þeir verja tíma með fólkinu.

Þetta gerist ekki á einu augabragði. Krafturinn er ávöxtur þess AÐ BÍÐA FRAMMI FYRIR DROTTNI. Sjálfið segir: Flýttu þér. En enn á ný verður að afneita sjálfinu. Hvítasunnan kom í kjölfar þess að beðið hafði verið frammi fyrir Drottni í tíu daga. Sýn Daníels um síðustu daga kom eftir 23 daga bið. Vegna þess að Móse hafði ekki lært að bíða frammi fyrir Drottni til að þekkja aðferð Hans jafnt sem vilja Hans, varð hann að bíða í fjörutíu ár í útlegð áður en hann var reiðubúinn að vinna það frelsunarverk sem Guð hafði falið honum að vinna.

„Ver hljóður fyrir Drottni og bíð hans þolinmóður.“ Sálmarnir 37:7.

Sálmarnir 37:7

Biðin er nánast týnd list. Allt er gert í flýti. Svo margt krefst þess eins að ýtt sé á hnapp, en það er enginn hnappur til að ýta á – engin töfraformúla – engin „konungsbraut“ – að krafti hjá Guði. Sá maður sem hefur beðið frammi fyrir Guði skipar hinum illa anda að fara, og sá sem kvalinn var verður frjáls. Sá maður sem hefur ekki tíma til að „sóa“ í bið mælir sömu orðin og virðist gera hið sama, en ekkert gerist. Að bíða frammi fyrir Guði er engin tímasóun, þótt þér jafnt sem öðrum kunni oft að virðast að þú gerir ekki neitt. Til þess að bíða frammi fyrir Guði heyrir fasta, bæn og einfaldlega það að bíða. Þegar við biðjum tölum við við Guð. En þegar þú hefur beðið þar til ekkert virðist lengur ósagt, þá þarft þú að bíða eftir svari. Leyfðu Guði að tala til þín.

Sjálfið er eirðarlaust og óþolinmótt og heimtar sífellt athafnir, athygli eða fullnægingu. Sjálfið hyggur á það sem þessa heims er, það sem tilheyrir holdinu. En: „Hver sem vill fylgja mér, AFNEITI SJÁLFUM SÉR.“ Lúkasarguðspjall 9:23.Lúkas 9:23

Vilt þú fylgja Honum? Vilt þú vinna þau verk sem Hann vann? Bíddu þá í nærveru Hans og leyfðu Honum að tala til sálar þinnar um það í sjálfinu sem enn hefur ekki verið afneitað. Láttu líf Hans í sjálfsafneitun vera þér fyrirmynd, og þá ertu á góðri leið með að öðlast hlutdeild í því sem KRAFTAVERKAMÁTTUR Hans er.