Þeir sneru sér þá að vatninu og gengu út í, en Kristján tók að sökkva. Hann kallaði til góðs vinar síns, Vonar, og sagði: „Ég sekk í djúp vötn. Straumarnir ganga yfir höfuð mér, allar bylgjur hans ganga yfir mig.“ Þá sagði hinn: „Vertu hughraustur, bróðir minn, ég finn botninn og hann er traustur.“ Þá sagði Kristján: „Æ, vinur minn, angist dauðans hefur umkringt mig. Ég mun ekki sjá landið sem flýtur í mjólk og hunangi.“ Við það skall mikið myrkur og skelfing yfir Kristján, svo að hann sá ekkert fram undan sér.
Von átti því fullt í fangi með að halda höfði bróður síns ofansjávar. Stundum hvarf hann alveg í kaf en kom svo aftur upp eftir stutta stund, hálfdauður.
Von reyndi jafnframt að hugga hann og sagði: „Bróðir, ég sé hliðið og menn standa þar til að taka á móti okkur.“ En Kristján svaraði: „Það ert þú, það er þín sem þeir bíða eftir. Þú hefur verið fullur vonar allt frá því ég kynntist þér.“ „Og þú sömuleiðis,“ sagði Von við Kristján.
„Æ, bróðir,“ sagði Kristján, „ef ég væri réttlátur myndi hann vissulega rísa upp núna til að hjálpa mér. En vegna synda minna hefur hann leitt mig í snöruna og yfirgefið mig.“ Þá sagði Von: „Bróðir minn, þessir erfiðleikar og þjáningar sem þú gengur í gegnum í þessum vötnum eru ekki merki þess að Guð hafi yfirgefið þig. Þeir eru sendir til að reyna þig, hvort þú munir minnast þess sem þú hefur áður þegið af gæsku hans, og treysta á hann í neyð þinni.“ Því næst bætti Von við þessum orðum: „Vertu hughraustur, Jesús Kristur gerir þig heilan.“ Við þetta hrópaði Kristján hárri röddu: „Ó, ég sé hann aftur! Og hann segir við mig: Þegar þú ferð yfir vötnin mun ég vera með þér, og yfir árnar, þá skulu þær ekki flæða yfir þig.“ Þá hertu þeir báðir upp hugann og óvinurinn var eftir það sem steinn þar til þeir voru komnir yfir.
Skömmu síðar fann Kristján fastaland undir fótum sér og eftir það reyndist áin grunn.
Þannig komust þeir yfir.
Á árbakkanum hinum megin sáu þeir aftur mennina tvo í skínandi klæðum sem þar biðu þeirra. Þegar þeir stigu upp úr ánni heilsuðu þeir þeim og sögðu: „Við erum þjónandi andar, útsendir til að þjóna þeim sem eiga að erfa hjálpræðið.“
Heimild: „Pílagrímsförinni“ eftir John Bunyan. Almenningseign.