Dag einn, þegar ég gekk um á akrinum, enn með nokkurt samviskubit og ótta um að ekki væri allt með felldu, kom þessi setning skyndilega yfir sálu mína: „Réttlæti þitt er á himnum.“ Og mér fannst ég sjá, með augum sálar minnar, Jesú Krist við hægri hönd Guðs. Þar var réttlæti mitt. Hvar sem ég var, eða hvað sem ég tók mér fyrir hendur, gat Guð ekki sagt að mig vantaði réttlæti hans, því það stóð beint fyrir framan hann.
Ég sá líka að réttlæti mitt batnaði ekki við það eitt að ég væri í góðu jafnvægi, né versnaði það við vanlíðan mína. Því réttlæti mitt var Jesús Kristur sjálfur, hinn sami í gær og í dag og um aldir.
Þá féllu fjötrarnir loks af fótum mér. Ég var leystur frá kvölum mínum og hlekkjum. Freistingarnar hurfu á braut, svo frá þeirri stundu hættu þessi þungu orð Ritningarinnar að angra mig. Ég hélt fagnandi heim á leið, þakklátur fyrir náð og kærleika Guðs.
Nú gat ég beint sjónum mínum frá sjálfum mér og til hans. Ég gerði mér grein fyrir að öll sú náð sem nú var farin að spretta hið innra með mér var líkust smámyntinni sem ríkir menn bera í vösum sínum, á meðan gullið er geymt í kistunni heima.
Ó, ég sá að gullið mitt var í kistunni heima!
Í Kristi, Drottni mínum og frelsara.
Nú var Kristur allt: allt mitt réttlæti, öll mín helgun og öll mín endurlausn.
Heimild: „Grace Abounding“ eftir John Bunyan. Almenningseign.