Á augabragði fyllti Drottinn mig svo mikilli gleði að mér verður orðfall.
Ég hrópaði af fögnuði.
Ég lofaði Guð af öllu hjarta fyrir það sem hann hafði gert fyrir auman syndara eins og mig, því ég gat loksins sagt að Drottinn hefði fyrirgefið mér allar syndir mínar.
Ég man hvernig allt virtist nýtt í augum mér; fólkið, akrarnir, skepnurnar og trén.
Ég var sem maður í nýjum heimi.
Ég varði mestum tíma mínum í að lofa Drottin.
Ég sagði öllum sem ég hitti frá því hvað Drottinn hafði gert fyrir sálu mína.
Sumir sögðu mig galinn, en aðrir töldu víst að ég myndi falla í sama farið á næsta útborgunardegi.
En lofaður sé Drottinn, nú eru liðin rúm fjörutíu ár og þeir hafa ekki enn náð mér.
Ég hef verið glaður upp frá því.
Ég get ekki annað en lofað Drottin.
Þegar ég geng eftir götunni lyfti ég öðrum fætinum og hann virðist segja: „Dýrð!“, og ég lyfti hinum og hann virðist segja: „Amen.“ Og svona halda þeir áfram alla mína göngu.
Þegar fólk snerist gegn honum og ofsótti hann fyrir að syngja og hrópa svona mikið, var hann vanur að segja: „Ef þeir settu mig í tunnu, myndi ég hrópa dýrðina út um tappagatið! Lofaður sé Drottinn!“
Heimild: „The King’s Son“, ævisaga Billy Bray. Almenningseign.