Þennan morgun var fátæktin orðin yfirþyrmandi, enda höfðum við búið við mikinn skort í marga mánuði.
Ég fór að heiman skömmu eftir klukkan sjö og gekk til munaðarleysingjaheimilanna til að athuga hvort til væri peningur fyrir mjólkinni sem afhent er um áttaleytið.
Á leiðinni bað ég Drottin sérstaklega að miskunna okkur, líkt og faðir sýnir börnum sínum miskunn, og að leggja ekki meira á okkur en við mættum þola.
Ég sárbændi hann um að endurnæra hjörtu okkar með því að senda okkur hjálp.
Ég minnti hann einnig á hverjar afleiðingarnar yrðu, bæði fyrir trúaða og vantrúaða, ef við þyrftum að leggja niður starfið vegna fjárskorts.
Ég játaði jafnframt frammi fyrir Drottni að ég væri þess ekki verður að hann notaði mig lengur í þessu verki.
Meðan ég var þannig í bæn, í um tveggja mínútna göngufjarlægð frá munaðarleysingjaheimilunum, mætti ég bróður sem var á leið til vinnu svo snemma morguns.
Við skiptumst á nokkrum orðum og ég hélt áfram, en stuttu síðar hljóp hann á eftir mér og rétti mér eitt pund fyrir börnin.
Þannig svaraði Drottinn bæn minni um hæl.
Sannarlega er það þess virði að líða skort og þola miklar trúarprófanir, til þess eins að upplifa dag hvern þessar dýrmætu sannanir um umhyggju góðs Föður fyrir öllu því sem okkur varðar.
Sá sem færði okkur æðstu sönnunina um kærleika sinn með því að gefa okkur sinn eigin son, mun vissulega einnig gefa okkur allt með honum.
Heimild: „Answers to Prayer“ eftir George Müller, 17. mars 1842. Almenningseign.