Skref að lífi í Andanum

„Ef við lifum í andanum, skulum við líka ganga í andanum.“ Galatabréfið 5:25

Að „lifa í andanum“ merkir að gefa allt sem við erum á hans vald, svo að Jesús geti lifað sínu lífi í gegnum okkur sem vitnisburður í heiminum í dag. Til þess þurfum við að helga okkur honum að fullu og eiga lifandi, persónulegt samband við Jesú. Þá getum við sagt líkt og Páll postuli:

„Ég er krossfestur með Kristi. Ég lifi, en þó eigi framar ég, heldur lifir Kristur í mér. Og því lífi sem ég nú lifi í holdinu, lifi ég í trúnni á son Guðs, sem elskaði mig og gaf sjálfan sig fyrir mig.“ Galatabréfið 2:20

Að „ganga í andanum“ er að lifa og starfa í algjörri undirgefni og hlýðni við vilja og tilgang Drottins í öllum þáttum lífs okkar.

„Ef við lifum í andanum, skulum við líka láta andann leiða okkur...“ Galatabréfið 5:25, Weymouth-þýðing

Þegar við göngum í nærveru hans mun stöðugur friður hans staðfesta að við erum í miðjum vilja hans. Þá erum við bæði að lifa og ganga í andanum.

„Og látið frið Guðs ríkja í hjörtum ykkar ...“ Kólossubréfið 3:15

Orðið „að ríkja“ merkir hér að dæma eða skera úr málum. Ef við misstígum okkur mun rödd leiðréttingar tala til okkar og segja: „Þetta er vegurinn, gangið á honum“ (áminning heilags anda).

„Og eyru þín munu heyra orð að baki þér, er segir: ‚Þetta er vegurinn, gangið á honum,‘ hvort sem þið víkið til hægri handar eða vinstri.“ Jesaja 30:21

Allir sem þrá hið besta sem Drottinn hefur upp á að bjóða ættu að leitast við að lifa helguðu lífi, „leiddir af heilögum anda“. Það felur í sér að við höfum dáið okkar eigin vilja og veitt Drottni skilyrðislausan rétt til að velja „fyrir“ okkur.

Við eigum að ganga eins og hann myndi ganga, undir hans forystu. Þetta krefst þess að við hlýðum stjórn ríkis hans skilyrðislaust.

„Til komi þitt ríki, verði þinn vilji, svo á (okkar) jörðu sem á himni.“ Matteusarguðspjall 6:10 (innskot höfundar)

Þessi hæfni til að „ganga“ í andanum, þar sem vilji Drottins rætist í leirkeri okkar (í daglegu lífi), krefst þess að við höfum grundvallarskilning á þeim lögmálum sem stjórna lífi í anda. Þessi „andlegu lögmál“, sem Drottinn leggur fyrir okkur sem „undirbúningskenningar“, munu ásamt „hagnýtum aga“ veita okkur nauðsynlegar leiðréttingar og gera okkur betur fær um að „lifa og ganga“ í andanum.

Þessar „undirbúningskenningar“, sem vísa veginn til lífs sem leitt er af andanum, eru settar fram í stighækkandi röð í Fjallræðunni en hún opinberar þær kröfur sem gerðar eru til þess sem sigrar. Þessar meginreglur snúast ekki fyrst og fremst um ytri atriði, heldur um hvatir hjartans sem munu gera okkur kleift að sigra og hljóta þær blessanir sem því fylgja.

„Þegar Jesús sá mannfjöldann gekk hann upp á fjallið. Þar settist hann og lærisveinar hans komu til hans. Þá lauk hann upp munni sínum, tók að kenna þeim og sagði: Sælir eru fátækir í anda því að þeirra er himnaríki.“ Matteusarguðspjall 5:1-3

Að vera „fátækur í anda“ merkir að sjálfið hefur sungið sitt síðasta og að við látum andann leiða okkur í auðmjúkri undirgefni. Þegar við dveljumst langdvölum í nærveru hans verður okkur „lyft“ inn á svið andans og gert „kleift“ að ganga með honum svo að vilji hans og tilgangur nái fram að ganga.

„Drottinn Guð hefur gefið mér tungu lærisveins, svo að ég viti hvernig ég á að segja réttu orðin á réttum tíma við þann sem er þreyttur. Á hverjum morgni vekur hann mig, hann vekur eyra mitt svo að ég hlusti eins og lærisveinn. Drottinn Guð lauk upp eyra mínu og ég streittist ekki á móti og færðist ekki undan.“ Jesaja 50:4-5

Ástæðan fyrir því að Drottinn „vekur“ okkur á hverjum morgni er að gefa okkur tækifæri til að eiga góða stund í nærveru hans. Þegar við „svörum“ kallinu (ég streittist ekki á móti) og „bíðum“ frammi fyrir honum, þá eflum við bæði trúarlíf okkar og næmni fyrir andanum. Þegar við svo „göngum“ í andanum mun Drottinn leiða okkur að réttu manneskjunni svo við getum sagt réttu orðin á réttum tíma.

„Kom, unnusti minn, við skulum fara út á akur, gista í þorpunum. Við skulum fara snemma upp í víngarðana, gá hvort vínviðurinn sé brumaður, hvort blómin séu sprungin út og hvort granateplatrén standi í blóma...“ Ljóðaljóðin 7:12-13

„Kom ... við skulum fara.“ Við verðum fyrst að koma áður en við getum farið. Þegar okkur bregst þetta, eða ef við svörum ekki hvatningu Drottins, mun hann „aga“ okkur til leiðréttingar. Þannig verðum við betur í stakk búin til að heyra og svara rödd Drottins þegar hann knýr á dyr anda okkar.

Þessi andlegi agi sprettur af djúpri þrá okkar og einlægum ásetningi um að beina hjarta okkar og anda stöðugt að Drottni, og svara honum þegar hann vinnur í lífi okkar. Þetta á að lyfta okkur upp yfir allt sem togar í okkur og freistar, svo að við megum eignast æ dýpri næmni fyrir rödd Drottins hið innra.

Með því að taka upp kross „okkar“ veljum við að setja Drottin í fyrsta sæti og varðveita stöðuga nærveru hans í okkar daglegu göngu. Slíkt hefur víðtæk áhrif á okkar persónulegu þægindi þar sem við deyjum sjálfinu.

„Sá sem vinnur sigurinn mun fá þann heiður að setjast við hlið mér í hásæti mínu, rétt eins og ég sjálfur vann sigurinn og tók mér sæti við hlið föður míns í hásæti hans.“ Opinberunarbókin 3:21, Weymouth-þýðing

Það er gjald sem verður að greiða ef við eigum að öðlast hið besta frá Drottni. Við getum ekki „sigrað“ nema það sé eitthvað sem þarf að sigra. Verðlaunin fyrir að setja Drottin í fyrsta sæti eru „hnoss“ sem engu verður jafnað við.

„Jesús svaraði og sagði við hann: Ef einhver elskar mig, mun hann varðveita orð mitt, og faðir minn mun elska hann, og við munum koma til hans og taka okkur bústað hjá honum.“ Jóhannesarguðspjall 14:23

Þegar við dveljum í „lifandi nærveru“ hans (til hans munum við koma og taka okkur bústað hjá honum) verður okkur gert kleift að „ganga í andanum“ með honum. Það kallar á helgun og fórnfýsi. Þetta eru merki þess „mælis“ af andlegum þroska sem gerir okkur kleift að starfa í ríki hans.

Kennarinn og leiðbeinandinn í þessari „mótun“ er okkar himneski faðir.

„Því að við erum smíð hans, skapaðir í Kristi Jesú til góðra verka, sem Guð hefur fyrirfram tilbúið, til þess að við skyldum ganga í þeim.“ Efesusbréfið 2:10

Orðið „skyldum“ í ritningargreininni að ofan sýnir að inngangan í „skóla heilags anda“ er háð skilyrðum. Við verðum sjálf að skrá okkur í þennan skóla þjálfunar og undirbúnings ef við ætlum að njóta góðs af honum. Skráningarstjórinn er ávallt við.

Að „ganga í andanum“ þýðir að taka eitt skref í einu og viðurkenna nærveru Drottins og forystu í hverju skrefi. Okkar eigin hugsanir og leiðir verða að víkja ef við ætlum að fylgja honum. Hann er Kristur, hinn smurði Drottins. Því getur hinn náttúrlegi maður ekki farið þessa leið, enda fær hann hvorki greint þessa nærveru né smurninguna sem leiðir okkur inn á þetta æðra svið. Slíkt er verk andans, ekki hugans.

Ísraelsmenn áttu að dvelja undir eldstólpanum að næturlagi og skýstólpanum á daginn, og máttu aðeins halda af stað þegar eldstólpinn eða skýið færðist úr stað. Tilgangur þessa aga var að kenna þeim hve mikilvægt væri að vera „leiddir af anda hans“. Hefðu þeir lært þetta og hlýtt, myndi Ísrael hafa unnið hvern sigurinn á fætur öðrum við að leggja undir sig landið. Þannig hefðu þeir orðið vitnisburður og fyrirrennari þess guðsríkis sem Drottinn þráir að reisa á jörðu.

Drottinn þráir heitt að kynna okkur fyrir „ríki sínu“ í gegnum líf og göngu sem andinn leiðir. Hann getur ekki leyft okkur að eiga hlutdeild í þessu æðra stjórnunarsviði ríkis síns fyrr en við höfum, hvert og eitt, skilyrðislaust lagt líf okkar undir hans stjórn og höfum, að einhverju leyti, lært að „ganga í andanum.“

Guðs ríki er svið þar sem mikil virkni á sér stað, en allt hreyfist í guðlegri reglu og eftir tilgangi hans. Ungabarn stígur óstyrk skref og dettur; stefna þess er tilviljanakennd og ómarkviss. Barn gengur sér til ánægju og skemmtunar. Ungur maður gengur til að ná markmiðum sínum og uppfylla sýnir sínar. Faðir gengur til að gleðja fjölskyldu sína og mæta þörfum hennar. Hann hefur æðri tilgang en sína eigin ánægju.

„Megi augu skilnings ykkar verða upplýst, svo að þið fáið að vita hver von köllunar hans er og hversu dýrlegur og ríkulegur arfur hans er meðal hinna heilögu.“ Efesusbréfið 1:18

Það er margt sem okkur stendur til boða en við eigum enn eftir að tileinka okkur, þar sem við höfum tilhneigingu til að sætta okkur við minna en þá fullnægjandi forsjá sem Drottinn hefur búið okkur.

Drottinn okkar skorar á okkur að halda áfram og upp á við. Sú andlega ólga sem margir í líkama Krists finna fyrir um þessar mundir er hvatning hans. Þessar „hræringar“ hið innra með okkur eru hans leið til að lyfta okkur „hærra.“

„Systkin, ég tel mig ekki enn hafa náð takmarkinu. En eitt geri ég: Ég gleymi því sem að baki er og seilist eftir því sem framundan er. Með augun á markinu held ég áfram til að vinna til verðlaunanna, himneskrar köllunar Guðs í Kristi Jesú.“ Filippíbréfið 3:13-14, Weymouth-þýðing

Guðs ríki er þetta mark.

„Eftir þetta sá ég sýn: Dyr voru opnar á himninum og röddin, sem ég hafði áður heyrt tala við mig eins og lúður hljómaði, sagði: ‚Stíg upp hingað og ég mun sýna þér hvað verða á eftir þetta.‘ Undireins var ég hrifinn í anda. Og sjá, hásæti stóð á himninum og í hásætinu sat einhver.“ Opinberunarbókin 4:1-2

Áður fyrr barst okkur þessi leiðsögn einungis úr „predikunarstólnum“ innan veggja kirkjunnar. En að „ganga í andanum“ merkir að við gefum okkur á vald þeirri leiðsögn sem streymir beint frá „hásætinu“ í Guðs ríki. Á þessum miklu umbreytingatímum, þegar við færumst frá kirkjunni yfir í ríkið, eru leifar kallaðar til að „stíga upp“ á æðra svið og eiga dýpri hlutdeild með Drottni okkar í hásæti hans.

„Og þau heyrðu rödd Drottins Guðs er hann gekk um í garðinum í kvöldsvalanum, og Adam og kona hans fólu sig fyrir augliti Drottins Guðs meðal trjánna í garðinum.“ 1. Mósebók 3:8

Það að þau heyrðu „röddina“ á gangi segir okkur tvennt. Í fyrsta lagi að Drottinn þráir að „tala“ við okkur, og í öðru lagi að hann þráir að „ganga“ með okkur. Hann hefur eitthvað að segja við okkur í dag sem gengur lengra en það sem hann sagði í gær. Þetta var upphafleg fyrirætlun hans, sem Adam og Eva glötuðu, en stendur okkur nú til boða ef við erum fús til að láta anda hans „leiða“ okkur.

Mannleg tilhneiging er sú að „fela“ sig fyrir þessari æðri leiðsögn andans. Megi hvert og eitt okkar, í hópi þeirra sem sigra, hefja sig yfir alla löngun til að gera það sem okkur þóknast, og byrja að lifa lífi sem andinn leiðir.