„Æ,“ hugsaði ég, „ef ég ætti tvo skildinga og sexpens í stað hálfkórónu, hve fúslega myndi ég gefa þeim einn og sex!“ En samt aftraði aumkunarverð vantrú mér frá því að fylgja þeirri hvöt að lina neyð þeirra á kostnað alls sem ég átti.
Ég fór samt að segja þeim að þau mættu ekki missa móðinn, að þótt aðstæður þeirra væru hræðilegar ættu þau góðan og kærleiksríkan föður á himnum. En eitthvað innra með mér sagði: „Þinn hræsnari! Að segja þessu ófrelsaða fólki frá góðum og kærleiksríkum föður á himnum, en vera svo ekki tilbúinn sjálfur til að treysta honum án hálfkórónunnar!“ Mér lá við köfnun.
Það var ómögulegt að tala við þessar aðstæður. Samt fannst mér, furðulegt nokk, að ég ætti ekki í neinum erfiðleikum með að biðja.
„Þú baðst mig um að koma og biðja með konunni þinni,“ sagði ég við manninn, „við skulum biðja.“ Og ég kraup á kné.
En varla hafði ég opnað munninn og sagt: „Faðir vor, þú sem ert á himnum,“ þegar samviskan sagði hið innra: „Þorirðu að hæðast að Guði?
Þorirðu að krjúpa og kalla hann föður með þessa hálfkórónu í vasanum?“ Slík innri barátta greip mig þá sem ég hef hvorki upplifað fyrr né síðar.
Ég stóð upp af hnjánum í mikilli sálarangist.
Fátæki faðirinn sneri sér að mér og sagði: „Þú sérð í hvers konar neyð við erum, herra. Ef þú getur hjálpað okkur, gerðu það þá í Guðs bænum!“ Rétt í því flugu þessi orð í hugann: „Gef þeim er biður þig,“ og í orði konungs er kraftur.
Ég stakk hendinni í vasann, dró hálfkórónuna hægt upp og rétti manninum. Ég sagði honum að með því að láta þessa mynt af hendi væri ég að gefa honum allt sem ég ætti; en að það sem ég hefði reynt að segja honum væri engu að síður dagsatt, Guð væri í raun og veru faðir og honum mætti fyllilega treysta.
Gleðin flæddi aftur um hjarta mitt af fullum þunga. Þá gat ég talað af heilum hug, og hindrunin sem stóð í vegi blessunarinnar var horfin, horfin að eilífu, vona ég.
Ekki aðeins var lífi fátæku konunnar bjargað, heldur fann ég að mínu eigin lífi hafði einnig verið bjargað.
Ég man vel að þegar ég gekk heim á leiguherbergið mitt þetta kvöld var hjarta mitt jafn létt og vasinn minn.
Mannlausar göturnar ómuðu af lofsöng sem ég gat með engu móti haldið aftur af.
Þegar ég kraup við rúmstokkinn minnti ég Drottin á hans eigið orð: sá sem líknar fátækum lánar Drottni. Ég bað hann að láta lánið ekki standa of lengi, því annars fengi ég engan kvöldmat daginn eftir. Og í fullkomnum friði, hið innra sem ytra, átti ég gleðiríka og værðarsama nótt.
Morguninn eftir átti ég ennþá hafragrautardiskinn minn til morgunverðar, og áður en ég hafði klárað hann knúði bréfberinn dyra.
Þegar ég opnaði umslagið fann ég ekkert bréf. Innan í auðri pappírsörk lágu hins vegar samanbrotnir leðurhanskar, og þegar ég greiddi úr þeim í mikilli undrun féll hálft pund í gulli á gólfið.
„Lofaður sé Drottinn!“ hrópaði ég. „Fjögur hundruð prósent fyrir tólf klukkustunda fjárfestingu; það eru góðir vextir.“
Heimild: „A Retrospect“ eftir Hudson Taylor. Almenningseign.